Od Niezapominajka (Niezapominajkowej Łapy) CD. Jabłkowej Łapy

Słysząc to informacje, brwi Niezapominajka uniosły się do góry. Zaczął się zastanawiać, czy to jakiś szyfr. Może Jabłuszko dobrze wiedział czego tu szukał i zażądał za informacje garści wróbli. W końcu patent na sławę i popularność nie sprzedaje się od tak. 

— O. Okay! To czekaj! — miauknął. 

Jabłkowa Łapa spojrzał na niego zdezorientowany, ale go nie zatrzymał. Ułożył się wygodnie w swoim legowisku. Niezapominajek podbiegł do stosu ze zwierzyną i porwał z niego dorodnego wróbla. Zaciągnął go do legowiska uczniów i położył przed Jabłkową Łapą. 

— Coś jeszcze?

Na pysku pointa malowało się coraz więcej emocji. Zdawał się mieć jakiś wewnętrzny konflikt. Van położył uszy. On tu się starał, a uczeń zdawał się rozmyślać? 

— No proszę... Pomóż mi! Przecież dobrze wiesz, że nic złego nie chce zrobić. — zamiauczał żałośnie. 

Liliowy spojrzał na swoje łapy.

— Możemy razem na niego poczekać. 

Niezapominajek przekrzywił łebek. Zaczynał się gubić. To Jabłkowa Łapa nie mówił o sobie?

— Na kogo?

Teraz zaskoczenie pojawiło się i w ślipiach pointa. 

— No na Zbożową Łapę. — wyjaśnił uczeń. 

— A kto to? — zapytał zdezorientowany Niezapominajek. 

— Co?

— Co?

— To ty... ty nie chciałeś... nie chciałeś... Zbożowej Łapy? — nie mógł się wysłowić Jabłkowa Łapa. 

Van pokręcił łebkiem. 

— Chciałem się dowiedzieć czemu Orzeszka i Kurka cię tak lubią... — miauknął zawstydzony Niezapominajek, szurając łapką w ziemi. 

Mina pointa teraz była jeszcze bardziej zdezorientowana. 

— Myślę, że po prostu warto być sobą. — mruknął w końcu. — Nie co starać się być innym kotem. 

Niezapominajek opuścił uszy. 

— To nigdy nie będę mieć przyjaciół jak ty? — miauknął smutnym głosem. 

— Nie, nie! Myślę, że na pewno będziesz miał niejednego! Naprawdę! — oznajmił pośpiesznie uczeń. — Poza tym jak chcesz, to my możemy się zaprzyjaźnić... — dodał ciszej. 

Niezapominajek prawie podskoczył.

— Naprawdę? 

Point kiwnął łbem. 

— To super! Czekaj przyjacielu! Czeka nas mnóstwo przygód! — wytrajkotał wesoło. — Następnym razem przyjdę z Orzeszką i Kurką i będziemy się super bawić! 

Jabłkowa Łapa uśmiechnął się lekko. 

— Na pewno. 

* * *

Drobne i żółte liście wierzby spadały na ziemie, zasypując całe podłoże. Chmurek turlał się w nich zadowolony. Niezapominajek przyglądał się jak deszcz liści zalewa coraz więcej obozowiska. Wzrok kocurka przyciągnęły Sowia i Krucza Łapa. Siostry znów nad czymś kombinowały. Zmrużył ślipia i podszedł do nich. 
— Co robicie?
Kotki przerwały prace. Kupa liści jaką zebrały była już niemałych rozmiarów. 
— A nie widać? — mruknęła Krucza Łapa. — Czy już oślepłeś, wilczy syfie?
Sowia Łapa pacnęła siostrę. 
— Możemy go wykorzystać. — szepnęła siostrze na ucho. — Tworzymy ogromną kupę liści, aby później skakać do niej z gałęzi. Fajna zabawa. Jak chcesz dołączyć to musisz zrobić takie same dwie duże jak nasza. — ogłosiła szylkretka. 
Niezapominajek niewiele myśląc wziął się do roboty. W końcu skakanie na liście brzmiało jak dość fajna zabawa. Kątem oka zauważył jak Krucza Łapa wchodzi na jedną z gałęzi i skacze na liście. Te pod jej ciężarem rozleciały się na wszystkie strony. Ogon ucznia poszedł do góry. Teraz jeszcze bardziej sam miał ochotę to wypróbować. Przyspieszył swoje ruchy. W parę uderzeń serca udało mu się utworzyć zgrabną kupkę liści. A zaraz koło niej kolejną. 
— Co robisz, Niezapominajkowa Łapo? — usłyszał zaciekawiony głos. 
Odwrócił się, aby ujrzeć Jabłkową Łapę. 
— Zobaczysz! Chodź za mną! — miauknął wesoło, łapiąc kocura za ogon i ciągnąc w stronę drzewa. Point niepewnie za nim podążył. Van wskoczył na korzeń, pod którym znajdowało się legowisko starszych. 
— Patrz teraz! — rzucił i skoczył na kupę liści. 
Pisnął w locie. Upadek nie należał do całkowicie bezbolesnych, ale zabawa była tego warta. Liście rozpryskały się na wszelkie strony, tworząc mozaiki na wyschniętej trawie. 
— Teraz ty! — zawołał do Jabłka. 

<Jabłko?>