BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Nocy!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 16 sierpnia, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

19 lipca 2020

Od Wróblowej Łapy

*po samobójstwie Sosny*

Specjalnie wstał wcześniej, żeby zdążyć odwiedzić Wawrzynka przed treningiem. Nie, żeby wątpił w opiekę medyków, po prostu pomyślał, że bicolorowi zrobi się miło, gdy go zobaczy. Szczególnie, jeśli kocurek przyniesie mu śniadanie. Mimo wszystko czuł się odpowiedzialny za przyrodniego brata. I… i miał wyrzuty sumienia. Gdyby tylko zareagował szybciej, gdyby tylko dobiegł do kocurka wcześniej, zatrzymał go… Pokręcił głową, starając się teraz o tym nie myśleć. Uśmiechnął się szerzej, jakby to mogło odgodnić wszystkie problemy.
No, i miał nadzieję, że zdąży wpaść do niebieskiego zanim zrobi to Sarenka. Gdy byli w trójkę, czuł się… niezręcznie. Jak intruz. Czuł, że ci dwoje świetnie się dogadują, a on nie jest im ani trochę potrzebny. Naprawdę się cieszył, że kocurek znalazł sobie przyjaciółkę (no dobrze, fakt, że nie był już potrzebny trochę go bolał, ale starał się o tym nie myśleć). Szczególnie w takim momencie…
Wawrzynek przerwał treningi. Strzyżykowa Pręga twierdziła, że jego rana musi się najpierw porządnie zagoić, a później bicolor będzie musiał nauczyć się od nowa chodzić i radzić sobie. Wróbelek naprawdę mu współczuł. Wszyscy zapewniali go, że to nic, że sobie poradzi, ale kiedy nie widział, krzywili się z niesmakiem. Martwiło go, że część kociaków nawet nie chce rozmawiać z Wawrzynkiem, bojąc się pokrytego pajęczynami kikuta. Jasne, on też czuł dziwny ucisk w żołądku gdy jego wzrok przypadkiem tam trafił, ale starał się tego nie okazywać. Nie chciał robić kocurkowi przykrości, było mu już wystarczająco ciężko. Wawrzynek zawsze zapewniał go, że wszystko dobrze, ale bury mu nie wierzył. Czuł, że to nieprawda, ale nie naciskał, mając nadzieję, że w końcu niebieski sam mu powie.

- ZOSTAW MNIE - Wróblowa Łapa stanął jak wryty. To był głos Wawrzynka. Krzyczał. Wawrzynek. - NIE DOTYKAJ MNIE! - Kocurek wypadł z legowiska. Zachwiał się, rozpaczliwie machając kikutem. Nawet nie zauważył stojącego obok burasa.
- Wawrzynowa Łapo… - Strzyżykowa Pręga ruszyła za nim. Gdy tylko ją dostrzegł, rzucił się do przodu, kuśtykając.
- ZOSTAW MNIE! - W jego oczach płonęła furia, sierść sterczała na wszystkie strony, a kły błyskały niebezpiecznie. - JESTEŚ ŚMIECIEM! LISIM ŁAJNEM! SZCZURZYM GÓWNEM! TACY JAK TY NIE ZASŁUGUJĄ NA ŻYCIE!
- Wawrzynku? - miauknął, kładąc uszy po sobie. Bicolor nawet go nie usłyszał.
- BYŁ WARTY SETKĘ TAKICH JAK WY, TYSIĄC! A WY… - Jego pierś opadała i unosiła się ciężko. - ZDEPTALIŚCIE TO. Nie pomogliście mu - warczał. - NIE URATOWALIŚCIE, A TERAZ… - brakło mu słów. Wpatrywał się w medyczkę w sposób, który przyprawił Wróbelka o dreszcz. - Zabraliście mi łapę, zabraliście… ZABRALIŚCIE MI OJCA!
- Wawrzynku, my… zrobiliśmy wszystko…
- KŁAMIESZ! KŁAMIESZ, KŁAMIESZ, KŁAMIESZ, KŁAMIESZ! - Zanim Wróbelek zdążył zareagować, niebieski rzucił się na somali, drapiąc na oślep. - ZAPŁACICIE! ZA. PŁA. CI. CIE!
Na drżących łapach podbiegł do przyrodniego brata.
- Wawrzynku!
Pisnął, gdy pazury przecięły skórę na jego policzku. Płonące furią ślepia nie spoczęły na nim nawet na chwilę.
Zamrugał, próbując odgonić łzy cisnące mu się do oczu.
- Wawrzynku…
Strzyżykowa Pręga odpędzała się od ogarniętego furią kocura z coraz większym trudem.


<Potrójny Korku? Pomożesz?>
Posted by
.

2 komentarze:

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)