Od Słonecznego Zmierzchu cd. Fasolkowej Łapy

Nie myśl o tym. Nie! Skup się na rozmowie by nie palnąć nic głupiego!

    – Mam pytanie, opowiesz mi coś o Gorzkiej Prawdzie? – Kotka spogląda na mnie. Gorzka, no tak Fasolka jej nie poznała. Czas wysilić mózg i opowiedzieć coś o zmarłej siostrze.

    – Dobrze, to tak … Gorzka była …. – zacinam się. Nie potrafię jej opisać. – Była energiczną, trochę wredną, jednak kochaną siostrą – powiedziałem w końcu.

    – Byliście przeciwieństwami. – Kotka śmieje się pod nosem.

    – Trochę – uśmiecham się. – Była także bardzo ciekawska, kochana córeczka tatusia. – Śmieje się.

    – Naprawdę? – kotka jest mocno zdziwiona.

    – Tak. – Przestaję się śmiać, jednak uśmiech mi nie schodzi z mordki.

    – A jak zginęła? Jeśli mogę wiedzieć, oczywiście.

    – Podczas epidemii zielonego kaszlu, została mianowana w ostatnich chwilach życia.

    – Zielony kaszel… – Kotka zaczyna się zastanawiać. – Wybuchła wtedy epidemia?

    – Chyba tak. – Nie pamiętam dokładnie.

    – Dziękuję, że mi opowiedziałeś o niej. A wiesz coś o Leszczynowej Bryzie i Ostrokrzewiowym Cierniu? 

    Wiem, że oni żyją, ale chyba mnie nie lubią.

    – Mnie unikają jak ognia, niestety nie powiem ci nic. Z Szafirowym Potokiem też miałem słabą relację, chociaż zastanawiam się, dlaczego mnie unikają? – zastanawiam się nad tym.

    – Też tego nie wiem, chciałabym ich poznać lepiej. W końcu to moja rodzina.

    – Tak, ja też, to moje młodsze rodzeństwo – mówię lekko zamyślony.

    – Zmierzch, mogę tak do ciebie mówić?

    – Oczywiście.

    Kotka uśmiecha się.

    – Kto był twoim mentorem?

    – … Miedziana Iskra. – odpowiadam kotce.

    – Moja mama. – Uśmiecha się.

    – Jest wspaniałą wojowniczką, umiem prawie wszystko od niej – mówię prawdę.

    – Wiem, często to słyszę.

<Fasolko? Chcesz jeszcze porozmawiać?>