Od Gołąbka CD. Poranku

Gołąbek odwrócił głowę i ujrzał swojego nowego mentora wychylającego się zza legowiska medyków. Uczeń skończył właśnie poić jerzyka, który mimo tego, że nadal leżał bezczynnie na mchu, przełknął wodę która została mu nalana do dzióbka. Czując, że mentor na niego czeka, złapał za mech, przenosząc ptaka w bezpieczne miejsce (mamusia obiecała powiedzieć innym, by go nie ruszali), po czym udał się w stronę wyżłobionego pnia. Zajmowanie się ptakiem poprawiło mu humor, praktycznie zapomniał już o dołującym uczuciu które kilka dni temu nie pozwalało mu ruszyć się z miejsca. Udało mi się także już zrozumieć, że koty mogą celowo popełniać złe uczynki. Wyjaśnił mu to Lis, kot z legowiska starszyzny, którego ciało było pokryte wieloma bliznami. Lis musiał być niezwykle dzielny, skoro przeżył takie obrażenia. Gołąbek bardzo podziwiał taką odwagę.
Gdy uczeń znalazł się przy pniu, Poranek przekazał mu, że czas już na jego pierwszą lekcję. Gołąbek bardzo się z tego cieszył. Nie mógł się doczekać nauki ziół. Wsunął się do legowiska, siadając obok mentora i słuchając tego, co ma do powiedzenia. Podczas całej lekcji Gołąbek bardzo mocno się skupiał. Mimo, że znał już nazwy i zastosowania niektórych ziół o których opowiadał starszy kot, słuchał bardzo uważnie, notując w głowie wszystko, co mówił mentor. Chciał być tak dobrym uczniem, jak to możliwe. Obiecał sobie, że będzie bardzo ciężko pracować, by w przyszłości w pełni zasłużyć na miano uzdrowiciela.
Nauka trwała do samego wieczora. Nie dlatego, że Poranek tyle opowiadał, ale dlatego, że Gołąbek został w legowisku dłużej, by lepiej zapamiętać zapachy, nazwy i zastosowania ziół, o których dzisiaj nauczał go mentor. Zrobił sobie przerwę jedynie na napojenie i nakarmienie jerzyka. Ptak był już nieco bardziej rozbudzony i zjadł glizdy, które wykopał mu Gołąbek, choć wymagało to przecięcia ich na mniejsze kawałki. Mimo tego jak słabowicie wyglądał ptak, bury uczeń nadal miał nadzieję na to, że uda się mu go uratować. Przygotował się też jednak na to, że jerzyk może umrzeć. Jeśli Wszechmatka będzie chciała go do siebie wezwać, on to zaakceptuje. Dla Gołąbka śmierć była tak samo piękna jak narodziny. Było mu smutno, gdy jakieś stworzenie umierało, ale wiedział, że ukochana Wszechmatka zajmie się jego duszą i pozwoli mu żyć nadal: jako wolno wędrująca dusza lub w innym, pięknym wcieleniu. To, że umierające stworzenie opuszczało ten świat, wcale nie oznaczało, że przestało istnieć na zawsze. Po opuszczeniu starego ciała żyło gdzieś nadal, delektując się tym, co przygotowała dla niego natura. Pomimo swojego młodego wieku bury doskonale to rozumiał i kochał Wszechmatkę za to, że dała duszom możliwość ponownego doświadczenia życia.
Kiedy już wszyscy medycy ułożyli się do snu, Gołąbek wymknął się z leża, by ułożyć się pod rozgwieżdżonym niebem. Nie przeszkadzało mu zimno ani wiatr. Wolał spać pod gwiazdami, gdzie czuł, jakby był bliżej Wszechmatki. W przepełnionej dziupli nie czuł jej obecności tak samo jak tutaj; nie mógł nasłuchiwać dźwięków tego, co stworzyła. Pieśń natury uspokajała ucznia, tuląc go do snu szumami i trelami. Zamknął oczy, delektując się naturą. Miał szczęście, że w tym wcieleniu urodził się właśnie tutaj.

* * *

Rankiem wraz ze słońcem przyszła śmierć. Gołąbek znalazł swojego jerzyka martwego. Gdyby nie jego puste oczy, ptak wyglądałby, jakby zwyczajnie spał na zielonym mchu. Jego ślicznie piórka migotały w porannym świetle, a skrzydła rozłożone były jak do lotu, jak gdyby dusza ptaka, odrywając się od ciała ostatnim razem, próbowała nimi zamachać. Uczeń patrzył się na martwego ptaka dłuższą chwilę. Sam nie wiedział, co czuł. Było mu przykro, że jerzyka nie udało się uratować. Jednak z drugiej strony, skoro Wszechmatka zdecydowała się go zabrać, na pewno miała na to jakiś powód. Być może ptak szybował teraz pośród niebios, wolny od bólu i głodu. A może zaczynał właśnie nowe życie jako zupełnie inne stworzenie, nieświadome tego, kim kiedyś było. Może Wszechmatka celowo zabrała go teraz, by nie musiał już więcej cierpieć. Gołąbek zawinął ciało ptaka w mech. Postanowił, że kiedy już wszyscy się obudzą, ogłosi jego pogrzeb. W końcu śmierć świętego ptaka trzeba było w jakiś sposób uhonorować.

* * *

Na przyjście na pogrzeb zgłosiło się więcej kotów, niż oczekiwał Gołąbek. Kurka, Guziczek, Borowik i Drobinka obiecali, że razem z nim pochowają jerzyka. Jako że Lis też chciał przyjść (a nawet zadeklarował się wygłosić mowę) , uczeń obiecał, że pogrzeb odbędzie się blisko legowiska starszyzny, by poturbowany kocur nie musiał zbytnio się ruszać. Gołąbek był bardzo wzruszony tym, jak wielu pobratymców chciało mu towarzyszyć. Gdy już wszyscy się zebrali, nadszedł czas na rozpoczęcie pogrzebu. Uczeń oderwał z ciała ptaka kilka piór, które następnie przykleił do swojego futra żywicą, chcąc w ten sposób uhonorować stworzenie. Do wykopanego wcześniej dołu włożył ciało ptaka i przysypał je wysuszonymi kwiatami, które wcześniej wyjął spod swojego legowiska. Użył prawie wszystkich kwiatów, jakie miał, starając się, by miejsce spoczynku ptaka było bardzo piękne. Następnie zasypał grób ziemią, kładąc na czubku ostatni, największy kwiat. Lis, podpierając się o ścianę legowiska starszyzny, spojrzał na Gołąbka ze współczuciem.
— Jesteśmy tu, aby pogrzebać małego przyjaciela naszego drogiego Gołąbka — małego ptaszka, którego Gołąbek starał się uratować. Niestety, to się nie powiodło. Ptaszek umarł. Jednak ta mała, tak ważna dla Gołąbka istota także zasługuje na pogrzeb oraz małe czuwanie. Uczcijmy pamięć tego stworzonka.
Lis odetchnął i położył się na ziemi, łapą wyrównując niedawno zasypany maleńki grób ptaszka. Kiedy skończył, na środek zgromadzenia wyszedł Gołabek.
— Niech Wszechmatka da temu ptakowi nowe, szczęśliwe życie. — Uczeń nie wiedział, jak przemawia się na pogrzebach, ale starał się, by jego słowa były bardzo poważne. — Niech nie cierpi głodu ani choroby i niech błogosławi mu wspaniała Wszechmatka.
Kiedy Gołąbek skończył przemawiać, zauważył, że pogrzebowi z oddali przygląda się Poranek. W jego oczach był ten sam dziwny wyraz, jaki gościł u niego każdego dnia. Z początku Gołąbek sądził, że medyk po prostu tak wygląda. Teraz jednak w jego sercu zaczęła narastać wątpliwość. Czy wszystko było u niego w porządku?

[955 słów]

<Poranku?>

[19%]