Od Szakalego Szału CD. Wilczej Łapy

 Klan Wilka rozwijał się. Koty odchodziły, ale również przychodziły - i w tym przypadku nie było inaczej. W żłobku po wojnie narodziły się Nocka i Piórko, zasilając młode pokolenie, a na dodatek doszli kolejni samotnicy. Tym razem byli bardziej specyficzni. Wcześniej przyjęci koczownicy charakteryzowali się dziwaczną wiarą w wiewiórki, którą Szakal po części nie potrafiła pojąć, ci zaś z kolei... twardo stąpali po świecie. Zanim dostała pod własną pieczę Wilczą Łapę, usłyszała od Mrocznej Gwiazdy, że przybyła grupka nieraz zabijała po drodze wrogów bez krzty poczucia winy. Interesująca rodzinka... pewnie lider kultu czy wcześniej czy później przyjmie ich do elitarnej drużyny zajmującej swoje krwawe pazury polowaniem na samotników w imię Mrocznej Puszczy. 
Ceremonia mianowania ucznia przebiegła typowo. Gdy złotawa wychodziła dumnie poprzez tłum, zauważyła, jak wibrysy ciemnej kotki poruszają się nerwowo, choć twarz pozostawała kamienna. Po co udawała odwagę, dodawała sztucznego mrozu do oczu? Każdy mądrzejszy zdawał sobie sprawę, że tego typu wystawienie na ocenę okolicznych gapiów nie jest najprzyjemniejsze. Nie trzeba było ukrywać stresu; mało kto z resztą nie dostawał zawału podchodząc do przywódcy. 
Ale co minęło, to minęło. Mistrzyni Klanu Wilka wylizywała prawą łapę, obserwując pobliski teren. Czas szybko leciał. Szakal by sobie łeb ucięła, że jeszcze chwilę temu szkoliła Olszową Łapę - malutką calico, która szczyciła się sprytem. Córka Stokrotkowej Polany miała szczere nadzieje, że pójdzie w jej ślady; nabierze masy mięśniowej i u jej boku zostanie uhonorowana tytułem najsilniejszego. Niestety srogo rozczarowała się. Zdała z minimalną tężyzną, ledwo pokonując przeciwnika podczas walki. Od tamtego czasu pręgowana dziko obiecała sobie, że następnego ucznia wytrenuje tak jak trzeba. Dotrzyma kroku Gęsiemu Wrzaskowi, któremu dziś zawdzięczała niemal wszystko. 
I tak planując przyszły kurs dla Wilczej Łapy oraz przeklinając własne umiejętności mentorskie nie dostrzegła, że z ironią losu wywołała wilka z lasu. Czarna kotka podeszła do niej, machając nieznacznie ogonem. Dawna samotniczka czuła się niekomfortowo.
— Witaj, Szakali Szale. — przywitała się, kłaniając głowę. 
Mentorka uniosła brew. Nie dość, że całkiem dobrze ukrywała emocje, to również okazywała należny szacunek. Młoda podobała jej się. Może tkwiła tu szansa na dobre relacje, których nie uświadczyła u boku własnego nauczyciela. 
— Witaj, moja droga. — Skinęła lekko pyskiem. — Już pierwsze testy masz za sobą. Powiedz szczerze, było ciężko?
— Na początku tak — przyznała. — Ale nie było tak strasznie. Noc w lesie też nie stanowiła dla mnie problemu. Jedyne, czego się bałam, to to że natrafię na jakiegoś drapieżnika, ale tak się nie stało... Całe szczęście.
Szakali Szał pobiegła myślami do czasów, gdy miała 6 księżyców. Wilcza Łapa nie mogła mieć trudno, w końcu brała udział w ceremonii podczas pory zielonych liści. 
— Szczęściara. — wymruczała — Ja spędziłam noc w lesie, unikając śniegu i mrozu. Niemal z tego powodu zamarzłam. Mimo cholernie ciężkich warunków znalazłam norę i spędziłam całkiem zabawną noc z lisem... szczeniakiem lisa. — poprawiła się — Gdyby był dorosły, zapewne skończyłabym jako jego kolacja, a tak to radośnie, jak na dziecko przystało, brykaliśmy pośród puchu, polując na zwierzynę. Ciężko w to uwierzyć, prawda? Spotkałam go raz i już nigdy więcej... nie wiem co się z nim stanęło. 
— Zazdroszczę takich wspomnień! — powiedziała widocznie zaciekawiona. — Ja starałam się zachować ciszę. Nie znam tych terenów na tyle dobrze, by czuć się bezpiecznie. Ale w nocy wszystko wygląda o niebo lepiej... Widziałam dwie sarny na granicy lasu. Koty nie są w stanie na nie polować, ale psy i wilki już tak. Od tych drugich wzięła się nazwa tego klanu i myślę, że do was pasuje. Osoby, które jako dzieciaki musiały przeżyć w porę nagich drzew miały okropnego pecha. Ktoś kiedyś zginął w ten sposób?
Złota mentorka przestała raz po raz wylizywać prawą łapę. Odłożyła na bok pielęgnację i wstała, poprzednio rozciągając się. Za długo już gadali, a program nauki czekał niecierpliwie wraz z morderczym wzrokiem lidera. 
— Jeszcze nie, ale pewnie niedługo przyjdzie nasza pierwsza nieszczęśliwa ofiara. Chodźmy, możemy porozmawiać dalej po drodze. Dzisiaj pokażę ci tereny, zaczniemy od czegoś lekkiego. 
Szakal prowadziła, a za nią szła Wilcza Łapa. Przebiegły wspólnie na wschód, kierując się na granicę z drzewami niczyimi. Trzeba było sprawnie pokazać własne otoczenie, ale także i wrogów oraz sojuszników. Las, w którym zamieszkali po wielkiej wędrówce, zawsze obejmował ogromną połać. 

<Wilcza Łapo?>

[przyznano 5%]