Od Szczekuszki

*Dawno*

— Niedługo zaczniecie trening — Krokus uniosła się nad czwórką swojego potomstwa — dlatego chcę uczynić pewne sprawy jeszcze raz jasnymi. 

Szczekuszka pokiwała głową, w pełni skupiona na słowach matki. 

— Szkolenie to nie zabawa, tylko kwestia życia i śmierci. Od waszych umiejętności niedługo będzie zależeć, czy nasza rodzina będzie trwać dumnie na wieki, czy pozostanie po niej tylko popiół. — Demonstracyjnie przejechała łapą po podłożu, wzniecając kurz. — Macie więc dawać z siebie wszystko każdego dnia. Jeśli pojawi wam się myśl, iż nie dacie rady, czy że coś jest ponad wasze możliwości – pod żadnym pozorem nie słuchajcie się jej. Zawsze możecie więcej i lepiej, bez względu na to jak się czujecie. To od was wszystko zależy, zmęczenie czy ból nie jest żadną wymówką na obijanie się. 

Krokus przerwała, dostrzegając, iż Sójka zamiast słuchać wyrywała sobie osty z ogona, by zaraz włożyć je z powrotem, układając z nich jakiś dziwny kształt na swoim futrze. 

— Szykuj się już na dodatkową rozmowę w cztery oczy, Sójko — fuknęła na nieposłuszną córkę. 

Szczekuszka spojrzała na szylkretkę z pogardą. Jak można być takim bezczelnym. Ich matka dbała, by otrzymały odpowiednią edukację, a ta nawet nie raczyła choćby na chwilę posłuchać. Niewdzięczny nierób. Prychnęła głośno, na znak swojego poparcia wobec burej. 

— Ty też Szczekuszko ostatnio się nie popisałaś — wytknęła Krokus, odwracając się, na co czarna spuściła wzrok. Ta durna sytuacja ze Skazą cały czas się za nią ciągnęła. Wzdrygnęła się, czując na sobie spojrzenia wszystkich. 

— Ale wracając. Trenujecie ciężko, niezależnie czy wam to się podoba czy nie. — Pochyliła się nad kociętami, jakby chciała podkreślić ważność następnych słów. — A szczególnie macie mi nie narobić wstydu przed babcią, jasne? Ona na was liczy — zasyczała. — Pamiętajcie, że przyszliście na ten świat nie bez powodu. Noszenie tytułu wnuka Bylicy to dar i należy pokazać, że się na niego zasługuje. Udowodnijcie, że nie popełniłam błędu troszcząc się o was przez te wszystkie księżyce… 

Srebrna kiwnęła głową z determinacją. Nie sprawdziła nawet reakcji sióstr na tą wypowiedź, była zbyt zajęta opracowywaniem planu swojego przyszłego szkolenia. Pokaże Krokus na ile ją stać. Sprawi, że bura kompletnie zapomni o tej wpatce, widząc znakomite umiejętności swojej córki. Pozostałe potomstwo cętkowanej już na pierwszy rzut oka nie miało z nią szans. To ona będzie najlepsza z nich wszystkich. 

— Szczekuszko — zwróciła się do niej matka, gdy reszta ich rodzeństwa się rozeszła — masz duży potencjał, widzę go w tobie. 

Źrenice czarnej rozszerzyły się. 

— Masz jednak również spory potencjał, aby to wszystko zepsuć, dlatego lepiej się pilnuj — Srebrna zaskoczona zamrugała oczami, opuszczjąc powoli swój wcześniej zaczynający się unosić ogon. — Nie zawiedź mnie. 

Przełknęły ślinę. 

— Tak, matko. Obiecuję. 

***

— Świetnie! — zamruczała Skaza, widząc pozycję łowiecką swojej uczennicy. — Ten etap polowania masz już perfekcyjnie opanowany. 

Szczekuszka zamierzała głośno parsknąć na to, co jej mentorka mówiła. Tylko w takim aspekcie łowienia była dobra, ponieważ jedynie taki mogła normalnie ćwiczyć, będąc zamkniętą w tym betonowym więzieniu. Jednak zanim zdążyła wyrazić swoją opinię, jej uwagę odwrócił dźwięk otworzenia szkalnych drzwi. O dziwo tym razem bezwłosy pozostawił je niezamknięte i spoglądał oczekująco na dwójkę podopiecznych, jakby chciał zachęcić ich do wyjścia. Źrenice czarnej rozszerzyły się, gdy zrobiła w jego kierunku. Dwunożny nadal nie ruszył się z miejsca. Nie mogła w to uwierzyć! Czy to był sen, czy porywacz wreszcie znudził się i postanowił je uwolnić? Wyskoczyła do przodu, nie mogąc dłużej znieść niepewności. 

Po przekroczeniu progu rzeczywiście znajdowała się na świeżym powietrzu. Jedynym problemem, jaki się pojawił, była drewniana ściana, wyrastająca przed nią. Skręciła więc w prawo, chcąc zobaczyć jak szeroka jest. Niestety okazało się, że otaczała całą zieloną przestrzeń wokół budynku, tworząc dla niej kolejną klatkę.

Uszy im opadły. Przez chwilę uwierzyły w możliwość ucieczki tylko po to, żeby zaraz ich cała nadzieja została roztrzaskana na kawałki. 

— Szczekuszko, zaczekaj! — zawołało zdyszane Skaza, doganiając je. — Dwunożni tak o nas się troszczą, teraz będziemy mogli trenować za zewnątrz! 

Troszczą? Czuła, jak w reakcji na to jedno zdanie już zaczynało się w nich gotować. Nie mogły znieść jego stosunku do tych potworów. Cały czas przypominały mu, co im obu okropnego zrobili, a on nadal pozostawał jakby głuchy na to wszystko. To był czysty absurd. 

Otworzyła pysk, chcąc po raz kolejny zacząć go pouczać. Zamknęła go jednak uderzenie serca później, gdyż wpadła na pomysł, który natychmiast musiała sprawdzać. Skoczyła wysoko, zdeterminowana, by tym razem nie zawieść. Wolność była jeszcze do odzyskania. Stała tuż za rogiem, a jako że ściany przed nią już nie posiadały dachu, miała jeszcze szansę po nią sięgnąć. 

Zaraz niestety ześlizgnęła się z płotu, mimo kurczowego trzymania się go pazurami. Syknęła pod nosem i ignorując zdezorientowaną minę mentora, zmrużyła oczy na przeszkodę. Na nieszczęście płot nie tylko był strasznie wysoki, ale również znakomkcie wyszlifowany oraz zbudowany z twardego drewna, przez co przyczepność do jego powierdzchni pozostawała mocno ograniczona. 

Zagryzła zęby. Nie pozwoli, żeby taki durny wynalazek stanął jej na drodze do osiągnięcia celu. Cofnęła się, by wziąć rozpęd i rzuciła się na ścianę. W pośpiechu przebierała łapami, próbując dostać się wyżej. Nie znalazła jednak stabilnego oparcia, wskutek czego spadła znów na ziemię, tym razem obijając się mocniej. 

Gniewie waląc ogonem w ziemię, otrzepała się z kurzu i wbiła nienawistne spojrzenie w obiekt przed nią. Zaszła dalej niż poprzednio, ale nadal nie udało jej się premierzyć choćby połowy drogi. 

— Szczekuszko? — Skaza przekrzywiło głowę. — Co robisz? 

— Planuję wejść na górę, by stamtąd móc wychwalać wspaniałość naszych właścicieli. — Uśmiechnęła się przesadnie. 

— Naprawdę? — Uniosło brwi, poważnie nad tym myśląc. 

— Nie, ty głąbie — prychnęła z pogardą. — Zamierzam stąd uciec. 

— Uciec?! Ale czemu… 

Gadał coś dalej, ale srebrna przestała tego słuchać. Ponownie się odbiły i tym razem sukcesywnie przywarły do ściany. Łapy drżały im niemiłosiernie. Musiały jednak iść powoli, gdyż szybkie ruchy na tym podparciu okazały się zbyt ryzykowne. Zacisnęły mocno oczy. Dadzą radę. Zbyt wielka stawka wchodziła w grę, żeby teraz poniosły porażkę. 

Ostrożnie położyły wyżej ramię, zaraz potem podciągając się na nim trochę i dostawiając drugie. Sapnęły z wysiłku. Jeszcze tylko trochę.

Stawiały kończyny coraz wyżej, nieprędko pnąc się w górę. Już brakowało im tchu, co tylko pogarszał strach, że jeśli wypuszczą powietrze zbyt gwałtownie, spadną. Stawienie kolejnego kroku wymagało już o wiele więcej czasu. Ale wreszcie dotarły do połowy, teraz powinno być łatwiej. Chwyciły się wyżej niż zazwyczaj, zachęcone wizją końca wyprawy. Ponownie dźwigając się na łapach, wrzasnęły z bólu. Ich mięśnie nie potrafiły unieść takiego ciężaru z tej pozycji. Zaczęły trząść się bardziej niż kiedykolwiek. 

Wyszczerzyły zęby w furii. Nie pozwoli, żeby jakiś lekki ból i głupie uczucie zmęczenia, odebrało im godność. Nikt i nic nigdy nie wygasi w niej woli walki. 

Stękając głośno, poruszyła się w górę, 

wkładając w to całą pozostałą siłę. Wstrzymała nagle spanikowana oddech. Ból tym razem okazał się nie do wytrzymania, pazury mimowolnie puściły się przeszkody i z krzykiem poleciała w dół. 

Po uderzeniu ciałem w ziemię, natychmiast podniosła się, nie przestając dyszeć. Spojrzała na ścianę zdewastowana i czując przypływ desperacji, bez zastanowienia ponownie się na nią rzuciła. Tym razem od razu spadła. Nim jeszcze miała okazję się choćby złapać. 

Skaza coś mówiła w międzyczasie, chciała jej pomóc, lecz Szczekuszka miała inne plany. Z pomarańczymi ślepiami coraz bardziej opanowanymi płomieniami szału, wyrwała się do płotu i przejechała pazurami po idealnie gładkim drewnie. Powietrze przeszył zgrzyt. Zamachnęła się więc ponownie, używjąc do tego obu przedramion i ciągnąć w dół. Potem tylko lewą łapą. Następnie jedynie prawą. I ponownie. I ponownie. Byleby jak najbardziej zniszczyć obiekt przed nią. 

— Szczekuszko! — Paradę destrukcji przerwał bury. — Co się dzieje? Nic ci nie jest?

Z trwogą srebrna nagle uświadomiła sobie jak bardzo pieką ją oczy. Momentach odwróciła się tyłem do bicolora. 

— Nie idź za mną — warknąła niskim głosem i pomknęła przed siebie, byleby jak najszybciej znaleźć odosobnione miejsce. 

Schowała się za śmietnikiem jak jakiś godny politowania przedstawiciel niskiej klasy i padła na ziemię, chowając głowę w łapach. 

Wstyd. Powinna się wstydzić. Ledwo dotarła do połowy tego płotu, a już czuła się jakby przekroczyła granice swoich możliwości. 

Była kłamcą. Okłamywała siebie i Krokus. Nigdy nie nadawała się na z prawdziwą samotniczkę. Te jej słabe, żałosne łapy, ta drobna postura, to cienkie futro nieodporne na mróz, to jej durne ego jak zwykle przeceniające swoje możliwości, te idiotyczne emocje, których nie mogła nie czuć nawet w najbardziej wymagających tego momentach. Nie zasłużyła na miano wnuczki Bylicy ani nie była dzieckiem godnym Krokus. Tyle od nich nasłuchała się historii o świetnie zorganizowanych ucieczkach, legendarnie stoczonych walkach, a aktualnie sama nawet nie potrafiła wydostać się z jednego miejsca przez szmat czasu. Jej wszystkie starania były warte jedynie wyśmiania. Nigdy się stąd nie uwolni posiadając takie ciało i taki umysł. 

Otarła łapą wilgotną twarz, po czym kopnęła nią plastikowy kontemer. 

Miała stać się kimś wielkim, a tymczasem jej los przypominał bardziej dolę marnego szczura, który wpadł do ścieków i już utknął tam na resztę życia. Od początku była najlepszą z nich wszystkich, ale to przestało mieć jakiekolwiek znaczenie, bo koniec końców i tak skończyła jak Sójka. Odseparowana. 

Skuliła się na zimnym żwirze jeszcze bardziej, czując jak jej ciało drży. 

Nic już nie miało sensu. 

[Przyznano 5%]