Od Szyszki

Zaczęła się Pora Nagich Drzew. Kora jabłoni stała się śliska, przez co wojownicy i uczniowie musieli uważać przy schodzeniu. Zaczęło też brakować zwierzyny, która chowała się przed zimnem. Patrole zapuszczały się teraz nie tylko na obserwacje i oznaczanie śladów zapachowych, ale również w poszukiwaniu pożywienia. Innymi słowy zima zapowiadała się na ciężką. Chłód i zimno dawały o sobie znać, natomiast śnieg pokrył już większą część obozu. Nie można też było nie zauważyć, że drzew nie pokrywały liście.
Szyszka martwiła się, że może nastąpić śnieżyca. Taki plus, że mieli jeszcze żłobek, który skutecznie nie dopuszczał zimna. Kilka kotów mogło więc tutaj się skryć, gdy bardzo zmarzli. Zdarzało się to jednak rzadko, gdyż jak wiadomo, kociaki uznawały kociarnię za swoje terytorium. Aktualnie była ich tylko dwójka, jednak widząc ogromny brzuch przywódczyni Owocowego Lasu, to miało się wkrótce zmienić.
Czarnulka polizała się po brzuchu. Tam rozwijały się nowe życia, mające być przyszłością. Jej kochanymi maluszkami, które będzie wspierać i dbać o nie. Niepokoiła się, że przyjdą na świat w Porze Nagich Drzew. Miała nadzieję, że wszystko przebiegnie dobrze. Sokół specjalnie zapuszczał się na dodatkowe polowania, żeby upolować chociażby mysz, dla swojej wymagającej, ciężarnej ukochanej. A zachcianek to Szyszka miała pełno. Wczoraj zażyczyła sobie wróbla i wszyscy wojownicy musieli biegać po sadzie, w poszukiwaniu tego konkretnego ptaka.
— Dlatego wolę wiosnę. Cała zmarzłam! — westchnęła Sarnia Pręga.
Szyszka zwróciła w jej kierunku uśmiechnięty pyszczek. Leżała na swoim posłaniu, przygotowanym specjalnie dla niej i przyszłych kociąt. Leszczynka, Sarnia Pręga i Perła, towarzyszyły jej w żłobku. Perła akurat miała odpoczynek od kociaków, które zaciekawione śniegiem, pod okiem ojca wyszły się pobawić.
— Nie narzekaj. Nie musisz przynajmniej latać każdego dnia na polowanie, spełniając zachcianki wielkiej damy. Dwa dni temu zamarzyła sobie wiewiórkę w dodatkiem borówek. — poskarżyła się Leszczynka, z udawaną złością. Szyszka sprzedała jej kuksańca w ramię.
— Lśniącemu nie przeszkadza poszukiwanie zwierzyny. Jabłonka i Grusza uwielbiają, gdy przynosi im dodatkową porcję myszy. Chociaż muszę im powtarzać, żeby nie bawili się jedzeniem. — miauknęła Perła.
— Oj tak, pamiętam jak Myszołów musiał dla mnie polować. I zawsze zapominał, czego chciałam! — mruknęła ruda wojowniczka.
— Wieczny problem z tymi kocurami. — wywróciła oczami Sarnia Pręga.
Wszystkie kotki zgodnie kiwnęły głowami. Ah, te kocury. Wróciły do wesołego plotkowania o wszystkim i niczym. Gdy tematy się skończyły, Szyszka na chwilę mogła zażyć spokoju. Akurat Gąska weszła do żłobka, niosąc dwie nornice. Jedna dla Perły, druga dla Szyszki. Czarnulka z wdzięcznością zanurzyła kiełki w mięsie, w ciągu kilku uderzeń serca zjadając posiłek.
—  Apetyt ci dopisuje. — miauknęła Gąska, siadając obok Sarny. — Urodzisz zdrowe kociaki. Wolisz koteczkę czy kocurka?
— Chce tylko by były zdrowe, płeć mi obojętna. —  miauknęła Szyszka, oblizując pysk z pozostałości po gryzoniu. Z nadzieją spojrzała na swoje łapy, marząc, by posiłek znowu się tam pojawił. Znowu była głodna.
—  Chciałabym też zostać mamą. —  rozmnożyła się Gąska.
— Nie widzę Szakłaka w roli ojca. — wprost miauknęła Leszczynka, wzruszając przy tym ramionami.
Szyszka zmrużyła oczy w zamyśleniu. Może ojcostwo sprawi, że przystopuje trochę z dynamicznym charakterem? Sama Gąska nie przypomniała już tego ruchliwego kociaka. Wiedziała, że przeżyła bardzo śmierć brata i teraz trzymała się tylko dzięki partnerowi i Sokołowi.
Wróciły do ploteczek.