Od Pójdźkowej Łapy CD. Ostowej Łapy

Konopia zgodziła się kiwnięciem łba. Dobrze o tym wiedziała. Tylko problem tkwił jak. Burzaki mimo wszystko mieli na nich oko. 

— Poczekajmy do Pory Nagich Drzew — miauknęła cicho. — Wtedy będą bardziej zajęci polowaniem na zwierzynę niż nami, a może rzeka zamarznie?

Bocian zamyślił się na uderzenie serca. Jego zielone ślipia powędrowały w stronę dawnych terenów rodzinnych. 

— To może się udać — mruknął w końcu. — Tylko nie odwal niczego, lisi bobku — prychnął na nią. 

Konopia uśmiechnęła się lekko i szturchnęła lekko kocura. 

— Może trochę więcej wiary, co? — zaśmiała się lekko i przyspieszyła. — No nie wlecz się tak, przed nami cały trening! — zawołała, biegnąc przed siebie. 

Pomimo że nie mówiła o tym głośno bała się nieco powrotu. Nie wiedzieli kogo zastaną u żywych, czy w ogóle kogoś znajdą. Uciekinierzy nie dawali znaku życia. Może porywali się z motyką na słońce? Konopia szybko odrzuciła tą myśl. Ich klan był silny. Nie było opcji, by nie przeżyli. Jeszcze skopią Nocniakom tyłki!

* * *

Stres zżerał kotkę z każdym krokiem. Nie równy oddech przerywał ciszę nocną, a mróz wiał nieprzyjemnie po łapach. Była połowa nocy. Bocian czujnie nasłuchiwał, a zielone ślipia oświetlane przez księżyc wypatrywały wszelkiego ruchu. Dziś mieli się wymknąć. Zostawić za sobą Klan Burzy i ruszyć na poszukiwanie ocalałych. Konopia żałowała, że nie mogła pożegnać z Konwaliowym Sercem, lecz dobrze wiedziała, że każda sekunda jest na wagę złota. Kiwnięcie białego ogona zadecydowało o dalszym ruszeniu w drogę. Starali się przemieszać bezszelestnie, lecz Konopia miała wrażenie, że jej serce bije szybciej niż jest wstanie dostarczyć mu tlen. Tak cholernie się stresowała. Wyszli z obozu, kierując się w stronę rzeki. Polana zdawała się być taka pusta nocą. Szybko dotarli do rzeki. Kruchy lód grzechotał pod ich ciężarem. Konopia przełknęła nerwowo ślinę.

— Spokojnie — mruknął Bocian. — Jak będziesz się tak denerwować to smród twojego stresu zaraz wszystkich postawi na łapy, lisi bobku 

Kotka westchnęła ciężko. Bocian jak zwykle umiał idealnie pocieszyć. 

— Staram się... — zaczęła. — Głupio mi ich tak nagle zostawiać, jeszcze teraz z tym... — urwała, przypominając sobie dziwaczne bóle brzucha, które nawiedziły Burzaków. 

Medycy stwierdzili, że to prawdopodobnie od zwierzyny, więc co parę dni polowano w różnych miejscach wykluczając następne obszaru. Nie było to łatwe z tak niewielką ilością zwierzyny. W Porę Nagich Drzew z trudem było cokolwiek złapać, a co dopiero z części terenów.

— Eh — mruknął jedynie kocur tak zakończając ich rozmowę. 

Sprawnym susem znaleźli się na powalonych kłodach. Po krótkiej wspinaczce byli już na dawnych terenach. Zapach lisów unosił się mocno w powietrzu. Najwidoczniej podczas ich nie obecności przywłaszczyli sobie ich tereny. Zaczęli węszyć. Uważnie stąpając po dawnych ziemiach, szukali śladów Lisiaków. Im dalej się zapuszczali tym bardziej się zawodzili. Po współklanowiczach ślad się urwał już przy obozie. Wszędzie był tylko duszący zapach lisów. 

— Wracajmy — pisnęła zaniepokojona Konopia. 

Nie marzyła jej się konfrontacja z lisim gangiem. 

— Tchórzysz, lisi bobku? — zakpił Bocian. — Myślałem, że zależy ci bardziej na rodzinie...

Kotka upuściła smutno ogon. 

— Boje się, Bocianie — wyznała cicho. — Nie powiesz, że ten zapach też nie wprawia cię w niepokój — dodała po uderzeniu serca. 

Kocur zmarszczył brwi gotowy coś burknąć, lecz pisk wszedł mu słowo. 

— Pomocy! — ktoś rozpaczliwie miauczał. 

Koty spojrzały po sobie z niepokojem. Były święcie przekonane, że nikt ich nie śledził. 

<Bocianie?>