Od Fasolki CD. Potrójnego Kroku

— Pomyślałam, że mogłaby ci pomóc w rozcieraniu tych zasuszonych kwiatów, z którymi się tak męczysz. — mówiła dalej Strzyżykowa Pręga, próbując przekonać Trójkę do Fasolki. Szczerze mówiąc, kotka niezwykle się ucieszyła, słysząc, że starsza medyczka widzi w niej potencjał. Oprócz tego, nareszcie udało jej się trochę dowiedzieć o ziołach, jakie używali medycy co naprawdę ją uszczęśliwiło. Teraz oprócz pokrzywy, którą pokazał i pokarał nią cętkowany, szczawiu, którego użyła kotka na jej oparzenia, liści żywokostu na swędzenie (który pomógł na jej nosek) oraz liścii dębu używane na pozbycie się infekcji, uzdrowicielka była na tyle miła, że opowiedziała jej jeszcze o korze olchy, która łagodziła ból zębów i liściach jeżyny, które po przyłożeniu na skórę osłabiają działanie pszczelego ukąszenia plus opisała różne czynności, jakie wykonują medycy, typu odbieranie porodów, zbieranie ziółek i leczenie różnych dolegliwości. I chociaż młodej wydawało się to już całkiem sporo, to przecież na skalnych półkach w legowisku medyków widziała jeszcze tyle roślin! Fascynowało ją każde z nich osobno i ich najróżniejsze mieszanki. Kotka pragnęła dowiedzieć się o nich więcej - do czego służą? Czy można znaleźć wśród nich lekarstwo na wszystko? Fasolka usłyszała, jak kocur wzdycha głośno na słowa Strzyżyka.
— Jest za mała — stwierdził tylko, obracając się na drugi bok.
— Ale pojętna! I pomogła ci zbudować gniazdo! — nawijała medyczka dalej.
— Jestem zmęczony. Niech przyjdzie jutro. — powiedział w końcu Trójka, zbywając którko obie kotki. Strzyżykowa Pręga uśmiechnęła się do Fasolki, a oczy młodej błysnęły z ekscytacji. Tym razem nie będzie musiała się wpraszać do medyków, a Potrójny Krok wreszcie jej pokaże to, co kombinuje w tym rogu legowiska!
— Do zobaczenia! — zawołała radośnie Fasolka, po czym powoli wybyła z legowiska, z kwitnącym uśmiechem na pyszczku. Gdy tylko całkowicie wydostała się z jaskini, młoda szybko pobiegła się pochwalić Miedzi swoim osiągnięciem. Koteczka niemalże potykając się z podekscytowania biegła do żłobka i pod koniec by wszystko przyspieszyć zrobiła parę susów i prędko znalazła się w zasięgu wzroku Miedzianej Iskry.
— Mamusiu! Mamusiu! — zamiauczała głośno i szybko, by zwrócić na siebie uwagę rodzicielki. Gdy tylko płowa karmicielka odwróciła głowę w jej stronę, Fasolka obdarzyła ją pierwszym najszczerszym i najbardziej promiennym uśmiechem już od dawna, co ucieszyło mamę pointki. Nic dziwnego. W końcu przyszedł czas na skupieniu się na teraźniejszości, a nie niezbyt kolorowej przeszłości
 — O co chodzi, słoneczko? — zapytała Miedź, czekając na wylew słów córki.
— No bo wiesz co? Strzyżykowa Pręga mi dzisiaj opowiadała o ziółkach! I nawet Trójka jak wrócił ze swoich poszukiwań kory powiedział, że mogę przyjść jutro i coś z nim porobić! — pochwaliła się młoda, wypinając dumnie pierś. W końcu to nie mały sukces dopiąć swego, szczególne, jak ma się do czynienia z tak nieprzyjemnym z początku osobnikiem jak Trójka. Miedź polizała młodą po głowie uśmiechając się.
— Nie wiedziałam, że interesujesz się roślinami. — mruknęła starsza, spoglądając w stronę wyjścia ze żłobka. — Niedługo zostaniecie uczniami. Nie chciałabyś przemyśleć swojej ścieżki? Chociaż... może to za wcześnie? — zastanawiała się głośno Miedź, zaskakując Fasolkę. Kotka jeszcze nie myślała nad tym, że mogłaby zostać kimś innym niż wojownikiem. Ale kto wie? Może powinna nad tym pomyśleć?
Następnego dnia tak jak mówił Trójka, Fasolka zjawiła się z ładnym wróblem w pysku. Wczoraj widziała, jak ten omija mysz i zajmuje się ptaszkiem, więc tym razem pewniej czuła się w wybieraniu powitalnego prezentu dla liliowego. Nie miała problemu z tym, że będzie musiała chwilę poczekać, aż zrzędliwy medyk się pożywi i umyje. Ważne było to, że dzisiaj w końcu się dowie, co kocur kombinuje.
— Dzień dobry, Trój... Potrójny Kroku. — zamruczała, kładąc zielonookiemu marudzie wróbla pod łapki.

< Potrójny Kroku? Sry, za gniota >