Od Wschodzącej Fali CD Skoczka (Skocznej Łapy)

Koteczka zatrzymała swoją pielęgnację w połowie swojej łapy, zerkając kątem oka na właściciela głosu ze wciąż wyciągniętym językiem. W głowie odtworzyła sobie pytanie kociaka jeszcze kilka razy, po czym zachichotała cicho, spoglądając na niego roziskrzonymi oczami.
— Nie dziękuję, poradzę sobie — mruknęła ciepło, ostatni raz pociągając językiem po odstającej na klatce piersiowej sierści.
Kocurek wpatrywał się w nią jak urzeczony tuż po tym, jak odpowiedziała mu na pytanie. Uznała to za co najmniej dziwne, zwłaszcza że robił to od jakiegoś czasu. Pamiętała jeszcze, jak Wierzbowe Serce przyprowadziła czarnego kocurka do obozu. Był z lekka przestraszony, ale po jakimś czasie stał się chyba najbardziej rozszalałym kociakiem zaraz po Gronostaj. Od jakiegoś czasu wreszcie zyskała nieco odwagi, by rozmawiać ze swoimi siostrzeńcami, więc od tamtego momentu otworzyła się furtka do reszty maluchów. Chociaż Skoczek nie był już takim maluchem, jakim był wcześniej. Był o wiele wyższy, lecz nie na tyle, by mógł ją jeszcze przewyższyć.
Wojowniczka mruknęła cicho rozczulona, ostatni raz pociągając językiem po łapie. Odwróciła się w jego kierunku, siadając naprzeciwko niego.
— Witaj Skoczku — zawołała wesoło, liżąc go lekko za uchem — C-
Nie zdążyła jednak zadać zaplanowanego pytania, gdyż kocurek z cichym piskiem uciekł do żłobka, nie oglądając się za siebie.
Wojowniczka stała jak wmurowana, zastanawiając się, co takiego się stało. Zrobiła coś źle?
Dwa księżyce później Skoczek został Skoczną Łapą, dodatkowo uczniem Czarnego Potoku! Kotka nie szczędziła słów, gratulując partnerowi ucznia, a samemu Skoczkowi gratulując mentora. W pierwszym momencie sądziła, że kocurek jest strasznie niezadowolony z wyboru lidera. Jednak chwilę później po wypowiedzianych przez nią słowach Skoczek uradowany skakał wokół niej i Czarnego Potoku.
Potem już było coraz dziwniej.
Uczeń nie dawał mentorowi spokoju, czepiał się o najróżniejsze rzeczy. Co więcej, gdy Wschodzik dostała za uczennicę Gronostajową Łapę, Skoczna Łapa stał się strasznie namolny. Koteczka nie potrafiła tego zrozumieć, a próbowała wyszukać tego przyczyny przez bardzo długi czas.
Miała pewne podejrzenia, gdy uczeń zaczął do niej zagadywać i popisywać się przed nią. Mógł jeszcze robić to, by przypodobać się Gronostaj, ale zazwyczaj traktowali się na poziomie przyjacielskim.
Największe zdziwienie nastąpiło jednak wtedy, gdy ni stąd niż owąd, tuż po tym, jak ona i Czarny Potok zostali parą, Skoczna Łapa ich przeprosił.
Kotka puknęła się w czoło łapą, gdy poukładała sobie wszystko do kupy. Uczeń się po prostu zakochał! Czemu tylko akurat w niej? Co takiego się stało, że wybrał starszą od niego wojowniczkę jako zauroczenie, zamiast Zguby, Północy lub Gronostaj?
Minęło kilka księżyców od tamtej chwili. Parę wschodów słońca temu, na zgromadzeniu szylkretka przyuważyła, gdy Skoczek znalazł sobie kilka uczniów z innych klanów do rozmowy. Wyraźnie widziała, że kocurek zaczął zachowywać się całkiem inaczej. Czarny Potok skarżył jej się, że czarny kocur myślami czasem ucieka gdzieś daleko od treningu. Raz mu się wywrócił w trakcie polowania, to innym razem prawie wpadł na drzewo lub spadł ze skały.
„Wschodząca Falo, proszę... Pomóż mi z nim, nie potrafię z niego nic wyciągnąć”.
Z taką prośbą od Czarnego Potoku, wędrowała właśnie do legowiska uczniów. Skoczna Łapa siedział akurat przy wyjściu, obserwując koty dookoła. Gdy zauważył Wschodzącą Falę, która szła w jego stronę, w pierwszym momencie otworzył szeroko oczy. Potem szybko odwrócił wzrok, ewidentnie próbując ignorować podchodzącą kotkę.
— Cześć Skoczna Łapo! — zawołała kotka wesoło — I co, jak się czujesz po swoim pierwszym zgromadzeniu?
<Skoczu? Wybacz za gniota, ale nie potrafiłam nic wyskrobać ;__;>