Od Wschodzącej Fali

— I tak to ja mogę polować — westchnęła błogo Żądlący Język, idąc tuż obok Wychodzącej Fali — Nikt nie pilnuje, nikt nie poprawia...
Zżółknięte liście chrzęściły kotkom pod łapami. Lekki podmuch wiatru zerwał kolejne z gałęzi drzew, zabierając je ze sobą w nieznaną wędrówkę.
Wschodząca Fala uwielbiała porę opadających liści. Tak jak w sumie każdą inną porę roku, nie da się tego przeoczyć. Wszędzie dookoła robiło się kolorowo, chociaż nie tak różnorodnie, jak w porę nowych lub zielonych liści. Brązy, czerwienie, żółcie i pomarańcze dominowały najwięcej. Raz po raz trafiło się zielone drzewo, lecz z igłami.
Wschodząca Fala chwytała teraz każdy promyk słońca, ponieważ już niedługo może za nim zatęsknić.
Futro obu kotek odbijało się w jego blasku i przyjemnie grzało w grzbiet.
— Masz całkowitą rację — miauknęła wesoło szylkretka, uśmiechając się lekko — Chociaż treningi polowania z Wierzbowym Sercem były najlepsze pod słońcem...
Żądlący Język zmarszczyła lekko nos, jakby poczuła coś niemiłego.
— Wiesz, treningi z Sennym Krokiem były strasznie nużące, a nie pomagał mi jego zaspany głos — miauknęła z dezaprobatą buraska.
Wschodząca Fala zauważyła jednak towarzyszący temu cień smutku w oczach szylkretki. Tak jakby próbowała to maskować, by nie wyjść na słabą.
Uśmiechnęła się pocieszająco, co spotkało się ze zdziwieniem u Żądełka.
— I czego się tak patrzysz, co? — prychnęła, przyspieszając.
Wschodząca Fala już miała coś odpowiedzieć, gdy nagle usłyszała szelest niedaleko. Przypadła automatycznie do ziemi, a końcówka puszystego ogona drżała z napięcia. Otworzyła pyszczek i wciągnęła powietrze, wyczuwając w pobliżu wiewiórkę. Rudy gryzoń kopał w ziemi dziurę i chował do nich żołędzie. Była pulchna, co nie było dziwne. Wokoło rosło przecież od groma dębów.
Przysiadła na łapach najniżej jak się dało, po czym skoczyła chyżo, wybijając w nią swoje pazury. Pochyliła się i zakończyła jej żywot.
Z zadowoleniem na pyszczku, tym razem to ona zakopała piszczkę, szukając następnej zdobyczy.
Mało minęło czasu od jej mianowania, a ona nadal nie czuła się ani trochę wojowniczką. Trudno jest jej się pozbyć starych nawyków wczesnego wstawania i zanoszenia jedzenia. Czasem nawet przyłapywała się na tym, że czeka na Wierzbowe Serce, choć już od dawna nie miały treningów.
Westchnęła cicho, węsząc co kilka kroków. Złapała jeszcze dwie myszy i wróbla, gdy zobaczyła Żądlący Język, która czekała na nią pod ich ulubionym drzewem. Obok buraski leżał pokaźny stosik gryzoni, na co Wschodząca Fala jęknęła bezsilnie.
— Wygrałaś — miauknęła cicho, obracając się — Zaraz przyjdę ze swoją zdobyczą i wracamy...
Żądlący Język uśmiechnęła się złośliwie, kładąc się pod drzewem.
— Ah, kolejny dzień nie muszę nosić swojej zdobyczy — mruknęła zadowolona, na co Wschód prychnęła cicho.
Szybko odnalazła swoje piszczki, po czym wróciła do siostry, by wziąć i jej. Ledwo się zabrała, jednak postanowiła nie pokazać żadnej słabości. Gdyby tak zrobiła, Żądlący Język miałaby z niej ubaw przez całą drogę.
Gdy wkroczyły do obozu, Wschodząca Fala od razu poszła odłożyć wszystkie piszczki na stos. Musieli znaleźć jak najwięcej, w końcu Poplamione Piórko już za moment będzie miała kocięta! Potrzebuje jak najwięcej najlepszego pożywienia. Wschodząca Fala zatrzęsła się na myśl o porodzie, po czym szybko potrząsnęła głową. Nie, Poplamione Piórko jest silna i doroślejsza, da sobie radę. Odłożyła delikatnie piszczki do dziury, nie chcąc ich ubrudzić ani rozwalić na papkę.
— Rany, jak dużo — strzepnęła uchem, słysząc pełen podziwu głos.
— Dziwisz się braciszku?! — krzyknął cieńszy głosik — Wschodząca Fala to przecież super wojowniczka!
Szylkretka odwróciła zaskoczona głowę, szukając właścicieli głosów. Zimny pot wstąpił jej na grzbiet, gdy tylko ich zobaczyła. Niebieski kocurek oraz śliczna mała szylkretka calico siedzieli obok siebie, wpatrując się swoimi wyłupiastymi oczami w stronę wojowniczki.
W uszach zadźwięczały jej słowa Błękitnej Łapy, gdy nazywała swoje dzieci. Nadal pamiętała, jak szczęśliwa była kotka, gdy na nie patrzyła.
Wschód zatrzęsła się lekko, zauważając, że jest wpatrzona w ziemię. Nie wiedziała, kiedy odwróciła wzrok, jednak prawdopodobnie to przerwało napływające wspomnienia.
Westchnęła cicho, a na jej pysk zawitała dziwna melancholia.
— Dlaczego jesteś smutna? — zapytała ją Gronostaj, która pojawiła się obok znikąd.
Nawet nie usłyszała, jak kotka się do niej podkradła. Wschodząca Fala krzyknęła cicho, po czym potknęła się o własne łapy i upadła na grzbiet. Tygrys zachichotał cicho, podchodząc i przysiadając się do siostry.
— Uwielbiam, jak reaguje, gdy podchodzimy — miauknął wesoło — Ale zazwyczaj bawimy się w kotka i myszkę…
Gronostaj tylko spojrzała na kocurka znudzona, wzdychając dobitnie.
— Braciszku proszę, przestań…
— No co?! — oburchał się rudy — Chcę tylko rozładować atmosferę!
Wschodząca Fala leżała tak jeszcze przez moment, po czym szybko podniosła się do siadu, nerwowo drżąc. Spojrzała na dwójkę kociąt Błękitnej Łapy, po czym pociągnęła cicho nosem. Bała się ich reakcji, jednak nagle trafiło do niej to, że przecież nikt im pewnie o tym nie powiedział dokładnie! Po śmierci Błękitnej Wschodząca Fala ani razu nie zawitała do kociarni, bojąc się wszystkiego, co się tam znajduje. Uważała je za przeklęte.
— Część m—maluchy — mruknęła niepewnie drżącym głosem, pierwszy raz od dawna nie wiedząc co powiedzieć.
— Oh, odezwałaś się! — miauknęła uradowana koteczka.
— Hej, nie jesteśmy już tacy mali! — zawołał rudy kocurek, machając poirytowany kitą — Jeszcze chwila i zostaniemy terminatorami!
Gronostaj pokiwała energicznie głową na słowa brata. Wschodząca Fala przeraziła się na te słowa. Nie rozmawiała ze swoimi siostrzeńcami przez tak długi czas? Przecież to praktycznie całe ich kocięce życie!
— C—co?! To już? — miauknęła zaskoczona, podnosząc się na łapach.
— Mhm! Już nie mogę się doczekać, by mieć mentora — Gronostaj podskoczyła radośnie w miejscu, robiąc przy okazji piruet w powietrzu — Chciałabym mieć ciebie Wschodząca Falo!
— Nie, bo ja! — burknął zdecydowanie — Zobacz Wschodząca Falo, ja jestem taki zdolny, wybierz mnie!
Kociaki zaczęły wzajemnie się przekrzykiwać, na co kotka patrzyła osłupiała. Po dłuższej chwili parsknęła śmiechem, słysząc ich wymianę zdań. Byli tac rozkoszni. Gdy oboje usłyszeli perlisty śmiech szylkretki, przestali się kłócić po dwóch uderzeniach serca, wpatrując się w nią niezrozumiale.
Wreszcie Wschodząca Fala uspokoiła się na tyle, by uśmiechnąć się do nich szeroko.
— Kochani, mogłabym zostać mentorem któregoś z was, jednak nie ja o tym decyduję — powiedziała ciepło — zresztą, są o wiele bardziej doświadczone koty, niż ja—
— No ale dlaczego, przecież złapałaś tyle zdobyczy, musisz być super — miauknął nieprzekonany Tygrys.
Wschodząca Fala pokręciła przecząco głową, spoglądając na kociaki. Nie mogła uwierzyć, że w trakcie tej krótkiej chwili wyzbyła się całej awersji do tej dwójki. Chociaż całym sercem chciała być przy nich od rana do nocy, jej podświadomość mówiła głośno i wyraźnie, że lepiej się nie zbliżać. I tak jak zazwyczaj jej nie słuchała, to raz w życiu postanowiła się jej trzymać, co było jednym z największych błędów.
— Nie złapałam tego wszystkiego sama — miauknęła pewnie — Zrobiłam to razem z waszą ciocią.
Chwilę zajęło im zrozumienie słów szylkretki, po czym otworzyli szeroko pyszczki oniemiali. Wschodząca Fala zachichotała cicho, mrucząc pod nosem z radości. Przemogła się i powiedziała, przez co miała nadzieję, że teraz wszystko będzie tak jak dawniej. Zamknęła łapą najpierw pyszczek Tygrysa, a Gronostaj już nie zdążyła, ponieważ kotka natychmiastowo przylgnęła do młodej wojowniczki. Po chwili niebieski kocur dołączył do siostry, przez co Wschód nie miała jak się ruszyć. Nie spodziewała się tego, już prędzej oczekiwała masy pytań skierowanych w jej stronę. Trwając w uścisku siostrzeńców, po pysku spłynęły jej małe łezki. Otarła je szybko ogonem i pociągając nosem, odsunęła kociaki od siebie. Co było nieco trudne, ponieważ nie byli już malutkimi puszystymi kuleczkami. Jeszcze chwila i wzrostem będą ją przewyższać!
Serce wojowniczki chwilowo zamarło, gdy dotarły do niej słowa koteczki. Prawda, Wschodząca Fala kochała te maluchy całym swoim sercem, ale co ona ma im powiedzieć? Że jak na nich patrzy, to widzi ich zmarłą mamę? Dotknęła nosem czoła Gronostaj, po czym liznęła w polik Tygrysa.
— Nawet tak nie myślcie, zgoda? — zapytała, powstrzymując się od płaczu — Bardzo was lubię, tylko strasznie się... bałam.
— Jesteśmy tacy straszni? — niebieska szylkretka przechyliła zdziwiona głowę.
Wschodząca Fala zaśmiała się po tych słowach.
— Ani trochę skarbie — mruknęła wesoło, naśladując nieco swoją mamę — A teraz chodźcie, muszę wam coś opowiedzieć!
Wschodzik okręciła się szybko w miejscu, po czym skoczyła w kierunku żłobka, podskakując niczym kociak, który pierwszy raz wyszedł poza kociarnię. Dzieciaki spojrzały po sobie zaskoczone, po czym wstały i podążyły za oddalającą się wojowniczką.
Wschodząca Fala uznała, że skoro nikt im jeszcze niczego dokładnie nie wyjaśnił, a ona wreszcie zaczęła z nimi rozmawiać, czas opowiedzieć im o Błękitnej Łapie. Miała nadzieję, że wtedy wreszcie wyzbędzie się resztek poczucia winy względem zmarłej uczennicy. No i może lepiej na razie nie wspominać im o Miętowym Oddechu, bo mogą się gdzieś pochwalić. Może jak dorosną.
W trakcie kolejnych wschodów księżyca szylkretka przekonywała się co do swoich siostrzeńców coraz bardziej. Obserwowała ich wspólne zabawy z kociętami Sójczego Skrzydła coraz częściej, uśmiechając się szeroko, gdy zwrócili na nią swoją uwagę.
— Wschodząca Falooooo — miauknął przejmująco Tygrys — Kiedy oni nas wreszcie mianują? Jestem już wystarczająco duży!
Szylkretka westchnęła cierpiętniczo. Kocięta Sójczego Skrzydła zostały uczniami zaledwie kilka wschodów słońca temu. Tygrys z Gronostajem zrobili się po tym okropnie markotni i namolni, często dopadając swoje przybrane rodzeństwo, gdy wracali z treningów i pytając się, jak było. Najczęściej jednak męczyli Wschodzącą Falę. W końcu była najbliżej, a Sójcze Skrzydło od jakiegoś czasu nauczyła się unikać kociaków, gdy tylko padało takie pytanie z ich ust.
— Nie przejmuj się braciszku, ciociaaaa, na pewno coś poradzi — odpowiedziała Gronostaj, akcentując wyraźnie słowo "ciocia" — Prawda?
Czarno-ruda kotka mruknęła cicho, pacając calico puchatym ogonem w pyszczek. Bardzo nie lubiła tego określenia. Nie jest ciocią, jest Wschodzącą Falą. Ciocia brzmi tak, jakby miała już na karku dobre 50 księżyców!
— Nie mówicie mi ciociu, czuję się staro — miauknęła, uśmiechając się lekko — Nie mam zielonego pojęcia, kiedy zostaniecie uczniami, naprawdę… Czarny Potok też nic jeszcze nie wie. Prawdopodobnie Niedźwiedziej Gwieździe troszkę się zapomniało…
Rodzeństwo jęknęło wspólnie obok siebie z zawiedzionymi minkami. Wschodzącej Fali zrobiło się im naprawdę żal. Kocięta Sójczego Skrzydła i tak zostały mianowane o wiele później, niż powinny. Biedakom poczekało się o księżyc za dużo. Jednak razem z nimi został mianowany Skoczek, co nieco zdziwiło wojowniczkę. Przecież uczniak miał tyle samo księżyców co jej siostrzeńcy, a i tak oni jeszcze siedzą w żłobku.
— Jestem pewna, że w najbliższym czasie zostaniecie uczniami, słowo! — miauknęła pocieszająco szylkretka, patrząc na siostrzeńców kątem oka.
Po chwili, w której kociaki nie ukazały ani trochę entuzjazmu, kotka z cichym burknięciem położyła głowę na ziemi. Przymknęła znużone oczy, które domagały się chwili odpoczynku. Mogłaby pójść popolować, jednak stos był wielki, a samemu to żadna przyjemność. Szum właśnie wrócił, Żądełko i Czarny Potok byli na treningu z uczniami. Zabluszczone Futerko i Borsuczy Cień mieli chwilę dla siebie, a Klonowa Łapa nie pójdzie bez Pręgowanego Grzbietu.
Lekka porażka, ale co można zrobić?
Dlatego kotka spędziła resztę górowania słońca w cieniu klifowych skał. Gdy tylko usłyszała dźwięk głosu swojego partnera, który wracał ze Skaczącą Łapą, podniosła się momentalnie, wybiegając mu na powitanie. Nie zdążyła nawet dobrze tego zrobić, gdy usłyszała wezwanie Niedźwiedziej Gwiazdy.
Spojrzała zaskoczona w kierunku skały, na którą właśnie z małym trudem wskakiwał lider. Szybko skierowała wzrok na dwójkę uczniów, który oniemieli, patrzyli w jej stronę. Koteczka machnęła łapą w kierunku skały, na co oboje zerwali się natychmiastowo, galopem podbiegając do tłumu.
Czarny Potok podszedł do niej i otarł się o jej bok.
— I jak dzisiaj? Strasznie marudni byli? — zapytał, spoglądając na kotkę kątem oka.
— Niesamowicie… — jęknęła, kładąc głowę na barku kocura, na co ten zaśmiał się cicho.
— Jak tylko ceremonia się skończy, idziemy spać, co?
Kotka miała siłę tylko na kiwnięcie głową.
— Przyjemny wieczór prawda? — miauknął wesoło Misiek — Myślę, że czas już przydzielić mentorów do pozostałych pretendentów na uczniów. Gronostaj, Tygrys, wystąpcie!
Kociaki podekscytowane, zamiast stanąć tuż przed skałą, siedziały z tyłu, kompletnie oczarowane. Teraz musieli przeciskać się do przodu, jednak dzięki sprawnej ocenie sytuacji niebieskiej szylkretki, szybko przed nią dotarli.
— Oboje ukończyliście już po sześć księżyców, dlatego z dumą przyznaje wam wasze uczniowskie imiona — kocur miauknął ciepło, spoglądając po zgromadzonych kotach, po czym zwrócił się do tygrysa — Do czasu aż nie skończysz szkolenia, będziesz nazywał się Tygrysią Łapą. Pieczę nad tobą sprawował będzie Szumiące Zbocze.
Rudy kocur otworzył szeroko pysk zaskoczony, jednak zaraz szybko go zamknął, spinając głową liderowi.
— Szumiące Zbocze, jesteś gotowy na szkolenie własnego ucznia — mruknął bury kocur — Otrzymałeś od swojego mentora, Ostrego Kła doskonałe szkolenie, dlatego będziesz dobrym kandydatem na mentora dla Tygrysiej Łapy. Mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją zdobytą wiedzę.
Po tych słowach oba kocury zetknęły się ze sobą nosami, po czym zeszli szybko na bok. Wschodząca Fala nie wiedziała, który z nich był bardziej podekscytowany tym wydarzeniem.
— Gronostaju, ty również osiągnęłaś już wiek uczniowski, dlatego z dumą mogę przyznać ci imię Gronostajowej Łapy — zawołał kocur wesoło — Twoją mentorką zostanie Wschodząca Fala.
Szylkretka zsunęła się z boku kocura, zataczając się lekko na słowa lidera.
Ona? Mentorką? Przecież nie jest aż tak dobra, jest wiele innych doświadczonych kotów! Wszyscy jednak oczekiwali jej odpowiedzi, dlatego za popchnięciem Czarnego Potoku wyszła pod skałę przemówień.
— Wschodząca Falo — zaczął spokojnie Niedźwiedzia Gwiazda — Jesteś gotowa na szkolenie ucznia po tym, jak otrzymałaś wspaniałe nauki od Wierzbowego Serca. Wykazałaś się swoim dobrym sercem i odwagą ducha, dlatego mam nadzieję, że przekażesz to wszystko Gronostajowej Łapie.
Szylkretka trzęsła się lekko z nagromadzonych emocji. Jej własna siostrzenica będzie jej uczennicą! Przez chwilę miała cień wątpliwości, jednak teraz nie wahała się ani chwili. Musi się postarać. Będzie najlepszą mentorką, na jaką zasłużyła Gronostajowa Łapa!
Uśmiechnęła się szeroko do szczęśliwej uczennicy, po czym obie zetknęły się nosami.
Jest mentorką! Już nie może się doczekać ich wspólnych przygód!