Od Gęsiego Wrzasku do Wilczej Tajgi

 No tak, oczywiście, to on musiał wszystko robić. Nic nowego, domyślał się, że prędzej czy później tak się stanie. Poza tym, kultyści i tak jakoś bardziej woleli przychodzić do niego, aniżeli do tego cholernego bluźniercy, który kisił spasioną dupę w swoim legowisku.

Nic nie robiła.

Dosłownie nic.

Zastanawiał się, czy klan ma odpowiednią ilość ziół, by dotrwać do końca kolejnej pory nagich drzew. Ba! Był praktycznie pewien, że jeśli zielska starczy im do końca pory zielonych liści, to będzie to jakimś cholernym cudem. Też coś, żeby to on musiał się martwić takimi rzeczami… Niedorzeczne.

Spojrzał na Sosnową Igłę, która krzywiła się, kiedy grzebał przy jej łapie. Miał wręcz świetną świadomość, że kotka go wręcz nienawidzi. Sam sobie zapracował na to przez nieprzyjemny charakterek, jednakże głównie była to wina Chłoda, którego kocica wręcz nie znosi. No, a że byli razem to… cóż… Gęsi obrywał rykoszetem.

Na całe szczęście miał w głębokim poważaniu starą wariatkę.

— Przestań się wiercić, bo ci tę łapę wykręcę — warknął niezadowolony, gdy Sosna znowu szarpnęła kończyną, niemal wyrywając mu ją z łap. — Chyba że chcesz iść do Kuny. W takim wypadku zapraszam.

Rzucił pogardliwe spojrzenie kotce, która rzuciła w jego personę niewybrednym przekleństwem, do końca badania, czy może raczej leczenia, siedząc grzecznie.

— Staraj się nie przemęczać łapy, bo ci tak zostanie. Podobnie z wyrazem pyska — nie byłby sobą, gdyby nie oszczędził sobie paskudnych komentarzy w jej kierunku.

— Gęsi Wrzasku?

Z jego gardła wydobyło się niezadowolone warknięcie. Znowu ktoś mu dupę męczył.

— Czego. Kolejna chora a biedna psiemeńciona kunia nolka musi odpocońć? — zacmokał, celowo przyjmując ton głosu, którego zwykle używało się przy bachorach. Odwrócił łeb, a jego oczom ukazała się sylwetka Wilczej Tajgi. Czego ona do diabła chciała?

< Wilcza? >

Wyleczeni: Sosnowa Igła

Od Lisiego Ogona do Tajemnicy

 Przyśpieszyła tępa i chwyciła królika w przednie łapy. Zagryzła go szybkim ruchem szczęk i uniosła go dumnie. Upolowany. Kolejna zdobycz dla klanu w porze nagich drzew. Zakopała zdobycz i rozejrzała się za czymś jeszcze. Skoro już jej tak dobrze szło, to czemuby nie upolować czegoś jeszcze? Szła i szła, ale nigdzie nie wyczuwała innych królików. Docierała do końca wrzosowisk. Niedługo za rzeką znajdzie się na terenach niczyich. Postanowiła zawrócić, kiedy usłyszała pisk. Płacz. Przestraszona podążyła za źródłem dźwięku. Wydawało je kocię. Malutkie porzucone. Mogło mieć około czterech księżyców. Lisi Ogon rozszerzyła oczy z przerażenia. Próbowała podnieść kocię w pysk, ale było zbyt duże. Nie wiedziała kompletnie, co ma robić. Ułożyła je obok siebie. Owinęła je ogonem i zaczęła intensywnie wylizywać. Kotka wiedziała, że musi jak najszybciej zanieść je do obozu. Nie wiedziała, ile małe już tu było. Trzeba było je uratować. Kiedy poleżała dłuższą chwilę z kocięciem ogrzewając je. Sprawdziła płeć. Dziewczynka. Zaprowadzi ją do obozu i wszystko będzie dobrze. W końcu klany przyjmowały porzucone kociaki. Zgodnie z kodeksem wojownika nie mogła opuścić tego kocięcia. Nie obchodziło jej to, że mała może być chora i ją czymś zarazić. W obecnej chwili chciała jej pomóc. Kociak otworzył oczy. Odzyskała przytomność!

- Gdzie… gdzie ja jestem? - pisnęła. Lisi Ogon owinęła małą szczelnie swoim puchatym ogonem.

- W bezpiecznym miejscu. Nazywam się Lisi Ogon. - odpowiedziała uspokajającym głosem. Mała nie odpowiedziała, co nie przeszkadzało rudej. Od razu pokochała kociaka. Była mała i potrzebowała jej. Po dłuższym czasie trąciła kociaka nosem. Ta otworzyła oczka.

- A ty jak się nazywasz? - zapytała.

- Tajemnica. - odpowiedziała. Tajemnica? Kocię jej nie ufało.

- Dobrze, jak nie chcesz to nie mów. Jesteś tu sama? Gdzie twoja mama? - zapytała.

- Nie wiem. Mam jeszcze Sekret. Lubię ją. - odpowiedziała mała ze smutkiem.

- Jaki to sekret maleńka? - spytała.

- Sekret to moja siostra! A ja jestem tajemnica. - powiedziała Lisi Ogon uśmiechnęła się. Tajemnica…, czyli to było imię koteczki?

- Ładne imię. - stwierdziła.

- Zmęczona. Głodna. Zimno. - pisnęła cicho wtulając się w jej futro.

- Mogę cię zabrać do obozu. Tam będzie ciepło. I będzie jedzonko. Właściwie to… poczekasz tutaj chwilę? - zapytała.

- Nie zostawiaj. - wymamrotała.

- Nie zostawię. Chodź ze mną. - pomogła małej się podnieść. Zaprowadziła Tajemnicę do miejsca, w którym ukryła królika. Dała go kici do zjedzenia.

- Jak długo tu jesteś sama? - zapytała.

- Mamy nie ma od dwóch wschodów słońca. Ile jeszcze? Zmęczona! - miauknęła.

- Do obozu jeszcze chwilka. Zaraz będziemy. - skłamała. Jakoś udało jej się przejść przez drogę grzmotu z kocięciem. Potem doszły do obozu, a Lisi Ogon zaprowadziła kocię do żłobka.

- Już bezpiecznie? - zapytała Tajemnica.

- Tak. Już dobrze. - odpowiedziała małej.

- Lisi Ogonie, co to za kocię? - zapytała się jej Zięba.

- Znalazłam je. Gdybym je zostawiła, pewnie by umarła. Była sama. Uważam, że nadaje się idealnie na wojowniczkę. Jest silna, skoro tyle przetrwała. - Lisi Ogon nie była pewna swoich słów, ale musiała przekonać karmicielki, a potem Tygrysią Gwiazdę.

- Yhm. - Zięba od razu straciła zainteresowanie kicią. Na razie Lisi Ogon zostawiła ją samą w żłobku, a sama poszła do Tygrysiej Gwiazdy. Zatrzymała się przy wejściu do jej legowiska.

- Tygrysia Gwiazdo? - zapytała.

- Wejdź. - usłyszała odpowiedź.

- Znalazłam kocię. - powiedziała wchodząc. Tygrysia Gwiazda podniosła się, wyraźnie zainteresowana.

- Gdzie? - spytała.

- Na wrzosowiskach. - udzieliła jej odpowiedzi.

- Może to kocię Owocowego Lasu? - zapytała.

- Nie sądzę. Mówiła, że ma mamę i siostrę, ale nie wie, gdzie one są. - stwierdziła.

- Rozumiem. - odparła.

- Może u nas zostać? - zapytała z nadzieją.

- Oczywiście. Według kodeksu wojownika musimy udzielać pomocy kociakom. Należy się jednak upewnić, czy nie ma matki w okolicy, która go szuka. Zaraz zorganizuję patrol. Czy mogę ją zobaczyć? - zapytała. Lisi Ogon kiwnęła głową. Zaprowadziła liderkę do żłobka. Głowy karmicielek uniosły się, kiedy przywódczyni weszła do kociarni. Lisi Ogon od razu usiadła przy znajdce. Maluch spał. Może to i dobrze, po tym co przeszła. Otuliła kicię ogonem i spojrzała wyczekująco na Tygrysią Gwiazdę.

- Czyli może zostać? - zapytała.

- Tak. Może. - odparła. Lisi Ogon odetchnęła z ulgą i ułożyła się obok kocięcia szturchając ją, aby się obudziła.

- Już bezpiecznie? Jesteśmy w obozie? - zapytała Tajemnica.

- Tak już bezpiecznie. Jesteśmy w obozie. Są tu dwie kotki, które mogą cię wychować. Zięba i Różana Przełęcz. Do której chcesz pójść? - spytała.

- Ja chcę zostać z tobą. Zmęczona. Chcę spać. - wymamrotała przysuwając się bliżej Lisiego Ogona. Zostać… ze mną? To znaczy, że będzie siedziała razem z małą w żłobku. Kiedy patrzyła na zasypiające kocię, poczuła inne uczucie, którego nie czuła, odkąd Płomykówkowa Łapa odeszła. Miłość. Zamierzała opiekować się małą. W końcu to ona ją znalazła i czuła się za nią odpowiedzialna. Jeśli będzie taka potrzeba, zostanie z nią w żłobku i będzie jej przybraną mamą. Uważnie przyjrzała się śpiącej. Nawet nie zorientowała się, kiedy zamknęły jej się oczy. Owinęła się wokół kici i zasnęła.

***

Leżała w żłobku na posłaniu zrobionym przez uczniów obok Tajemnicy.

- Mama? - pisnęła po obudzeniu się. Żal ścisnął serce Lisiego Ogona. Mała najwyraźniej wciąż pamiętała swoją prawdziwą matkę i za nią tęskniła. Jednak mamy Tajemnicy nie było nigdzie na ich terytorium ani za drogą grzmotu. Nie mogli szukać dalej. Sama Lisi Ogon prowadziła jeden z patrolów poszukiwawczych, jednak powróciła z niczym. Koteczka musiała się pogodzić z tym, że już nigdy nie spotka matki.

- Nie ma mamy. Przykro mi. - odpowiedziała współczująco.

- Czy ty jesteś mama? - mała najwyraźniej wciąż śniła.

- Nie. Ale i tak cię kocham. - powiedziała i polizała małą kulkę zwiniętą przy jej boku.

- Dobrze. - odpowiedziała. Kiedy Tajemnica się obudziła, Lisi Ogon zaproponowała zabawę. Nie miała pojęcia, w co lubią bawić się kocięta. Może mała sama coś zaproponuje?

- W co? - spytała mała. Tego wojowniczka obawiała się najbardziej.

- A w co chcesz? - zapytała.

- W rzucanie mchu! - zawołała od razu. Rzucały sobie mchem przez dłuższą chwilę. W końcu się im to znudziło.

- A teraz co chcesz porobić? - zapytała małą.

<Tajemnica?<3>

Nowa członkini Klanu Burzy!

 

Tajemnica

Od Błotnistej Plamy CD. Kawczej Łapy (Kawczego Serca)

 Po odejściu Nastroszonego Futra, czuła się pusto. Nie wiedziała co myśleć o tej całej sytuacji. Uciekł, zostawił z prawie dorosłymi już dziećmi i zapodział się jak kamień w wodę. Dlaczego?... Wiedziała o jego burzliwej relacji z Zajęczą Troską i innymi kotkami z Klanu Nocy, ale przecież bycie samotnikiem było pewnie bardzo niebezpieczne. No i poza tym, zostawił ją tak samą i… Mogła się czuć bezpiecznie. Chociaż nie można było wykluczyć opcji, że kiedyś wróci, by ją do końca dobić… Ale jak na razie zrezygnował z dalszego znęcania się nad nią, pozwolił jej na “lepsze życie”. Tylko co to było za życie… Jedynymi kotami, które powstrzymywały ją przed zwariowaniem do reszty, były jej dzieci, które powoli zaczynały się od niej odsuwać. Widziała to. Miały w końcu teraz pełną swobodę jako uczniowie, mogli spędzać czas z kim chcieli i nikt nie mógł im na to zabronić. Próbowała się ich wypytywać, czy wszystko z nimi dobrze. Morelce niezbyt chciało się z nią rozmawiać, a Makrelek… To Makrelek. Jedynie Kawka, już teraz Kawcza Łapa jakkolwiek chciała przy niej być. Była tym faktem trochę zaskoczona, ponieważ uczyła ją Sroczy Lot i nienawiść wobec kogokolwiek o czekoladowym futrze pewnie już była powoli wpajana jej do głowy. Mimo wszystko, całej trójce życie nie rzucało tak wiele kłód pod nogi jak się obawiała. Byli naprawdę silni i wierzyła w nich mocno, w to, że nie skończą jak ona. 
Była wycieńczona każdym dniem, chociaż wydawało się, jakby była nierobem. Naprawdę się starała. Było to dla niej ciężkie, ale dawała z siebie wszystko, by choć trochę być przydatna. Nie chciała zostać wywalona z klanu na zbity pysk. Chodziła na patrole nawet jeśli większość czasu patrzyła na ziemię próbując nie zwracać uwagę na obecność innych i starać się nie wywrócić, polowała nawet jeżeli wychodziło jej to marnie marnie, przynosiła jakieś mizerne piszczki do obozu... Sama za to praktycznie nic nie jadła, ponieważ mało co potrafiło przejść jej przez gardło. Zresztą, nie powinna nawet korzystać ze stosu zwierzyny, ponieważ na jedzenie zasługiwali lepsi wojownicy. Tacy, co rzeczywiście się przydadzą klanowi. Ona do takich nie należała, bo była czekoladowa i bezużyteczna. Całkowicie już to zaakceptowała. 
- Kawko… Jak tam trening?- zapytała, ignorując to co wcześniej mówiła jej córka. Nie musiała dbać o swoje futro, bo to było zbyteczne. Strząsnęła jednak z siebie trochę kurzu i lekko poprawiła sierść na szyi, by zadowolić Kawczą Łapę. Kotce nie spodobało się to, że zmieniła temat.
- Jest dobrze. Szybko się uczę, a Sroczy Lot jest dobrą mentorką- odpowiedziała, dalej się w nią jakoś dziwnie wpatrując. Nie chciała, by na nią patrzyła z taką… Troską? Nie chciała martwić córki. Nie chciała, by marnowała swój cenny czas na ledwo dychającą matkę. Cieszyła się, że dobrze jej szło szkolenie. Teraz tylko zostanie wojowniczką, będzie miała znajomych, może kiedyś znajdzie kogoś, kto ją będzie kochać… Takiego właśnie życia chciała dla swoich dzieci. 
- To… Super- wymamrotała tylko cicho, kuląc się jeszcze bardziej niż wcześniej. Już za niedługo nawet jej potomstwo nie będzie jej potrzebować. Będą całkowicie samodzielni i w ogóle…- A… Co z Makrelkiem? W-wszystko z nim d-dobrze? Bo wiesz, on… L-lubi się pakować w k-kłopoty.

<Kawko?>

Od Gąski (Tuptającej Łapy) CD. Kawczego Serca

 Słuchała z uwagą słów kuzynki. Przecież ta nie mogła mówić źle, prawda? Przychodziła nawet częściej niż mama, więc naprawdę musiała za nimi tęsknić. Wtuliła się w czarne futro wojowniczki, które zdecydowanie było lepsze niż to zimno, które atakowało ją z każdej strony. Ich rozmowa może nie trwała długo, jednak na końcu Kawcze Serce zaproponowała, aby iść zobaczyć zachód słońca. Oczy kocicy zaświeciły się. Skąd ona wiedziała, że ta kocha podziwiać zachody słońca? Chyba czytała w jej myślach!
 - Tak, tak, tak! - Krzyknęła czarna kocica. - Chodźmy zobaczyć zachód słońca!
 Długo nie myśląc, wybiegła ze żłobka i zmierzyła w stronę miejsca, które uznała idealne na tę okazję. Kiedyś widziała, że przywódczyni Klanu Nocy przemawia z pewnego miejsca, które było bardzo wysokie. To miejsce było z pewnością idealne na oglądanie zachodu słońca. Ciemna wojowniczka podążyła za nią. Powoli słońce zmierzało w stronę nieboskłonu, więc nie miały za dużo czasu. Gdy obie kotki dotarły na miejsce, to widok był przepiękny! Słońce powoli tonęło w wodzie, która otaczała obóz Klanu Nocy. Lepszego zachodu słońca jeszcze nie widziała!

****

 Tuptająca Łapa siedziała na skraju obozu, co chwilę rysując coś na ziemi. Lubiła to robić, gdy rozmyślała. Wyglądało to lepiej niż wlepianie wzroku w przypadkowych przechodniów. Podniosła wzrok, aby zobaczyć, jak Sroczy Lot wraz z Kotewkową Łapą zmierzały do wyjścia z obozu. Od kiedy mama została mentorką jej siostry, to Gąska czuła, że będzie widzieć się z mamą rzadziej, niż to robiła przed mianowaniem. Czemu jako jedyna musiała trafić na mentora, który nie był z ich rodziny?
 Ogonem przetarła ziemię, gdy zobaczyła, że Kawcze Serce zmierzała w jej stronę. Dalej pamiętała jej słowa przed jej mianowaniem. Jej obietnice. Czarna kocica powiedziała, że Gąska będzie widzieć mamę częściej, a stało się coś zupełnie odwrotnego! Wojowniczka podeszła do niej i usiadła obok uczennicy.
 - Wszystko w porządku Tuptająca Łapo? - Zapytała starsza kocica po dłuższej ciszy.
 - Kłamałaś. - Powiedziała czarno-biała kocica. - Kłamałaś odnośnie tego, że będę ją częściej widzieć. Nawet Ciebie teraz nie będę widzieć tak często przez to, że szkolisz Wirującą Łapę!
 - Gąs... Tuptająca Łapo. - Poprawiła się, a słowa kuzynki mocno ją zabolały. Rozumiała jednak gniew kotki, miała całkowite prawo być zła na Kawkę. - Mogę porozmawiać z Makowym Polem, Sroczym Lotem i Zajęczą Troską o tym, żebyśmy zorganizowały grupowy trening dla was. Wtedy wszystkie razem będziemy mogły spędzić czas. - Starała się uspokoić kuzynkę, jednak to przyniosło odwrotne skutki. Gąska już nie wierzyła pustym słowom wojowniczki, bo wiedziała, jak to wszystko się skończy. Tak samo jak spełniały się słowa jej własnej matki.
 - To nie naprawi tego problemu! Tymczasowe rozwiązanie nie zmieni nic. - Krzyknęła uczennica, wlepiając swe zielone oczy w czarną wojowniczkę. - Spotkamy się raz i co to zmieni? Znowu wrócimy do tego, że ty będziesz zajęta Wirującą Łapą, Sroczy Lot Kotewkową Łapą, a Zajęcza Troska Spienioną Łapą!
 Kawcze Serce nie wiedziała co odpowiedzieć kuzynce. Kotka miała rację. Westchnęła ciężko.
 - Jednak to tymczasowe rozwiązanie jest lepsze niż nic, prawda? - Uśmiechnęła się słabo, chcąc sprawić, żeby kuzynka dostrzegła pozytywy, w końcu chciała jej jakoś pomóc, tak aby i ona i reszta jej ukochanych kuzynek była zadowolona.
 - Nie, to nie jest lepsze. - Taką odpowiedź dostała od mniejszej kocicy. - Sprawiasz, że wszystko w moich oczach zaczyna się układać, aby po chwili uderzyła mnie rzeczywistość. Rzeczywistość, która mówi, że dzieje się coś odwrotnego! Tworzysz u mnie złudne nadzieje, że wszystko wraca do normy, gdy tak nie jest!
 Wstała ona i minęła kotkę. Jeśli tak miała wyglądać ich dalsza rozmowa, to nie chciała z nią rozmawiać. To były tylko puste słowa, puste obietnice, które nigdy nie zostaną spełnione. Brzmiało to strasznie podobnie do obietnic Sroczego Lotu, czego najbardziej obawiała się uczennica.

[591 słów]

<Kuzynko?>

[Przyznano 23%]

Od Lew CD. Piaska

 Piasek był żałosny. Z każdym kolejnym dniem przekonywała się, że jej brat, gdyby nie jego futerko i podobieństwo do przodkini nie różniłby się od plebsu. Nie mógł się zachowywać tak jak Lew i Iskierka? Dobrze, że mama go nie widziała w tej sytuacji, bo by nie usiadł na tyłku do końca życia, za to że przynosi taki wstyd. Już lepiej ta głupia Gepardzia Łapa się zachowała, jednak nie śmiała tego przyznać. Czuła złość na uczennicę, że to nie ona wyszła ze żłobka z płaczem, tylko jej brat łkał błagając, żeby ruda nie zostawiła go. Ile jeszcze miała spędzić księżyców na próbach zrobienia z Piaska rudego, który swoim istnieniem nie obraża innych rudych kotów? Miała ochotę palnąć go w ten jego zapłakany pysk, którym się ocierał o jej futerko mocząc je, lecz zmieniła swój następny ruch. Łapką delikatnie przejechała po jego pleckach przyciągając go bliżej do siebie i zaczęła mu szeptać do ucha.

— Jak na pierwszy raz poszło ci całkiem nieźle wiesz... — odezwała się melodyjnie gładząc jego kremowe futerko, po czym przeniosła wzrok na Iskierkę chcąc by ta też wyraziła aprobatę wobec ich głupiego braciszka

Cętkowana zamrugała kręcąc łebkiem, że nie chce tego mówić, w końcu co tu było chwalić? Ich kochany braciszek zawalił sprawę. 

I on miał robić za tego wybrańca? No bez jaj!

— Naprawdę?

— Tak, Piasku. Dobra robota. — przytaknęła mu i kitą otarła jego załzawiony pyszczek. Uśmiechnęła się słodko, i takim samym tonem kontynuowała: — Udało ci się ją przegonić, widzisz? Nie ma jej. Może teraz nie płakała jak ją wyzywałeś, ale przy następnym razie jak nic wybiegnie stąd z płaczem i schowa się w jakiejś dziurze, w której spędzi resztę dni swojego i tak już żałosnego życia. No już, nie płacz. Chyba, że chcesz rozgniewa mamę. A tego chyba nie chcemy Piasku, hm? — spytała, a na samo wspomnienie o gniewie matki zauważyła jak jej braciszek się spiął i niepewnie podniósł spojrzenie na Lew, która mu się uważnie przyglądała — Nie powiemy jej o tym co tu miało miejsce. Tylko musisz obiecać, że poprawisz się i następnym razem doprowadzisz tę łajzę, bądź inną do płaczu.

— Obiecuję! Następnym razem uda mi się.

— Świetnie! Bo... pamiętasz, że jeśli będziesz nas zawodził to cię zostawimy? — miauknęła przypominając mu wcześniejsze słowo, którymi go już nie raz straszyła. Może warto było go odtrącić na kilka dni? Może wtedy z jego ust by padły okropne słowa, które pragnęła usłyszeć? Wypowiedziane z pewnością i wiarą w ich moc. — Zobacz, Iskierka już chyba zastanawia się nad tym czy cię wciąż kocha i nie powinna cię już w tej chwili zostawić. Nie jest tak cierpliwa jak ja.

— Lew... — odezwała się Iskierka wpatrując się w swoją siostrę karcąco, ta nie miała zamiaru przestać manipulować ich małym ukochanym braciszkiem. Spojrzała się na swoją siostrę wymownie, chcąc, aby ta grała przez chwilę złego glinę. 

— Oh! Wybacz, miałam tego nie mówić na głos! — odezwała się i teatralnie zakryła łapką pyszczek. Przy okazji puściła jej oczko, którego kocurek na całe szczęście nie dostrzegł. Był zajęty już czymś innym, co innego zaprzątało mu umysł. — Ale spójrz, nie możemy być aż taka surowa dla Piaska. Musimy go cierpliwe uczyć by nie zawiódł nas, ani naszych rodziców i dziadka. A przede wszystkim woli Piaskowej Gwiazdy! — mówiąc to otarła się pyskiem o puszyste kremowe futro podłamanego kocurka

— Ale ileż można? — zmieniła ton głosu, świetnie. Zbliżyła się ku nim, podchodząc pokręciła łebkiem i siadła naprzeciwko skulonego Piaska, który powstrzymywał łzy. Posłała mu ciepły uśmiech i dotknęła jego łapki. — Zmęczona już jestem tymi ciągłymi naukami... a ty nie jesteś Lewku?

— Jestem — westchnęła odsuwając się od brata, który zaczął skakać przerażonym wzrokiem po obydwu kotkach i zrobił krok naprzód ku nim, tak jakby najmniejsza odległość między nimi dobitnie dała mu do zrozumienia, że został sam. — Piasku. To ostatnia szansa. Musisz doprowadzić jakiegoś nierudego do łez. Pokazać mu gdzie jest jego miejsce. Uświadomić mu, że jest nikim więcej, jak zwykłym pełzającym robakiem, którego z łatwością możesz zgnieść... Masz czas na to do momentu aż nie ukończymy sześciu księżyców i nie opuścimy żłobka, więc jeszcze trochę czasu ci pozostało na to — oznajmiła Lew, a jej źrenice się zwęziły — Lepiej się pośpiesz.

Skończyły się żarty. Piasek musiał udowodnić swoim siostrom, że w jego żyłach płynie krew Piaskowej Gwiazdy. Musiał pokazać, że jest prawdziwym rudym znającym swoją wartość, a nie pomyłką, wstydem w ich rodzie.

<Piasku? 👹>

Od Pianki (Spienionej Łapy) CD. Kotewki (Kotewkowej Łapy)

 Pianka przestawiła ciężar z łapy na łapę, rozglądając się ukradkiem po żłobku. Jej wzrok padał wszędzie, tylko nie na jej siostrę i na leżącego przed nimi robaka. Tak naprawdę jej chwila zawahania trwała jedynie parę bić serca. Brak odpowiedzi nie był opcją. Tym bardziej, że cisza oznaczałaby stwierdzenie, że Sroczy Lot nie jest ładna. Oj, a jak dalekie byłoby to od prawdy! Pianka całym swoim małym serduszkiem była pewna, że jej mama jest absolutnie najpiękniejsza i najbardziej olśniewająca z wszystkich kotek Klanu Nocy.

 Nie spoglądała bezpośrednio na Kotewkę, ale i tak czuła na sobie jej spojrzenie. Zmarszczyła nosek i wypaliła:

– Mama jest o wiele ładniejsza od Wzburzonego Potoku. To prawda.

Trzepnęła ogonem po ziemi, smakując słowa formujące się na jej języku. Rozejrzała się po żłobku, upewniając się, że znajdują się daleko poza polem słyszenia starszej kotki. Na szczęście stała ona do nich tyłem, gdzieś po drugiej stronie żłobka. Jej liliowe futro ledwo wyróżniało się na tle połaci. Siana, mchu i chwastów nieznanego pochodzenia.

– I? – dociekała Kotewka, unosząc brew. Wyglądała, jakby była zaledwie krok od tupania nóżką. Chociaż były podobnego wzrostu, Pianka miała wrażenie, jakby jej siostra nad nią górowała. Przełknęła ślinę. Miała ochotę zapaść się pod ziemię. Może to uratowałoby ją od nieuchronnej odpowiedzi. Kotewka jednak cały czas przed nią stała, a ziemia nie wyglądała jakby miała ją pochłonąć. Dużo siły zajęło jej powstrzymanie chęci cofnięcia się do tyłu. 

– To tyle. Mama jest najpiękniejsza z wszystkich kotek w Klanie Nocy, więc naturalnie… inne kotki nie dorównują jej do pięt.

– Czyli uważasz, że Wzburzony Potok jest brzydka, hm? Obleśna, okropna, jak ten robaczek, o – prawie śpiewającym głosem dodała od razu Kotewka, cały czas mając na nią baczne oko. Najwidoczniej dużą satysfakcję sprawiało jej wyciąganie tego typu słów z Pianki. Choć nadal wykrzywiała pysk i mrużyła oczami, jej wargi nieznacznie uniosły się w uśmieszku. Ot, tak delikatnie. Wręcz niezauważalnie. Pianka przejechała po niej wzrokiem. Zanotowała do siebie, że jej siostra wyglądała pięknie, nawet z tak nieprzyjemnym skrzywieniem pyska. Było to dla niej coś osobiście zdumiewającego. 

– Tak – wreszcie wydusiła z siebie. Kotewka jednak nadal miała wlepiony w nią wzrok. Pianka nie była pewna, czego konkretnie od niej oczekiwała. Większego przekonania? Nie potrafiła go w sobie zebrać. Przygryzła język. Po chwili namysłu dodała, ledwo otwierając pysk – a jej futro wygląda jak stare siano, wasze jest o wiele ładniejsze.

Triumfalny wyraz przejął pysk Kotewki. Stała na tyle blisko, że i tak zrozumiała każde jej słowo. Tym razem jej pysk wypełnił prawdziwy uśmiech:

– Dziękujemy Pianko, za twoje szczere zdanie, które oczywiście podzielam w całości.

Nawet kiedy kotka wreszcie zostawiła ją w spokoju, Pianka nadal nie potrafiła dobrze przełknąć śliny. Odchrząknęła, wpatrując się w robaka. Wił się we wszystkie strony. Przebierał nóżkami. Nie była na tyle blisko Wzburzonego Potoku, by żałować, że tak niemiło ją nazwała. Żadna z nich nie była jej fanką (chociaż Pianka tą myśl trzymała w ciemnym zakątku umysłu). W takim razie dlaczego ten moment wrył jej się w głowę? Czuła na sobie wzrok siostry, mimo tego, że ta była już od dawna pochłonięta w rozmowie z Gąską. Pianka w myślach wyrzucała z siebie cały czas te same słowa. Z czasem urosły one do olbrzymich rozmiarów, uciskając jej klatkę piersiową.

Brzydka. Obleśna. Okropna. 

Spojrzała na swój ogon. Ledwo widoczny na tle starego siana pokrywającego żłobek. Uderzenie serca. Poczuła się niewygodnie we własnej skórze.

Księżyce mijały w zaskakującym tempie, a każdy wschód i zachód zdawał się przychodzić szybciej niż poprzedni. Żłobek stał się za duży, by pomieścić ciągle rosnące kotki. Cztery córki Sroczego Lotu to było o cztery za dużo dla Wzburzonego Potoku, co kotka przekazywała im bardzo dosadnie każdego kolejnego dnia. Na szczęście dla niej, wraz ze zmieniającym się krajobrazem, zmieniły się również rangi kotek i wszystko, co było im znane. Zanim Spieniona Łapa mogła to wszystko przekalkulować, siedziała już w swoim nowym legowisku. Odetchnęła głęboko. Wydech ulatujący z jej pyska stał się biały. Nadal nie mogła od tego przywyknąć.

– Ahhh, tak. Jak dobrze. Czy wy też macie wrażenie, że ten mech jest jakiś wygodniejszy? – westchnęła z zadowoleniem Kotewkowa Łapa, przeciągając się w swoim legowisku.

– I jest tu o wiele więcej miejsca – dodała Wirująca Łapa, która ostatnie kilka chwil spędziła na dokładnym rozejrzeniu się po ich nowym miejscu zamieszkania. Koniec końców usiadła obok Pianki i Kotewki, choć jej wzrok nadal błądził dookoła w kontemplacji.

– No dobra, ale widziałyście legowisko wojowników? O, tam, zaraz obok nas. Prawie je widać między trzciną. Oni to mają dobrze… – mamrotała Tuptająca Łapa z okiem przyklejonym do ich ściany. –  Gdyby tylko nie ta Makowe Pole. Już tak niewiele dzieli mnie od rangi wojownika… 

Wir uniosła na nią sceptycznie brew i prychnęła:

– Niewiele? Na razie nawet nic poważnego nie zaczęłyśmy robić na treningach. Trochę teorii, to tyle.

– Być może, ale jesteśmy już bliżej, niż dalej. Mam nawet trudniej niż wy. Ale okropna mentorka czy nie, i tak wiadomo, kto będzie pierwszy. Ja. Mglista Gwiazda dostrzeże prawdziwy talent.

Kotewka i Wir w tym samym czasie spojrzały się na nią sceptycznie. Następnie rzuciły sobie bardzo wymowne, porozumiewawcze spojrzenie. Pianka nie mogła powstrzymać rozbawionego uśmiechu na ten widok. Wszystkie w tym samym czasie otworzyły pysk, by jakoś to skomentować, ale Kotewka jakimś cudem ubiegła całą trójkę:

– Sroczy Lot jest moim mentorem. Hmm, kto tutaj ma największe szanse na bycie pierwszą, drogie siostrzyczki? Zastanówmy się. 

Na dźwięk imienia swojej mamy wszystkie z powrotem zamilkły. Trudno było negować ten argument. Nie żeby którakolwiek chciała to zrobić. Jeśli ktoś miał być najlepszym mentorem, to w ich oczach była nim Sroczy Lot. Niezaprzeczalnie. Mimo to nad dyskusją nadal nie została postawiona kropka. Nic dziwnego, skoro całe ich krótkie życie wypełnione było marzeniem nad życiem wojownika, nowym imieniem i życiem. Tak różnym od tego w żłobku. Każdy chce, by jego marzenie spełniło się możliwie jak najszybciej.

– Najfajniej byłoby, gdybyśmy skończyły trening w tym samym czasie – wtrąciła wreszcie Spieniona Łapa, uśmiechając się ciepło do swoich sióstr i starając się załagodzić ich duchy pełne chęci rywalizacji. – Wtedy mogłybyśmy razem przeżyć nasze pierwsze czuwanie. Ach, jak miło by było! Tak właściwie to nie musimy aż tak się śpieszyć. Wolałabym, żeby ten moment przyszedł wraz z ciepłą pogodą… inaczej któraś z nas mogłaby się przeziębić…

<Kotewkowa Łapo?>

[1012 słowa]

[Przyznano 40%]

Od Pierzastej Łapy CD. Nocnej Łapy (Rozwydrzonej Łapy)

 Oddalili się od siebie na kilka kroków. Widząc, że Nocka nieco się kuli, uśmiechnął się do niej szeroko.

– Hej, hej, spokojnie! – wymruczał. – Dopiero co zaczęliśmy, a tobie udało się już zrobić postęp. Parę takich treningów i jestem pewien, że Gronostajowy Taniec będzie pod wrażeniem.

Najwidoczniej dodało to jej otuchy, bowiem Nocna Łapa wyprostowała się, zaś na jej pysku pojawiła się determinacja. Dobrze. Piórko pomyślał, że jeśli kotka będzie w siebie wątpić, to w ogóle jej się nie uda. Wiara w siebie była podstawą, a jeśli ona sama na razie nie bardzo na siebie liczyła, to jej brat po prostu będzie musiał dwa razy bardziej manifestować.

– Jestem goto–

Nie skończyła, bowiem Pierzasta Łapa rzucił się w jej stronę. Stwierdził, że przeciwnik nie będzie na nią czekał... No i chciał się odegrać za jej wcześniejszy atak znienacka. Uśmiechając się zawadiacko, próbował ją przewrócić swoimi długimi łapami. Nocna Łapa pisnęła, jednak szybko przeturlała się na bok, o mały włos unikając jego ataku.

– Nie zatrzymuj się! – skarcił ją. – Jesteś zwinna – wykorzystaj to i od razu po uniku zaatakuj.

Kiwnęła na jego słowa głową, rozstawiając swoje łapy i lekko je zginając, by przygotować się na szarżę Piórka. Ten jednak zamiast celować w jej przód, postanowił podejść do niej od boku, żeby wziąć ją z zaskoczenia. Zauważył, jak jej oczy rozszerzyły się w dezorientacji, jednak szybko się ogarnęła. Tym razem wyskoczyła przed siebie, po czym prędko obróciła się, aby nie stać tyłem do swojego brata. Ten, nie będąc tak szybkim, nie zdążył jeszcze się zatrzymać. Nocka bez wahania to wykorzystała – wystrzeliła przed siebie, mijając kocura za jego zadem... I łapiąc go za ogon! Pociągnęła. Choć nie miała za dużo siły, to wystarczyło, by zachwiać jego i tak już słabą równowagę. Długowłosy zaplątał się we własnych łapach, aby zaraz zaryć pyskiem o ziemię, wzbijając w powietrze kurz. Zakasłał, nieco zdezorientowany, a gdy tylko przetarł swoje oczy, zobaczył nad sobą sylwetkę Nocnej Łapy. Jej łapa znajdowała się tuż nad jego nosem, zaś należące do niej pazury połyskiwały niebezpiecznie na słońcu. Ostatecznie schowały się, ale kocur i tak dostał od niej delikatnie w nos.

– Widziałeś to, widziałeś?! Udało mi się! – podskoczyła.

– Brawo – odpowiedział, podnosząc się i uśmiechając do niej. – Szczerze nie spodziewałem się takiej zasadzki. Dobre zagranie!

Pierzasta Łapa otrząsnął się z brudu, tym samym brudząc swoją siostrę. Zachichotał w reakcji na jej burknięcie, jednak zaraz nieco się skrzywił, zerkając na zadrapany przez nią bok.

– Co powiesz na to, żebyśmy wrócili do obozu? Przez to wszystko trochę zgłodniałem, no i przydałoby się coś z tym zrobić… – mówiąc to, wskazał na swoją ranę.

< Nocna Łapo? >

[423 słów]

[Przyznano 16%]

Od Wypłosza

*bardzo dawno temu*

Oczekiwał na pojawienie się Blanki, bardzo niezadowolony. Spóźniała się. Czyli jednak go wystawiła? Mógł się tego spodziewać. Dlaczego w końcu miałaby się z nim spotykać? Był przecież tylko brudnym kaleką, a ona? Ona żyła niczym królowa. Miała wszystko podstawione pod nos, nie cierpiała głodu, jej sylwetka była dobrze odżywiona, a kości nie wystawały jej spod skóry, jak to było w jego przypadku. 

Nagle dojrzał jak czyjś bengalski kształt wyleciał zza rogu. Blanka zwolniła, uspokajając oddech i spokojnym krokiem z niewymuszoną gracją do niego podeszła. 

— Przepraszam za spóźnienie — miauknęła spuszczając uszka. 

Był... Zaskoczony, że się pojawiła. Już tracił nadzieję i posłał ją na straty, a tu... Miła niespodzianka. 

— Co cię takiego zatrzymało? — zwęził oko, chcąc dowiedzieć się, dlaczego tyle jej zeszło. 

— Musiałam iść inną drogą, bo tam gdzie zwykle chodzę kręcił się jakiś podejrzany samotnik — wytłumaczyła, podchodząc bliżej.

Czy był w stanie jej uwierzyć na słowo? Wystraszyła się jakiegoś kota? To brzmiało... Głupio. No dobra... Może była w tym jakaś uzasadniona reakcja. Niektórzy bywalcy Betonowego Świata z łatwością skrzywdziliby samotną pieszczoszkę. 

— Nie wierzysz mi? Przecież przyszłam. Nic się nie stało. 

— Przyszłaś i całe szczęście. Jeszcze chwila, a skierowałbym swoje kroki do twojego domu — I mówił to na serio. Praktycznie gdyby nie te jej nagłe pojawienie się, był gotów sprawdzić czy przypadkiem te potwory, z którymi mieszkała jej nie uwięzili. 

— Niepotrzebnie. Przecież mówiłam, że przyjdę. To, że się spóźniłam nie jest ważne. 

Nie było ważne? Chyba naprawdę nie pojmowała jak wielką wagę odgrywał tu czas. Przez to, że nie udało jej się dotrzeć szybciej, mieli mniej czasu, aby spędzić tą chwilę razem. 

Wstał i podszedł do niej, chcąc jej pokazać, że on uważał inaczej. 

— Jest. Bo nie mamy wiele czasu dla siebie, bo mieszkasz u tych... stworzeń. — Skrzywił się. 

Ile by dał, aby Blanka porzuciła pieszczochowanie i do niego wróciła. Byłoby jak za dawnych księżyców. Tylko oni, we dwoje. Życie od razu stałoby się prostsze, bo mieliby siebie. 

— Wiesz, że życie na ulicy nie jest dla mnie... — odpowiedziała mu.

Tak... Wiedział. W końcu odkąd Bylica ją porwała, ta marzyła tylko o jednym; aby uciec i powrócić na wygodne salony, gdzie nie straszny jej głód czy też ból. 

— Wiem, Księżniczko. Szybko byś tutaj zginęła. Dobrze, że masz mnie — szepnął, licząc na to, że mimo wszystko kocica przemyśli tą sprawę. Przecież udałoby im się dożyć sędziwego wieku, gdyby mieli w sobie wsparcie. 

— Gdybyś zniknął w ogóle nie wychodziłabym z domu — mruknęła.

— A świat jest taki piękny dla kogoś kto nie zna się na życiu. — Uśmiechnął się krzywo. — Niedaleko stąd osiedliła się dziwna kotka. Podobno widzi duchy — podzielił się zasłyszaną plotką z pieszczoszką.

Ostatnio wiele wyłapywał ciekawych informacji, kiedy to mógł liczyć na swoich przyjaciół. Ta dwójka zawsze miała coś niecodziennego do przekazania, co wskazywało na to, że w Siedlisku Wyprostowanych niczego nie dało się ukryć. 

Blanka uniosła uszy na nowe wieści. 

— Serio? Myślałam, że duchy to opowieści dla małych kociaków... Albo wystrzelonej Bylicy. Ta też mogłaby je widzieć — skomentowała to wszystko.

— Możemy do niej pójść w odwiedziny — zaproponował, ponieważ uznał to za wspaniały pomysł, aby sprawdzić, czy plotki były tylko plotkami, czy może było w nich jakieś ziarno prawdy. Samotne poszukiwania kocicy nie były jednak dla niego. A jego koledzy na pewno by go wyśmiali słysząc jego propozycję. 

— Bylicy czy tej drugiej? Bo albo ucieknę, albo się zgodzę — miauknęła. 

— Tej drugiej. — Pokręcił łbem. Zapomniał, że Blanka nie wiedziała co działo się z tą staruchą. Może to i dobrze... Nie chciał jej martwić tym, że ta go ścigała z tą całą swoją zapchloną rodzinką, by go ubić jak psa. 

— To chodźmy. Czemu nie — zgodziła się, a on posłał jej uśmiech. 

Wspaniale. No to czas w drogę. 

***

Kierowali kroki przed siebie, a on ciągle miał na nią oko. Nie potrafił przestać się w nią wpatrywać. Uznawał to za piękny sen, który w każdym momencie może nagle się skończyć. Znów byli razem. Tak jak dawniej...

— I co tak zerkasz? Nie ucieknę przecież... Dopóki nie zaczniesz zachowywać się... dziwnie — dodała, zrównując z nim krok. 

— Ja? Zachowuje się dziwnie? Od kiedy? 

— Od zawsze. — Wzruszyła ramionami. — Od czasu do czasu zdarzają ci się takie odpały. 

Nie potrafił ukryć uśmiechu, który zaraz wypłynął mu na pysk. Lubił się z nią droczyć. To było przyjemne słyszeć jej głos.

— Ranisz me serce. Nie jestem dziwny — zapewnił, bawiąc się dalej w tą wymianę zdań. 

— Wcale, a wcale. Ale na igraszki ze mną i nikim innym to jesteś chętny "bo tak", co? To wcale nie dziwne, hm? — Spojrzała na niego wymownie. 

— Nie. To wcale nie jest dziwne. Dziwne za to jest to twoje wnikanie w nieistotne sprawy. — Trzepnął uchem, rozglądając się na moment po otoczeniu. Musiał w końcu poza rozmową z Blanką, sprawdzać czy kierowali kroki w odpowiednim kierunku. Do tej wariatki był kawałek drogi. Niestety. 

Usłyszał jej prychnięcie, ale nie słuchał co ona tam mu biadoliła pod tym swoim uroczym noskiem.

— Daleko jeszcze? — w końcu dotarło do jego ucha.

— Jaśnie panią bolą łapki? Może zatrzymać się na odpoczynek i dać wody, co? — zadrwił. 

Mógł się spodziewać, że Blanka zacznie narzekać. Sama przyznała, że nie wychodziła z tego swojego domu w ogóle, a to z jego powodu teraz przemierzała brudne uliczki Betonowego Świata. 

— Nie, dziękuję. Miała być niedaleko, a idziemy i idziemy — zauważyła.

— Jest niedaleko, ale ty nie dasz rady przejść skrótami, bo nie są za przyjemne dla księżniczki. — Uśmiechnął się do niej zaczepnie. I w sumie miał rację. Wątpił, aby bengalka chciała przeciskać się przez kanały i brudzić swoją jakże pięknie pachnącą sierść czyimiś szczynami. 

— Myślisz, że nic nie potrafię, bo nie żyje w śmietniku? Wiesz ty co? Idziemy skrótami. Już — rzuciła władczo.

Ona naprawdę nie wiedziała na co się porywa. Musiał to zobaczyć. 

— Jak sobie życzysz słońce, za mną — Poprowadził ją do najbliższej studzienki kanalizacyjnej, która była uchylona. Znał ją dzięki okolicznym kotom, które często z niej korzystały, by przetransportować się szybko i niepostrzeżenie na drugi koniec miasta. — Musisz tam wskoczyć. Będzie cuchnęło — przestrzegł ją przed tym. 

— Żartujesz sobie. Myślałam, że chodzi o jakieś płoty, ogródki, a nie... ścieki. — Odraza wymalowała się na jej pysku. 

— Mówiłem, że to nie dla księżniczki, ale sama się uparłaś — przypomniał jej o tym, wskazując, że winna była tu ona sama. Teraz nie było jednak odwrotu. Skoro wcześniej tak pragnęła skrótu, to nie będzie mu przecież tu wybrzydzać. Nie mieli całego dnia! Chciał dojść do staruchy i dowiedzieć się jaka czeka go przyszłość. 

— Mogłeś mi powiedzieć, że będziemy musieli iść kanalizacją! 

— To teraz wiesz. Wskakuj. Obiecuje, że nie ma tam szczurów — miauknął, chociaż jeżeli chodziło o te stworzenia to było to pojęcie względne. Wszakże w kanałach istniał pewien gang, który się z nimi rozprawiał, lecz zawsze gryzonie mogły powrócić. Wolał jednak nie straszyć pieszczoszki, bo jeszcze się w ogóle rozmyśli i go tu zostawi. 

— I nie da się inną drogą? Też skrótową? — zapytała z nadzieją w oczach. 

— Tylko ta droga prowadzi najszybciej tam gdzie chcemy iść — odparł, pozostając nieugięty w swej decyzji. 

— Jeśli mnie okłamujesz i będziemy w tym ścieku więcej niż byśmy szli, to nie zobaczymy się więcej tak szybko — zagroziła mu.

— Mi też nie podoba się ta droga, ale jest najszybsza. Obiecuje — zapewnił, zeskakując na dół. 

Nie miał co na nią czekać. Albo zejdzie, albo nie. Mówiło się trudno. Na szczęście lądowanie nie było twarde tak jak przy bardzo odległym spotkaniu z Bylicą, gdzie też wturlał się do ścieków, aby ratować swoje życie. Miał sprawne trzy łapy, a skoro żył z nimi już tak długo, nie martwił się, że go zawiodą pod tym względem. Już i tak sukcesem było to, że nauczył się z nimi biegać, co zajęło mu połowę życia. 

Zadarł łeb czekając na Blankę, która została na górze. Liczył uderzenia serca, ale nie zawiódł się na niej. Kotka zeskoczyła na dół, robiąc zniesmaczoną minę. 

— Obrzydliwe — skomentowała całe to zejście. 

Nie potrafił powstrzymać śmiechu i pozwolił mu się wydostać z pyska, który poniósł się echem po tunelu, w którym skończyli. 

— Owszem. Uważaj, aby nie wdepnąć w wodę, bo twoi Wyprostowani szybko wygonią cię na dwór — Otarł się o nią, prowadząc przez tunel. 

Mógłby przysiąc, że kotka oszczędziła sobie uwag, pewnie uważając, że skory byłby wrzucić ją w cuchnącą ciecz. I w sumie... Możliwe, że by tak było. 

Bengalka podążała za nim, jednak ciemności i najróżniejsze dźwięki zaczęły powoli podnosić jej futerko na grzbiecie. Dostrzegł to, strzepując uchem. Zapomniał, że przecież była pierwszy raz w takim miejscu. Pewnie się bała. 

— Nie bój się. Szczury tu już nie chodzą, walają się tylko ich trupy. Jak zobaczysz różowe drażetki, nie jedz ich — przekazał przestrogę o truciźnie, którą zostawiali w tych okolicach Wyprostowani. 

I że niby oni są mili i przyjaźni? Nigdy w to nie uwierzy. Każdy pieszczoch miał coś nie tak z łbem, skoro żył pod jednym dachem z takimi potworami. 

— Ta... Dzięki... Jakbym miała jeść tu cokolwiek — rzekła dość martwo, starając się wstrzymywać oddech. 

— Niektórzy to robią i kończą jak szczury. — Skręcił za róg. — To tu. — Wskazał na światełko w tunelu. Szybko przecisnął się przez szparę i wyszedł na świeże powietrze. Blanka ruszyła jego śladem, otrzepując się z piasku i poprawiła swoje futerko. 

— Nie będziemy więcej chodzić kanałami. Wracamy normalnie — postanowiła. 

Naprawdę zabawnie się oglądało taką piękność brodzącą w smrodzie. Szkoda, że nie chciała skorzystać z tej drogi na powrót. 

— Jak chcesz księżniczko. Dla widoku ciebie w tym miejscu, było jednak warto. Cudownie śmierdzisz — skomplementował ją, uśmiechając się pod nosem z drwiną. 

— Jesteś okropny... i cuchniesz — stwierdziła Blanka, rozglądając się po otoczeniu. — Gdzie teraz?

— Tędy — Wskazał kierunek, ponawiając wędrówkę ku kryjówce samotniczki.

***

W końcu dotarli do nory tej całej wiedźmy czy jak jej tam było. Powietrze w tym miejscu było... Także przesiąknięte jakimś smrodem. Takim starczym co gryzł go po nosie. 

— Też tu cuchnie — skomentował to, stając przed dziurą, w której podobno mieszkała. 

— Przynajmniej nie tak bardzo jak tam. Myślisz, że jest w środku? — zapytała jego towarzyszka, zaglądając do środka. 

Ale była odważna! A wcześniej to się cykała tego samotnika, który kręcił się pod jej domostwem! Widać było, że przy nim była jakaś hop do przodu. Nie wiedział czy to dobrze. Przecież w walce nie miałby szans jej nawet uratować! Czy ona widziała w jakim był stanie?!

— Pewnie tak. Zakadza się ziółkami. Nie boisz się? — zapytał chcąc poznać jej opinię w tej sprawie. 

— Raczej nie jest groźna, co? 

— Kto ją tam wie? Jest opętana, tyle wiadomo... — odpowiedział jej akurat w momencie, gdy z dziury dobiegł jakiś dziki odgłos. Nagle z ciemności wyłoniła się para ślepi. Błysnęły jasno i złowrogo, powodując, że oboje cofnęli się od tej przedziwnej mieszkanki. 

— Chyba nie powinniśmy pojawiać się bez zapowiedzi... — stwierdziła Blanka, przełykając ślinę. 

Widząc, że ta chcę dać dyla, tak jakby nagle cała odwaga ją opuściła, stanął za bengalką, by uniemożliwić jej ucieczkę. Nie po to szli aż tutaj z końca miasta, by teraz uciec z podkulonym ogonem! I to jeszcze, gdy przez połowę drogi szli przez kanały! 

— Nie wracamy bez przepowiedni, Księżniczko. 

Blanka pisnęła czując, że nie ma już odwrotu, gdy czarna kocica wypełzła ze swej jamy. Nieznajoma rzuciła się niemal na nich, łypiąc swoim ślepiem przeżerającym ich duszę. Po chwili milczenia chuchnęła na nich, a z jej pyska wydobył się ziołowy zapach. Okrążyła i obrzuciła piaskiem, by ostatecznie mruknąć coś pod nosem i zasiąść przed kotami. 

— Czegoż szukacie, podróżnicy? Mam wszystko czego wasze dusze mogą zapragnąć, albowiem widzę przyszłość i przeszłość. Widzę wasze lęki i pragnienia. Przenikam przez zwierciadła waszych dusz i mam odpowiedzi, których szukacie. Problemy z humorem, zdrowiem, a może szukacie sposobów żeby pozbyć się innych trudności czy przeszkód. Pytajcie, a odpowiedź dostaniecie. Za pewną cenę, oczywiście.

Blanka obrzuciła dziwną kotkę niepewnym spojrzeniem.

— Chcesz pierwszy? — mruknęła do Wypłosza cicho.

— Ty chciałaś tu przyjść, więc ty pierwsza — miauknął, trącając ją pyskiem zachęcająco. Był ciekaw o co takiego mogła zapytać tą staruchę taka pieszczoszka, która miała wszystko czego tylko zapragnęła. 

— Ale to ty zaproponowałeś żebyśmy tu przyszli... — starała się go przekonać do zmiany zdania. 

— No nie odwracaj kota ogonem Księżniczko. Ale dobrze. Wiedźmo znasz sposoby jak by nie zrobić kociąt tej młodej damie? 

Czarna kocica już otwierała pysk, gdy Blanka położyła po sobie uszy 

— Wypłosz! — syknęła, nie dając samotniczce dojść do słowa.

Co ona tak się piekliła? Przecież to było całkiem dobre pytanie! Skoro nie chciała z nim kociąt, bo bała się je ubić, to może istniały sposoby, aby ich w ogóle nie posiadać?

— Mów — zwrócił się do czarnej. — Ona przewrażliwiona, też pewnie jest tego ciekawa.

— Abstynencja, wstrzemięźliwość — zaczęła czarna kotka, na co Blanka uśmiechnęła się zwycięsko, z nie małą ulgą

— Widzisz? — Wskazała na staruchę łapą, jakby miał już odpowiedź na swoje pytanie. 

— To najlepszy, jednak nie jedyny sposób na nie kłopotanie sobie pięknej główki małymi pokrakami podczas wspólnych czułości. Oczywiście, że znam sposoby. Ale nie oddaję swojej wiedzy za darmo — zaskrzeczała kotka, na co Blance aż opadły uszy. Już przeczuwał jak bengalka liczy na to, aby nie było ich stać na takie informacje. Przewrócił oczami. 

— A jaka jest cena? — zapytał niezbyt zadowolony z jej słów. 

— Jedzenie. Czego innego się spodziewałeś. Znajdź mi coś do jedzenia, a dostaniesz swoją odpowiedź. Ja w tym czasie zajmę się twoją młodą damą — mruknęła czarna, przekrzywiając łepek 

— Nie jestem jego! — zniesmaczona Blanka położyła po sobie uszy

— Więc po co wam moja wiedza? Chociaż co ja tam wiem, młodzi są teraz inni niż za moich czasów. Teraz w głowie wam tylko jedno, nieważne kiedy i z kim. Przynajmniej bachorów nie chcecie, tyle dobrze. Małe pełzacze tylko denerwują duchy w okolicy.

— Wypłosz nie idź. Słyszałeś, abstynencja, i tyle. Najlepszy sposób, dziękujemy za poradę. — Skinęła samotniczce głową i już chciała iść kiedy to ją zatrzymał. 

— Nie chcę abstynencji. Zostań z nią. Nic ci nie zrobi. Jest stuknięta, ale nie niebezpieczna, zaraz wrócę — to powiedziawszy odszedł.

Musiał znaleźć jakieś żarcie, a zlękniona pieszczoszka tylko by mu przeszkadzała. Zresztą... Widział już, że Wiedźma była niegroźna. Miał nosa do wyczuwania niebezpieczeństwa, a starucha prócz bycia szaloną wariatką, raczej nie zaliczała się do krwiożerczych istot. 

— Wypłosz! — zawołała za nim Blanka, jednak ten nawet się nie odwrócił. 

Czarna zmierzyła ją spojrzeniem, po czym zakręciła i wróciła do swojej nory

— Jak mi przyniesie jedzenie nie mam prawa mu odmówić. Coś za coś, skarbie. Chyba, że znajdziesz więcej, wtedy mogę trzymać buzię na kłódkę. Inaczej - nasz kliwnt nasz pan, moja droga. — przekazała jej. 

Blanka przeklnęła pod nosem i po chwili kręcenia się w kółko także poszła szukać jedzenia.

***

Przybył z jedzeniem do starej uduchowionej. Żyjąc na ulicy udało mu się poznać niektóre miejsca, które były warte odwiedzenia. Dlatego też wracał z dość niezłą zdobyczą. Była nią reklamówka pełna skrzydełek, które ktoś z Dwunożnych wyrzucił, bo jego potomstwo stwierdziło, że fuj. Obserwował to z oddali i korzystając z zamieszania, przewrócił metalowy kosz i zaciągnął pokarm, nim jakiś inny samotnik, by go wyczuł. Liczył na to, że to starczy na opłatę tego babsztyla. 

— Oto moja zapłata. — Rozejrzał się zauważając brak pewnej istoty, która z nim tutaj przyszła. — A gdzie Blanka?

— Odwróciłam się, a twojej gołąbeczki nie było. Może odleciała albo zabrały ją duchy. Nie wiem, odwróciłam się — mruknęła kocica, rozglądając się po niebie. Dopiero gdy wróciła wzrokiem na ziemię i zobaczyła siatkę skrzydełek jaką Wypłosz przyniósł, uśmiechnęła się szeroko, szczerbatym uzębieniem. — Ślicznie, ślicznie. Zaraz wróci. Raczej nie poszła daleko. Może za potrzebą, kto wie.

Rozejrzał się niezadowolony po otoczeniu. Głupia. Przecież jak nikt ktoś ją porwie. 

— Wrócę z nią. A spróbuj tylko mnie okantować jak wrócę. Jak okaże się, że ci nie zapłaciłem, to sam przerobię cię na skrzydełka, że te twoje duchy ci nie pomogą, jasne?

— Tak, tak...  — mruczała kotka, prawdopodobnie nawet nie słuchając co kocur miał do powiedzenia. Zanurzyła tylko głowę w siatce, licząc dzisiejsza zdobycz. 

Westchnął i zaczął rozglądać się za bengalką. No gdzie ona mogła być? Schowała się? A może wróciła do domu? Nie... Raczej wątpił. Przecież bałaby się go tu zostawić. Nie znała przecież drogi. 

Blanka tym czasem nurkowała w śmietniku, próbując wyciągnąć coś, co przypominało całkiem spora resztkę hamburgera dwunogów, gdy ją przyuważył. 

— Blanka! Miałaś się nie oddalać! — Pokuśtykał do niej niezadowolony. 

Kotka zamarła, słysząc głos Wypłosza. Z sierścią pokrytą jakimiś papierkami, wyciągnęła głowę z kosza. W pysku trzymała kartonowe pudełko z kanapką w środku.

— To już nie księżniczko? — mruknęła, odkładając hamburgera na ziemię.

— Naprawdę zgłodniałaś? Właśnie w tej chwili? Wracamy do wariatki. Już. Nim ktoś cię porwie.

Eh co on z nią miał. Musieli jak najszybciej wrócić do samotniczki nim ta zapomni, że w ogóle u niej był. Widać było, że miała coś nie tego ze łbem, ale nie po to przytargał tyle żarcia, aby wrócić do siebie z niczym. Skoro już tyle zmarnowali na nią czasu, liczył na odpowiedzi. 

— Oh, nagle się martwisz o moje dobro? — fuknęła bengalka, wywracając oczami. — Mam lepszy pomysł, może do niej nie wrócimy, co? Jest stuknięta, na pewno zapomni, że u niej ktoś w ogóle się dzisiaj pojawił.

— Nie. Zapłaciłem jej już. Chodź Księżniczko. Może wywróży ci z łapy szczęście — miauknął, popychając ją w stronę kryjówki staruchy.

— Nie chcesz może jej wspomóc charytatywnie? Tak bardzo ci zależy na tej odpowiedzi? Proszę cię, Wypłosz, nie potrzebujesz tego. — Zaparła się łapami. — Jeśli tak się martwiłeś o mnie, że specjalnie tu przyszedłeś, to nie będziesz słuchał tej wariatki — starała się go przekonać. 

Nie za bardzo rozumiał, dlaczego nagle zmieniła zdanie. Przecież zgodziła się z nim pójść i to on miał zadać pytanie, a teraz co? Tchórzyła? Nie pojmował jej zachowania ani trochę. 

— Co ci tak naglę odbiło? To tylko ciekawość. Może pomogę tym damą w potrzebie, jeżeli dostaną brzuch? To warta uwagi informacja. Nie trzęś zadkiem, bo cię tu zostawię — zagroził, mając dość sprzeczania się z nią jak z małym kocięciem. 

Blanka wzięła głębszy wdech, by uspokoić nerwy. 

— Dobrze, idziemy... — wciąż nerwowym krokiem udała się w stronę nory, chwytając jeszcze hamburgera, tak na wszelki wypadek.

C.D.N.

Od Rozwydrzonej Łapy CD. Gęsiego Wrzasku

 Nie mogła. Niczego nie czuła. To zdarzyło się zbyt szybko. Jeszcze wczoraj była uczennicą, która nareszcie zaczynała łapać o co chodzi w walce, a dzisiaj była pośmiewiskiem całego klanu. Nie potrafiła tak żyć. Jednak, kiedy Gęsi Wrzask mówił o wypadku Kuniej Norce momentalnie się zjeżyła i wytrzeszczyła oczy. Od razu przypadła do pozycji łowieckiej, którą według jej oceny była całkiem dobra. W końcu zamiast walczyć polowała, bo tylko to potrafiła. Poczuła jak łapa z góry przyciska ją do ziemi. Zagryzła wargę, aby nie wrzasnąć z bólu. Zgodnie z poleceniami Gęsiego Wrzasku przysunęła się niżej do podłoża. Rana na pysku coraz bardziej ją piekła.

- Ty chyba naprawdę chcesz, żeby Kuniej Norce coś się stało, prawda? - zapytał. Nie, ty tego chcesz! Nie ja! Bała się. Tak bardzo się bała, że spełni swoją groźbę.

- Nie, proszę. - chlipnęła cichutko.

- To weź się do ćwiczeń! - wrzasnął jej do ucha. Czarna skuliła się do jeszcze mniejszych rozmiarów, a po chwili ponownie przypadła do pozycji łowieckiej. Nienawidziła go. Nienawidziła Gęsiego Wrzasku, jednak spełniała wszystkie polecenia. Co jakiś czas dostawała łapą po pysku albo gdzieś indziej, ale nie protestowała. Skoro taka była cena do zapłacenia, to Nocka była gotowa. Dostała te kary, ale da radę je wytrzymać. Zapracuje na ponowne uznanie w klanie. Musi to zrobić. Udało jej się coś złapać, mimo że łzy rozmywały jej obraz. Ponownie przestraszyła się, kiedy Gęsi Wrzask powiedział jej, że będzie walka. Starała się nie okazywać tego jak bardzo jest przerażona.

- Zaatakuj mnie, zapchleńcu. - powiedział te słowa z obrzydzeniem, jakby sam dotyk Nocki go brudził. Pokiwała głową. I zaatakowała go. Był przygotowany i chciał ją przygwoździć do ziemi, ale nie dał rady, bo uczennica umknęła ledwo unikając ciosu jego pazurów. Skakała i unikała. Można by powiedzieć, że tańczyła i walczyła jednocześnie. Skoro on wysunął pazury to ona też mogła. Pląsała unikając jego ciosów. Zamiast skupiać się na sile, odbiegała nawet na kilka długości lisa i wracała. Przejechała mu pazurami po boku i poczuła jak jego pazury zahaczają się o jej skórę. Czmychnęła z raną na grzbiecie. Kiedyś to jednak musiało się skończyć. W końcu Gęsi Wrzask załapał jej taktykę. Tym razem udało się jej umknąć tylko dlatego, że atakowała jego tył. Nagle coś jej się przypomniało. Skoczyła i z całej siły pociągnęła go za ogon. Uśmiechnęła się w duchu, kiedy mentor się przewrócił. Po chwili jednak to ona leżała na ziemi, a nad sobą widziała jego wściekłe oczy. Nie przewidział takiej taktyki, ale teraz już nic jej nie uratuje. Nie odważyła się zapytać, czy dobrze jej poszło. Bo znała odpowiedź. Poszło jej okropnie.

- P-przepraszam. - wydukała. - Z tę ranę i w ogóle… - pisnęła.

- Oh, to? To nic takiego. Mam dla ciebie dużo gorszą informację. To jest po trochu taktyka Burzaków. Naszych największych wrogów. A gdzie się tego nauczyłaś? Na zgromadzeniu? Toczyłaś jeszcze jakieś inne bójki? - zapytał przeciągając ostatnie słowa. Był wściekły. Widziała to.

- Nie! To nie tak! Pierzasta Łapa mnie tego nauczył! - zawołała protestując.

- Hmmm, czyli on też ma dostać karę? - zapytał.

- N-n-nie! To nie on mnie uczył, sama na to wpadłam! - krzyknęła jeszcze bardziej przerażona. Spojrzała w górę, jednak słońce świeciło jasno i nigdzie nie widziała gwiazd, które mogłyby jej pomóc. W co ona się wplątała? Obiecała sobie, że teraz już będzie grzeczna. Już nie będzie się wychylać, będzie robić wszystko, co jej rozkażą. Będzie dobrze…

<Gęsi Wrzask?>

[547 słów]

[Przyznano 21%]