Od Mniszkowego Nektaru

Słońce zaczęło swoją wędrówkę po niebie. Wtedy z legowiska wojowników wyszedł Mniszek. Rozejrzał się po obozie, a tam Pietruszkowa Błyskawica, Gasnący Promyk, która dzieliła języki z Delikatną Bryzą. Liliowy przewrócił oczami i minął je, obok nich na półce skalnej leżała Bijąca Północ z Promienistym Słońcem. Ten zatrzymał się i zaczął szukać wzrokiem Jastrzębiego Zewu. Z nielicznych kotów, jedynie siostra nie wydawała mu się obca. Bo przecież zniknął na ponad 40 księżyców, do tego wszyscy myśleli, że młody padł trupem. Po chwili przypomniał sobie, że jego siostra jest w żłobku ze swoimi kociętami. Na ich myśl przeszły po nim ciarki. Były to kocięta z miotu sojuszniczego, a to od razu mu się nie podobało. Barszczykowa Łodyga? Kto to taki, czy na pewno był jedynym kandydatem…? Miał przeczucie, że nie był. Mniszek nawet go na oczy nie widział. Co, jeżeli jest nieodpowiednim wojownikiem? Nie będzie kochał swoich kociąt a co gorsza Jastrząb.
"Jak pójdę na zgromadzenie… Ach! Tak mu nagadam, że będzie ją traktować z należnym jej szacunkiem!" — pomyślał. Zaraz po jego krótkich przemyśleniach poczuł szturchnięcie w bark. Odwrócił się i zobaczył przed sobą Pietruszkę — Czekoladową wojowniczkę.
— Pójdziesz ze mną na polowanie? — rzuciła.
— Och… Tak — powiedział trochę nieobecny. Jak teraz na to patrzał, to była ich jedna z najdłuższych rozmów. Nigdy za bardzo z nią nie gadał, nie wiedział czemu. Może nie miał ochoty? Bo ta zawsze wydawała mu się zbyt radosna…

* * *

— Auuu!! — wrzasnął liliowy kocur. Trzepnął ogonem o drzewo i wbił pazury w ziemię.
— Co się stało? — Usłyszał. Po chwili zza krzaków wyłoniła Pietruszkowa Błyskawica. Wojowniczka obwąchała Mniszka i spojrzała się na niego. Kocur łapą wskazał zaczerwieniony bąbel na jego tylnej łapie. Mniszkowy Nektar miał ochotę rozdrapać go, bo szczypaniu nie było końca. Wojownik nerwowo oblizał miejsce użądlenia i wzdrygnął się. Czekoladowa wyglądała, jakby miała zaraz parsknąć śmiechem.
"Co cię tak śmieszy…" — zirytował się.
— Taki duży wojownik jak ty dał się użądlić? Niemożliwe! Ale dobrze, pójdźmy do legowiska medyczek — wymruczała. Była strasznie… Spokojna. Kocur cicho syknął i odwrócił od kotki łeb. Przed chwilą było polowanie, a później wypad do medyczek. Liliowy szybko wparował do obozu, złapał dech w płucach i zaczął rozglądać się za legowiskiem. Zmrużył oczy i trzepnął łapą o ucho. Ta natrętna głuchota na jedno ucho, wciąż mu przeszkadzała. Mniszek szybko dojrzał Wieczne Zaćmienie. Szybko podbiegł do pręgowanej, potykając się o własne łapy. Wtedy na nią wpadł, a medyczka wraz z kocurem przewrócili się.
— Coś się stało? — skrzywiła się kotka. Mniszkowy Nektar potrząsnął łbem i wstał z medyczki.
— Przepraszam… To było przez przypadek — powiedział, tym razem poważnie.
— Dobrze, daj mi to obejrzeć — odparła. Koty skierowały się do legowiska, jednak kocur usiadł przy legowiskach. Oglądał, jak Zaćmienie rozgląda się za ziołami, a później bierze je do pyszczka. Kotka zmieliła jakieś liście i kwiaty na papkę i nałożyła to na użądlenie.
— Teraz powinno się zagoić — szepnęła. Mniszek kiwnął głową i podszedł do Pietruszkowej Błyskawicy. Liliowy z szacunkiem pochylił głowę do medyczki i zniknął za progiem legowiska.

Wyleczeni: Mniszkowy Nektar