BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Plotki w Klanie Klifu mimo upływu czasu wciąż się rozprzestrzeniają. Srokoszowa Gwiazda stracił zaufanie części swoich wojowników, którzy oskarżają go o zbrodnie przeciwko Klanowi Gwiazdy i bycie powodem rzekomego gniewu przodków. Złość i strach podsycane są przez Judaszowcowy Pocałunek, głoszącego słowo Gwiezdnych, i Czereśniową Gałązkę, która jako pierwsza uznała przywódcę za powód wszystkich spotykających Klan Klifu katastrof. Srokoszowa Gwiazda - być może ze strachu przed dojściem Judaszowca do władzy - zakazał wybierania nowych radnych, skupiając całą władzę w swoich łapach. Dodatkowo w okolicy Złotych Kłosów pojawili się budujący coś Dwunożni, którzy swoimi hałasami odstraszają zwierzynę.

W Klanie Nocy

doszło do ataku na książęta, podczas którego Sterletowa Łapa utracił jedną z kończyn. Od tamtej pory między samotnikami a Klanem Nocy, trwa zawzięta walka. Zgodnie z zeznaniami przesłuchiwanych kotów, atakujący ich klan samotnicy nie są zwykłymi włóczęgami, a zorganizowaną grupą, która za cel obrała sobie sam ród władców. Wojownicy dzień w dzień wyruszają na nieznane tereny, przeszukując je z nadzieją znalezienia wskazówek, które doprowadzą ich do swych przeciwników. Spieniona Gwiazda, która władzę objęła po swej niedawno zmarłej matce, pracuje ciężko każdego wschodu słońca, wraz z zastępczyniami analizując dostarczane im wieści z granicy.
Niestety, w ostatnich spotkaniach uczestniczyć mogła jedynie jedna z jej zastępczyń - Mandarynkowe Pióro, która tymczasowo przejęła obowiązki po swej siostrze, aktualnie zajmującej się odchowaniem kociąt zrodzonych z sojuszu Klanu Nocy oraz Klanu Wilka.

W Klanie Wilka

Kult Mrocznej Puszczy w końcu się odzywa. Po księżycach spędzonych w milczeniu i poczuciu porzucenia przez własną przywódczynię, decydują się wziąć sprawy we własne łapy. Ciężko jest zatrzymać zbieraną przez taki czas gorycz i stłumienie, przepełnione niezadowoleniem z decyzji władzy. Ich modły do przodków nie idą na marne, gdyż przemawia do nich sama dusza potępiona, kryjąca się w ciele zastępczyni, Wilczej Tajgi. Sosnowa Igła szybko zdradza swą tożsamość i przyrównuje swych wyznawców do stóp. Dochodzi do udanego zamachu na Wieczorną Gwiazdę. Winą obarczeni zostają żądni zemsty samotnicy, których grupki już od dawna były mordowane przez kultystów. Nowa liderka przyjmuje imię Sosnowa Gwiazda, a wraz z nią, w Klanie Wilka następują brutalne zmiany, o czym już wkrótce członkowie mogli przekonać się na własne oczy. Podczas zgromadzenia, wbrew rozkazowi liderki, Skarabeuszowa Łapa, uczennica medyczki, wyjawia sekret dotyczący śmierci Wieczornej Gwiazdy. W obozie spotyka ją kara, dużo gorsza niż ktokolwiek mógłby sądzić. Zostaje odebrana jej pozycja, możliwość wychodzenia z obozu, zostaje wykluczona z życia klanowego, a nawet traci swe imię, stając się Głupią Łapą, wychowanką Olszowej Kory. Warto także wspomnieć, że w szale gniewu przywódczyni bezpowrotnie okalecza ciało młodej kotki, odrywając jej ogon oraz pokrywając jej grzbiet głębokimi szramami.

W Owocowym Lesie

Społecznością wstrząsnęła nagła i drastyczna śmierć Morelki. Jak donosi Figa – świadek wypadku, świeżo mianowanemu zwiadowcy odebrały życie ogromne, metalowe szczęki. W związku z tragedią Sówka zaleciła szczególną ostrożność na terenie całego klanu i zgłaszanie każdej ze śmiercionośnych szczęki do niej.
Niedługo później patrol składający się z Rokitnika, Skałki, Figi, Miodka oraz Wiciokrzewa natknął się na mrożący krew w żyłach widok. Ciało Kamyczka leżało tuż przy Drodze Grzmotu, jednak to głównie jego stan zwracał na siebie największą uwagę. Zmarły został pozbawiony oczu i przyozdobiony kwiatami – niczym dzieło najbardziej psychopatycznego mordercy. Na miejscu nie znaleziono śladów szarpaniny, dostrzeżono natomiast strużkę wymiocin spływającą po pysku kocura. Co jednak najbardziej przerażające – sprawca zdarzenia w drastyczny sposób upodobnił wygląd truchła do mrówki. Szok i niedowierzanie jedynie pogłębił fakt, że nieboszczyk pachniał… niedawno zmarłą Traszką. Sówka nakazała dokładne przeszukanie miejsca pochówku starszej, aby zbadać sprawę. Wprowadziła także nowe procedury bezpieczeństwa: od teraz wychodzenie poza obóz dozwolone jest tylko we dwoje, a w przypadku uczniów i ról niewalczących – we troje. Zalecana jest również wzmożona ostrożność przy terenach samotniczych. Zachowanie przywódczyni na pierwszy rzut oka nie uległo zmianie, jednak spostrzegawczy mogą zauważyć, że jej znany uśmiech zaczął ostatnio wyglądać bardzo niewyraźnie.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty



Znajdki w Klanie Wilka!
(brak wolnych miejsc!)

Miot w Owocowym Lesie!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 30 marca, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

24 września 2023

Od Piaskowej Łapy CD. Lwiej Łapy

 Wpatrywał się w trupy będąc w zbyt wielkim szoku, aby odwrócić się na pięcie i uciec. Czuł jak dygocze. Nie... To niemożliwe. Strach wypełnił jego ciało, ale nie ruszył się. Dlaczego do tego doszło? Miał krew na łapach, która nie należała do niego. Chociaż nie zadał śmiertelnego ciosu, przyczynił się do śmierci niewinnych samotników. Był potworem. Nie... Oni wszyscy byli winni. Pierwszy raz widział u siostry taki bitewny szał. Zachowywała się niczym zwierzę. Gryzła i drapała chcąc zabić, a nie po to, aby odgonić napastnika. To było chore. Zatkał pysk łapą, czując jak na języku rozpuszcza mu się metaliczny posmak. Krew. Jego czy napastnika? W zasadzie to chyba dobrze, że ruda rzuciła mu się z pomocą, prawda? Ten kocur chciał go skrzywdzić. Nie chciał go puścić. Ranił go, ponieważ był dla niego wrogiem, któremu chciał skraść posiłek. Czy to była jego wina? Czy gdyby nie upolował zwierzyny, tak to by się nie skończyło? Łzy zaczęły cieknąć mu po policzkach. Przeżył właśnie szok. Oczywiście znał pojęcie śmierci, ale nigdy jej nie widział. Teraz niedaleko leżały jeszcze ciepłe trupy. Gepardzi Mróz do nich dołączyła... Mógł być na jej miejscu. Wciąż pod powiekami widział wściekły pysk samotnika, który walczył o przetrwanie. Który był zdolny zabić każdego z nich. 
Drozdowy Szept wypytywał o to co się tu stało. To on pozbawił życia drugiego samotnika. 
Piaskowa Łapa nie był w stanie się odezwać. Szok wciąż go trzymał. Czy tak właśnie było na wojnie? Czemu musieli się zabijać? Przecież wystarczyło ich przegonić! Czemu siostry naraziły własne życie, by odebrać te inne? 
Podnieśli się i mieli wracać, kiedy to Lwia Łapa stanęła i zwróciła swój wzrok w kierunku zarośli. Zapłakanymi oczami powiódł także w tamtą stronę, a serce na moment mu zamarło. Zabili... rodziców. Dwa kociaki wpatrywały się w nich przerażone. Czy to widziały? Wiedziały co im zrobili? Zadrżał, czując jak brak mu tchu. Właśnie Lew, Iskierka i Drozdowy Szept zabili im rodziców, a on był współwinny, bo nic nie zrobił. Jedynie obserwował jak się z nimi rozprawiali. 
Usłyszał jak Lew woła wojownika i wskazuje na krzaki. Maluchy skuliły się bardziej, obawiając się, że  czeka ich podobny los. Sam nawet czuł, że tak może się to skończyć. Po tym co widział, był już gotowy na wszystko. Nawet na wizję, że jego siostra jest morderczynią kociąt. Ku jego zaskoczeniu, kocur postanowił je zabrać do Klanu Burzy, gdzie o ich losie zdecyduje Różana Przełęcz. Drozdowy Szept chwycił jednego kociaka, a drugiego podniosła Lew. Powrócili do obozu, gdzie zapadł wyrok. Od teraz te maluchy miały szkolić się na przyszłych wojowników, kiedy tylko podrosną. Mieli żyć w klanie pełnym obcych, którzy pozbawili życia ich rodziców. Nie mógł na nie patrzeć. Omijał żłobek olbrzymim łukiem, bo co widział te małe oczka, przypominał sobie do czego wszyscy doprowadzili. 

***

Ciężko mu było wrócić do rutyny, gdy śmierć co noc go nawiedzała we snach. Jeszcze bardziej docenił miękki bok matki, która także nie została jeszcze z dziwnych powodów liderki mianowana. Przy niej czuł się bezpieczny. Cofał się pamięcią do czasów, gdzie jego siostry nie były mordercami, gdzie świat wydawał się miłym miejscem. 
Zięba wiedziała co przeżywał, ponieważ o wszystkim się dowiedziała z pierwszej łapy. On nie wypowiedział od tamtego czasu ani słowa. To było dla niego za ciężkie. Nie radził sobie. Mama jednak przy nim była. Szeptała kojące słowa, śpiewała mu jak za dawnych czasów, a jego spięte ciało się rozluźniało, łaknąć na powrót tej beztroski życia. 
— Piaskowa Łapo — kocica ocknęła go z letargu, w którym był. Uniósł ciężko spojrzenie na kierunek jaki mu wskazywała. 
Lwia Łapa. Siostra siedziała tuż obok niego, a jego oczy zrobiły się od razu większe, czujniejsze. Przylgnął bardziej do matki, wyglądając niczym przestraszony kociak, który bał się zmierzyć z rzeczywistością. 
— Piasku... On by cię zabił. Chroniłam cię — miauknęła ruda, starając się uzyskać jego przebaczenie. 
Wzrok mu od razu spoczął na zabandażowanej łapie, która przypominała mu o tamtym dniu. Położył po sobie uszy, ponieważ nie chciał do tego wracać. Chciał zapomnieć. Chciał zapomnieć o tym, że jego siostry nie miały wyboru i musiały zabić dla jego dobra. Nie chciał nigdy być powodem czyjejś śmierci. 
— Wiem — odparł krótko, nie dodając nic więcej. Bo zdawał sobie sprawę z tego, że uczennica nie miała wyjścia. Zrobiła to, aby mógł żyć. Tylko... Zawsze istniała inna droga. Skoro tak dobrze szła im walka, mogli ich przegonić. Nie osierociliby kociąt. Byli potworami, on także. Nie potrafił sobie tego wybaczyć. To tak, jakby świat starał się mu pokazać, że pisane mu było zostać tyranem. Przygotowywano go na śmierć, która spadnie z jego łap. 
— Nie możesz się użalać. Braciszku. Spójrz na mnie — poprosiła, a on spełnił jej polecenie.
Widział krew na jej pysku, na łapach. Strach pojawił się w jego oczach oraz łzy. Nie chciał bać się rodziny, a tym bardziej Lew. Podniósł się i ją mocno do siebie przytulił. Trwali tak w uścisku, aż nie wyschły mu łzy. Wtedy też otworzył oczy. Jego łapy także opływały w czerwień. Był winny. Był winny nawet jeśli nie zatopił kłów w ciele tych dwojga. Był winny, bo się na to zgodził. Był winny, bo nic nie zrobił, aby to zatrzymać. Był winny, bo gdyby jednak powstrzymał ich od walki, zdawał sobie sprawę, że zginąłby on lub obie siostry. Nie było dobrego wyboru. Im dłużej o tym myślał, tym bardziej zastanawiał się czy to dobrze, że obcy zginęli. Świat wybrał mniejsze zło, a on musiał żyć z tym dalej. 

<Lew?>
[887 słów]
[Przyznano 18%]

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz