Biegła. Biegła jak najdalej od tego wszystkiego. Niezrozumienia. Kpiny. Odrzucenia. Szyderstwa. Pozostawiała to wszystko daleko za sobą, nawet nie myśląc o zatrzymaniu się. Była wolna. Te parę uderzeń serca, lecz wolna. Pozbawiona wszelkich łańcuchów założonych jej przez los. Zostawiła to daleko za sobą. Na ledwo widocznym już terenie Klanu Burzy. Emocje szalały w wychudzonym ciele. Wszystkie jej problemy i zmartwienia zdawały się zbyt odległe, by męczyć jej sumienie. Paskudny uśmiech wkradł się na jej pysk na myśl, jak Słoneczna Łapa będzie się obwiniać. Uniosła dumnie ogon. Należało jej się.
* * *
Obudziła się wśród drzew. Senne powieki ciążyły jej, a zmęczone ciało wołało o więcej odpoczynku. Nie chciała wstawać, lecz wewnętrzy niepokój zmusił ją do podniesienia się. Otoczona w szczelnej pułapce nie czuła się bezpiecznie. Szelest lasu, dźwięk upadających gałęzi - jej uszy latały co rusz w stronę kolejnego hałasu. Z podkulonym ogonem szybko wydostała się z lasu, by wpaść na skwar. Sucha trawa zatrzeszczała pod jej łapami. Zmrużyła ślepia. Była już pora szczytowania słońca. Musiała długo spać. Ciepłe promienie nagrzewały powoli jej grzbiet. Niechętnie zawróciła się do lasu. Usiadła na jego skraju, skrywając się przed słońcem. Musiała ustalić co dalej. Musiała coś zaplanować. Upolować. Zjeść. Spojrzała niepewnie na las. Nie umiała się w nim przemieszczać. Już wychodząc z niego narobiła wystarczająco hałasu. Potrzebowała planu.
— A ty co tu robisz?
Pasikonik rozejrzała się gwałtownie wokół siebie. Liliowa sylwetka wyłoniła się z leśnej ściółki. Nie wyglądała przyjaźnie. Jej czujne niebieskie ślepia nie odrywały się od niej nawet na uderzenie serca.
— Wracaj do siebie, Burzaku. — prychnęła kotka. — To moje tereny.
Szylkretka poczuła, jak cała odwaga i energia z niej wypływa. Nie spodziewała się tak szybko konfrontacji z innym samotnikiem.
— J-ja tylko tędy przechodzę. Z-zaraz pójde. — obiecywała, kładąc ulegle uszy.
Liliowa nie zdawała się być przekonana. Zrobiła krok w stronę jej.
— Nie obchodzi mnie to. To mój las. Nie próbuj nawet mi tu wchodzić i kraść zwierzynę. — syknęła, uderzając łapą o suchą ziemię.
Pasikonik szybko wybiegła na skwar, oddalając się od agresorki. Miała nadzieję, że ta zaraz odejdzie i będzie mogła skryć się w leśnej gęstwinie, lecz liliowa uparcie ją obserwowała.
— Jeśli spotkam cię jeszcze raz nie zamierzam się cackać. — postraszyła ją, machając łapą z wyciągniętymi pazurami.
Wojowniczka pisnęła i pognała dalej nie zważając na upał. Wolała faktycznie nie ryzykować.
Rozglądała się po nieznanych terenach. Niezbyt wiedziała, gdzie trafiła. Lekki stres zżerał ją od środka, lecz głód był silniejszy. Powinna chociaż próbować zapolować. Krzaczaste runo leśne nie obiecywało zadawalających ją efektów. Długo tropiła nim trafiła na trop myszy. Starając się cicho stąpać, co nie było łatwe w lesie pełnym gałązek podkradła się do myszy. Zbyt skupiona nie zauważyła spróchniałej gałęzi, o którą finalnie się wywróciła. Gryzoń zwiał, a Pasikonik została bez posiłku. Poczuła, jak łzy mimowolnie wypływają jej ze ślip. Róża miała rację. Wcale nie było łatwo. Powinna to wiedzieć, lecz tak bardzo wypierała to z umysłu. Euforia zaćmiła jej logiczne myślenie, sprawiając, że teraz była głodna i wykończona i bez schronienia. Kompletnie zagubiona wśród nieznanych terenów. Uświadamiając sobie swoją bezradność, poczuła nieprzyjemny dreszcz przechodzący przez jej ciało.
Była taka żałosna.
Pasikonik rozejrzała się gwałtownie wokół siebie. Liliowa sylwetka wyłoniła się z leśnej ściółki. Nie wyglądała przyjaźnie. Jej czujne niebieskie ślepia nie odrywały się od niej nawet na uderzenie serca.
— Wracaj do siebie, Burzaku. — prychnęła kotka. — To moje tereny.
Szylkretka poczuła, jak cała odwaga i energia z niej wypływa. Nie spodziewała się tak szybko konfrontacji z innym samotnikiem.
— J-ja tylko tędy przechodzę. Z-zaraz pójde. — obiecywała, kładąc ulegle uszy.
Liliowa nie zdawała się być przekonana. Zrobiła krok w stronę jej.
— Nie obchodzi mnie to. To mój las. Nie próbuj nawet mi tu wchodzić i kraść zwierzynę. — syknęła, uderzając łapą o suchą ziemię.
Pasikonik szybko wybiegła na skwar, oddalając się od agresorki. Miała nadzieję, że ta zaraz odejdzie i będzie mogła skryć się w leśnej gęstwinie, lecz liliowa uparcie ją obserwowała.
— Jeśli spotkam cię jeszcze raz nie zamierzam się cackać. — postraszyła ją, machając łapą z wyciągniętymi pazurami.
Wojowniczka pisnęła i pognała dalej nie zważając na upał. Wolała faktycznie nie ryzykować.
* * *
Rozglądała się po nieznanych terenach. Niezbyt wiedziała, gdzie trafiła. Lekki stres zżerał ją od środka, lecz głód był silniejszy. Powinna chociaż próbować zapolować. Krzaczaste runo leśne nie obiecywało zadawalających ją efektów. Długo tropiła nim trafiła na trop myszy. Starając się cicho stąpać, co nie było łatwe w lesie pełnym gałązek podkradła się do myszy. Zbyt skupiona nie zauważyła spróchniałej gałęzi, o którą finalnie się wywróciła. Gryzoń zwiał, a Pasikonik została bez posiłku. Poczuła, jak łzy mimowolnie wypływają jej ze ślip. Róża miała rację. Wcale nie było łatwo. Powinna to wiedzieć, lecz tak bardzo wypierała to z umysłu. Euforia zaćmiła jej logiczne myślenie, sprawiając, że teraz była głodna i wykończona i bez schronienia. Kompletnie zagubiona wśród nieznanych terenów. Uświadamiając sobie swoją bezradność, poczuła nieprzyjemny dreszcz przechodzący przez jej ciało.
Była taka żałosna.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz