Od Lulkowego Ziela

 ... Mógł już spokojnie stwierdzić, że absolutnie nie cierpiał umacniać trzcinowych ścian. Jasne, samo zajęcie nie było najgorsze — ale zawsze, zawsze przy zaporze spotykał Kolcolistne Kwiecie, gotowego do opowiedzenia mu kolejnych jakże pasjonujących historii z lat młodości. Tej pierwszej, to znaczy. Obecnie bowiem przeżywał drugą. Przynajmniej tak to brzmiało...
Tym razem jednak poza nad wyraz gadatliwym, ale jednak poczciwym kocurem, przyłączył się do niego ktoś inny. Śnieżna Mordka, we własnej osobie! Dodatkowo, próbowała z nim rozmawiać. 
— Czy z ogrodem wszystko w porządku, Lulkowe Ziele? Dlatego jesteście tutaj? — spytała tym swoim niewinnym, przesłodzonym głosikiem. Prawie uwierzył w jej dobre intencje. 
Pokręcił tylko głową, powściągliwie. Nie wiedział, co bardziej uwierało go pod grubą warstwą jego futra — jej irytujące, głupiutkie pytania czy fakt, że brzmiał obecnie tak zgryźliwie i okropnie jak Żmijowiec, kiedy ktoś był w czymś od niego lepszy.
A to mu się podobało jeszcze mniej niż perspektywa spędzenia calutkiego dnia ze srebrną tuż obok. Kochał brata, ale bez przesady. Doskonale wiedział, że ten był paskudą. Pewnie dlatego tak chętnie o nim plotkowano...
Przełknął więc swoją głupią, urażoną dumę i westchnął ciężko. Był taki dziecinny... I pomyśleć, że to wszystko tylko przez to, że jego siostra wolała spędzać czas z nią, a nie z nim! Doprawdy, śmiechu warte... Nie, dalej bolało, nieważne, jak sobie tego nie racjonalizował. Bo co miała srebrna, czego nie miał on? 
Od razu, gdy zadał sobie w myślach to pytanie, odpowiedzi uderzyły go jak potopowa fala. Cóż, mógł ich wymienić... sporo. Zaczynając na charyzmie, a kończąc na... tych wszystkich rzeczach, w których zapewne była lepsza, z uwagi na bycie kotką. Przynajmniej to mówiły mu słowa Wężyny... 
Musiał więc po prostu... stać się lepszy. Bardziej jak Śnieżka Mordka. Wtedy, być może, udałoby mu się nie stracić relacji z Rosiczką. Mogło to brzmieć żałośnie, ale siostra była naprawdę ważnym elementem jego życia. Czuł, że jako jedyna z rodziny potrafiła go zrozumieć, pomóc, bez oceniania. Była powierniczką. Zawsze mógł jej ufać. Zawsze tu... była, po prostu. Przez zaciśnięte zęby wydusił więc z siebie coś na początek tej suchej konwersacji...
— Chyba się zaprzyjaźniłaś z Rosiczką, co nie? — zapytał jakby od niechcenia. Udawał nonszalanckiego, nakładając błoto i grubsze gałęzie, wciąż pracując nad umocnieniem trzcinianych zapór. Czy to działało? Niezbyt, ale nie zdawał sobie z tego sprawy i dalej ugniatał glinę tak, aby móc użyć jej w formie spoiwa. Chyba nigdy nie miał z nią do czynienia teraz, co podczas tej odbudowy... Ale była całkiem przyjemna w obsłudze.
Przekierował wzrok na Śnieżną Mordkę po kilku uderzeniach serca, aby wypadło to bardziej naturalnie. Ta jedynie spojrzała na niego, zdziwiona i uniosła brew do góry, na chwilę wstrzymując pracę. Mógłby jednak przysiąc, że wyglądała na trochę zakłopotaną. Zbył to jednak zupełnie, oczekując na jej odpowiedź.
— Już jakiś czas temu. Czemu pytasz? — odparła, wyraźnie zdziwiona — Przyjaźnię się też z Wężynką. 
— Ale nie przesiadujesz z nią tyle... — zaoponował, zanim zdążył ugryźć się w język. Super. 
— A co to ma do rzeczy? — Przekręciła łebek w bok, otrzepując łapki z błota. Część z niego poleciała na futerko Lulka, ale niewiele to zmieniło w jego ogólnej prezencji.
— Nic — rzekł prędko, wpatrując się z powrotem w ścianę, jak gdyby była najciekawszą rzeczą na świecie. Och, tak, jak on kochał przyklejać do niej te gałęzie... 
— Ewidentnie jednak coś! — zaśmiała się.
— Nieprawda. Po prostu... Musicie mieć dużo wspólnych tematów, nie? Obie jesteście kotkami i w ogóle...
Srebrna wyglądała na jeszcze bardziej zaskoczoną niż wcześniej. Odchrząknęła cicho, wracając do pracy.
— Cokolwiek to znaczy?... Chyba za dużo czasu spędzasz z roślinami, wiesz? — powiedziała troskliwie, a ogrodnik niemal poczuł, jak skóra pod futrem zajęła mu się płomieniami. Kompromitacja! — Rozmawiamy dużo, bo obie lubimy tworzyć rzeczy. Co nasza płeć ma z tym do czynienia?... 
Położył uszy po sobie. Oczywiście. Śnieżna Mordka byłaby dużo lepszą kompanką od niego nawet, gdyby jak on była... kocurem. A on byłby gorszy, nawet będąc kotką. To nic nie zmieniało. Wężyna się myliła. Opuścił łebek w dół, cicho wzdychając.
— Hej, nie chciałam być niemiła! — miauknęła od razu, klepiąc go po plecach ubłoconą łapą — Jesteś trochę dziwny, ale w sumie to... em, chyba słodkie? Wszyscy jesteście dziwni i to jest fajne. W każdym razie, nie maż się! Kocurom nie przystoi... Kotki wolą twardzieli.
Wzdrygnął się, słysząc jej słowa, po czym już się nie odezwał. Czy naprawdę każdy musiał mu to mówić? Może on... taki był. I tyle. Czy to go czyniło nie-kocurem? To chyba w takim razie dobrze, bo... nie chciał być kocurem? Cokolwiek to znaczyło. Nie wiedział. Chciał być kotką? 
Najchętniej zostałby roślinką, o, takim lulkiem. I rósłby sobie spokojnie, bez wszystkich tych irytujących pyszczków, mówiących mu irytujące rzeczy i ogólnie będących irytującymi! Bez słowa wrócił więc do pracy, znacznie przyspieszając ruchy, przesuwając się bardziej w stronę Kolcolistnego Kwiecia, pomagając starszemu z noszeniem cięższych gałęzi. Następnie skupił się po prostu na dokładnym rozrobieniu gliny. Nie chciał znowu spotkać wzroku Śnieżnej Mordki. Już nawet... nie był zazdrosny, po prostu go zirytowała. Jak zwykle. 
Rozprowadzał więc błoto po całej konstrukcji, nucąc coś i ignorując pogawędkę rozgrywającą się między niebieskim kocurem a młodą wojowniczką. Jak zwykle.

- wzmocnienie trzcinowych ścian