Od Szakalej Gwiazdy CD. Lawendowej Łapy

 Ciemność otoczyła obie kotki, zabierając wzrok, upragnione światło oraz poczucie bezpieczeństwa tak wymagane według piramidy Maslowa. Kot ślepy, przyzwyczajony do używania zmysłu wzroku, był kotem zestresowanym, a zestresowany - skorym do popełniania głupot. Dlaczego więc Szakala Gwiazda wzięła Lawendową Łapę najpierw do tuneli, zamiast oprowadzić ją jak normalny mentor po terenach? Powodów ku temu miała kilka; dość znacznych i z resztą całkiem ważnych.
Liderka od czasu narodzin dzieci Ważkowego Skrzydła obserwowała trójkę brzdąców, mając na nie sokole oko. Nie zapomniała o czasach Wielkiej Gwiazdy oraz jej potomkach, które nosiły w sobie ten pseudo-feminizm. I choć ta jedna kotka zdawała się zachowywać przyzwoicie jak dumna dama na królewskim balu, okazała się jednak być durna niczym reszta rodzeństwa, przynajmniej tego obecnie żyjącego. Różnica pomiędzy liliową a Czerwoną Różą była taka, że pierwsza ukrywała seksizm, druga niezbyt. Ale nic z tego nie wyszło, bowiem złotawa zauważyła kulturę niebieskawej panny, która... pozostawiała wiele do życzenia. Lawendowa Łapa dzieliła świat na lepsze kotki i gorszych kocurów.
— Podczas przechadzki przez nieznane labirynty warto wykorzystywać wibrysy. To one powiadamiają nas, czy zmieścimy się w danym tunelu bądź nie. — rozpoczęła dialog, nie odwracając głowy do uczennicy. Nie musiała mówić wprost do jej pyska; echo pomagało nieść ważne słowa. — Trzymaj się zawsze prawej strony. Nie odrywaj futra od ścian, nawet jeżeli są zimne i mokre - w przeciwnym razie się zgubisz. A teraz złap za pomocą zębów mój ogon. 
Usłyszała, jak drobne łapki zatrzymują się na kamieniach. 
— Jest... Pani tego pewna? Nie powinnam nikogo gryźć, to nie wypada.
— Tu nie chodzi o wbijanie kłów do krwi. — odpowiedziała — Zrób to po prostu lekko. Chyba nie chcesz zostać w tyle w tym brudnym, śmiercionośnym miejscu, prawda?
Niebieskawa prędkawo podbiegła do liderki. Jej małe ząbki, zgodnie z rozkazem, uczepiły się puchatej, złotej kity.
— Doskonale. — dopowiedziała Szakala Gwiazda — Teraz nic nie mów. Miej wyłącznie nastawione uszy na ewentualne zagrożenie.
Córka Stokrotkowej Polany nie bez powodu wzięła Lawendową Łapę na własną uczennicę. Chciała wychować istotkę na swój sposób, by wybić głupotę z mysiego móżdżka; by stworzyć z niej porządnego kota godnego miana Wilczaka. Jej umysł w tym wieku był jeszcze podatny na zmianę - jak plastelina, z której można wszystko sformować. Dlatego też pierwszym krokiem do przemiany stały się tunele: stęchłe, wilgotne, niszczące sierść. Córka Ważkowego Skrzydła za bardzo dbała o urodę, a w Klanie Wilka nie było na to miejsca. Wieczne walki prowadzone pomiędzy wojownikami, morderstwa, krew lejąca się z samotników brudziła i niszczyła kota, tworząc z niego prawdziwego "dzikusa". Uczennica musiała wpasować się do standardów spartańskiej społeczności, w przeciwnym wypadku czekało ją wyśmianie, którego z pewnością nie pragnęła. Dobry start oznaczał najczęściej dobry koniec. Chłonąc pewne nietypowe wzorce od samej przywódczyni zapewniała sobie szacunek Klanu Wilka, gdzie przyszło jej nieszczęśliwym losem żyć. 
— Nieznane, coś czego nie potrafimy opisać lub zrozumieć, staje się tematem okrutnych bajek, jakie czasami słyszymy w żłobku. Zapewne znasz legendę ciernistego drzewa, którego korzenie jak żywe stworzenia poruszają się, by spuścić krew z przypadkowych przechodniów. Być może nawet dotarła do ciebie historia o Lisiej Gwieździe z Klanu Klifu porywającego kocięta. Lecz czy w tym wszystkim dosłyszałaś coś o pradawnym incydencie mającym tutaj miejsce? — Złotawa chwilowo poczekała na reakcję młodszej. Poczuła, jak jej ogon za pomocą pyska porusza się w geście "nie". — Tak myślałam, a więc włącz swą wyobraźnię i mnie posłuchaj.
Dwa młode organizmy zeszły dalej w głąb, zbliżając się do mroźniejszej części tunelu. Ściany coraz to bardziej zmiękłe od wody odsuwały się od siebie, przemieniając się w coś innego; coś co przypominało otwartą jaskinię. Nikt nie mógł tego widzieć, lecz liderka i uczennica znalazły się w przejściu prowadzącym do urwiska tak głębokiego, że żaden kot nie przeżyłby upadku. Gdzieś dalej, poza zasięgiem łapy, szumiał wartki strumyk płynący w czeluści. 
— Pod nami właśnie mruczy rzeka, która daje życie i nigdy nie marznie. Czy to pora nagich drzew, czy zielonych liści, pozostaje dostępna jako dar od naszych wspaniałych przodków. — zamruczała — Odkryłam ją niedawno, gdy z nudów postanowiłam zapuścić się na te tajemnicze tereny, jednakże również z tym natrafiłam się na coś innego, co powinnaś w tej chwili dotknąć. Idź do przodu, zabezpieczę ciebie. 
Lawendowa Łapa posłuszna matce, okazała się być równie skora do wykonywania poleceń przywódcy. Krocząc niepewnie do przodu została złapana przez Szakalą Gwiazdę w karku, by nigdy nie spaść - koniec końców liderka nie pragnęła niewinnych ofiar od tak dla przyjemności, by zabawić się nad czyimiś zwłokami. Jej drobne pazurki zadbane przez kilkugodzinną pielęgnację dotknęły stalaktytu zbudowanego z gliny, zwisającego z podziemnego stropu o brudno-białawej barwie. Przejechały tak jeszcze po nacieku kilka razy, dopóki złotawa nie odciągnęła niewyrośniętego dzieciaka do tyłu w bezpieczne miejsce.
— To, co poczułaś, tutejsze koty postanowiły nazywać twardym soplem. Dokładnie swoimi łapami musnęłaś przeszłość, która może się niestety powtórzyć. — Wzięła głęboki oddech. — Dawno, dawno temu tymi zakamarkami poruszali się pradawni wojownicy, zapomniani przez dzisiejszą erę. Byli lepszą wersją nas - silniejsi, więksi i bardziej skoczni przemierzali puszczę, przeganiając nawet paskudnych dwunożnych. Nazywali się Klanem Lwa, Tygrysa, Lamparta oraz Geparda. Żyli od czasów, których my nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić. 
— Niesamowite! 
— Prawda? — mruknęła ucieszona — Jednakże zginęli, pogrzebani przez niezgłębione tajemnice tunelów. Nie pokonał ich łysy szczur, nie pokonała ewolucja, a zwykłe trzęsienie ziemi następujące zgodnie z mijającymi sezonami. Przez wibracje, jakie dochodziły z jądra wszechświata spadły na nich twarde sople, które odczepiły się nagle od sufitu. Wbiły się w ciała wielkich kotów, powodując że wykrwawiły się tu na śmierć; powoli, w bólu, przez wiele godzin... — Przerwała. Słyszała szybko bijące serce ucznia siedzącego zaraz obok. — Dlatego musimy się pozbyć tego stożka, by nie stwarzał zagrożenia wojownikom na dole. Ty wydrapiesz dziurę swoimi łapami, wzmocnisz poduszki oraz zamienisz pazury w igły. Połączymy pożyteczne z koniecznym, przychodząc tutaj co dwa dni. Poznasz podziemny świat lepiej niż własne legowisko.
Najpierw, po komentarzu liderki, zapadła cisza tak wyczuwalna, że w grobie najczęściej bywało głośniej. Z kamiennego sufitu skapywała woda, która świadczyła o obecności jakiegokolwiek elementu przyrody… a potem rozniósł się kocięcy pisk podobny do agonii, kiedy wyrywają ci żywcem flaki z brzucha. Jak zareagowała na to Szakala Gwiazda? Mianowicie miała ochotę paść ze śmiechu, bo w końcu wiedziała, że nikomu krzywda się nie dzieje - to tylko jej uczennica umierała właśnie wewnętrznie, zderzywszy się pierwszy raz z rzeczywistością. Małe to i głupiutkie było. Tak jak ona w przeszłości; tak jak każdy zza dzieciństwa.
— A-ale jak to?! — Niemal zachłysnęła się powietrzem, gdy do jej uszu dotarły wieści o pracy. — Tu jest strasznie, nieładnie… mama mnie zabije za stan, w jakim wrócę! Ja muszę być dla niej czyściutka!
Przywódczyni prychnęła z rozbawieniem. Spodziewała się takiego komentarza po wypranym mózgu Lawendowej Łapy.
— Powiedz więc swojej rodzicielce, żeby przestała żyć niespełnionymi marzeniami. W Klanie Wilka nie da się wiecznie chodzić z wypolerowanym futrem. — wymruczała, a swe kroki skierowała w stronę wyjścia — Czas pójść na świeże powietrze. Nie narzekaj i złap się ponownie mojego ogona. Gwarantuję, że przez cały trening zapewnię ci inne ścieżki niż tylko tą, którą dzisiaj kroczyliśmy. Będzie… znośnie dla twojego komfortu.
Milcząc tak po nieprzyjemnej opinii oraz trzymając się tym razem lewej strony, po kilkunastu wdechach i wydechach osobniczki ujrzały punkcik światła zwiększający się z każdym energicznym krokiem - nadchodziła wolność, upragniona przerwa od koszmaru. Liderka czuła, jak kotka za nią uśmiecha się coraz szerzej w związku z nadchodzącym spotkaniem świata zewnętrznego; i nie dziwiła się szczęściu podopiecznej - zapewne w jej wieku również jak najszybciej spieprzyłaby z nieznajomej czeluści, byleby poczuć prawdziwie tętniące życie, a nie zapach rozkładających się zwłok. 

<Lawciu? :3>

[1252 słów; nawigacja w tunelach]

[Przyznano 18%]