BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Nocy!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 16 sierpnia, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

26 listopada 2023

Od Piaszczystej Zamieci (Piaska) CD. Iskrzącej Burzy

 Czy było w porządku? To on powinien zadać to pytanie. Widział, że coś dręczyło jego siostrzyczkę. Nie wiedział jednak co. Czyżby się czymś martwiła? Przecież dostała naprawdę ładne imię. Chyba, że też jej nie odpowiadało, tak jak w przypadku Lwiej Paszczy? Ciężko mu było zrozumieć humorki swoich sióstr. Bycie jedynym kocurem w rodzinie; bo ojca oczywiście w to nie wliczał, było ciężkie. 
— Tak. W porządku. Zobaczyłem po prostu, że nie śpisz i się zmartwiłem — wytłumaczył kotce, przytulając się do jej boku. — Coś się stało? 
Ruda pokręciła z wolna głową, jakby zastanawiając się czy warto było go martwić. Ostatecznie stwierdziła, że to nic takiego, co nie ukoiło jego niepokoju. Nie mógł jej zajrzeć do głowy i dowiedzieć się przyczyny dręczących ją myśli. Dlatego też owinął ją ogonem i zasnęli razem, wtuleni w swoje boki. 

***

Gdyby teraz pytanie rzucone przez siostrę padło, miałby jej do opowiedzenia prawdziwą, bogatą historię o tym, jak niesłusznie został ukarany. Różana Przełęcz odebrała mu jego wojownicze imię i zdegradowała do roli ucznia. To był cios w jego serce, zwłaszcza że matka się na nim zawiodła tak bardzo, że widok jej zdegustowanego pyska, jak gdyby już go nie kochała, rozrywał go na pół. 
Nie potrafił już kryć swych łez, chociaż przez większość czasu robił dobrą minę do złej gry. Ale ile można było udawać? Każdy widział jego upokorzenie. Zawiódł i już nigdy nie zostanie liderem, nie gdy piętno kary związanej z degradacją wisiało nad nim niczym wyrok. Na dodatek dziadek odszedł z tego świata. Zostawił ich, a jego ciało spoczęło pod ziemią. I jak miał czuć szczęście i spokój, gdy świat wbijał w niego swoje szpilę? 
— Piasku? — usłyszał głos Iskrzącej Burzy, która na szczęście nie została pociągnięta na dno razem z nim i Lew. 
Dygotał w kącie legowiska uczniów, starając się uspokoić oddech i poukładać myśli. Ale im dłużej zastanawiał się nad tym jak zadośćuczynić swój błąd, tym nie znajdował żadnego wyjścia. Matka mu nigdy nie wybaczy. Widział jak specjalnie spędzała więcej czasu z Iskrzącą Burzą, ignorując go, jak gdyby kara jaką dostał nie była wystarczająca. 
— Nie, odejdź — wydusił z siebie, szybko ocierając łapą łzy. Nie chciał, aby ruda widziała go w takim stanie. — Już nigdy nie zostanę liderem. Matka się mnie wyrzekła. Zawiodłem was. Przepraszam Iskierko. Teraz na twoich łapach spoczywa to brzemię. Mnie już nie wytypują na zastępcę, nie gdy przypomną sobie, że zostałem zdegradowany. Kto chciałby słuchać takiego lidera jak ja? Kogoś nieidealnego? To już koniec... I jeszcze dziadek... Zmarł widząc jakim jestem zawodem. Nie warto tracić na mnie czas... 

<Iskierko?> 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz