Od Wschodzącej Fali

— A teraz spróbuj powtórzyć — miauknęła ciepło Wschodząca Fala, spoglądając na swoją uczennicę.
Próbowały wykonać dobrą myśliwską pozę już od jakiegoś czasu, ale Gronostajowa Łapa jakby nie potrafiła sobie z tym poradzić.
Jej postawa się chwiała, ogon stał w górze, a tylne nogi trzęsły się dziwnie. Wojowniczka nie wiedziała, czy ze stresu, czy może po prostu jej uczennica ma problemy z równowagą.
Tęskniła za tymi beztroskimi chwilami, kiedy wychodziła razem z Czarnym Potokiem na polowania. Ostatnimi czasy kocur zrobił się strasznie zapracowany, latał praktycznie wszędzie. Szylkretka nie miała mu za złe, wręcz dopingowała go i nie zawracała niepotrzebnie ogona. Nie powinna prosić się o to, by być w centrum uwagi. Nie może być przecież taka samolubna!
— Wschodząca Falo, tak jest dobrze? — pytanie uczennicy ściągnęło kotkę na ziemię.
Ton jej głosu nie wskazywał na to, że czuję się z tą pozycją najlepiej. Była to chyba najbliższa prawidłowej poza dlatego szylkretka skinęła głową.
— Bardzo dobrze, prawie ci wyszło! — miauknęła wesoło — Spróbujemy jej w praktyce, co?
Gronostajowa Łapa spojrzała na nią niepewnie, jednak kiwnęła głową.
Wschodzik całą swoją siłą woli powstrzymywała się od tego, by nie uciec, gdzie pieprz rośnie. Miała wrażenie, że przy jej nauczaniu Gronostajowa Łapa nie robi żadnych postępów. Robi coś nie tak? Może tłumaczy tak, że koteczka nic nie rozumie? Tylko jeśli nic nie rozumiała, na pewno powiedziałaby jej to od razu. Prawda?
Chciała być dobrą mentorką. Nawet wręcz najlepsza, na jaką mogła zasłużyć Gronostaj. Była dla niej wyrozumiała, czasem nawet widząc, jak bardzo koteczka jest zmęczona, nakazywała przerwę. Próbowała zamienić trenowanie w zabawę, bo przecież na tym to polegało, co nie?
Minęło już troszkę czasu od mianowania na ucznia, Gronostaj powinna mieć już całkiem dobre umiejętności.
— Posłuchaj kochanie — miauknęła ciepło, zbliżając się do uczennicy i liżąc ją w ucho. Calico zamruczała cicho, spoglądając uważnie na mentorkę — Jeśli będziemy to robić tylko na sucho, to nie będziemy potrafiły iść przed siebie. Popełnianie błędów to nic złego, na czymś musimy się uczyć.
Oczy niebieskiej szylkretki zaświeciły lekko.
— No to dalej, na co czekamy?! — zawołała głośno.
— Szzz! — syknęła wojowniczka, rozglądając się dookoła — Bo wypłoszysz zwierzynę.
— Pfff, nic nie umknie przed moimi łapami! — miauknęła pewna siebie koteczka, po czym wyciągnęła powietrze do nosa — Nie uciekniesz mi, wróbelku!
Koteczka odwróciła się na pięcie, po czym pobiegła w kierunku zapachu. Wschodząca Fala zwęszyła, otwierając pyszczek, po chwili wzdychając pokonana.
— To była wiewiórka, kupo futra… — miauknęła do siebie, po czym ruszyła w stronę, z której po chwili dało się słyszeć okrzyk bólu. Koteczka przyśpieszyła, wskakując na otoczenie wolne od wyższych krzaków. To, co tam zobaczyła, sprawiło, że usiadła oszołomiona na ziemi.
— Wschodząca Falo! Ona na mnie skoczyła, aaaa! Ała, nie drap kupo rudego futra!
Niebiesko-kremowa uczennica biegała w tę i z powrotem, uciekając przed gryzoniem. Wiewiórka rzucała się na niewielką kotkę, drapiąc i skacząc na nią. Wojowniczka nigdy jeszcze nie widziała, by zwierzaki takie jak ona rzucały się na koty, a co lepsze atakowały! Nie potrafiła się ruszyć, widząc absurdalną scenę przed sobą.
Wiewiórka biegała za Gronostajową Łapą jeszcze dobre kilka bić serca, po czym chyba uznała, że to wystarczająca kara za to, że chciano przeznaczyć ją na pokarm dla starszych. Zostawiła roztrzęsioną uczennicę, machnęła rudą kitą, po czym skoczyła na najbliższe drzewo, chowając się w koronach drzew.
Wschodzikowi zajęło chwilę czasu zrozumienie, co przed momentem zobaczyła. Zatrzęsła się lekko, po czym wybuchnęła głośnym śmiechem, kładąc się w jagodowych krzaczkach, które rosły dookoła.
— I z czego rżysz! — wrzasnęła trzęsąca się Gronostaj — Ona mogła mi wydrapać oczy czy coś!
Wschodząca Fala nie potrafiła jednak się opanować. Po kilkunastu uderzeniach serca później obie nie potrafiły nie podśmiechiwać się jeszcze przez resztę treningu.
Bycie mentorem takiej uczennicy, jak Gronostajowa Łapa, wiążę się z nie lada przygodami. Szkoda tylko, że nie będzie mogło to trwać wiecznie.