Moment, moment, stop, powoli.
Niech ktoś mu to wszystko wytłumaczy, jak kociakowi, bo biedaczek zgubił się na początku pierwszego zdania, wypowiedzianego przez łaciatą. I jak to on jest TYLKO spoko? On jest przecie najcudowniejszą istotą, jaka chodziła po tej ziemi. Cóż za zniewaga. nie tylko ta część wiadomości przykuła jednak jego uwagę. Ciąża? Czereśnia jest w ciąży? I co jest z Sarną?
Najbardziej jednak w oczy rzuciła mu się cała Czereśnia. Ostatni raz widział swoją ukochaną kuzynkę, jak miała może dwa księżyce i była taką uroczą, śliczną kuleczką, którą trzeba było chronić. Ile księżyców miała dzisiaj? Dwadzieścia? Była o wiele wyższa, chociaż wciąż niższa, niż on. Pysk nabrał poważniejszych rys, a łapy i tulów przybrały zgrabne, kobiece kształty. Zielone oczy nadal były tak żywe, jak za kociaka, a długie futro bardzo zadbane.
Ona... wyroślała.
Stała się kocicą.
Ba, bez wątpienia była teraz wojowniczką.
Piękną, silną wojowniczką.
— Poczekaj, po kolei — powiedział Srebrny, odruchowo wręcz stając przed Żwirką, aby w razie w ją zasłonić. Po ostatniej akcji Małego Synka nie chciał, aby jakikolwiek okruch jego przeszłości znowu spróbował skrzywdzić ukochaną przyjaciółkę. Szczególnie, że była brzemienna. — Zacznijmy może od tego, co tutaj robisz, dobrze?
Żwirowa Ścieżka wylazła zza jego pleców, jakby chcąc dać białej masie do zrozumienia, że nie potrzebuje jego ochrony. Srebrny jedynie przewrócił oczami, widząc to.
— Przyszłam cię zobaczyć — powiedziała, już spokojniej, kotka. Z niemałym zirytowaniem obserwowała poczynania Srebrnego. Czemu Czereśnia miałaby zaatakować tę kotkę? Przecież sama była w ciąży. — Nie zamierzam cię skłaniać do powrotu, ani nic w tym stylu. Chciałam tylko wiedzieć, że wszystko u ciebie w porządku.
Srebrne poroże uśmiechnął się ciepło, słysząc to.
— W takim razie cieszę się, że tu jesteś — odparł, rozluźniając mięśnie — to moja dobra przyjaciółka, Żwirowa Ścieżka. Zajęła się mną, kiedy tutaj przybyłem — powiedział, wskazując na dymną kotkę.
— No wiesz ty co, braciszku, jestem urażona — bąknęła kocica, z grobową miną. Srebrny machnął na to ogonem.
— Żwirowa Ścieżko, to jest Czereśnia, moja kuzynka — kontynuował. Jakieś tam formułki jednak obowiązywały.
— Cześć — Żwiru uśmiechnęła się miło do przybyszki. Wyglądała chyba na jedyną normalną przedstawicielkę rodziny Srebrnego, patrząc na to, że poprzednia trójka albo groziła podbiciem klanu, albo próbowała zadupić jego przyjaciół, a ta tylko powiedziała, że chce go zobaczyć.
Srebrny przez moment patrzył niepewnie na cioteczną siostrę.
— Mmmm, zjesz coś? — zapytał — Pewnie długo podróżowałaś...
Żwirowa Ścieżka odchrząknęła.
— Lepiej, aby Jagodowa Gwiazda się o tym nie dowiedział — spojrzała krótko na Czereśnię. Sama była ciężarna, więc domyślała się, że kocica potrzebuje czegoś do zjedzenia. Wiedziała jednak, że ich lider solidnie by ich zbeształ, dowiedziawszy się o takiej sytuacji. — Może Srebrny poleci szybko nad rzekę i coś upoluje, a my tutaj poczekamy? — zaproponowała. Czereśnia spojrzała na kuzyna.
— R-ryba? Proponujecie mi rybę?
Srebrny zaśmiał się, widząc jej zdziwioną reakcję. W Klanie Lisa trudno było o takie smakołyki, ba, na pewno w życiu żadnej nie jadła. Kocur poczuł ogromną satysfakcję, na myśl, że to właśnie on pokaże jej to oślizgłe królestwo słonego, pysznego smaku. Czyż teraz nie jest świetny?
— Oczywiście, że tak! — wyszczerzył szeroko ząbki — daj mi chwilę, a twoje kubki smakowe zwariują — obiecał, aby po chwili odbiec. Miał nadzieję, że to nie jest zły pomysł, aby zostawić je same.
<Czereśnio? :3>
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Wojna z Klanem Wilka i samotniczkami zakończyła się upokarzającą porażką. Klan Klifu stracił wielu wojowników – Miedziany Kieł, Jerzykową Werwę, Złotą Drogę oraz przywódczynię, Liściastą Gwiazdę. Nie obyło się również bez poważnych ran bitewnych, które odnieśli Źródlana Łuna, Promieniste Słońce i Jastrzębi Zew. Klan Wilka zajął teren Czarnych Gniazd i otaczającego je lasku, dołączając go do swojego terytorium. Klan Klifu z podkulonym ogonem wrócił do obozu, by pochować zmarłych, opatrzeć swoje rany i pogodzić się z gorzką świadomością zdrady – zarówno tej ze strony samotniczek, które obiecywały im sojusz, jak i członkini własnego Klanu, zabójczyni Zagubionego Obuwika i Melodyjnego Trelu, Zielonego Wzgórza. Klifiakom pozostaje czekać na decyzje ich nowego przywódcy, Judaszowcowej Gwiazdy. Kogo kocur mianuje swoim zastępcą? Co postanowi zrobić z Jagienką i Zielonym Wzgórzem, której bezpieczeństwa bez przerwy pilnuje Bożodrzewny Kaprys, gotowa rzucić się na każdego, kto podejdzie zbyt blisko?W Klanie Nocy
Ostatni czas nie okazał się zbyt łaskawy dla Nocniaków. Poza nowo odkrytymi terenami, którym wielu pozwoliły zapomnieć nieco o krwawej wojnie z samotnikami, przodkowie nie pobłogosławili ich niemalże niczym więcej. Niedługo bowiem po zakończeniu eksploracji tajemniczego obszaru, doszło do tragedii — Mątwia Łapa, jedna z księżniczek, padła ofiarą morderstwa, którego sprawcy jak na razie nie odkryto. Pośmiertnie została odznaczona za swoje zasługi, otrzymując miano Mątwiego Marzenia. Nie złagodziło to jednak bólu jej bliskich po stracie młodej kotki. Nie mieli zresztą czasu uporać się z żałobą, bo zaledwie kilka wschodów słońca po tym przykrym wydarzeniu, doszło do prawdziwej katastrofy — powodzi. Dotąd zaufany żywioł odwrócił się przeciw Klanowi Nocy, porywając ze sobą życie i zdrowie niejednego kota, jakby odbierając zapłatę za księżyce swej dobroci, którą się z nimi dzielił. Po poległych pozostały jedynie szczątki i pojedyncze pamiątki, których nie zdołały porwać fale przed obniżeniem się poziomu wód, w konsekwencji czego następnego ranka udało się trafić na wiele przykrych znalezisk. Pomimo ciężkiej, ponurej atmosfery żałoby, wpływającej na niemalże wszystkich Nocniaków, normalne życie musiało dalej toczyć się swoim naturalnym rytmem.Przeniesiono się więc do tymczasowego schronienia w lesie, gdzie uzupełniono zniszczone przez potop zapasy ziół oraz zwierzyny i zregenerowano siły. Następnie rozpoczęła się odbudowa poprzedniego obozu, która poszła dość sprawnie, dzięki ogromnemu zaangażowaniu i samozaparciu członków klanu — w pracach renowacyjnych pomagał bowiem niemalże każdy, od małego kocięcia aż po członków starszyzny. W konsekwencji tego, miejsce to podniosło się z ruin i wróciło do swojej dawnej świetności. Wciąż jednak pewne pozostałości katastrofy przypominają o niej Nocniakom, naruszając ich poczucie bezpieczeństwa. Zwłaszcza z krążącymi wśród kotów pogłoskami o tym, że powódź, która ich nawiedziła, nie była czymś przypadkowym — a zemstą rozchwianego żywiołu, mszczącego się na nich za śmierć członkini rodu. W obozie więc wciąż panuje niepokój, a nawet najmniejszy szmer sprawia, że każdy z wojowników machinalnie stroszy futro i wzmaga skupienie, obawiając się kolejnego zagrożenia.
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.MIOTY
Mioty
Miot u Samotników!
(brak wolnych miejsc!)
Miot w Klanie Burzy!
(dwa wolne miejsca!)
Miot w Klanie Klifu!
(jedno wolne miejsce!)
Miot w Owocowym Lesie!
(dwa wolne miejsca!)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz