BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Burzy!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 3 maja, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

04 lipca 2025

Od Różyczki

Różyczka leżała obok mamy, wtulona w jej ciepłe futro. Oddychała spokojnie, wciągając do nosa znajomy zapach, który dawał jej ukojenie. Wokół panował gwar – inne kociaki hałasowały i bawiły się gdzieś dalej kulą z mchu. Nagle jej uwagę przykuła kotka średniej budowy o atletycznej sylwetce i lekko oklapniętych uszach. Miała bure futro, z jednej strony przechodzące w biel, oraz ciepłe, żółte oczy. Właśnie podchodziła do stosu świeżej zdobyczy, by złożyć tam grubego, dobrze odżywionego wróbla. Pióra ptaka były napuszone, brązowo-szare, z ciemnymi pręgami przecinającymi skrzydła. Jego brzuch miał niemal kremowy odcień, a na ciele widniał ślad po kocich zębach – świeża, głęboka rana.
Różyczka podskoczyła niezgrabnie w jej stronę, wykonując parę niepewnych susów, a jej ogonek poruszał się energicznie.
— Wow, ale fajny wróbel! To ty go upolowałaś? — mruknęła z zachwytem, patrząc na wojowniczkę swoimi błękitnymi oczkami, błyszczącymi jak dwa małe paciorki.
— Tak — odparła tamta z uśmiechem, machając ogonem. — Kiedyś i ty będziesz polować dla klanu.
— Chcę już być wojowniczką! Móc polować, walczyć i służyć klanowi! — wyrzuciła z siebie Różyczka w jednym tchu, aż uszy jej drgnęły z ekscytacji.
Wojowniczka zaśmiała się serdecznie.
— Już niedługo będziesz mieć mentora albo mentorkę, którzy nauczą cię wszystkiego, co sama wiem. Jesteś córeczką Baśniowej Stokrotki, prawda? — zapytała radośnie.
— Tak! Mam na imię Różyczka. A ty? — odpowiedziała kociątko, patrząc z zachwytem na rozmówczynię. Jej pyszczek aż promieniał z ciekawości.
— Ja mam na imię Nenufarowy Kielich. Słyszałam, że twoja mama niedawno znowu miała kociaki. Rośniesz jak na drożdżach! — mruknęła z rozbawieniem. — A wiesz… uczyłam twoją starszą siostrę - Porywisty Sztorm.
— Ooo! Naprawdę?! — Różyczka aż otworzyła pyszczek ze zdumienia. — I co? Było ciężko? — dopytała zaraz potem, po czym dodała z dziecięcą szczerością: – Masz trochę dziwne imię, ale jesteś suuuper!
Nenufarowy Kielich zaśmiała się, lekko zawstydzona.
— No cóż, była moją pierwszą uczennicą. Ale bardzo zdolną — przyznała z dumą. — A teraz wybacz, muszę iść.
Odwróciła się, po czym zniknęła za wyjściem z obozu. Kiedy młoda kotka została sama, zaczęła intensywnie myśleć o przyszłym treningu i zastanawiać się, kto zostanie jej nauczycielem lub nauczycielką. Rozejrzała się po obozie, aż jej wzrok zatrzymał się na wejściu do jaskini liderki – tej samej, do której wcześniej przypadkiem weszła Trzcinka. Przed wejściem rozmawiały dwie kotki.
Jedna z nich miała puszyste futerko, szczególnie wokół szyi. Była smukła i zgrabna. W jej liliowe futro wplecione były kwiatki, a wzdłuż grzbietu ciągnęły się pręgi. Białe łapy i brzuch kontrastowały z resztą umaszczenia, a oczy miała zielone jak świeże liście.
Obok niej siedziała druga kotka – przeciętnego wzrostu, dobrze zbudowana i równie zgrabna. Różyczka mruknęła cicho pod nosem z lekką zazdrością, zastanawiając się, ile jeszcze w tym klanie jest takich ładnych i zwinnych kotek. Różyczka modliła się do Klanu Gwiazdy, żeby tez być tak ładna, jak podrośnie.
Sierść tej drugiej kotki była srebrna, poprzecinana czarnymi pręgami. Nad oczami, na czole, obie miały dziwny czerwony znak, a ich pomarańczowe oczy – intensywne i pełne ognia – nieco onieśmielały Różyczkę.
Obie rozmawiały z pasją, a po chwili zniknęły w jaskini przywódczyni. Różyczka miała ochotę jeszcze chwilę je poobserwować, lecz nagle została zawołana z powrotem do żłobka – i nie mając wyboru, wróciła tam posłusznie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz