Od Mandarynkowego Pióra CD. Lulkowej Łapy

Dopiero zdążyła ułożyć swoje futro. Czekała, aż poranny patrol wyruszy. Musiała być pewna, że nikt nie zaniedbuje swoich obowiązków. Dzisiaj to Algowa Struga miała ganiać za uczniami i mentorami po terenach Klanu Nocy, więc ona miała więcej czasu na odpoczynek, ale niestety oznaczało to bardzo wczesne wstawanie (co i tak w sumie robiła codziennie). W końcu zobaczyła grupkę kotów wychodzących z obozu. Poranny patrol odhaczony. Teraz tylko musiała poczekać, aż inne koty wstaną, by mogła przyporządkować je do reszty patroli.

* * *

Jak już wszyscy wstali

— Na następny patrol łowiecki wyruszą Czereśniowy Pocałunek, Czyhająca Murena, Dryfująca Bulwa, Rozpromieniona Łapa i Wężynowa Łapa. Na patrol graniczny udadzą się Kolcolistne Kwiecie, Krabowe Paluszki, Kijankowe Moczary i Samowolna Łapa. — Właśnie skończyła rozsyłać patrole. Ah jak ona uwielbiała tę pracę. Mogła kazać kotom robić coś o konkretnej porze. Mogła też dawać niektórym znajomym bardziej wygodne godziny na patrole. Nagle poczuła czyjś zimny nos na swojej łapie. Obróciła się w tym kierunku. Uczeń. Pachniał Pierzastą Kołysanką. A to ten. Lulkowa Łapa. Szkolił się na ogrodnika. Kocurek zaczął przepraszać, ewidentnie będąc na skraju załamania psychicznego. Żałosne.
— Pogadam jeszcze z waszą matką. Dam ci znać o wysokim słońcu — odpowiedziała tylko. Czarny skinął głową i posłusznie podreptał w kierunku wyspy ogrodników, zostawiając kwiatki. Wzięła je. Teraz trzeba było znaleźć Wężynę. Może da je jej? Dzisiaj miała mieć trening nieco później, więc mogła porozmawiać z nią na ten temat już teraz. Wzięła pstrąga ze stosu zwierzyny i podeszła do przyjaciółki. Ta miała przed sobą mysz.
— Możesz już jeść? Przecież nie byłaś dzisiaj na treningu — zapytała Mandarynka. Chciała skorygować szylkretkę, by na przyszłość nie wpakowała się w kłopoty.
— Zaniosłam już zwierzynę starszym. O czym chciałaś porozmawiać? — zapytała długowłosa.
— Chodzi o to, co wyprawiały twoje dzieci na zgromadzeniu. Biły się, a do tego nawet z uczniem z Klanu Burzy — wypunktowała. Bardzo nie podobała jej się cała ta sytuacja. Nie chciała nic z tym nie robić, bo chciała być dobrą zastępczynią. Nie chciała jednak donosić o tym Spienionej Gwieździe. Wężyna mogłaby się na nią obrazić. W końcu i tak za dużo kotów w klanie już nie lubi ich rodzinki. Nie podobała jej się też ta rozmowa. Nie chciała jej mieć. Wolała, kiedy rozmawiała z zielonooką o przyjemniejszych rzeczach. Jak o różnych metodach stylizowania futra albo o innych kotach.
— Oczywiście pomówię sobie z nimi. Takie zachowanie jest niedopuszczalne i stanowi ujmę na honorze Klanu Nocy. Chyba nie zamierzasz załatwić im karnych imion? To jeszcze dzieci. Dopiero wyszły ze żłobka. Zapewniam, że po rozmowie to się już nie powtórzy.
— No nie wiem Wężyno… To raczej trochę większe przewinienie, szczególnie że Klan Burzy też się w to wmieszał… Jestem zastępczynią, mam obowiązek mówić o takich rzeczach Spienionej Gwieździe…
Wężyna wbiła na chwilę w nią twardy wzrok swoich szmaragdowych oczu, po czym zrobiła minę ofiary.
— Coś czuję, że jak Spieniona Gwiazda się dowie, będziemy zmuszeni opuścić tereny Klanu Nocy…
Dramatyzowała, ale coś w sercu Mandarynki się poruszyło. Nie może wysłać przyjaciółki na pewne wygnanie!
— Dobrze, ale tylko jeden raz — powiedziała niepewnie. Była samotniczka uśmiechnęła się. Księżniczka pożegnała się i odeszła bijąc się z myślami. Czy zawodzi w tym momencie Sroczą Gwiazdę? Czy musi wybierać pomiędzy rodziną a przyjaciółką?
"Nie przejmuj się. Nic się nie stało. To tylko dzieci. Poza tym to był tylko jeden raz…" — powtarzała w kółko w głowie.

* * *

Wysokie słońce

Siedziała w obozie, pilnując porządku jak zwykle, kiedy podszedł do niej Lulkowa Łapa.
— Dzień Dobry proszę pani… To… jak poszła rozmowa z mamą? — Malec trząsł się cały, nadal na nią nie patrząc. Westchnęła ciężko.
— Wasza mama już sobie z tym poradzi. Pomówi sobie z wami.

<Lulek? Szczęśliwy?>