BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Znajdki w Klanie Klifu!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 8 lutego, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

25 lipca 2024

Od Siewczej Łapy

Cisza i mrok. Przyzwyczaiła się do nich. Wręcz zdawały się być bardziej właściwe. Nie osaczały jej. Współistnieli razem, akceptując się. Podążała za zapachem ziół pozostawionych przez Pokrzywowe Zarośla. Był mocny. Czuła, że musiał zostawić je niedawno, pewnie przed ich treningiem. Specjalnie dla niej wstał wcześniej by to zrobić. Wzięła głębszy oddech. Musiała się dla niego postarać. Nie kazać czekać samemu przed wejściem do tuneli. Zatrzymała się czując obcą woń. Kocią. Nie należącą ani do niej, ani do mentora. Chyba do żadnego z Klifiaków. Brakowało w niej morskiej toni. Lekko zestresowana rozejrzała się wokół, lecz nic to jej nie dało. Nie wiedziała co zrobić. Wołanie Pokrzywka było słuszne? W końcu to był tylko zapach. Tunele były długie i kręte. Nic dziwnego jeśli jakiś kot zbłądził. Więc czy była to sprawa warta alarmowania mentora? A co jeśli swoim krzykiem przyciągnie obcego. Jeśli ten ją zabije, a następnie jej mentora? Pozostawienie tego samego sobie też nie brzmiało odpowiednio.
— Może... może tylko tędy przechodził. — wmawiała sobie drżącym głosem.
Musiało tak być. Pewnie jak podąży jego zapachem to zaraz znajdzie wyjście, którym opuścił mroczne tunele. Na pewno dla własnej rozrywki nimi się nie przechadzał. Po dłuższej chwili przekonywania się w końcu ruszyła tropem kota. Musiała sprawdzić, czy faktycznie to jednorazowa akcja. Może powinni zabezpieczyć to wejście? Skoro wszedł do niego kot mógł także lis. Albo borsuk. Albo łasica. Wszystkie te opcje brzmiały okropnie. Zapach nasilał się. Stał się nieco słodszy. Zaskoczona zmrużyła ślepia. Więc nie był to kocur. Odczuła lekką ulgę.
— Za górami, za lasami, żyły koty wraz z psami... — usłyszała cichy głos.
Zestresowana zatrzymała się. Nie rozumiała tej sytuacji. Dlaczego ktoś w takim miejscu opowiadał bajkę. Prawdopodobnie bajkę. Nie brzmiało to, jak prawdziwa historia. Powinna się wycofać. Poinformować o tym Pokrzywka. Zapach był na tyle silny, że była pewna iż kotka przebywa tu już jakiś czas.
— Czasem trochę się sprzeczali, czasem starsi, czasem mali. Mimo to zgodnie żyli, razem jedli, razem pili. Wspólnie też w podróż wyruszyli...
Siewka próbowała się wycofać bezszelestnie. Niestety jej wysiłki skończyły się jedynie na chęci. Musiała przypadkowo nadepnąć na wysuszoną roślinę. To zdecydowanie nie uszło uwadze obcej. Jej głos się urwał. Pewnie próbowała wyłapać czy była tylko myszą, czy może czyjś groźniejszym. Uczennica próbowała nie oddychać, jednak nie mogło to trwać w nieskończoność. Finalnie skończyła niedotleniona i przy okazji krztusząc się własną śliną na oczach obcego kota. Czarna nieznajoma niemal wtapiała się w mrok panujący w jaskini. Jedynie jej zielone ślipia zdawały się świadczyć o jej obecności. Zielone zwężone i wypełnione agresją. Siewka skuliła się, jakby próbowała zniknąć. Błogo liczyła, że to uchroni ją przed atakiem. 
— Ktoś ty? — ostre syknięcie sprawiło, że zadrżała. 
Zamknęła ślipia, próbując zebrać się nad odwagę. 
— Wkroczyłaś... jesteś na... to teren Klanu... Klanu Klifu... — wydukała cicho jak mantrę. 
W odpowiedzi usłyszała kpiące prychnięcie. 
— Nie gadaj. Cała śmierdzisz nimi. Tylko tyle masz mi do powiedzenia? Zjeżdżaj i to już. — nie odpuszczała. 
To wszystko było takie trudne i skomplikowane. Zbyt trudne. Czemu obca nie mogła odejść skoro była na nie swoim terenie. Przecież to ona tutaj była intruzem. Dlaczego też traktowała Siewkę, jakby to ona zrobiła coś złego. Jeszcze była taka straszna i zła. Aż bała się spojrzeć w jej stronę. Ruszyć. Oddychać. Cokolwiek. Nieustająca cisza zdawała się być wypełniona jedynie jej uderzeniami serca. Siewka drżała, a obca wciąż na nią warczała. 
— Mamo...? — ktoś naruszył gęstą atmosferę pomiędzy nimi. 
Siewcza Łapa poczuła, że to jej szansa. Puściła się biegiem w głąb tunelu. Pazury obcej musnęły jej ogon sprawiając, że rozpaczliwie pisnęła jedynie przyspieszając. Biegła, uderzając o ściany tunelu. Sama nie wiedziała czy tamta wciąż za nią podąża. Adrenalina sprawiała, że nie potrafiła złożyć żadnej logicznej myśli. Dopiero próbujący ją zatrzymać mentor wybudził ją z tego transu. Zdyszana i przerażona padła na ziemię, łapiąc z trudem oddech. 
— Siewko? Co tam się stało? — dopytywał zmartwiony stanem swojej uczennicy. — Jesteś cała? Siewko? Odpowiedz, proszę...
Siewka nie umiała. Zaczęła płakać, czując swoją bezradność. Pokrzywek otulił ją ogonem pozwalając jej na wybuch tych wszystkich emocji. Lecz mimo to nie potrafiła powiedzieć o tym upokarzającym zajściu. 

[liczba słów 663]
[przyznano 13%]
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)