Od Mewiej Łapy CD. Mżącego Przelotu

Wytarło gile o miękkie futro matki. 

— Nie rób tak więcej. Obiecujesz? — miauknęło, wbijając ślepka w rodzicielkę. 

Kotka owinęła go ogonem i kiwnęła głową. Bagietka otarło łapką łezki i oderwało się od kotki. Cieszyło się, że wszystko skończyło się tak dobrze. Że mamusia dalej ich kochała. Zrobiło parę kroczków do przodu, by następnie się zatrzymać. 

— To chodźmy, rybki na nas czekają. — zawołało do kotki, podchodząc do brzegu.

Usiadło na mokrej ziemi. Nie była jednak przyjemna w odczuciu. Wstało. Matka stała jeszcze parę uderzeń serca wpatrywała się w nich, lecz w końcu podeszła. Zdawała się być myślami, gdzieś indziej. Pacnęło wodę łapką. 

— Myślisz, że znajdę jakieś ładne kolorowe?

Mżawka zmarszczyła brwi, słysząc kolejny mądry pomysł swojego dziecka. 

— Wątpię.

— Ale jest jakaś szansa? 

— Może i jest. Musisz pierw nauczyć się podstaw. Najpierw powinieneś zadbać o wykarmienie klanu, potem o zaspokojenie swojej ciekawości. 

— A myślisz, że są jakieś żółto-niebieskie? — męczyło dalej temat rybek.

— Mewo, patrz teraz uważnie. — przywołała ich do zejścia na ziemie. — Skupiłeś się? 

Kocię pokiwało energicznie łebkiem. Świat tak śmiesznie drgał jak tak robiło. Więc zrobiło to jeszcze raz. I jeszcze raz. Jejku jakie zabawne. 

— Mewo... — surowy głos mamy sprawił, że futerko się im nastraszyło. 

Była zła. Ale czemu? Szukało odpowiedzi na to, gdzieś na niebie. Chmurki układały się w zabawne kształty. Niektóre przypominały zupełnie nic, a inne kwiatuszki, rybki i muszelki. Były takie puchate. Ciekawe jakie były w smaku?
— Mewo.
Przeniosło wzrok na kotkę. Zmrużyło oczka, wysilając szare komórki do znalezienia odpowiedzi. A tak, miało się skupić. Położyło pokornie uszka. 

— Przepraszam. — wymamrotało skruszone. 
Kotka westchnęła.
— Proszę skup się. To ważne. — miauknęła, znów przybierając dziwną pozycję. 

Stało i wpatrywało się w kotkę. Obydwoje zupełnie zamrożeni przez czas. Ziewnęło nieco zmęczone tym wszystkim. Spojrzało ponownie na matkę, lecz nie było jej już tam. Rozejrzało się zdezorientowane, była koło ich. Z rybą w pysku. Otworzyło mordkę zaskoczone. Mama potrafiła się teleportować!
— Teraz ty spróbujesz. Wykorzystaj to co ci pokazałam. — miauknęła niebieska, siadając z rybą na brzegu.
Bagietka pokiwało energicznie łebkiem i śmiało wskoczyło do wody. Przybrało dziwną pozycje kotki i czekało. Czekało aż rybka sama wpadnie im do pysia jak mamie. Ah, nie sądziło, że bycie wojownikiem było tak proste! 
I tak czekali, aż Mżącemu Przelotu skończyła się cierpliwość. 
— Mewia Łapo, stojąc w miejscu nic nie złapiesz. — pouczyła syna. 
Bagietka spojrzało na nią zdezorientowane. Teraz to już naprawdę pogubiło się w tym wszystkim. 

[ilość słów 390]

<mamuś?>

[przyznano 8%]