Od Poranku

Zawiał mocniejszy wiatr i kilka kropel deszczu spadło na głowę małego, rudego kocurka. Ten zadrżał nieco, rozglądając się na boki. Nie miał pojęcia, co się dzieje. Jeszcze przed chwilą szedł z matką i resztą rodzeństwa gdzieś przed siebie, a teraz? Leżał na ziemi i obserwował tylko oddalającą się postać Kuoki. Otworzył szerzej oczy na ten widok. Gdzie uciekała ich matka? Co się tak właściwie działo? I wtedy usłyszał jakiś dziwny dźwięk, a do jego nozdrzy doszedł odór jakiegoś innego zwierzęcia. Znów zadrżał lekko i odwrócił się powoli w stronę bestii, którą okazał się być borsuk. Futro na karku samo mu się postawiło. Nie wiedział, co robić. Chciał się ruszyć, uciekać, czy bronić reszty jego rodziny, ale przerażenie wzięło górę. Czuł jak powoli zalewa go fala. Wlewała się do jego gardła, odbierając mowę, a potem do płuc, uniemożliwiając oddychanie. Czuł się całkowicie sparaliżowany. Borsuk powoli zbliżał się do kociąt. Jego wielkie łapy uderzały z impetem o ziemię, gdy tylko się poruszył, a przynajmniej tak wydawało się kocurowi. Po chwili Poranek zamknął oczy, wiedząc już, jaki los go spotka. Słyszał jakieś głosy, przygotował się już na koniec, jednak wtedy ktoś złapał go za kark. Był pewny, że to borsuk, więc znów otworzył oczy, oddech mu przyspieszył, lecz wtedy kątem oka zauważył bestię, która właśnie uciekała w głąb terenów. Rozejrzał się nerwowo. Gdy tylko wzrokiem znalazł swoje rodzeństwo, uspokoił się lekko i przestał się wiercić, pozwalając się nieść. Trzymał go jakiś większy kot, a dookoła było ich jeszcze kilku, z jedną liliową kotką na czele. Po chwili koty zaczęły rozmawiać między sobą i ostatecznie z kociętami ruszyły w głąb terenów. Poranek co chwilę się rozglądał, dalej nie do końca spokojny. Jednak jego największym zmartwieniem na tamten czas było pytanie... Co z ich matką i co teraz z nimi będzie?

 

***

 
Siedział w żłobku. Minęło trochę czasu od akcji z borsukiem. Za każdym razem, gdy tylko przypominało mu się o tym stworzeniu, znów paraliżował go strach. To wszystko było jeszcze świeżą raną, ale kocurek był jednego pewny — strach do borsuków na pewno zostanie razem z nim.

Był w dziwnym, nieznajomym miejscu. Było tam pełno kotów. Na szczęście wszyscy byli cali i zdrowi. Poranek co jakiś czas spoglądał na swoje rodzeństwo, sprawdzając, czy wszystko z nimi dobrze. Już chciał zrobić to po raz kolejny, lecz wtedy do legowiska weszła ta sama liliowa kotka, która wcześniej stała na czele kotów, które uratowały jego rodzinę. Jednak nie była sama. Razem z nią weszła jeszcze jedna kotka, tym razem szylkretka. Pierwsza z nieznajomych z uśmiechem na pysku podeszła do kociąt, tłumacząc im kilka rzeczy. Rudy spojrzał na starszą kotkę, która przedstawiła się jako Świergot. Wszystko wyglądało normalnie, jednak w pewnej chwili Świergot wypowiedziała słowa, a których syn Lisa nigdy by nie pomyślał. Przekręcił lekko główkę ze zdziwienia. Czyżby się przesłyszał? Wszystko wskazywało na to, że nie. Nie zwracał uwagi na reakcję reszty, przez chwilę zamarł w bezruchu. Myśli pędziły mu po głowie, a on nie wiedział, co z tym zrobić. Czyli już nie wrócą do matki? Zostaną w tym dziwnym miejscu na zawsze? Czyli teraz te dwie kotki się nimi zajmą? Świergot zauważyła dość dziwną reakcję kocurka. Ruszyła w jego stronę, lecz on wtedy się lekko odsunął.

 

***

 
To wszystko było dziwne. Dalej nie mógł do końca zrozumieć, dlaczego to wszystko miało miejsce. Przecież mama ich kochała! Dlaczego ich zostawiła? Zrobili coś złego?
Siedział obok żłobka, rozglądając się co jakiś czas. Nie czuł się jeszcze wystarczająco bezpiecznie w tym nowym miejscu. Nie rozumiał, co się działo dookoła. Nagle usłyszał jakiś szelest. Odwrócił się napięcie, myśląc, że coś złego się dzieje, jednak okazało się, że była to Świergot. Kotka usiadła obok kociaka, uśmiechając się. Ten lekko się uspokoił i spojrzał na liliową.
- Hej Poranku – przywitała się szamanka – Coś się stało?
- Dziwnie tu – odparł szczerze – Dlaczego to się stało? Zrobiłem coś nie tak?
Świergot westchnęła cicho, liżąc kociaka po głowie.
- Nie wiem słoneczko, ale to na pewno nie jest twoja wina. Nikt z was nie zrobił nic złego! A tutaj przynajmniej będziecie bezpieczni. Ja już o to zadbam – powiedziała liliowa. Kociak wbił wzrok w ziemię. Nastała chwila ciszy, przerywana tylko rozmowami innych kotów, znajdujących się w obozie. W końcu Świergot wstała i już chciała wrócić do swoich spraw, lecz wtedy zatrzymał ją Poranek.
- Chwila – powiedział – Ja dziękuję – mruknął i spojrzał na liliową. Ta uśmiechnęła się szeroko, a w jej oczach pojawiły się iskierki szczęścia. Wróciła do kociaka i przytuliła go.
- Zawsze możesz liczyć na mnie i Gruszkę – odparła z uśmiechem. Po chwili pościła kociaka i już zmuszona do odejścia, zrobiła to. Poranek więc został sam, odprowadzając swoją nową, przybraną matkę wzrokiem. W końcu doszedł do wniosku, że kotka nie jest taka zła, jednak gdzieś z tyłu głowy dalej odczuwał tę obawę, że i ona kiedyś ich zostawi, w równie straszny sposób.
- Hej Poraneczku! – usłyszał nagle wołanie swojej siostry, Mgiełki. Kocur odwrócił się w jej stronę. Chwilę po tym ruszył do siostry, jednak jego wzrok przyciągnęła jakaś ciekawa roślina. Wyglądała bardzo fajnie.
- Zaraz przyjdę – powiedział do Mgiełki i usiadł przy chwaście, dokładnie się mu przyglądając. I tak właśnie w jego sercu zrobiło się miejsce na chwasty i to one stały się jego ulubionymi roślinami.