Od Szyszki

 Lubiła wstawać wraz ze świtem. Kiedy słońce dopiero wdrapywało się na barwne niebo, powietrze było wyjątkowo czyste. Wiatr szarpał gęstymi koronami drzew, liście wzbierały się do lotu. Przywódczyni była jednak świadoma, że zbliżała się mroźna Pora Nagich Drzew. Wkrótce ziemię pokryję śnieg, a członkowie Owocowego Lasu będą szukać ciepłych schronień. Zwierzyny również będzie mniej. Mimo wszystko się nie obawiała. Przywykła do tej pory roku, nie jedną widziała i z każdej wychodziła jeszcze silniejsza, jakby wraz z przyjściem Pory Nowych Liści ona również się odradzała. 
Zeszła z drzewa, pozwalając łapom dotknąć błotnistej ziemi. Przeciągnęła się, ziewając szeroko. Ruszyła przed siebie, wyciągając długie łapy. Większość pobratymców jeszcze spała i tylko poranny patrol przebudził się gotowy do wykonania obowiązku. Może powinna zabrać się z nimi? Chętnie by rozprostowała łapy. Usiadła przed legowiskiem starszych. Słyszała pochrapywanie Leszczyny. Poruszyła lekko wąsami. Spacer brzmiał kusząco, będzie musiała zaproponować to przyjaciółce. 
- Mamo? 
Bielik usiadła przy czarnej kotce. Jej wysoka sylwetka, była lekko zgarbiona, natomiast futro zmierzwione, jakby się dopiero obudziła i jeszcze nie zajęła czyszczeniem. Szyszka uśmiechnęła się do niej radośnie, a potem zaczęła przejeżdżać językiem po futrze córki, wygładzając złośliwe kosmyki. Na chwilę poczuła się tak, jakby Bielik znowu była małym kociakiem, który potrzebował jej ochrony i pielęgnacji. Bielik zamruczała cicho, widocznie jej również spodobała się pieszczota. 
- Witaj, córeczko. Masz ochotę gdzieś się wybrać ze starą matką? 
- Jak mogłabym odmówić. - miauknęła kotka. 
Szyszka pewnie zaproponowałaby spacer, ale wtedy dostrzegła jeszcze jeden drobiazg. Ogon wojowniczki poruszał się nerwowo. Widziała również jak córka Sokoła wyciąga i chowa pazury. Małe szczegóły często były trudne do ukrycia. Przywódczyni zmrużyła oczy.
- Coś się stało? 
- Tak. Znaczy... to nie jest nic złego... właściwie to jest cudowna wiadomość i... i powinnaś się ucieszyć. - kotka zaszurała łapą po ziemi. 
- Możesz mi o wszystkim powiedzieć, dobrze o tym wiesz, córeczko. - miauknęła, łagodnie liżąc kotkę za uchem, żeby dodać jej otuchy. 
Na pysku Bielik pojawił się półuśmiech. 
- Ja... spodziewam się kociąt. Wschód powiedział, że powinnam się przenieść do żłobka, ale chciałam najpierw cię poinformować. 
Szyszka otworzyła szerzej żółte oczy. Bielik uśmiechnęła się teraz szerzej, a jej oczy zabłysły szczęściem. Nie musiała długo czekać, żeby również to samo uczucie pojawiło się w oczach czarnulki. Szyszka przytuliła swoją córkę, wsuwając nos w jej futro. Bielik pozwoliła jej na ten gest, sama również wtulając się mocno w mamę. 
- Gratuluję! Bardzo się cieszę.
- Trochę się boję...
- Będziesz wspaniałą mamą. - Szyszka odsunęła się i spojrzała troskliwie na swojego kociaka. - Obowiązkowo przenosisz się do żłobka, dostaniesz najlepszą opiekę. 
Będzie babcią! Tak bardzo była podekscytowana wizją wnuków, które będzie mogła przytulać i uczyć świata. Od razu pokochała istotki w brzuchu swojej córki. Najważniejsze, żeby były zdrowe. 
- Jeśli mogę zapytać, kto jest tym szczęściarzem? - spojrzała wymownie na brzuch córki. Nie był jeszcze duży, ale to kwestia czasu. Szyszka z rozbawieniem przypomniała sobie swoje humorki ciążowe. To czekało teraz na jej córkę. 
Odruchowo mięśnie córki się napięły. 
- Klon zgodził się na miot. Dla naszej grupy. - wyjaśniła. - Ale będzie odwiedzał nasze kocięta. Oboje je pokochamy. 
Szyszka skinęła głową. Wolałaby, żeby jej córka miała miot z miłości, tak jak ona i Sokół, ale nie mogła jej obwiniać. Taka była decyzja Bielik. Kociętom na pewno niczego nie zabraknie. Ogonem przejechała po grzbiecie córki. 
- Nasza rodzina się powiększy. Nawet nie wiesz, jak dużo to dla mnie znaczy. - w oczach czarnej pojawiły się łzy wzruszenia.