Od Szepczącej Łapy

*jak zawsze niedługo po poprzednim opowiadaniu*

Szept siedziała sobie spokojnie przed legowiskiem uczniów. Nie miała nic do roboty, gdyż trening już skończyła. Spojrzała na wyjście z obozu. Do środka wkroczyło kilka kotów, jednak tylko trójka z nich miała w pyskach wychudzone martwe piszczki. Pora nagich drzew i wścieklizna to nie było za dobre połączenie dla burzaków. Koty odłożyły swe zwierzyny na stos po czym rozeszły się po krótkim pożegnaniu. Dwójka z nich poszła na ubocze siedziby Klanu Burzy, po czym zaczęła wylizywać swe futra. Niebieska kotka zwróciła wzrok w drugą stronę. Dostrzegła wypoczywającą Trzcinową Sadzawkę. Przyglądała się szylkretce póki ta nie wstała i nie oddaliła się. Srebrna po odejściu matki Splątanej Łapy zmieniła obiekt któremu się przyglądała. Jej spojrzenie spoczęło na Świerszczowym Skoku. Biały zjadał właśnie piszczkę do spółki z Niebiańskim Kwiatem i Orlikowym Szeptem.  Szepczącej przypomniała się nagle czekoladowa siostra Nieba i Świerszcza. Tuptająca Łapa…..biedna kotka. W pewnym momencie Orlikowy Szept wstał, pożegnał się ze swoim potomstwem, po czym podszedł do jednego z synów Tańczącej Zorzy i Rzecznego Nurtu. Po chwili bury i niebieskooki wyszli razem z obozu. Najpewniej poszli zapolować na jakąś zwierzynę. Młodsza od nich kotka przyjrzała się stercie zwierzyny. Tylko kilka piszczek na niej leżało, co i tak było w obecnych czasach nie najgorszym wynikiem. Młodsza po chwili postanowiła, że może pójdzie z kimś na polowanie. Podeszła więc do Jeleniego Kopytka, jako, iż uważała go już za swojego przyjaciela. Cętkowany kocur był chyba jednym z tylko dwóch kotów, które nie były z jej rodziny i ją akceptowały. W sumie to w swej najbliższej żyjącej rodzinie Szepcząca miała tylko jednego kota, który ją akceptował, choć dziwił się jej zachowaniom. Tym kotem był oczywiście Słonecznikowa Łapa. Kochany kremowy braciszek. Kocica delikatnie dotknęła końcówką swego ogona niebieskiego kocura, który od razu spojrzał na nią. Już po chwili na jego pysku widniał uśmiech.

- Cześć Szepcząca Łapo! Co się stało? – spytał zielonooki.

Kocica wskazała na stertę zwierzyny, potem na wyjście z obozu, jeszcze później machnęła łapą tak, jakby coś chwytała a na koniec wskazała na siebie a następnie na Jelonka.

- Chcesz iść na polowanie? – kocur natychmiast zrozumiał przekaz. Przez czas spędzony z srebrną kotką nauczył się rozumieć jej migi. Ta sekwencja była mu już dobrze znana, ale zawsze wolał się upewnić niż źle zrozumieć córkę Sikorkowego Śpiewu.

Skinęła głową na tak, na co kocur uśmiechnął się jeszcze szerzej.

- Dobra, tylko najpierw spytajmy twojego mentora o zgodę.

A no tak, racja. Szepcząca nadal była tylko uczennicą…..chciała by już móc wychodzić nie musząc pytać innych o pozwolenie bo było to dość uciążliwe. Jelonek był od niej młodszy, jednak był już wojownikiem. Pomimo tego szkolił się znacznie krócej od niej.

Po chwili kotka wraz z bratem Sarenki poszła do swego mentora. Narcyzowy Pył siedział sobie spokojnie z boku obozu. Natychmiast po tym jak zauważył dwójkę zbliżających się do niego kotów skierował na nich swe oczy. Żółtooki od razu, gdy tylko kocur i kotka byli już odpowiednio blisko by go usłyszeć zwrócił się do nich z szerokim uśmiechem:

- Witajcie! Chcecie mnie o coś zapytać?

- Tak, czy możemy razem wyjść na polowanie, ja i Szepcząca Łapa? – spytał od razu bez ogródek Jelenie Kopytko.

- Tak, tylko wróćcie przed zachodem słońca – odpowiedział im brat zastępczyni - Bawcie się dobrze! – dodał po chwili.

- Będziemy! Do zobaczenia! – odparł mu szybko Jelonek, uśmiechając się przy tym szczerze.

Niebieska dwójka wyszła z obozu Klanu Burzy, po czym skierowała się w stronę traktora Toma.

Wiatr muskał ich futra, a chlapa pluskała pod łapami. Siostra Dzikiego Gona od razu zajęła się obserwacją otoczenia. Dość szybko dostrzegła grupkę jasnych skał leżących gdzieś nieopodal. Kocica uznała, że mogły być one dobrą kryjówką dla zwierzyny. Po chwili dostrzegła kolejne porządne schronienie dla piszczek przed wzrokiem kotów. Dość gęsty krzew, który jednak oczywiście nie posiadał liści przez porę nagich drzew. Dziko pręgowana uznała iż lepiej będzie pójść do grupki głazów. Wskazała na nie ogonem, by siostrzeniec Zbożowego Kłosu wiedział co planuje. Powoli zaczęła skradać się do odłamków skalnych, a za nią Jelonek. Ona i kocur byli już w połowie drogi do swego celu, kiedy nagle na drodze stanęła im nornica. Małe zwierzątko od razu zorientowało się, że tuż obok niego stoją dwa drapieżniki. Szybko zaczęło uciekać w stronę jasnych głazów. Srebrna oraz cętkowany od razu rzucili się za nim w pogoń.

- Nie możemy dać jej uciec! – wrzasnął Jelonek, płosząc piszczkę jeszcze bardziej.

Oboje przyspieszyli. Po chwili kocur rzucił się na niewielkie zwierzątko, jednak nie udało mu się go dorwać, gdyż uderzył pyskiem prosto w jedną z wychodzących z ziemi w górę jasnych skał. Kocica natomiast weszła na ów głaz, a potem przeskoczyła na jeszcze następny. Kiedy miała już skoczyć ponownie uświadomiła sobie iż następna skała jest za daleko, by wykonała taki skok, na który przygotowała swoje mięśnie. Przez swą nieuwagę zorientowała się także za późno, że nornica skręciła w lewo schodząc tym samym z głazu. Kocica spojrzała przed siebie. Tuż przed nią było dość strome wgłębienie terenu. Nie zdążyła nawet zareagować, ledwie delikatny dźwięk podobny do swego rodzaju pisku wydobył się z jej pyska nim nie ześlizgnęła się z dużego odłamka skalnego i nie upadła prosto na ziemię pokrytą chlapą. Zwierzyna uciekła a ona cała ubrudzona jeszcze nie podniosła się z śnieżno-wodno-błotnej mieszaniny.

- Nic ci nie jest? – spytał brat Sarenki. Zaledwie sekundę później na pysk Szepczącej spadła chlapa, która wcześniej znajdowała się na jej czole. Kotka przez dwa, może trzy czy cztery uderzenia serca siedziała z niezbyt zadowoloną miną, aż w końcu pokręciła przecząco głową po czym wstała, a następnie otrzepała się z chlapy pokrywającej jej dziko pręgowane futerko. Spojrzała na dawnego nocniaka po czym wspięła się na skałę, z której wcześniej spadła, gdyż to na niej właśnie stał niebieski kocur.

- Obydwoje będziemy musieli się porządnie wyczyścić, gdy już wrócimy do obozu. – powiedział Jelonek.

Oboje nie byli chyba zbyt zadowoleni, że piszczka im uciekła. Wiele kotów uważało, iż zwierzyna to tylko biegające i nie zbyt szybko myślące istoty. Zdaniem Szeptu mylili się oni jednakże. Ta nornica była dobrym przykładem. Pewnie wiedziała, że tam jest wyrwa i że ona w nią wpadnie. To było całkiem sprytne. Przetrwała, dzięki korzystaniu z własnego sprytu. Była mądrą ofiarą, która nie dała się tak łatwo zabić.

- Spójrz tam….- odezwał się nagle cicho wojownik. Kocur zaczął się powoli skradać w pewną stronę. Szepcząca postanowiła zrobić to samo….

***

Niedługo potem syn Sasankowego Płatka i wnuczka Pląsającej Sójki wracali już do obozu. W pyszczkach trzymali dwie, trochę wychudzone, ale jednak piszczki. Kiedy tylko przekroczyli „próg” siedziby ich klanu odłożyli na stertę zwierzyny swoje zdobycze.

- Cieszę się, że wyciągnęłaś mnie na to polowanie. Pomimo tej sytuacji z nornicą. – cętkowany zachichotał lekko na samą myśl o tym. – Szkoda, że nie widziałaś jaką miałaś minę, kiedy ześlizgnęłaś się z tej skały!

Kotka wskazała na niego, potem na siebie robiąc jednocześnie zdziwioną a zarazem przerażoną minę a potem pokazała jakby uderzała o coś głową. Po chwili zrobiła zeza oczami a następnie rozpłaszczyła się na chwilkę tuż przed Jelonkiem, wystawiając zabawnie język z pyszczka.

- Jeśli naprawdę tak wyglądałem, to spalę się ze wstydu, jak komuś to przekażesz! – roześmiał się kocur.

- Hej! Co wy tam wyprawiacie? - Spytał nagle Narcyz z oddali. – No już, odpowiadać! – dodał po chwili radosny kocur.

- No to chyba jednak będziemy musieli mu to opowiedzieć – powiedział z uśmiechem kuzyn Borówkowego Liścia  - Już idziemy! – odpowiedział Narcyzowi, po czym razem z rozbawioną Szepczącą ruszyli ku jej mentorowi, by opowiedzieć mu co się wydarzyło na tym polowaniu.