Od Niezapominajkowego Snu

— Musimy porozmawiać.

Para wąskich żółtych ślipi wpatrywała się w niego. Niezapominajek położył uszy. Spuścił wzrok na łapy. Dawno z nią nie rozmawiał. Bardzo dawno. Minęło tyle księżyców od ich awantury w lesie. Kocur nadal nie czuł się winny tego o co oskarżała go kotka.

— O czym? — miauknął nieco zbyt nerwowo.

Krucze Futro trzepnęła ogonem.

— Wiesz o czym. — mruknęła jedynie.

Niezapominajkowy Sen nie miał pojęcia o czym. Otworzył niepewnie pysk, ale po uderzeniu serca go zamknął. Wojowniczka wydawała się nerwowa.

Bardziej niż zwykle.

— Tutaj...? — szepnął, spoglądając w stronę śpiących wojowników.

Kotka pokręciła łbem.

— Chodź.

— A co jeśli Borsucza Gwiazda nas przyłapie?

Kotka zatrzymała się i zmieszana spojrzała w ziemię.

— P-powiemy mu, że... staraliśmy się o kocięta. — burknęła.

Niezapominajek osłupiał.

— Co...? Co? 

Spojrzał na kotkę z niedowierzeniem.

— Chyba... chyba nie zamierzasz... tego robić... mi? — wydukał.

Kotka zawstydzona, westchnęła zirytowana.

— Nie mysi głąbie, to taka przykrywka. Lisi bobku, nie zauważyłeś, że Borsuczej Gwieździe zależy na powiększeniu klanu? — szybko palnęła Krucze Futro. — Ty naprawdę nie myślisz. Lisi bobek, lisi bobek. — powtórzyła parę razy nerwowo. 

Wojownik położył uszy.
— Gdzie idziemy? — burknął w końcu. 
Kotka machnęła ogonem i ruszyła ku wyjściu z obozowiska. Niezapominajek niechętnie ruszył za nią. Nie podobał mu się ten pomysł. Borsucza Gwiazda był przerażający. Okropny. Zdawał się być pozbawiony współczucia, czy empatii. Kocur nadal nie rozumiał czemu tyle kotów się za nim odpowiedziało. Wujek Jesionowa Gwiazda faktycznie przez ostatnie księżyce miewał się coraz gorzej, ale... nie zasługiwał na to co się stało. Powinien otrzymać wsparcie jakiego potrzebował oraz odnalezienia winnego tych paskudnych plotek, a nie strącenia ze stanowiska. Niezapominajek spuścił smętnie łeb. A teraz jeszcze zaginął. Nie ufał Borsuczej Gwieździe, który twierdził, że kocur sam odszedł, nie żegnając się z nikim. Westchnął cicho. Czekał ich ciężki czas. Mógł tylko modlić się do Klanu Gwiazd, by wujek był cały i zdrowy i pewnego dnia powrócić do Klanu Nocy. 
— Jesteśmy na miejscu. — oświadczyła kotka. 
Niezapominajek rozejrzał się dokoła. Nie znał tego fragmentu lasu. Niewielka polanka wśród sosen i dębów wyglądała dość magicznie. Światło księżyca wkradało się na nią oświetlając mech i pojedyncze kosmyki trawy. Powalone drzewo leżało na środku także porośnięte porostami. Krucze Futro wskoczyła na nie i dała znak Niezapominajkowi, żeby też to uczynił. Kocur spojrzał zdziwiony na wojowniczkę. W świetle księżyca kotka wyglądała zaskakująco... ładnie. Speszył się na tą myśl. Nigdy wcześniej tego nie zauważył.
— Będziesz tak stał jak mysi bobek? — syknęła kotka nerwowo, psując cały klimat. 
Niezapominajek położył uszy i wskoczył na konar. Usiadł i spojrzał na czarną.
— Więc... o czym chciałaś porozmawiać? — miauknął niepewnie, nie wiedząc, czy na pewno chce znać odpowiedź na to pytanie. 
Kotka spuściła wzrok na łapy. Zaczęła pazurem ryć w drewnie. Jej ogon uniósł się i uderzył o starą korę. 
— Chciałam... chciałam... no... wiesz...
Wojownik przechylił łeb. Nic nie rozumiał. 
— Nie, nie wiem. — odparł szczerze. 
Krucze Futro westchnęła wkurzona. 
— Chciałam przeprosić, wrona strawo. — warknęła w końcu. 
Niezapominajek parsknął cicho.
— Nie tak powinny wyglądać przeprosiny.
Czarna zmarszczyła brwi. 
— Zamknij się. Chciałam cię... znaczy chce... chce cię przeprosić za tamto. No wiesz... z Złotym Wilkiem. — zakryła pysk łapami zawstydzona. — Przepraszam. Nie każ mi tego więcej powtarzać. A tylko komuś o tym powiesz to wyrwę ci całe futro z zada. — zagroziła, nadal wstydząc się spojrzeć mu w pysk. 
Wojownik spojrzał ku niebu. Powinien wybaczyć kotce. Powiedzieć "nie ma sprawy". Tak pewnie zrobiłby każdy kot. Niezapominajek nie mógł jednak z siebie tego wykrztusić. Był zły mimo wszystko na kotkę. Za wszystkie nerwy i awantury jakie mu zrobiła. Za krzyki, wrzaski, mierzenie chłodnym spojrzeniem. Zachowywała się jak wariatka. W jego oczach nadal nią była. Jedynie teraz magicznie wydoroślała na tyle, żeby go przeprosić. Wbił pazury w drewno. I co on miał jej odpowiedzieć. 
— To... to dla ciebie. — miauknęła cicho kotka. — Tylko niczego sobie nie wyobrażaj, lisie łajno. 
Spojrzał w jej stronę. Przysunęła w jego stronę niewielką i marną niezapominajkę. Kocur zerknął na kwiatka. Musiała go zerwać już jakiś czas temu. 
— Dziękuję. — mruknął, biorąc kwiatka.
Był taki zmarnowany. Zupełnie jak Niezapominajek przez ostatnie księżyce. Nie spał przez to wszystko po nocach. Dopiero wraz z siostrzeńcem u boku mógł się wyspać niemęczony przez koszmary. Bał się. Cholernie się bał. O wujka Jesiona, który zaginął bez śladu, o siostrę, której było widać, że Borsucza Gwiazda nie trawi, o swoich siostrzeńców dręczonych przez rozwydrzone kocięta lidera, a nawet o Zbożowy Kłos, którą zdradziła własna córka i została sprowokowana i wygnana. Siedział i zamartwiał się całe noce o koty, na których mu zależało.
— Niezapominajkowy Śnie...? — mruknęła do niego Krucze Futro.
Kocur uniósł łeb i spojrzał na kotkę. Ich ślipia spotkały się. Po raz pierwszy zwróciła się do niego jego całym imieniem. 
— Tak...? 
Trzask. 
Obydwoje szybko skoczyli za kłodę. Rozglądali się zdezorientowani, wypatrując co lub kto tutaj zmierzał. Dwie sylwetki wyłoniły się z mroku. Kotka i kocur. Obydwoje wiedzieli kto to. Złoty Wilk szła z łbem blisko ziemi, a Pajęcza Sieć zdawał się być nieco zdezorientowany. Niezapominajek spojrzał na Krucze Futro. Zaczął się wahać, czy to wszystko nie było dziwnym planem czarnej. W końcu skąd ta dwójka zjawiła się w tym samym miejscu co oni. Już chciał miauknął do kotki, ale Złoty Wilk zabrała głos. 
— Pajęcza Siecio, ja... — zaczęła niepewnie. 
Kocur spojrzał na nią. 
— Spokojnie. Wiesz, że możesz mi wszystko powiedzieć. No dalej. Co cię tak ostatnio męczy? — mruknął do kotki. 
Złoty Wilk westchnęła i nabrała powietrza. 
— Bo ja... ja już od dawna... bardzo cię lubię. — wyznała. 
Pająk zdawał się być zaskoczony. Zamrugał dwa razy, ale po chwili pokręcił łbem i uśmiechnął się do kotki szczerze. 
— Ja też cię bardzo lubię. Jesteś moim najlepszym przyjacielem. — odparł szczerze. 
Kotka zwiesiła smętnie łeb. 
— Tylko, że... ja lubię cię w inny sposób. — miauknęła zawiedziona. — Kocham cię, Pajęcza Siecio.
Kocur osłupiały wpatrywał się w dawną uczennicę. Zrobił krok do tyłu. 
— Ja... ja nie wiedziałem. — miauknął zaskoczony. 
Jęknął, łapiąc się za łeb. 
— O to chodziło Puszystemu Futru... — jęknął do siebie. 
— Kochasz ją? — zapytała z obojętnością w ślipiach Złoty Wilk. 
Pajęcza Sieć pokręcił łbem.
— Zrobiłem z nią kocięta dla klanu. Sama mnie poprosiła. — zaczął mamrotać pod nosem. 
Uniósł łeb i spojrzał na kotkę.
— Złoty Wilku, nie darzę cię takimi samymi uczuciami... byłaś zawsze dla mnie jak młodsza siostra. Nie potrafię na ciebie spojrzeć inaczej, przepraszam. Ale jeśli to nie będzie dla ciebie problemem... możemy nadal się przyjaźnić. — zaproponował niepewnie ze słabym uśmiechem. 
Kotka zaczęła płakać. Kiwnęła łbem. 
— R-rozumiem... wracajmy. — miauknęła, starając się ukryć łzy. 
Pajęcza Sieć podszedł do kotki i przytulił ją. 
— Możemy tutaj zostać jak chcesz. Na jedną noc. — miauknął cicho. — Borsucza Gwiazda powinien nam wybaczyć.
Złoty Wilk pokręciła łbem. 
— Nie... dziękuję. — otarła pysk z łez.
Wbiła wzrok we własne łapy i otuliła się ogonem.
— Mogłabym... zostać sama? Muszę się... przejść. — mruknęła cicho, starając się ukryć drżenie głosu. 
Pajęcza Sieć wpatrywał się w nią chwilę niepewnie. 
—...Dobrze. Tylko wróć przed świtem, dobrze? 
Kotka kiwnęła łbem. Wojownik ruszył w stronę obozowiska, a Złota rozpłakała się na dobre. Krucza i Niezapominajek spojrzeli po sobie. Nie powinni tu być. Nie powinni tego widzieć. Kocur wolał nawet nie wiedzieć co by poczuła Złoty Wilk gdyby odkryła, że to wszystko widzieli. 
— Także wracajmy. — szepnął do Kruczej. 
Po cichu się wycofali. Prędkim krokiem odeszli od polany.
— Nie ma nic gorszego od jednostronnej miłości. — mruknęła do siebie Krucze Futro. 
Niezapominajek zignorował to. Myślał, że jest dużo o wiele gorszych rzeczy. Mimo to ból Złotego Wilka, jej płacz i rozpacz bolały kocura. Widział ile kotka trwała w uczuciu do Pajęczego. Jak mocno go kochała. Ile była wstanie dla niego zrobić. Jak bardzo cieszyła się z każdej chwili spędzonej z nim. Niezapominajek chciał poczuć coś podobnego do kogoś. Zerknął na Krucze Futro. Ale na pewno nie do niej. Wykończyłaby go. Psychicznie i fizycznie. 
— Jesteśmy. — szepnęła Krucza, zatrzymując się przed obozowiskiem. 
Rozejrzała się uważnie. Nigdzie nie było widać Szałwiowego Szlaku, ani Jesiotrowej Łuski, którzy pełnili tej nocy nocną wartę. Kotka weszła powoli na kłodę. Niezapominajek ruszył za nią. Parę kroków i byli już prawie przy legowisku wojowników. 
— Co robicie? — usłyszeli głos za sobą. — Czemu nie śpicie? Gdzie byliście? Chyba nie szukaliście wygnańców...? 
Szałwiowy Szlak przyglądał im się podejrzliwie. Niezapominajkowy Sen spojrzał wyczekująco na Krucze Futro. Ona miała ich tłumaczyć jak coś. Czarna jednak cała zawstydzona nie potrafiła wydobyć z siebie ani jednego słowa. Niezapominajek wziął głębszy wdech. 
— R-r-robli... r-robiliśmy k-k-kocię... k-kocięta... — wydukał z siebie Niezapominajek w końcu także zawstydzony.
Szałwiowy Szlak trochę speszony odchrząknął. 
— R-rozumiem... gratuluję wam. Borsucza Gwiazda na pewno ucieszy się z tych wieści... tylko... następnym razem może... może róbcie to za dnia? — zaproponował młodszy wojownik, wpatrując się we własne łapy. 
Krucza z Niezapominajkiem kiwnęli łbem, czując, że zaraz spalą się ze wstydu i ruszyli ku legowisku wojowników. Położyli się do własnych posłań nie zamieniając ze sobą słowa. 

* * *

Krzyk. Głośny i przeraźliwy krzyk. Niezapominajkowy Sen poderwał się na łapy przestraszony. Metaliczny zapach dotarł do jego nozdrzy. Coś złego się stało. Nieprzytomny wyszedł z legowiska szybkim krokiem na zewnątrz. Tłum kotów przyglądali się czemuś. Niezapominajek podszedł. Nerwowe rozmowy roznosiły się po całym obozowisku. Wojownik dojrzał niezadowolony pysk Borsuczej Gwiazdy. Lider był naprawdę wkurzony. Jego ogon chodził na prawo i lewo. 
Niezapominajek zaczął przepychać się przez koty. Płacz. Strach. Obrzydzenie. Złość. Rozczarowanie. Na każdym pysku malowała się inna emocja. Na środku leżał Pajęcza Sieć. Wokół niego kałuża krwi. Zapach śmierci był duszący. 
— Kto...? — miauknął do kota obok niego. 
Skoczna Ryba nie odpowiedział. Wpatrywał się w ojca, płacząc. Gardło zmarłego wojownika było rozerwane. Oczodoły wydrapane. Całe ciało w ranach. Dymny musiał umierać w ogromnym cierpieniu. Sprawca tego był bezlitosny. Sadystyczny. Pozbawiony serca. Niezapominajek nie mógł uwierzyć w to co widzi.
— Spójrzcie na Złoty Wilk! — ktoś wrzasnął. 
Niezapominajek spojrzał w stronę kotki. Była cała we krwi. Umorusany pysk wyglądał aż nienaturalnie. Zupełnie jakby ktoś wrzucił ją w kałużę krwi. Zaspana Złoty Wilk, która musiała dopiero co wstać spojrzała na siebie. Na widok krwi na sobie zaczęła krzyczeć. Niezapominajek przyglądał się temu zaskoczony. 

Ich jedyny podejrzany był bardziej przerażony niż oni wszyscy. 

CDN
bo jutro randka o 10