Od Szopa

Wnet się wybudziła, orientując się, że czegoś jej brakuje. Rozejrzała się swoimi z lekka zlepionymi oczami. Z niemiłym zaskoczeniem powiodła nimi za oddalającym się burym ogonem, w który nie raz do tej pory się wtulała. Wydała z siebie głośny dźwięk, a zaraz po tym poczołgała się w stronę wyjścia z przyjemnego legowiska. Czy to jej koniec? Czemu pozostawiono ją na pastwę losu? Dokąd udało się to uzależniające ją od siebie ciepło oraz jedzenie? Tyle pytań, a odpowiedzi na nie brak. Szop jednak nie poddawała się i choć nie sprawiało jej to przyjemności, parła przed siebie, jakby od tego zależało jej życie... W sumie było to prawdą, bowiem jej świat kończył się na tej jednej kocicy. Pozostawiła za sobą swoją siostrę, nie interesując się tym, co się z nią stanie, gdy wszyscy od niej odejdą. Niemniej jednak jej plan posypał się, gdy chwycono Szopowy kark. Przeniesiono ją na mech, na którym jeszcze przed chwilą się znajdowała. Próbowała się wyrwać z tych objęć, jakkolwiek się bronić. Na nic jednak zdała się jej ślamazarność. Na domiar tego wszystkiego kot, który był tego winowajcą, polizał ją po uchu. Nie był to język jej mamy. Szop naprawdę się zdenerwowała. Na jej pysku jednak stale trzymało się roztargnienie po obudzeniu się. Zbliżyła się więc do swojej siostry, po czym bezpardonowo się na nią wdrapała. Niech ma, a co!
– Maaa... – mruknęła pod nosem, a następnie, jak gdyby nigdy nic, wtuliła się w Światło. Co prawda to nie zastąpi Łzawego Tańca, aczkolwiek zawsze to lepszy substytut od jakiegoś losowego kota, który najprawdopodobniej nad nimi w tej chwili czuwał.

< Oszroniony Płatku? Światło? >