Zachodzące słońce zabarwiało futro kotów na rudawy kolor, a szum fal Miejsca, Gdzie Zachodzi Słońce przyjemnie przerywał ciszę. Pogoda także im dopisywała, Srebrna Skóra pokryta była fioletowymi chmurami zlewającymi się ze sobą. Sroczy Żar chyba nie mogła sobie wyobrazić piękniejszej chwili.
Tylko ona i jej ukochany.
Bez awanturującej się o nie wiadomo co Zimorodka, gburowatego Lśniącego Słońca, czy Koziej Łapy porywającego jej gdzieś Zlepka. Chyba nic nie mogło zepsuć im tego wieczoru. No może oprócz gangu krabów. Parsknęła cicho przypominając sobie walkę kocurka z skorupiakiem. Wyglądał tak uroczo podczas pojedynku, że Sroka miała ochotę zmusić go do jeszcze paru bitw. Jego strach i nieporadność rozczulał koteczkę. Jednak wiedziała, że nie może go tak męczyć.
Swojego dzielnego obrońce, uśmiechnęła się na tą myśl.
Kotka odwróciła się do wybranka. Widząc, że ten wpatruje się w nią rozmarzonym wzrokiem, posłała mu ciepły uśmiech. Nie chciała nawet myśleć co by było gdyby go straciła. Kocurek pochylił się delikatnie w stronę wojowniczki, a ich nosy niebezpiecznie zbliżyły się do siebie. Kotka czuła jak serce zaraz wyskoczy jej z piersi. Gdyby nie długie futro pewnie sama byłaby w kolorze zachodzącego słońca. Nigdy nie była zbyt dobra w uczuciach i ich okazywaniu, a co dopiero w rozumieniu. A tak bardzo nie chciała zranić Zlepionej Łapy. Jeszcze chyba nigdy się niczym tak nie stresowała jak tym związkiem. Już walka z gromadą borsuków wydawała się jej łatwiejsza niż to wszystko. Bała się odsunąć, a jeszcze bardziej przysunąć. Nie, nie mogła wyjść na strachliwą. Musiała zaufać instynktowi. Zamknęła oczy i przybliżyła się do liliowego. Gdy ich nozdrza dzieliło zaledwie parę ziaren piasku, Zlepek nagle odskoczył jak poparzony.
— Ałał! — pisnął, odwracając łeb i spoglądając na kraba.
Cętkowana zanim zdążyła zapytać ukochanego co się stało ujrzała to podłe, czerwone stworzenie, które uporczywie trzymało się tylnej łapy ucznia. Zlepiona Łapa zaczął w panice potrząsać ją, lecz krab nie dawał za wygraną, zaciskając szczypce coraz mocniej. Sroka spiorunowała skorupiaka wzrokiem.
Ona się tu zdobywa na taki gest, a ten śmie im przeszkadzać?
Ledwo co powstrzymała się od fuknięcia i rzucenia się by rozszarpać stworzonko. Nim jednak zdążyła zadziałać kocur padł na ziemię i gramoląc się po piachu, próbował zdjąć z łapy czerwoną furię. Sroka zapewne normalnie przyglądałaby się tej niezwykle emocjonującej co i w sumie zabawnej walce, gdyby nie to, że bitwa przenosiła się coraz to bliżej wielkiej wody. Kotce przypomniały się nagle wszystkie ostrzeżenia dawnej mentorki, żeby pod żadnym pozorem, a zwłaszcza po zmroku, nie zbliżać się do niej. Szumiąca woda faktycznie brzmiała złowrogo. Pomimo swej niechęci do tego słonego płynu, Sroczy Żar wyprzedziła liliowego, wskakując na mokrawy piach. Ze wszystkich sił powstrzymywała się zaraz nie uciec pod bezpieczny klif. Zatrzymała łapą wierzgającego się niespokojnie Zlepka i zgrabnym ruchem chwyciła stworzenie zębami. Widząc ulgę i radość w ślipiach młodszego, uśmiechnęła się mimowolnie.
Teraz to ona była jego dzielnym obrońcą.
Wzięła zamach i cisnęła z gracją kraba do Miejsca, Gdzie Zachodzi Słońce, gdzie zniknął z ich pola widzenia. Zakochani westchnęli z ulgą, licząc, że już żadne kraby nie wejdą im w drogę. Sroka pochyliła się nad leżącym liliowym, zapominając jak blisko przezroczystego płynu się znajdują. Znów mogli delektować się swoim wyjściem.
— Wygodnie tak na mokrym piachu? — zapytała nieco ironicznie, dotykając niechętnie mulistej brei.
Na jego miejscu jej już dawno by tu nie było i siedziałaby pod bezpiecznym klifem. Nim kocurek zdążył jej odpowiedzieć ujrzała jak ów znienawidzona przez nią substancja pnie się ku górze i pieni, zbliżając się do nich szybko.
— Aaa! R-rekin! — krzyknął przerażony Zlepek, próbując uciec przed falą.
Działo się to tak szybko, że zanim Sroka zdążyła jakkolwiek zareagować zimna woda przykryła ciała kotów, mocząc je całkowicie, a następnie wypluła je na brzeg. Kotka w szoku wstała niepewnie na łapkach i trzęsąc się jak galareta. Nie chciała nawet myśleć o tym co się przed chwilą wydarzyło. Jak mokra substancja spływa właśnie po niej, zostawiając dziwny słony posmak na całym futrze.
Zaraz, gdzie jest Zlepek?
Zaczęła nerwowo rozglądać się za ukochanym. A co jeśli fale porwały go niczym uczniów wspominanych przez Cyprysowy Gąszcz? Albo faktycznie porwał go rekin?
— Zlepek! Zlepiona Łapo! — zaczęła krzyczeć przerażona Sroczy Żar.
Panika rosła w niej coraz bardziej. A co jeśli go straciła? Tak już na zawsze?
— P-pomocy! — usłyszała zlękniony krzyk ukochanego.
Odetchnęła z ulgą, widząc jak dzielny przyszły wojownik polega w bitwie z wodorostami.
<Zlepku? czas na ciężki bój z wodorostami>
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?W Klanie Nocy
Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.MIOTY
Mioty
Miot w Klanie Burzy!
(jedno wolne miejsce!)
Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)
Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz