Od Zawilcowej Łapy

 Wzrok kocura powędrował na niebo, które teraz pokrywały szare chmury. Pora Opadających Liści nadeszła za szybko, chociaż przyniosła ze sobą wyczekiwany przez niego spokój. Wszystko zdawało się ucichnąć, zwolnić na chwilę, dając uczniowi czas na oddech. Wyczekiwał go długo, chociaż był zaskoczony jego nagłym nadejściem. Westchnął on cicho, a jego wzrok powrócił na obóz przed nim, który zdawał się tętnić życiem. Czego innego spodziewał się o tej porze dnia? Jego wzrok pokierował się na czarną szylkretkę, która właśnie wyszła ze żłobka i zmierzała w kierunku legowiska medyków. Nie zdziwiłby go ten widok, gdyby nie rude kocię, które trzymała w pysku. Długo nie zajęło, aby dwójka z nich znalazła się w środku, a kociak usadzony został na jednym z legowisk.
 – Zgaduje, że coś cię zaniepokoiło Rozkwitająca Szanto, że postanowiłaś zagościć do nas z kociakiem Sójki – zaczął kremowy, przyglądając się dokładnie Rudzik. – Najlepiej by było, gdybym wiedział, co to było. Pomoże mi to przy diagnozie.
 – Rudzik zawsze była energiczna, jednak dzisiejszego poranka wydawała się stracić swoją energię – odpowiedziała mu królowa. – Do tego skarżyła się na zimno, co nie byłoby niczym dziwnym, gdyby nie jej wcześniejsze zachowanie.
 Uczeń medyka tylko kiwnął głową, dając znak, że przyjął słowa kocicy, po czym zaczął badać kocię. Rudzik cały czas wbijała w niego swe niebieskie ślepia, jednak jej wzrok nie był jedyny. Wdzięczna Firletka, która wcześniej sprzątała jedno z legowisk, zadawała się zainteresowana działaniami Zawilca, jakby był to jego pierwszy pacjent, jakiego leczył.
 – Wiesz, że… – rozpoczęła młoda kocica, jednak jej wypowiedź została przerwana przez Zawilcową Łapę. 
 – Zamilcz. Myślę – rzucił, a swój wzrok skierował na królową. – Przypilnuj, aby się nie ruszała. – Po tych słowach skierował się do składziku, wracając z kilkoma liśćmi ogórecznika oraz zwilżonym mchem, kładąc je przed kociakiem. – Zjedz to, a pomoże Ci to z gorączką i pozwoli Ci powrócić do zabaw. – Łapą przysunął zioła bliżej rudej. – Do tego powinnaś odpocząć i pić dużo. Jesteś zmęczona, nawet jeśli tego nie odczuwasz i powinnaś odpocząć. – Widząc grymas na pysku kocicy, szybko dodał: – Im szybciej dostosujesz się do tego, tym szybciej będziesz mogła wrócić do zabawy z rodzeństwem. Dobrze, że przyniosłaś ją tu Szanto. Przypilnuj, żeby zastosowała się do moich zaleceń, a jutro wróć do naszego legowiska, abym mógł sprawdzić, czy zioła działają poprawnie.
 Kocur zaczekał, aż Rudzik zje podane jej zioła, po czym pożegnał się z królową, która zabrała ją z powrotem do żłobka. Swój wzrok skierował się na jego mentorkę, która znalazła się u jego boku z uśmiechem na pysku. Czy coś zrobił? Następne słowa kotki rozwiały jego wszystkie wątpliwości.
 – Brawo Zawilcowa Łapo – uśmiechnęła się delikatnie. – Udało Ci się zdać test na medyka... Wręcz idealnie. Na następnym spotkaniu dołączysz do naszego grona. – Zawilec nie odpowiedział, kierując swój wzrok w przestrzeń przed nim. Czyli po spotkaniu medyków będzie na pozycji, na której była Zmora, gdy się rozstali? Powinna być to dla niego dobra wiadomość, jednak na samą myśl przeszły go dreszcze. Następne zmiany, za którymi nie zbytnio nie przepadał, jednak po jego mianowaniu Pajęcza Lilia nie będzie mogła go wygonić z legowiska, a nawet może przejść do starszyzny. – Chciałabym jeszcze porozmawiać o twoim nastawieniu do Motylkowej Łączki. Ostatnio z nią rozmawiałam i powiedziała mi o twoim zachowaniu.
 – Nie zaczynaj z tym, proszę – powiedział, niezbyt zadowolony z nagłej zmiany tematu. – Wiem, że się z nią przyjaźnić, to nie znaczy, że ja muszę. Cokolwiek Ci nie powiedziała, to jej wina, bądź jej rodziny. Nie poszukuje przyjaciół, a ona pcha się tu na siłę. – Jego ogon drgnął niespokojnie, a wzrok Zawilca powrócił na kocicę. – Nie potrzebuje z nią żadnej relacji, tym bardziej patrząc na jej rodzinę.
 – To nie oznacza, że powinieneś rzucać w nią lub jej rodzinę niemiłe słowa. Sam nie chciałbyś, gdyby ktoś patrzył na Ciebie przez pryzmat Cykoriowego Pyłku. – Uszy kocura drgnęły, gdy wspomniane zostało imię jego ojca kocura, który zepsuł wszystko. – Właśnie tak myślałam. Powinieneś, chociażby przeprosić ją za swe słowa.
 – Przeproszę ją… kiedyś – rzucił, chcąc tylko szybko zakończyć temat. 

Wyleczeni: Rudzik

[644 słowa]

[przyznano 13%]