Od Migoczącej Łapy (Migoczącego Nieboskłonu) CD. Ćmiej Łapy

Czy Ćmia Łapa naprawdę myślała, że da radę kogokolwiek nabrać na swoje kłamstwa? Ta wronia strawa pozwalała sobie na zbyt wiele. Obżarta kupa futra! Nie wiedziała, że były w klanie koty bardziej potrzebujące posiłku? Albo takie, które do tej pory nic nie zjadły, jak on sam. I to z winy jej i jej głupiej siostrzyczki!
– Nie za dużo jesz, Chwaście? – wyszczerzył się Migocząca Łapa.
– Migot, proszę… może zajmiesz się czymś pożytecznym, zamiast uprzykrzać życie innym? – zapytała zmęczona Ćma, na co Migot gniewnie trzepnął ogonem. On? Uprzykrzać życie innym? Czyżby się przesłyszał? Przecież to ona uprzykrzała życie jemu!
– To ty nie obciążaj klanu swoim obżarstwem!
– To dla Jagnięcego Ukłonu! – powiedziała kotka, jednak niebieski nie miał zamiaru wierzyć w te jej kłamstwa.
– Akurat! Zaraz po zjedzeniu tamtej zniszczonej przez ciebie nornicy wróciłaś po następny kąsek! – syknął gniewnie. Czy Ćma naprawdę myślała, że kocur był tak głupi? Chyba ani krzty rozumu nie miała w tej małej główce, skoro tak traktowała syna samego lidera. Z każdym dniem stawała się coraz większym obciążeniem dla klanu, a po tak bezczelnej próbie kradzieży jedzenia to już w ogóle!
– W takim razie przynieś jedzenie Jagnięcemu Ukłonowi albo miej wyrzuty sumienia, że kot, który jest szanowany przez twojego ojca, cierpi z głodu – fuknęła Ćmia Łapa i się odwróciła. Migot na te słowa zjeżył sierść na karku. Jak ona śmiała tak po prostu powoływać się na autorytet jego ojca?
– Hola, hola, nie waż się wkręcać w to mojego ojca! – warknął uczeń. – Jest wspaniałym przywódcą i on nie ma tu nic do rzeczy.
– Nie twierdzę, że nie jest, ale ty już nie – odparła Ćmia Łapa, odwracając się znów w stronę kocura. Ten zadarł lekko głowę do góry, chcąc pokazać swoją wyższość nad uczennicą. Nie miał zamiaru przejmować się opinią takiego chwastu jak ona.
– Jesteś po prostu zazdrosna. Oczywiście, że jestem wspaniały! – stwierdził z uśmiechem, co chyba lekko zdenerwowało kotkę.
– Tak wspaniały, że wyrywasz innym jedzenie? – prychnęła z pogardą. – Dobrze wiesz, że to była moja nornica. Ale ta "wspaniała miłość" do twojej siostry zabrania ci tego przyznać.
– Przynajmniej to nie miłość do samego siebie jak w twoim wypadku!
– Przynajmniej ja mam za co kochać siebie, w przeciwieństwie do ciebie – odparł Migot, chcąc brzmieć mądrzej, niż wyszło to w rzeczywistości. Po tych słowach Ćma wzięła głęboki wdech.
– Wiesz co? Będziesz musiał jeszcze dłuuuugo poczekać na mianowanie, bo nadal zachowujesz się jak kociak! – rzekła spokojnie, po czym wychyliła się by złapać jakiś kąsek dla medyczki. Tym razem Migot nie zareagował, jakby jego mózg przetwarzał wszystkie wypowiedziane przed chwilą słowa. Wpatrywał się tylko w Ćmią Łapę, pozwalając jej bez większych przeszkód wziąć zdobycz.
– Obyś się nie zdziwiła. Zostane mianowany już niedługo, a potem zostanę najlepszym wojownikiem! – krzyknął za nią, dopiero gdy kotka odwróciła się, by wrócić do legowiska.
On jej jeszcze pokaże. Znał swoje umiejętności i wiedział, że jeśli tylko będzie odpowiednio ciężko pracować, zostanie mianowany w mgnieniu oka! Ćmia Łapa musiała tylko chwilę poczekać, a znając jej cierpliwość, nie będzie to większym problemem.

 

***

 
Z ogonem uniesionym wysoko ku górze wmaszerował do obozu, dumnie niosąc ze sobą złapaną zwierzynę. Musiał się przecież pokazać. Pierwsza zdobycz nowego wojownika! Było to duże wydarzenie, zwłaszcza dla kogoś takiego jak Migoczący Nieboskłon. I choć wyglądało to tak niewinnie, był to jeden z pierwszych kroków na jego drodze do zostania najlepszym wojownikiem!
Od razu po wejściu ruszył w stronę stosu ze zwierzyną, by odłożyć swoją zdobycz i to właśnie tam spotkał kotkę, która jeszcze niedawno jawnie wątpiła w jego umiejętności. Aż uśmiech wstąpił na pysk Migoczącego Nieboskłonu na widok tej przybłędy, Ćmiej Łapy.
– Witaj chwaście. I widzisz, zostałem mianowany szybciej niż myślałaś – powiedział niebieski, ewidentnie rozbawiony faktem, że kotka się tak wywyższała, a finalnie to ona dalej siedzi jako uczennica.

<Ćmia Łapo?>

Od Ćmiej Łapy CD. Migoczącej Łapy

Kotka popatrzyła na rozdartą nornicę. No, nieźle. Teraz to już nikt jej nie zje.
– I co ty zrobiłaś, Ćmia Łapo? – warknął Migocząca Łapa. – Zniszczyłaś nornicę!
Ćmia Łapa miała ochotę wybuchnąć, ale tylko wbiła pazury w ziemię i spokojnie odpowiedziała:
– Przepraszam, Migot, ale Mysikrólik pierwsza wzięła tę zdobycz, a ty chciałeś ją zabrać. Jeśli nikt nie chce teraz jej zjeść, ja to zrobię.
– To dobrze, nie będę jadł tej wroniej karmy! – burknął i poszedł dalej.
– Przepraszam, Ćmia Łapo – powiedziała Mysikrólik. – Może powinnam ją była oddać... ale na pewno nie jemu. – Pokręciła głową.
– Nie masz za co przepraszać, siostrzyczko. Takim, co widzą tylko czubek swojego nosa, trzeba pokazywać, że źle robią. – “Lub że są idiotami” pomyślała. Szybkimi kęsami zjadła rozdartą piszczkę i poszła do legowiska medyka.
W środku na koteczkę czekał Czujny Pasterz, który wyglądał, jakby nie spał od księżyca.
– Witaj, Ćmia Łapo! – Jagnięcy Ukłon lekko schyliła głowę. – Podasz nasiona maku? Czujny Pasterz cierpi na bezsenność.
Krótkoogonowa przytaknęła i poszła po liść z małymi ziarenkami. Podała je mentorce, a ona kilka wręczyła kocurowi o kręconym futrze.
– Pójdź się teraz przespać. Jak w kolejnych dniach nie będziesz mógł zasnąć, znów tu przyjdź i znowu wspomogę cię dwoma ziarenkami, dobrze?
– Dobrze… – mruknął ze zmęczenia i odszedł w stronę legowiska wojowników tuż po.
– Mam nadzieję, że Pora Nagich Drzew nas nie rozłoży bardziej – miauknęła kotka o kobaltowych oczach. – Czy mogłabyś coś przynieść do jedzenia?
– Oczywiście. Za chwilę wracam! – Odwróciła się i podeszła do stosu zwierzyny. Upatrzyła dla niej piękną ryjówkę, ale wtedy niebieska łapa odgrodziła ją od małego ssaka.
– Nie za dużo jesz, Chwaście? – wyszczerzył się Migocząca Łapa.
– Migot, proszę… może zajmiesz się czymś pożytecznym, zamiast uprzykrzać życie innym?
– To ty nie obciążaj klanu swoim obżarstwem!
– To dla Jagnięcego Ukłonu!
– Akurat! Zaraz po zjedzeniu tamtej zniszczonej przez ciebie nornicy wróciłaś po następny kąsek!
Nie. Tego już za wiele.
– W takim razie przynieś jedzenie Jagnięcemu Ukłonowi albo miej wyrzuty sumienia, że kot, który jest szanowany przez twojego ojca, cierpi z głodu – fuknęła i się odwróciła.

Wyleczeni: Czujny Pasterz

<Migot?>

[329 słów]

[7%]

Od Migoczącej Łapy CD. Ćmiej Łapy

Mysikrólicza Łapa była tak uparta! Głupia wronia strawa nie potrafiła przyjąć do wiadomości, że wzięła jego nornice. Jego! Czy ona naprawdę nie używała mózgu? Mogłaby jednak czasem pomyśleć, bo to już wychodziło poza wszelkie granice. Przecież wiadomo, że to on powinien dostawać lepsze posiłki! Był synem samego lidera, przykładem dla innych, uczniem ze świetlaną przyszłością... Ta zwierzyna się mu należała i żadna przybłęda ze złej rodziny nie mogła wejść mu w drogę.
Jego wściekłość tylko wzrosła, jak zobaczył ten chwast – Ćmią Łapę. Zawsze musiała wtykać nos w nie swoje sprawy. Zawsze! Czy ona nie miała swojego życia? Czy może było ono tak nudne, że kotka musiała szukać rozrywki gdzieś indziej? Jakakolwiek była przyczyna, Migoczącej Łapy to nie obchodziło. Nie chciał mieć kontaktu z kremową pokraką, za żadne skarby świata! Najłatwiej byłoby, gdyby nie wtrącała się w jego sprawy, a nie jak teraz, gdzie to robi więcej problemów, niż powinno być.
– A upolowałeś ją chociaż? – zapytała nagle Ćmia Łapa, przyglądając się niebieskiemu. Ten westchnął cicho, zmęczony głupotą kotki.
– Eee... Nie, ale nie ma już żadnej jadalnej zwierzyny, a ja nie będę jeść jakiegoś paskudztwa! – powiedział, specjalnie dając nacisk na słowo "jadalnej", by dać kotkom do zrozumienia, że nie wszystko jest godne jego podniebienia.
Ćmia Łapa chyba nie była jednak tego taka pewna, gdyż po usłyszeniu słów Migotu, wyraz jej pyska diametralnie się zmienił, pokazując czysty szok.
– Skończyliśmy? Mogę odzyskać mój posiłek? – odezwał się po chwili Migot.
– Nie – odparła Mysikrólicza Łapa.
– Dlaczego niby? To dalej moja nornica! A skoro masz taki problem, to sama idź i weź sobie inną zwierzynę, godną ciebie! – zaśmiał się niebieski.
– To nie jest twoja nornica! Sam powiedziałeś, że nawet jej nie upolowałeś – rzekła stanowczo Ćmia Łapa, stając w obronie siostry.
– Skoro tak, to ty nie jedz nic, bo nigdy nic nie upolujesz! – syknął Migocząca Łapa, podchodząc o krok do przodu.
– To tak nie działa – odparła Ćma.
– To oddaj mi mój posiłek!
– To nie jest twój posiłek! – wtrąciła się siostra kremowej, dalej trzymając przy sobie nornice, o którą toczył się cały spór.
– Oddaj albo pożałujesz! – syknął gniewnie Migot.
– Co niby zrobisz? – zapytała Mysikrólik, ewidentnie bardziej pewna w obecności siostry.
– Nie chcesz się przekonać – stwierdził kocur i zjeżył sierść na karku, starając się wyglądać groźniej, niż był w rzeczywistości. Czuł jak złość w nim kipi. Wystarczyła jedna iskra, a wszystko poszłoby z dymem.
– Nic nie zrobisz. Podobno nie umiesz walczyć! – odbiła piłeczkę Mysikrólicza Łapa, wykrzykując informacje, które najpewniej gdzieś usłyszała. Po wypowiedzeniu tych słów, w Migocie coś zawrzało. Skoczył na leżącą na ziemi nornice i szybko chwycił ją w swoje zęby. Zanim jednak zdążył się wycofać, Ćmia Łapa złapała część zwierzyny i zaczęła mocno ciągnąć w swoją stronę, chcąc wyrwać ją z uścisku kocura. Ten nie dawał za wygraną, ciągnąc posiłek do siebie. Ciałko nornicy pod wpływem sił obu uczniów, powoli zaczęło się rozrywać, jednak nikt ze zgromadzonych nie zwrócił na to uwagi. Wszyscy byli zajęci tą walką, do której nikt nie myślał, że w końcu dojdzie. Nawet Migocząca Łapa, który to zaczął cały ten spór.
Ostatnią iskrę do tego ogniska dodała Mysikrólicza Łapa, przyłączając się w końcu do siostry, chcąc odzyskać dobry posiłek. Nie minęła chwila, a nornica w całości się rozerwała, przewracając całą trójkę na ziemię i robiąc niezły bałagan.

<I co zrobiłaś chwaście?>

[533 słowa]

[11%]

Od Ćmiej Łapy CD. Migoczącej Łapy

Ćmia Łapa kątem oka zauważyła niebieskiego pointa, który odskoczył od mysiej żółci. Wielki panicz. Na wyrazie pyska koteczki pojawił się dyskretny uśmieszek. Potem przybrała zdziwiony wyraz i odwróciła się do ucznia.
– Migocząca Łapo, mówiłeś, że umiesz wyciągać kleszcze. Na pewno to wcześniej robiłeś?
Kocur się lekko zezłościł.
– Oczywiście, że to wcześniej robiłem! – oburzył się.
– W takim razie czemu tak zareagowałeś?
– Ponieważ… – Kocur próbował znaleźć jak najmniej upokarzającą odpowiedź. – Jakieś zepsute to musi być, jakieś takie… gęste i w ogóle.
– To nie możliwe, to najnowsza partia. Zobaczę… – zastanowiła się, czy nie zrobił jakiegoś głupiego psikusa, ale nie zrobiłby tego w towarzystwie tak zwanych kotów trzecich.
– Jest idealnej konsystencji i świeżości. Wiem, że to nie zapach kwiatów, ale jeżeli nie zajmiemy się kleszczami, mogą zrobić krzywdę starszym. Proszę, wróć do pracy.
Migocząca Łapa zastanowił się, co zrobić, fuknął i z obrzydzeniem zamoczył mech w żółtej, źle pachnącej cieczy.

~*~

Skończyli. Żaden kleszcz (przynajmniej u Rozświetlonej Skóry i Mniszkowego Nektaru, gdyż wątpiła w to, że kocurek dogłębnie obejrzał Wieczne Zaćmienie) się nie mógł uchować. Niebieski point wyszedł z legowiska starszyzny, naburmuszony. Ćmia Łapa miała nadzieję, że poszło mu w pięty i chociaż trochę ostudzi to jego wredną naturę.
– Chwaście, jeszcze się policzymy.
– A myślałam, że chociaż z tego wyciągniesz lekcję. No ale trudno, dzięki za twoją “pomoc”. Na razie, ego topie! – odmruknęła i poszła do legowiska medyka.
W środku czekały na nią medyczki opiekujące się jej bratem, Firletkową Łapą.
– Witajcie, Jagnięcy Ukłonie i Księżycowa Aldrowando! – przywitała się. – Co u Firletkowej Łapy?
– Coraz lepiej. Pamięta coraz więcej, ale wybudzony jest bardzo przewrażliwiony. Obawiam się, że to może być nie szok, a uszkodzenie pamięci – miauknęła mentorka. – Idź z nim porozmawiać, to mu pomoże.
Młodsza kremowa kiwnęła głową i poszła do niebieskiego. Kocurek leżał w kłębku, a jego bok się unosił i opadał. Gdy podeszła bliżej, kocur podniósł głowę i z zaspanymi oczami popatrzył się na kotkę.
– Siostra? Ćmia Łapa? – mruknął.
Kremowej oczy się zaświeciły szczęściem i wzruszeniem.
– Tak! To ja! Siostra! Ćmia Łapa!
– Ach… – mruknął spokojnie.
– Jak się czujesz? – zapytała.
– Moja łapa… boli. Zły ten kot.
– Jaki kot? – zastrzygła uszami.
– Co mi to zrobił… jak spałem… zły… niedobry…
Kremowa machnęła swym małym ogonkiem w kształcie piórka.
– Firletkowa Łapo, nikt ci tego nie zrobił. Spadłeś z klifu.
– Co? Nie! To był kot… kot! Jak spałem… zrobił mi to!
– Bracie, łapę straciłeś przez wypadek! Z klifu spadłeś!
– WCALE NIE! – zapiszczał. – Tak nie było!
– Dobrze, już dobrze… – uspokoiła go. – Chcesz, abym opowiedziała ci o naszych czasach kocięcych?
– Tak! Proszę! – mruknął.
– A więc, oprócz mnie, mamy i taty masz jeszcze dwie siostry: Mysikróliczą Łapę i Słonkową Łapę. Kiedy byliśmy jeszcze w żłobku, razem się bawiliśmy, śmialiśmy i rozrabialiśmy. Nasza mama mówiła nam wiele świetnych historii, również o ptakach i jak nas wspierają…
Klasyczna opowiadała zielonookiemu powoli i dokładnie różne sytuacje z ich życia, czasami nawet się śmiał, czasami się denerwował, a czasami słuchał jak nawiedzony przez Klan Gwiazdy.
– Później cię przestraszyłam i…
– Ćmia Łapo, Jagnięcy Ukłon cię woła – rzekła zza roślinnej kurtyny Księżycowa Aldrowanda.
– Już idę! – odpowiedziała i wstała.
– Nie! Zostań! Zostań! – Firletka chciał ją zatrzymać amputowaną łapą.
– Nie martw się, Firletkowa Łapo. Później znów do ciebie przyjdę i poopowiadam ci więcej, dobrze?
– Dobrze… – mruknął.
– Pa! – pożegnała się.
– Pa! – odpowiedział.

~*~

Ćmia Łapa wróciła z uzupełniania magazynu. Dzień powoli dobiegał końca, ale nie obyło się bez afer, przy wejściu do legowiska uczniów. Wodospad wszystko zagłuszał, a więc podeszła bliżej. Całe legowisko było puste, pewnie inni uczniowie poszli na treningi... W środku byli tylko Migocząca Łapa i Mysikrólicza Łapa.
– Wzięłaś MOJĄ nornicę. Wiesz, jak ciężko jest zdobyć tak pulchną zwierzynę w czasie Pory Opadających Liści?
– Ale zwierzyna się tuczy na Porę Nagich Drzew. Jest jeszcze dużo zwierzyny, a w dodatku nie pachniała tobą!
– Oddaj mi tę nornicę! – zażądał.
– Nie! Była na stercie i ja ją sobie wzięłam!
– Powiedziałem, oddaj! – Wysunął pazury i otworzył złowieszczo pysk. Szylkretka położyła po sobie uszy.
– Hej! Co robisz? – krzyknęła Ćmia Łapa.
– Nic, w co mogłabyś znowu wsunąć swój wścibski nos, chwaście – warknął.
– Ciebie również mi miło widzieć, Migocie – rzekła ironicznie. – Czemu dokuczasz Mysikróliczej Łapie?
– Gdyż ukradła moją nornicę, która właśnie należy do mnie. Złodziej!
– A niby jakim prawem? Odłożyłeś ją gdzieś na bok!
Mysikrólicza Łapa zmarszczyła brwi, a futro wzdłuż jej karku się uniosło.
– Ona była na stercie, kłamco! – odbiła piłeczkę, obnażając kły w grymasie.
– A upolowałeś ją chociaż? – zapytała się kremowa Migoczącej Łapy.
– Eee… nie, ale nie ma już żadnej jadalnej zwierzyny, a ja nie będę jeść jakiegoś paskudztwa!
Ćma nie wierzyła własnym uszom. Ten kocur doprowadzał ją czasami do szału.

<Migot?>

[745 słów]

[15%]

Od Migoczącej Łapy CD. Ćmiej Łapy

Od razu odwrócił głowę w stronę Ćmiej Łapy. Było widać, że jest w szczerym szoku, że kotka w ogóle posunęła się do czegoś takiego. W końcu jak ona śmiała? Ten chwast w klanie nie mógł tak bezkarnie go wykorzystywać! I to jeszcze dla swoich własnych korzyści. Nigdy w życiu nie zgodziłby się na pomoc komuś... Takiemu. W wyciąganiu kleszczy! To było jedno z najgorszych zadań, których on nie chciał się tykać. Jeszcze ta brudna maź zostałaby mu na łapach. I co wtedy? O albo – co gorsza – na ogonie. Klanie Gwiazdy... Doczyszczenie tego zajęłoby wieki! Nie mógł się zgodzić na taki los. Nie chciał. Najchętniej po prostu wyśmiałby uczennicę medyczki. Ale nie mógł, ponieważ dalej szedł krok w krok za swoim mentorem, który na pewno słyszał wypowiedź młodszej uczennicy. Migocząca Łapa wiedział, że Lśniąca Gwiazda nie poparłby jego zachowania. Gdyby lider usłyszał, co jego syn naprawdę myśli, najpewniej byłby rozczarowany, a Migot znów musiałby mierzyć się ze srogim spojrzeniem rodzica. To zdecydowanie było gorsze niż brudny ogon.
W końcu Migocząca Łapa wysilił się na uśmiech, chociaż wewnętrznie chciał rozszarpać Ćmę.
– Oczywiście, że ci pomogę – wycedził przez zęby, wbijając w "koleżankę" wściekłe spojrzenie. Przeklęty chwast. Niebieski był pewny, że kotka wiedziała, co robi. Wydawała się mądrzejsza niż reszta uczniów, na nieszczęście Migotu.

 

***

 
Czekał z obrzydzeniem wymalowanym na pysku, aż ten głupi chwast wyjdzie z lecznicy. Nie miał zamiaru zapuszczać się do środka. Już wystarczyło mu, że kotka bezczelnie zmusiła go do pracy. Prychnął coś cicho. Jak on jej nie lubił!
Ćmia Łapa w końcu wyszła z legowiska, niosąc ze sobą strasznie cuchnącą, żółto-zieloną ciecz. Migot aż skrzywił się na ten zapach.
– Czemu to tak śmierdzi? – zapytał obrzydzony, odsuwając się o krok od uczennicy.
– Ponieważ to mysia żółć – odparła, jakby to miało wyjaśnić wszystko. Jednak w rzeczywistości nie wyjaśniało niczego. Mimo to Migot nie miał zamiaru odezwać się na ten temat. Chciał jak najszybciej skończyć i zmyć z siebie ten ohydny zapach, który, na jego nieszczęście, pewnie będzie się za nim unosił jeszcze kilka dni.
– Umiesz wyciągać kleszcze? – zapytała jeszcze Ćma. Niebieski na chwilę zamilkł. Oczywiście, że nie umiał, ale nie mógł się do tego przyznać. Jeszcze wyszedłby na głupszego od niej.
– Oczywiście, że umiem. Co się pytasz? – mruknął i bez kolejnego słowa ruszył do starszyzny, a Ćmia Łapa za nim.
Gdy weszli do środka powitały ich znajome pyski. Chwilę później, bez zbędnego przedłużania, Ćma wręczyła Migotowi jego porcję mysiej żółci i sama zajęła się Rozświetloną Skórą. Kocur przez chwilę stał w miejscu, ze swoją porcją lekarstwa i przyglądał się uczennicy. Chciał niezauważalnie zobaczyć, jak ona to robi.
– Migocząca Łapo? – z zamyślenia wyrwał go głos Wilczej Zamieci.
– Tak, tak. Już idę – oznajmił cicho i podszedł do starszej. Ostrożnie zaczął przeglądać jej futro, w poszukiwaniu jakichkolwiek kleszczy. W końcu zobaczył jednego. Mały pasożyt był wbity w bok starszej, jak gdyby nigdy nic, nie zdając sobie sprawy z tego, że zaraz nadejdzie jego koniec. Migot przyglądał się kleszczowi przez chwilę. Co miał teraz zrobić? Musiał użyć jakoś tej mazi, ale jak? Przełknął głośniej ślinę i złapał oddech. Nie chciał wdychać tego okropieństwa. Powoli chwycił mech nasączony lekarstwem i zaczął przykładać go do kleszcza. Trzymał tak chwilę. Nie wiedział ile dokładnie ma czekać.
Czuł jak w płucach kończy mu się powietrze. Musiał złapać oddech. Jednak gdy w końcu to zrobił, pożałował swojej decyzji. Czując odór mysiej żółci od razu upuścił mech i szybko odskoczył do tyłu. Wszyscy obecni w legowisku starszyzny spojrzeli w jego stronę.
– Nie ma mowy, nie dotknę więcej tego okropieństwa!

<Chwaście?>

[578 słów]

[12%]

Od Ćmiej Łapy CD. Migoczącej Łapy

No nie, ten pokraka zgłupiał. Miała ochotę odpowiedzieć: “Tak jest, księciuniu. Podetrzeć ci jeszcze tyłek przy okazji?”, ale była uczennicą medyczki, a pochodziła z rodziny, na którą niezbyt przychylnie spoglądano, dlatego tarcie się z nim mogło nieźle jej zaszkodzić.
– Nie ma mowy, Migocząca Łapo. To twoje obowiązki, nie moje. To, że chodzę często do starszyzny, nie oznacza, że mam cię wyręczać w zmienianiu mchu. – Poruszyła delikatnie ogonkiem, gdyż był zbyt krótki, żeby nim machnąć i odwróciła się w stronę idącej do niej Mysikróliczej Łapy.
– Oh, no weź, to dla ciebie i tak mały wysiłek, a ja mam jeszcze dużo pracy.
“Od kiedy wymądrzanie się jest pracą?” – przekręciła oczami.
– Ćmia Łapo, bardzo brzuch mnie boli… – poskarżyła się Mysikrólik.
– O, mysi móżdżku, może ty to zrobisz? – Point nie odpuszczał. Mysikrólicza Łapa zmarszczyła nos, ukazując mu kły w wrogim grymasie. Ćmia Łapa jednak dotknęła jej lekko w bark i pokręciła głową, jakby na znak, że nie warto było.
– Migot, błagam, weź się do pracy i nas zostaw – mruknęła z lekkim rozczarowaniem i obrzydzeniem, że nawet gdy jej siostra cierpiała, on miał to gdzieś. Głupi narcyz. Jak on nazwał ją chwastem, to może też go przedrzeźni? Nie, nie będzie się zniżać do jego poziomu, bo niżej raczej się nie dało.
Kotka przypomniała sobie, że szylkretka miała niemałą "wojnę" z Mniszkowym Nektarem.
“Jeżeli to wina tego starca, to do następnych ziół na wzdęcia dorzucę mu krwawnik”, pomyślała kremowa i weszła z siostrą do legowiska medyka.
– Co dzisiaj jadłaś? – spytała liliową szylkretkę.
– Tylko mysz. Ał! – wrzasnęła.
– Dotknę ci brzucha. Powiedz, kiedy boli.
– …ał… Ał… Ał, AŁ! – skręciła się żółtooka.
– Wygląda, jakbyś miała siniaka. Powiedz, czy ktoś cię uderzył?
– Nie, w trakcie treningu się uderzy… BLE! – Liliowa szylkretka zwymiotowała i drżąc, położyła się na posłaniu. Odór mówił Ćmie, że wyrzuciła z siebie mysz.
“No dobrze, dzisiaj ci się upiekło, Mniszkowy Nektarze” – pomyślała kotka i lekko nachyliła się nad siostrą.
– Nadal cię mdli?
– Już nie…
– W takim razie odpocznij sobie, twój organizm musi się zregenerować po zatruciu. A ja zajmę się twoim… bałaganem – rzekła uczennica i wzięła trochę mchu, aby wytrzeć pozostałości niestrawionego jedzenia. Kiedy wszystko było w napęczniałych odłamkach mchu, rozrzuciła trochę lawendy, aby stłumić zapach.
Wtedy do legowiska weszła Księżycowa Aldrowanda.
– Ćmia Łapo, podasz… fuj, co tak śmierdzi?
– Mysikrólik źle się czuła – odpowiedziała zgodnie z prawdą. – Muszę zakopać wymiociny, ale jak wiesz, uczniowie nie mogą wychodzić sami z obozu.
– Myślę, że jak tylko pójdziesz wynieść śmieci to nic ci się nie stanie, tylko uważaj! – Szylkretka machnęła ogonem i kucnęła przy Mysikróliku.
Ćma skinęła głową, wzięła pakunek i skierowała się w stronę wejścia. Ominęła wodospad i poszła w górę klifu. Kiedy zaczęła się ziemia, wykopała dołek i włożyła mech do dziury. Akurat wtedy z patrolu wracali Lśniąca Gwiazda, Skrzydlata Pogoń, Wzorzysta Dal i Migocząca Łapa. Point nie był zadowolony, że ją widział, tak jak ona, że widziała jego.
– Dzień dobry, Lśniąca Gwiazdo, Skrzydlata Pogoni i Wzorzysta Dali. Cześć, Migocząca Łapo!
– Ch… Ćmia Łapo, witaj. – Powstrzymał się niebieski.
Kotka zakopała dziurę i razem z patrolem ruszyła do obozu.
– Sama wyszłaś z obozu kopać roślinki? – miauknął kocur i podniósł głowę do góry z uśmiechem.
– Musiałam posprzątać po niestrawności Mysikrólika, ale pewnie mało cię obchodzi stan współklanowiczów.
Migocząca Łapa lekko się skrzywił.
– Ja? Dla mnie życie moich pobratymców jest najważniejsze.
Kremowa zmrużyła oczy. Nigdy by tak nie powiedział, chyba że obok był jego ojciec… chyba próbował bardzo się wybielić przed oczami przywódcy.
– To bardzo mnie to cieszy! U starszyzny można powiedzieć, że jest epidemia kleszczy, a sama jedna nie dam rady. Byłabym wdzięczna, gdyby taki silny kocur, pełen empatii, pomógłby mi w nim. – Nałożyła akcent na “silny” oraz “pełen empatii”, aby zwrócić nieco uwagi przywódcy. Była ciekawa, jak kocur na tę niespodziankę zareaguje.

<Egotopie?>

[613 słów]

[12%]

Od Migoczącej Łapy CD. Ćmiej Łapy

Na Klan Gwiazdy, jakie on musiał mieć szczęście! Dlaczego każda pokraka będąca uczniem, musiała choć raz zakłócać mu spokój? Zaczynając od dobrze znanej, akurat już nie uczennicy - kupy futra - po Jajeczną Łapę i jej siostrzyczkę, aż po Ćmią Łapę, która na szczęście nie dzieliła z nim legowiska. Musiał przyznać, że się z tego cieszył. Już wystarczyło mu chwastów zamieszkujących jego przestrzeń. Jednak musiał też przyznać, że bawił go fakt, że kotka została uczennicą medyka. Nie dość, że była marnym robakiem na tle klanu, to jeszcze chce być medykiem. Przecież to najgorsza funkcja w całym klanie! No może nie licząc protektorów, których Migocząca Łapa już totalnie nie rozumiał. Niby wojownik... Niby medyk... A tak naprawdę wojownik z obowiązkami ucznia. W każdym razie Migot nie rozumiał toku myślenia Ćmiej Łapy. Z własnej woli wybrała nudną pracę w ziołach. Ewidentnie przezwisko "chwast" do niej pasowało.
Szedł za Lśniącą Gwiazdą i Jagnięcym Ukłonem, starając się nie zwracać uwagi na Ćmią Łapę, idącą blisko niego. Najchętniej pożegnałby ją kilkoma niezbyt miłymi słowami, jednak zwracając uwagę na obecność Lśniącej Gwiazdy - nie mógł tego zrobić. Ojciec od zawsze wpajał mu i Firmamentowi znaczenie honoru, lojalności i wiary w Klan Gwiazdy. Zdarzały się już sytuację, kiedy to ostry język Migotu napracował sobie na chłodny wzrok przywódcy, skierowany w jego stronę. Zawsze w takich sytuacjach Migocząca Łapa czuł cichą dezaprobatę ze strony rodzica, mimo tego, że nigdy wprost nikt mu tego nie powiedział. Ale co miał zrobić? Ten plebs sam sobie na to zapracował. Musieli wiedzieć, gdzie ich miejsce.
Zjeżył lekko sierść na karku, czując na sobie czyiś wzrok. Spojrzał kątem oka na znajdującą się obok Ćmią Łapę.
– Możesz na mnie tak nie patrzeć? – zapytał ostro, starający się przy tym być na tyle cicho, by żaden z mentorów go nie usłyszał.
– Po coś mam przecież oczy – odparła młodsza uczennica.
– Tak, ale lepiej skup się na... – urwał, potykając się o własny ogon. – ...drodze – dokończył, ewidentnie niezadowolony z całej sytuacji. Chwilę później wreszcie doszli do obozu, a gdy tylko przekroczyli jego próg, Migocząca Łapa udał się jak najdalej od Ćmiej Łapy, żegnając ją przy tym niedbałym machnięciem ogona.

 

***

 
Sycząc coś pod nosem niósł ze sobą nowy mech do wymiany u starszyzny. Jak on nie lubił tego robić! I dlaczego musiał? Mieli przecież tych całych protektorów, nie robiących nic pożytecznego. Dlaczego w takim razie oni nie mogli zajmować się "obowiązkami" uczniów? Może wreszcie by się na coś przydali.
Wrzucił mech do środka legowiska i powoli przekroczył jego próg. Trójka starszych zwróciła się w jego stronę, a na dwóch pyskach Migot mógł dostrzec uśmiech.
– Witajcie – mruknął uczeń i lekko skinął głową.
– Witaj Migocząca Łapo, dobrze, że jesteś! Tym legowiską naprawdę przyda się wymiana – zaśmiał się Rozświetlona Skóra, który ewidentnie miał dobry dzień. W przeciwieństwie do Migotu, który nawet nie spojrzał w stronę starszego i od razu zajął się swoimi "obowiązkami". Gdyby tylko był sposób, by jakoś się ich pozbyć... Życie byłoby tak łatwe!
Odwrócił lekko głowę, słysząc jakieś rozmowy na zewnątrz. Był ciekaw, czy może ktoś chciałby się z nim zmienić. Musiał przecież jakoś wymigać się od tego wszystkiego.
Powoli zaczął się wycofywać, by móc zobaczyć, kto jest obok legowiska starszyzny. "Naprawdę?" – zapytał sam siebie w myślach, widząc tam znajome kremowe futro i krótki, niczym królika ogon. To był ten chwast! Ćmia Łapa. Dlaczego znów musiał na nią trafić? Ale może to był jakiś plus dany mu przez Klan Gwiazdy? Przecież Ćmia Łapa była uczennicą medyka. Wycieczki do starszyzny były dla niej wręcz codziennością. Kolejny raz raczej nie powinien nic jej zmienić.
– Ej chwaście – powiedział do kotki, która na te słowa od razu się odwróciła.
– Nie jestem chwastem! – odparła ostro.
– Ale jednak zareagowałaś – prychnął rozbawiony Migot.
– Zareagowałam, bo ktoś mnie wyzywał.
– Jasne, jasne – powiedział olewczo niebieski. – W każdym razie, chcesz może wymienić mech u starszyzny? – zapytał, przechodząc wprost do interesów. Nie chciał rozmawiać z kotką dłużej, niż było to konieczne.
– Mam własne obowiązki, nie będę wykonywać twoich! – oznajmiła Ćmia Łapa, na co Migot tylko westchnął.
– No weź. Jesteś uczniem medyka, może się czegoś nauczysz, przyda ci się to – tłumaczył kocur, starając się brzmieć jak najbardziej przekonująco.

<Chwaście?>

[673 słowa]

[13%]

Od Ćmy (Ćmiej Łapy) CD. Migotu (Migoczącej Łapy)

Przeszłość

Jest, udało się, zainteresował się nimi.
– Dobrze, księciu Migocie! – spojrzała przez ramię, zatrzepotała rzęsami i odwróciła się do Mysikrólika: – Mysikróliku, czy chcesz ze mną pobawić się mszaną kulką?
– Oczywiście, droga Ćmo.

Kociaki zachichotały w odpowiedzi, a potem oddaliły się w głąb żłobka z powrotem.

Teraźniejszość

Ah, jak dobrze, że została już uczniem i to medyka! Nie musiała już dzielić jednego legowiska z samozwańczym księciem, ser Migotem. Miała nadzieję, że jej rodzeństwo jakoś z nim wytrzyma, choć na pewno nie będzie to łatwe. Koteczka właśnie przygotowywała swoje posłanie w legowisku medyka. To będzie jej dom przez następne księżyce, a więc musiała czuć się w nim dobrze.
– Jak ci idzie, Ćmia Łapo? – spytała się jej mentorka, Jagnięcy Ukłon.
– Już prawie skończyłam. – Uśmiechnęła się do niebieskookiej.
– Bardzo mnie to cieszy, dzisiaj pomożesz mi w układaniu ziół. Wiem, że robiłaś już to za kociaka, jednak dobre posegregowanie ziół sprawia, że w sytuacjach zagrożenia życia leczenie jest szybsze. Przy okazji sprawdzę, czy zapamiętałaś już ci poznane zioła.
Kotka nie była zbyt zadowolona, że jednym z jej pierwszych treningów będą odpytki, zamiast spacer po terytoriach i znajdywanie ziół, ale nie narzekała, tylko wzięła się do pracy.

***

I ostatnia kępka nagietka, skończone. Zioła pięknie zostały uporządkowane w kamiennych wyżłobieniach i to, co się nie zmieściło, leżało w równych kupkach na podłodze w spadkach kamiennego gruntu.
– Dobrze się spisaliśmy. Teraz, jak wszystko jest gotowe, możemy przejść się po terytorium i przy okazji pokaże ci większe skupiska ziół.
Kremowa kotka nadstawiła uszu. Przyszedł czas na ekspedycję po terenach Klanu Klifu!
Nie mogła się już doczekać, przytaknęła głową i poszła do wyjścia z jej mentorką.
– Co dokładnie zwiedzimy? Jest już po wysokim słońcu, raczej nie zdążymy zobaczyć całego terytorium. – Zauważyła uczennica.
– Już? Jak ten czas szybko leci… – zaśmiała się. – W takim razie pójdziemy w stronę Klanu Burzy.
Medyczka prowadziła Ćmią Łapę, pokazując jej zewnętrzny świat. Kotka, przez to, że obóz znajdował się w jaskini, do której przejście było zakryte wodospadem, nie miała okazji wyjść na powietrze. To było takie… fascynujące! Wszystko, co widziała przez wodną kurtynę, było jeszcze piękniejsze bez niej. Ta trawa, drzewa, morze… próbowała się nie rozproszyć, musiała się bardzo starać, by zostać na miejscu uczennicy medyczki, nie tylko ze względu trudniejszego kierunku…
– A to Sowi Strażnik, obecnie tam siedzi Skrzydlata Pogoń. – Wskazała na czarno-białego. – Co pół dnia wojownicy się tam zmieniają i bronią naszego terytorium.
Poszły w kierunku iglastego lasu.
– Jak pewnie wiesz, Klan Wilka żyje w lesie iglastym, ale i my dostaliśmy tego cząstkę. Można tu znaleźć dużo treściwych pajęczyn, a na obrzeżach lubi rosnąć ogórecznik, który jest na…
– Gorączkę i na wspomaganie produkcji mleka u karmicielek! – odpowiedziała.
– Bardzo dobrze. – Dotknęła ogonem barku uczennicy.

Kotka mruknęła przyjaźnie w odpowiedzi.
– Tutaj można też znaleźć żarnowiec, który dobrze działa na rany, ale jest go więcej na polanie przy morzu.
Weszli na polanę, z której bez problemu można było wejść do morza.
– Tutaj rosną zioła lubiące nasłonecznione miejsca, między innymi rozmaryn, rumianek, stokrotki czy szczaw.
– A co lubi rosnąć nad morzem?
– Żywokost, sitowiec – odpowiedziała niebieskooka.
Ćma popatrzyła na klify, z których spadał wodospad.
– Jagnięcy Ukłonie, jakie zioła lubią klify?
– Znajdziesz na nich dużo podbiału, który łagodzi poduszki łap, leczy kocięcy kaszel i ułatwia oddychanie.
To wszystko ją bardzo ciekawiło, to było jak szukanie znajdek na dużej powierzchni.
– A przy morzu rosną pałki wodne? – spytała.
– Chodzi ci o tatarak? Nie, one rosną przy jeziorach, czasami przy rzekach. Weźmiemy je, gdy będziemy przy Kaczym Bajorku, ale to kiedy indziej.
Kacze Bajorko? Może zobaczy jakiegoś maluszka… Uwielbiała ptaki, rodzice wpoili jej miłość do nich od urodzenia.

***

Dwie kotki wracały powoli do obozu, trzymając w pyskach zioła, których brakowało w lecznicy. Wiatr lekko muskał ich futra, co było niecodzienne w tą Porę Zielonych Liści. Znajdowali się już na części klifu, z której spadał wodospad, wystarczyło dojść do spadku, skręcić ostro w lewo i przejść dróżką do obozu. Jednak mimo krótkiej drogi do legowiska i odpoczęcia od niezręcznych rozmów, w idealnym momencie trafili na Lśniącą Gwiazdę wracającego z treningu z Migoczącą Łapą.
Lśniąca Gwiazda dla Ćmy był kimś, kto niepostrzeżenie próbował zrobić dyktaturę. Nowa rola przez niego ustawiona, Jaśniejące Skrzydła, tylko ją w tym utwierdziły. Jakby przywódca próbował kontrolować klan, dając tajnych spoglądaczy o nazwie Skryte Serca, którzy doniosą mu o wszelkich rzeczach, które mogłyby zagrozić jego posadzie. Sam pomysł Ćmie wydawał się dobry, ale prawdopodobny cel tego już nie. Była za wolnością słowa i demokracją, aby każdy czuł się bezpiecznie, aby mieli realny wpływ na decyzje przywódcy. Tata opowiadał jej o Radzie Pięciu Wąsów, klan miałby swoich powierników, którzy radziliby przywódcy. Oczywiście, trzeba by było go nieco unowocześnić, ale to był dobry grunt.
– Witajcie, Lśniąca Gwiazdo i Migocząca Łapo. – Skłoniła głowę Jagnięcy Ukłon, a Ćmia Łapa zrobiła to samo.
– Witajcie, Jagnięcy Ukłonie i Ćmia Łapo. – Odwzajemnił gest lider, lecz tylko trochę skinął głową. Za to Migot zadzierał głowę jak dumna czapla. Narcyz.
– Czy wszystko w porządku z treningami? – zapytała się uprzejmie medyczka.
– Dobrze, Migocząca Łapa potrafi coraz więcej rzeczy. A jak tobie, Jagnięcy Ukłonie, jak idzie z Ćmią Łapą?
– Również świetnie, szybko się uczy. – Położyła swój ogon na barkach uczennicy. Przywódca zrobił dziwną minę, jakby… szoku i niezadowolenia? Cichej aprobaty? Ech, nad tym musiała jeszcze poćwiczyć, ale miała czas.
Jagnięcy Ukłon wzięła go na stronę, a Migot przydreptał do Ćmy.
– Nie wierzę, że taki robak jak ty został uczniem medyka – rzekł władczo.
– Gratuluję ci dużych postępów – odpowiedziała kotka.
Gdy ojciec kocura zerknął na niego, point zmienił podejście.
– Ja też tobie gratuluję, droga Ćmia Łapo, powodzenia. – Machnął ogonem i odwrócił się do ojca.
– Drogi oj-... Lśniąca Gwiazdo, czy możemy już iść, aby posilić się przed następnym dniem?
Rudy kiwnął głową i powoli krocząc do obozu, porozmawiał jeszcze z Jagnięcym Ukłonem.
Migocząca Łapa udawał, że nie widział niedaleko jego idącej kremowej kotki z krótkim ogonem. Nie wiedziała, co mu się stało i dlaczego na przykład nie zwrócił jej uwagi, że naruszyła jego strefę chodzenia.
Czyżby zaczął ją chociaż tolerować? Bo na pewno nie dojrzał. A może chodziło o coś innego?

<Migot?>

[987 słów]

[20%]

Od Migotu CD. Ćmy

Odkąd ta czwórka pojawiła się w żłobku, działali Migotowi na nerwy. Zajęli ich teren i jeszcze cały czas plątali się pod łapy. Jak głupie chwasty! Albo jego ogon, który również często plątał jego łapy. W każdym razie odkąd tylko się pojawili, przynosili same nieszczęścia. A teraz? Teraz te dwie przybłędy komplementowały jego ogon, uszy, oczy... Jakby coś w nie wstąpiło! Migot nie ukrywał zadowolenia z całej tej sytuacji. Wreszcie ten plebs traktował go z należytym szacunkiem. Wreszcie przyjęli do wiadomości, kto rządzi w tym żłobku, ba, kto rządzi też poza nim! Bo przecież jego ojcem był Lśniąca Gwiazda, co od razu robiło z niego kogoś lepszego, kogoś, z kim nie można zadzierać. Jednak gdy kotki zaczęły się oddalać, Migot poczuł się nieswojo. Chciał, by sobie poszły, taki był jego cel, jednak możliwość posiadania małych podwładnych zachęcała go bardziej do kontaktu z Ćmą i Mysikrólikiem.
Wykrzywił pysk w grymas i obrócił lekko głowę. Nie chciał dać po sobie poznać, że kotki ruszyły jego czułą strunę. A tym bardziej nie chciał dać po sobie poznać, że był ciekaw, co tak właściwie knuły.
– Tak! Idźcie sobie, to moja strona! – krzyknął za nimi, czekając na ich reakcje. Te jednak się nie odezwały, tylko spojrzały na niego i kiwnęły głowami. – Nie potrzeba was tu! – kontynuował. W końcu tupnął gniewnie łapą i pobiegł do swojego brata. – Firmament!
– Tak? – zapytał kocurek, odwracając się w stronę Migotu.
– One ze mną na pewno pogrywają... Traktują mnie jak księcia, ale tak bez słowa poszły na drugi koniec żłobka!
Firmament otworzył nieco szerzej oczy, najpewniej nie dowierzając głupoty brata. Po chwili westchnął cicho i spuścił głowę.
– Może po prostu zaakceptowały twoje zasady? – zasugerował.
– Ale wcześniej ich nie przestrzegały! Coś jest nie tak – uparł się niebieski, znów gniewnie tupiąc łapką.
– Nie wiem, o co mogłoby chodzić – powiedział wprost Firmament i wrócił do swoich zajęć. Migot wydał z siebie niezadowolone prychnięcie i znów odwrócił się w stronę Ćmy i jej siostry. Był ciekaw, co knują. Nie ufał im w pełni, głównie przez zasady ojca o nietrzymaniu z nimi kontaktu, jednak w takiej sytuacji czuł, że może złamać te zasady. Oczywiście w imię lepszego dobra! Jego dobra.
Powoli, ale stanowczym krokiem ruszył w stronę Ćmy i Mysikrólika. Starał się nie pokazać po sobie, że trochę obrzydziło go wejście na ich stronę żłobka. Gdy dotarł na miejsce, stanął przed dwójką kotek i spojrzał na nie, starając się wyglądać na kogoś stanowczego.
– Ze względu na to, że pojawiliście się nagle i w takiej ilości – zaczął. – Ustaliłem podział żłobka. Dla mnie i Firmamentu jest jedna strona, dla was druga. I nie chcę byście przekraczały naszą stronę! Już wystarczy, że się pojawiliście bez naszej zgody – stwierdził Migot i znów tupnął łapą.

<Ćmo?>

Od Ćmy do Migotu

To był normalny dzień w żłobku, Ćma bawiła się z Mysikrólikiem w lisy i koty, głośno się przy tym śmiejąc.
– Mam cię! – wrzasnęła szylkretka, rzucając się na siostrę.
– Nie tak szybko, paskudnym lisie! – odparsknęła kremowa i się uwolniła od kotki.
– Możecie być nieco ciszej? Nie dość, że zajmujecie NASZĄ część żłobka, to jeszcze krzyczycie w niebogłosy! – powiedział ktoś, a tym ktosiem był Migot, kocur z pointem i syn Lśniącej Gwiazdy.
– Hej! Kto powiedział, że ta połowa jest wasza? – zezłościła się rogowłosa.
– A czy ktoś ci pozwolił mówić, ty dziecko obłudy? – wyszczerzył się, podnosząc ogon.
– Migot, proszę… – powiedział drugi syn przywódcy, Firmament. Brat jednak nie zareagował.
– Jeśli powiem, że dzieciak z takiej rodziny mi grozi, wywali cię z terytorium!
Szylkretka już miała warknąć, gdy siostra uciszyła ją skinięciem ogona.
– Mysikróliku, nie sprzeczamy się z księciem – liliowa się skrzywiła, ale kremowa tylko mrugnęła okiem.
– Co mówiłaś? – zapytał point udając, że nie słyszał.
– Powiedziałam, że książe zasługuje na szacunek. Wybacz nam, per Migocie.
Kocurek zamruczał z zadowoleniem.
– Och! Jaki ty masz piękny ogon! I te oczy! O, o! Mogę dotknąć tych uszu?
– Nie dla plebsu! – odsunął się.
Rozumiejąc, że trochę przesadziła, cofnęła się i rzekła:
– W takim razie nie przeszkadzamy w ważnych książęcych sprawach. Mysikróliku, idziemy?
– Idziemy – miauknęła siostra. Razem udały się na koniec żłobka.
Żółtooka miała nadzieję, że point się zainteresuje.

<Migot?>