Od Guziczka

Na szczęście Miłostka coraz częściej faktycznie coś robiła z Guziczkiem. Z każdym treningiem była też coraz bardziej wymagająca, chcąc sprawdzić jego granicę. Ale kocur się nie męczył. Każde dane zadanie, nawet okropne, jak bycie kotem na posyłkę, aby zdobyć rzeczy do zbudowania legowiska, wykonywał z uśmiechem na twarzy. Przestał zadawać milion pytań i faktycznie słuchał słów mentorki, przede wszystkim tych, które wnosiły coś do przyszłego życia zwiadowcy. Sam również dużo ćwiczył, to się gdzieś wspinał na drzewa, to wraz z rodzeństwem czy Kurką chodził, aby te drzewa nazwać. No właśnie, Kurka. Ostatnio irytował się na ciągłe wchodzenie liliowego na jego głowę, ale na szczęście towarzysz znalazł trochę więcej czasu i teraz nie chodził już po jego głowie, tylko obok po ziemi na spacerach. A Guziczek po prostu za nim tęsknił i dlatego tak irytowała go jego nieobecność, ot co było, a nie żadna miłość, czy maślane oczka… Taką miał przynajmniej nadzieję. Musiał się skupić na treningu, a nie na sprawach sercowych. Przecież nadal chciał być najlepszym z kotów! W każdym razie, wracając do Miłostki, mentorka czasem dawała zadania Guziczkowi i nie szła z nim. Kocur domyślał się, że to po to, żeby się go pozbyć, ale nie protestował. Tak było i dziś, szedł dumnie z celem zamaskowania się. Ona miała przyjść za godzinę, a ten miał być już wysoko gdzieś na drzewie i miało go w ogóle nie być widać. Wiedział, że musi być cicho, co też brzmiało jak podpucha, ale co mu tam do tego! Miał dużo czasu, więc najpierw sobie trochę jeszcze poćwiczy. Gdy znalazł idealny teren, wytarzał się w trawie, jakby jutra miało nie być. Po takich treningach Kajzerka uderzała łapą w jego głowę i dokładnie myła, jakby nadal był małym kociakiem. Jednak musiał to robić, bo białe futro wybijało się na tle liści. Wybrał więc też drzewo, którego korona była gęsta, tak by łatwiej było mu się schować. Ostatnio dużo wspinał się na drzewa, coraz to wyższe, więc taki niższy klon wydawał się po prostu łatwy. Guziczek już bez problemu wbijał pazury tam, gdzie musiał, wiedział, gdzie może odpocząć, czy na której gałęzi bezpieczniej się podciągnąć. Nim zdążył jednak bezpiecznie odsapnąć, zaatakował go nagły i mocny ból brzucha. Kocur stracił koncentrację i dość boleśnie spadł na dół. Jęknął niezadowolony, ale zaraz skulił się w kłębek, bo żołądek nadal się buntował. Leżał tak jeszcze chwilę, ale wreszcie usłyszał znajomy głos:— Guziczek?! — Kajzerka podbiegła do kota. — Co się dzieje?
— Nic… — mruknął, wstając powoli.
— No przecież widzę…
— Słabo się czuję. Coś chyba nieświeżego zjadłem — zerknął na mamę.
— Chodź, chodź.
Razem doszli do obozu, Kajzerka oczywiście kazała kocurowi położyć się i odpocząć, a ten nawet nie miał siły wykłócać się, że jest duży i sobie poradzi, więc grzecznie wskoczył na legowisko i poszedł w drzemkę, mając nadzieję, że ból przejdzie.
— Nie sądziłam, że schowasz się w obozie — usłyszał w pewnym momencie. Miłostka stała tuż obok jego legowiska.
— Wybacz… Źle się czuję — szepnął.
Kotka chyba zrozumiała, bo nie dodała nic więcej, tylko wzruszyła ramionami i przeskoczyła na legowisko zwiadowców. Guziczek chciał wstać i coś jeszcze zrobić, ale ból brzucha nadal mu dokuczał, więc tylko leżał skulony. Nie był już zmęczony, więc po prostu obserwował z góry wszystkie mijające koty. Wreszcie zauważył liliowego przyjaciela i to trochę polepszyło mu humor. Kurka wskoczył na legowisko i spojrzał na towarzysza, a w jego oczach szybko pojawiło się zmartwienie
— Guziczku? Słabo wyglądasz…
— Boli mnie brzuch! — jęknął niezadowolony
— Może medyczka? — Kurka położył się obok niego i zamruczał.
— Nie, pewnie… — wtulił się w jego futro. — Zjadłem coś nieświeżego.
Kiwnął głową i razem leżeli w ciszy tak kolejną dłuższą chwilę. W pewnym momencie nawet brzuch przestał Guziczka boleć, więc zeskoczył radośnie drzewa, lecz nim zdążył zaproponować przyjacielowi wypad, zapłakał z bólu i zwymiotował ranny posiłek.
— Idziemy do medyczki — oznajmił Kurka, zeskakując z drzewa.
— Ale…
— Nie ma ale! — prychnął. — Bo pójdę po Kajzerkę.
— No dobrze… — zgodził się. Nie chciał martwić mamy…
Z pomocą przyjaciela dotarł do dziupli, do której kiedyś się wkradli. Kocur nigdy nie sądził, że postawi tu łapy jako pacjent… Przez moment chciał jeszcze uciec, ale ból brzucha i tak nie pozwoliłby mu pobiec zbyt daleko. Weszli więc głębiej i czarno-biały położył się na jednym z wolnych legowisk, podczas gdy Kurka poszedł po medyczkę.
— Co się dzieje?
— Nic… — Guziczek oberwał w głowę łapą liliowego. — Boli mnie brzuch.
— Bardzo?
— Bardzo!
— I wymiotował — dodał Kurka.
— W porządku, zaraz wrócę — mruknęła i odeszła.
Guziczek cierpliwie czekał na powrót kotki. Może dlatego, że jego przyjaciel cały czas siedział obok i gdyby tylko czarno-biały spróbował uciec, złapałby go i przytrzymał siłą. Sam nie wiedział, ile tak czekał, dopóki medyczka nie wróciła z kilkoma jagodami. Przełknął je powoli, bojąc się trochę, że zaraz je zwróci.
— Teraz leż i odpoczywaj. — miauknęła. — Zajrzę do ciebie później.
— Mam tu zostać ?! — zbuntował się.
— Tak — odpowiedział Kurka. — Leżysz tu i się nie ruszasz. Prześlę tu Orzeszka.
— Nie! Będę grzeczny, tylko nikogo nie wysyłaj…
Liliowy kocur kiwnął głową i siedział z przyjacielem, dopóki ten nie zasnął z nudy. Znów to samo, musiał leżeć w miejscu, tak jak, wtedy gdy był w żłobku. Masakra po prostu! Medyczka jeszcze kilka razy podchodziła, przebudzała go, pytając, czy jest lepiej, ale brzuch przestał go boleć już po kilku godzinach, więc wieczorem dumnie stał na łapach jakby nigdy nic.
— Jutro rano przyjdź jeszcze po jagody — rzuciła kotka. — Ale tak, to wszystko w porządku.
— Super! Dziękuję — uśmiechnął się i radośnie wybiegł z dziupli.
Biegiem podbiegł pod legowisko zwiadowców i zawołał Miłostkę, która zeskoczyła wcale nie zadowolona. Chyba wolny dzień się jej podobał… ale z nim nie było tak łatwo, więc podskakując radośnie na łapach, zapytał:
— Jest coś do zrobienia?
— Zbuduj legowisko — machnęła łapą. — Raz, raz!
Kocur jęknął niezadowolony, ale grzecznie wskoczył na drzewo i zaczął kłaść patyki, mech, oraz liście, aby stworzyć dla jakiegoś kota wygodne miejsce do spania. Mentorka raz po raz go poprawiała i czuł, że było to robione po prostu mu na przekór, jednak ni razu nie odezwał się, grzecznie budując legowisko, dopóki jasna kotka nie była z niego zadowolona.
— A teraz sio odpoczywać.
Czarno-biały przewrócił oczyma, ale wrócił na swoje legowisko, a w sumie to wskoczył na legowisko Kurki i wtulając się w niego, ponownie zasnął szczęśliwy, że ból mu już nie dokuczał i że jutro nadal będzie mógł kontynuować swój plan uczenia się na zostanie najlepszym kotem całego Owocowego Lasu. Nie, całego tego terenu!

[1043 słowa + wspinaczka na drzewa + tworzenie legowisk na gałęziach drzew]

[przyznano 21% + 5% + 5%]

Wyleczeni: Guziczek