BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Burzy!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Zmiana pory roku już 3 maja, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

28 maja 2021

Od Jałowcowego Świtu Cd Wilczej Łapy

    Syknął cicho, przeklinając siebie samego w myślach. Mógł już dawno pójść do medyka! W końcu, to go nic nie kosztowało. Zwykła wizyta, kilka ziółek i po sprawie. Teraz była już poważniejsza sprawa, której nie mógł lekceważyć. Cała łapa mu pulsowała, z malutkiego ugryzienia wręcz ziało mu bólem. Sam już nie pamiętał jak to było. Pewnie zwykłe polowanie, zakończone takim właśnie akcentem. Wystarczyło podejść, by sprawdzić czy wszystko okej. Obecnie wręcz musiał, inaczej miałby przechlapane. Ledwo stał na nogach przez to coś, co najwyraźniej stało się infekcją. Niezbyt poważną, lecz piekielnie denerwującą. Zmierzał właśnie ku legowisku medyka. Miał nadzieję, że nie przeszkodzi Jeżowej Ścieżce. W końcu, od jakiegoś czasu, młody kocurek znaleziony przy granicy z ich klanem, stał się Sierpówkową Łapą, uczniem już w podeszłym wieku uzdrowiciela. Całkiem sporo czasu spędzali na treningach, ale przynajmniej nie obawiał się tego, że swoją niespodziewaną wizytą, po prostu tak bardzo przeszkodzi kocurowi. Trudno było patrzeć, jak zapracowany biegał od jednej czynności do drugiej. Niby ostatnio było spokojniej… Lecz wciąż tak… Chorowicie. 
Usłyszał głośniejsze dźwięki, dobiegające z okolic legowiska uczniów. Czarny ogonek wystawał odrobinę zza ścianki. Widział jak niedawno Orlikowy Szept szedł do swojej uczennicy. Zdołał już całkiem sporo o niej usłyszeć. Choć nie plotkował, bo raczej czasem on sam mógł być ich tematem, raz był świadkiem rozmowy, właśnie o młodej kotce. Wilcza Łapa, przerażona na każdym kroku. Wiele razy widział ją w obozie, lecz zawsze na boku. Tak, by nie rzucać się w oczy. Współczuł jej bardzo. Koty odrzucone przez społeczność, potrafiły szybko zamknąć się w sobie, ale też podejście do niej od razu pewnie zostałoby przez nią niezbyt dobrze odebrane. Najwyraźniej wolała spędzać czas sama. Jedynie brata się nie obawiała. Westchnął ciężko. Nic nie da się poradzić, choćby bardzo chciał, nie da się
zmienić innych, by było im łatwiej w życiu. Charakter zawsze będzie ten sam. Obrócił z powrotem głowę, by za chwilę od razu wylądować na ziemi. Czarna kotka wpadła na niego z siłą, przeturlali się chwilę po podłożu. Biały zastępca krzyczał za nią, ale ona niczym głucha, zastygła w miejscu. Delikatnie postarał się wstać.
- Nic wam nie jest?- mentor Wilczej Łapy podbiegł do nich, z wyrazem lekkiego zdumienia na pysku. Kiwnął powoli głową.
- Taaak, jest wszystko dobrze. Wilcza Łapo?- zwrócił się do uczennicy, która dalej niezdolna do poruszania się, zwinęła się w kulkę.- Czy wszystko okej z tobą?- zapytał. Oczywiście odpowiedzi się nie doczekał. Tyknął nosem przerażoną kotkę. Ani drgnięcia. Zaniepokojony spojrzał na Orlikowy Szept, który też przystanął przy młodszej, szukając oznak życia. Raczej nie umarła. Jej bok odrobinę unosił się do góry. Jeszcze raz ją dotknął. Teraz odrobinę bardziej się skurczyła.
- Nie bój się…- cicho powiedział. Niby to nic nie da, ale powinien pokazać jej, że nie ma złych intencji. Powinien już pójść do medyka, lecz wolał czekać na jakiekolwiek słowa. Czy coś jej się stało? Potrzebowała pomocy? 
- Wilcza Łapo…- odezwał się biały. Znowu daremnie. 
- Ona się ruszy?- przestraszony wlepił w niego ślepia.
- No… Tak- troszkę zdziwiony tym dziwnym scenariuszem odpowiedział. 
- Może coś jej się stało jednak?- dopytywał się Jałowcowy Świt. 
- Nie czuć bólem… Ani krwią… Jest chyba wszystko dobrze.
- To dlaczego się nie rusza?
- Nie wiem…- zrezygnowany westchnął. Arlekin wziął głęboki oddech. Nie chciał odpuścić. Zależało mu na informacji, czy wszystko z nią jest dobrze. Co jeżeli jej coś zrobił? Myśli pędziły przez jego głowę, za każdym razem podając możliwy rozwój wydarzeń. Musiał się jej jeszcze raz zapytać. Ale jak zacząć i jak skończyć wypowiedź? Tak oczywiście, by chciała odpowiedzieć. 
- H-hej?- niepewnie zaczął.- Wszystko dobrze? Bo wiesz… Zawsze mogło ci się coś stać… I… Ten… Jak coś ci jest, to możemy iść razem do medyka, na pewno pomoże, wiesz? Akurat tam szedłem… I bardzo mi zależy na tym byś mi odpowiedziała… Bo się o ciebie boję, że coś ci zrobiłem.

<Wilcza Łapo? ^^>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz