Od Barwinkowego Podmuchu CD Szczawiowego Liścia

 Czarny wylądował mordą w śniegu. Podniósł głowę, a słysząc znajomy głos, w dodatku wybuchający śmiechem, poczuł lekkie ciepło jak i zawstydzenie. Gorzej wypaść nie mógł!

- Haha, żałuj, że nie widziałeś swojej miny! Wyglądasz jak bałwan! - wytarł koniuszkiem ogona łzy rozbawienia. Szybko przybrał na nowo stanowczy wyraz pyska. - Co tutaj robisz? Ciebie Rumiankowa Pręga też po żarcie wysłała?

Spojrzał na niego spod zaśnieżonych oczu. Potrzasnął głową zrzucając resztkę śniegu. Stał przed nim, marszcząc brwi.

- Myślałem, że jesteś zającem. - Oznajmił po chwili zupełnie poważnie.

Naprawdę był przekonany, że taka ładna zdobycz jest tak blisko i wystarczy jeden skok...a tu wyrósł przed nim wnuk Sroczki. Do tego zaczął się z niego śmiać! Ale śmiech miał ładny, więc ma wybaczone.

- Plan był na wykręcanie żartów Tańczącej, ale usłyszałem szmer tutaj, więc przyszedłem myśląc, że to zając. A to tylko Ty. - Wytłumaczył. 

Wzruszył ramieniem lekko zawiedziony. Miało być tak pięknie! Chciał złapać zająca albo cokolwiek innego i wrócić zakopać się w mchu, póki nie było zbyt wielu wojowników w legowisku.

- Myslałeś, że Twoja siostra mnie poprosiła o jedzenie? Wybacz, ale taki wyzysk jest dla ciebie zarezerwowany - zaśmiał się, patrząc na fukającego liliowego. - Co sobie zażyczyła? 

- Wiewiórkę i mysz - burknął przewracając oczami na zachcianki siostry. 

- Powodzenia więc. - Miauknął beztrosko, odchodząc, by po drodze, gdy mijał liliowego dotknąć go ogonem w bok. 

Taki o, gest na powodzenia. 

Barwinek odszedł od młodszego. Brodząc w śniegu poszedł się pobawić. Lubił śnieg. Był taki fajny w dotyku i mógł się w nim schować, nawet mimo czarnego futra. Poza tym najlepsza zabawa była z rzucania śniegiem w innych. 

Barwinek myślał przez dłuższą chwilę o jego rozmowie z liliowym. Była taka... Normalna! Bez żadnych kłótni czy wyzywanek - ot jakby byli prawdziwymi kumplami. Czarny uśmiechnął się na tą myśl. Czuł, że w końcu kruszą się między nimi mury. 

Szedł przez terytorium klanu klifu rozglądając się wesoło. Ciekawe jak to było mieć ciężarną siostrę? Jego odeszły dawno temu, a czarny pomyślał, jakby to było. 

Bodziszek zapewne bałaby się w ogóle odezwać do jakiegoś kocura, ale Perełka? Ona na pewno byłaby super mamą, ale jej humorki też mogłyby przyprawić go o ból głowy. Zrób to, przynieś tamto... Nah, to nie dla niego. 

Zatrzymał się po paru krokach. Wyczuł zwierzynę, słabo, ale jednak. Ruszył w jej kierunku, mając nadzieję, że to nie znowu jego rywal, a naprawdę jakaś piszczka. 

Dostrzegł w śniegu niedużą mysz. Widać było, iż jej zima też dała się we znaki, jednak czarny nie zamierzał nad tym rozpaczać. 

Stanął w pozycji łowieckiej, skradając się. Gdy ta zanurkowała w śnieg, on zrobił to w krok za nią. W końcu udało mu się zabić stworzonko, które za ogon zaniósł do obozu. 

Po chwili zobaczył ciężarną Rumianek, wiewiórkę i mysz, przypomniał sobie. A jeśli by tak...? 

Rozejrzał się, nie widząc nigdzie liliowego futra. Więc jeszcze nie wrócił! Ha, będzie przed nim! Da jej jedzonko i pokaże się z najlepszej strony... Plan idealny, niech się ten Szczawik wypcha. 

- Hej, Rumiankowa Pręgo! - Zawołał ją, biorąc ponownie w pysk mysz. 

Kotka machnęła przyjacielsko ogonem, kiedy poszedł. 

- Witaj, Barwinkowy Podmuchu. - Przywitała się życzliwie, a jej przyjazna i miła aura otoczyła czarnego. Była taka kochana! 

- To dla ciebie - dał jej mysz. - Wybacz, że taka malutka. 

Oczy kotki zaświeciły się. Od razu zjadła przyniesioną ofiarę, oblizując po niej pyszczek. Czarny z kolei usiadł obok, nie chcąc jakoś wracać do wojowniczych obowiązków. Może chwila ploteczek z królową mu nie zaszkodzi, huh? Nie będzie musiał pracować, tylko sobie pogada. 

- Dziękuję! - Miauknęła wesoło. Jej duży brzuch zakołysał się wraz z kotką, więc ta usiadła obok niego. 

- Żyjesz jakoś, Rumiankowa Pręgo? Pewnie nie jest Ci łatwo, z takim brzuchem! 

- Haha, łatwo nie jest ale będę mieć kociaki! - Miauknęła ucieszona.

Czarny uśmiechnął się. Kolejne bachory? Z rodzinki Berberys? Za małe mają to stado??

Nie śmiał jednak mówić tego na głos, gdyż kiedyś już zasmakował gniewu karmicielki. Właśnie matki Rumiankowej Pręgi. Nie chciałby powtórki.

- Chciałabyś bardziej kotki czy kocury? - Zapytał, patrząc na nią.

Dziwne, nigdy nie rozmawiał tak luźno z samicą. Nawet z Tańczącą zazwyczaj rywalizowali, a ich rozmowy były bardziej przechwalankami.

Machnął ogonem. Było miło, taka atmosfera przyjemna i fajna. Tak to by mógł.

Przyszła matka zamyśliła się chwilę.

- Ważne, żeby były zdrowe - odpowiedziała.

- Serio? No weź! - Przewrócił oczami. W kółko jedna odpowiedź! - Jak urodzisz kotki to będziesz mieć spokojne życie, ale kocury?? Zło wcielone! Możesz zrobić z nich armie i przypuścić atak... Na Szczawika! O! A ja ci pomogę, sam wyszkolę twoje dzieci żeby mu spuściły manto.

Pokiwał głową na własne słowa. Kotka zaśmiała się, a czarny usłyszał za sobą czyjeś kroki. 

<Szczawik? 💛>