Od Zimorodkowej Łapy CD Sroczej Łapy

Co się z nią stało? Gdzie jest i dlaczego uciekła? Pytania, pytania i same pytania. Pomyśleć jeszcze, że Zimorodek nie mogła znaleźć jakiejkolwiek odpowiedzi na chociażby jedno z nich. Zamiast tego po prostu szwędała się po okolicy poszukując siostry. Dodatkowo zaczęło się ściemniać i zimno dawało się we znaki. Nie było lepszego momentu żeby Sroka sobie uciekła, no naprawdę nie było! Zimorodkowa Łapa przeklinała w myślach siostrę. Była zła, że teraz musi jej szukać kiedy już się robi ciemno, a pewnie Poplamione Piórko już wróciła z patrolu i zastanawiała się gdzie są jej córki. Chociaż pointka nie chciała przyznać tego przed samą sobą ogromnie się martwiła i być może to jeszcze dodatkowo napędzało jej emocje i mobilizowało do dalszej tułaczki. Co wpadło do głowy tej kotce? Trudno było powiedzieć co właściwie Srocza Łapa myśli i jakie ma przyczyny swych czynów. Zimorodek westchnęła i zawróciła kiedy jej łapy z coraz większą trudnością przedzierały się przez śnieg. Postanowiła zawrócić do obozu i spytać się Zlepionej Łapy gdzie może być cętkowana. To aż dziwne jak dużo czasu ze sobą spędzali… kotka postanowiła przy najbliższej okazji spytać przyjaciółkę. Właściwie czy relacje między Sroczką, a Zimorodkową Łapą można określić jako przyjacielskie? Pytania. Życie byłoby o wiele łatwiejsze gdyby nie napływałyby one do głowy dodatkowo z każdą chwilę mnożąc się jeszcze. W końcu. Obóz. Kotka z ulgą weszła do upragnionego miejsca i chyłkiem, aby nikt jej nie pytał gdzie była przekradła się do legowiska uczniów.
- Zlepku? – powiedziała mając nadzieję ujrzeć kocurka. Zaraz z ciemności wyłonił się liliowy łeb Zlepionej Łapy.
- Tak? – powiedział niepewnie. Co prawda to prawda nigdy ze sobą nie rozmawiali.
- Sroczka znik… – kotka ugryzła się w język. Nie może zdradzić, że doprowadziła do zaginięcia własnej siostry mimo, że tak naprawdę nie miała na to większego wpływu. – Wiesz gdzie może być Sroczka? – spytała. Na twarzy ucznia zakwitła troska.
- A co się stało? – spytał zmartwiony. Zimorodkowa Łapa powtórnie ugryzła się w język i poczuła teraz metalowy smak krwi. Jeśli tak dalej pójdzie to nie będzie go już miała! No, ale kotka musiała przyznać, że trudno było nie zdradzić sekretu patrząc w te przepełnione poczciwością i niepewnością oczy.
- Nic. Czy znasz miejsce, w którym Sroczka czuje się jakoś… lepiej czy coś? – Zlepiona Łapa zamrugał zdziwiony.
- Nie mam pojęcia czy wiem o co ci chodzi, ale jeśli chodzi o jej ulubione miejsce to może nim być na przykład takie powalone drzewo – kocurek wydał się lekko rozkojarzony.
- Dobrze, dzięki – powiedziała Zimorodek i jak mogła najszybciej pobiegła w stronę znajomego miejsca. Nie zwracała uwagi na koty, które tym razem zwróciły na nią większą uwagę widząc jak ucieka z obozu. Córka Meatball dobrze znała to miejsce, a raczej Poplamione Piórko jej je pokazała więc czy tak dobrze znała to jednak nie można powiedzieć. W każdym razie kotka domyśliła się o co chodzi koledze. W końcu nie da się przeoczyć ogromnego powalonego drzewa. Przebierała jak mogła najszybciej łapkami, denerwowało ją tylko, że żeby się jakoś szybko posuwać musiała skakać, a to nie była jej mocna strona. Śnieg przyczepił się do jej futerka i kotka pragnęła już tylko wrócić do ciepłego legowiska. Stop. I znaleźć siostrę.

- Sroczko? Srocza Łapo? – zawołała kotka gdy z ulgą dostrzegła jakiś koci kształt na wielkim pniu. 

Pointka goniła za siostrą, ale brakło jej już sił i posuwała się coraz wolniej. No cóż. Już przynajmniej wie, że ma popracować trochę nad wytrzymałością.
- Sroka! Poczekaj! – wydusiła i stanęła obserwując jak ciemny kształt znika za drzewami. Nabrała powietrza wdychając zimno. Zamknęła oczy i… zamrugała szybko starając się odgonić mroczki. Już od jakiegoś czasu znajdowała się w lesie podczas pory nagich drzew dodatkowo siląc się na jak najszybszy bieg. – Sroczko! – zawyła i padła na ziemię. Może dałoby się to przetrwać gdyby chociażby kotka zjadła coś przed drogą, ale zważywszy również na to już opadały z niej wszelkie siły.

Koteczka poczuła nieprzemożną senność i zamknęła oczy.

<Sroko? Przepraszam, nie zamierzałam robić jakiejś dramy, ale potem zauważyłam, że bardzo możliwe, by kot rozmiarów kociaka przedzierając się przez zaspy śnieżne, który ponadto nie zjadł obiadu i w nocy gdy temperatura spadła, stracił nieco siły podczas godzinnego lub więcej biegu xD>