Od Kawczej Łapy (Kawczej Nicości)

Jakiś czas temu

Po kłótni z Tęczową Łapą Kawcza Łapa niezbyt miał z kim rozmawiać. Nicość wiedział, że powinien przeprosić za to, że go poniżył, mimo to nie zamierzał zrobić tę stronę całkowicie nic. Był jednym z mniej ciekawych Wilczaków, a skoro obraził się za kilka głupich słówek czy żartów, to znaczy, że nie zasługiwał na jego przyjaźń, ani tym bardziej na miano prawowitego Wilczaka. Czarny kocur spotkał się więc z nowym problemem. O ile brak Tęczy go nie obchodził, o tyle brak kumpla, któremu mógłby pomarudzić o swoim ojcu czy też o tym, jak beznadziejnie szły mu polowania, już trochę mu przeszkadzał. Czuł, że treningi, o które ciągle wypraszał Księżyca, dają mu psychicznie w “kość”. Tak bardzo skupił się na tym, aby jak najszybciej zostać wojownikiem, że zapomniał o tym, że powinien posiadać życie społeczne. Księżyc postanowił wyruszyć dziś na większe polowanie, co znaczyło, że mógł mieć spokój na prawdopodobnie cały dzień. I byłoby tak do momentu, w którym nie podszedł do niego Bzycząca Łapa. Nicość uśmiechnął się krzywo na widok towarzysza z legowiska.

— Idziesz z nami na polowanie — stwierdził czekot.

Czarny uniósł brwi.

— Przesłyszałem się czy może jednak faktycznie było to stwierdzenie? — zamrugał.

— Rozbity Księżyc mówił, że powinieneś poćwiczyć znowu wspinaczkę przed swoim mianowaniem. Ponoć nadal nie jesteś w tym wystarczająco dobry — odparł z uśmiechem na pysku.

Nicość westchnął.

“Co też ten przygłup wymyślił?” pomyślał, drapiąc się za uchem.

— A po kiego grzyba? — mruknął zirytowany. — Dla niego nie będę wystarczająco dobry w niczym. Nigdy — dorzucił, odwracając wzrok.

Bzyczek otworzył pyszczek, tak jakby chciał coś powiedzieć, ale jednak się zawahał. Nicość znał go dosyć długo, więc było to czymś dla niego nowym. Nie byli może przyjaciółmi, ale spędzili ze sobą wystarczająco dużo księżyców, aby zielonooki zrozumiał, że czekoladowemu rzadko kiedy zamyka się pyszczek. Zmarszczył nosek, wyczekując na jakieś słowa z jego strony.

— No wypowiedz żeś się wreszcie — burknął w końcu.

— Właściwie to jutro masz być mianowany. I to… Księżyc tak chciał. Zachwycał się, jaki to jego uczeń jest bystry i umiejętny — mruknął niepewnie, lecz z uśmiechem.

Nicość przymknął na moment oczy.

“No tak, czasem zapominam, że mimo wszystko widzi we mnie syna. Jakież to denerwujące” pomyślał, wzdychając pod nosem.

— Dobra, niech będzie — odmruknął w końcu.

— Co ty myślałeś, że masz jakiś wybór? — parsknął Bzyczek. — Ja całkiem dobrze sobie radzę ze wspinaczką. W razie czego też cię poduczę.

Nicość kiwnął głową. Może od zawsze miał przyjaciół, ale nie przywiązywał go nich szczególnej uwagi?

Następnego dnia

Kawcza Łapa siedział przed legowiskiem uczniów, czekając na zebranie. W końcu z legowiska przywódczyni wyszła szylkretowa kotka. Czarny kocurek zmrużył oczy, zastanawiając się, kiedy zacznie mówić. Weszła na Miejsce Przemówień, a uczeń zaczął się powoli zastanawiać czy Zalotna Gwiazda planuje może coś takiego jak śmierć. Na ten moment wyglądała na dosyć niezniszczalną, co w jej wieku było czymś niezwykle imponującym. Kocurek stawił się w wyznaczonym miejscu, czekając, aż przywódczyni wybierze odpowiedniego dla niego kandydata spośród kotów z tłumu, który mógłby być równie dobry w byciu wojownikiem. Nicość nie był więc zdziwiony, gdy przed swoimi oczami nie ujrzał żadnego z uczniów, lecz białe, długie futro z niebieskimi oczami. W tamtej chwili brakowało uczniów w podobnym wieku i o podobnych umiejętnościach, co znaczyło, że musiał wziąć udział w pojedynku z własnym mentorem i zarazem ojcem. Kawcza Łapa uniósł wzrok, aby ujrzeć ciepły uśmiech Rozbitego Księżyca, który przyglądał mu się z wielką jak zawsze, irracjonalną dumą. Nów wysunął pazury, naprawdę wierzył, że bieluch ni zamierza dać mu forów. Było zresztą dokładnie tak, jak sądził. Biały walczył zaciekle, jednak walka od zawsze była jego słabością, o czym czarny uczeń wiedział od samego początku treningów. Obojgu nie brakowało sprytu, co zapewne mogłoby zaważyć na zwycięstwie Nicości, gdyby nie większą siłą, której Księżycowi natomiast brakowało. Ojciec i syn. W jakiś sposób się dopełniali, zielonooki był tego bardzo świadomy. To, czego nie potrafił on, potrafił Rozbity Księżyc i na odwrót. Razem tworzyli świetny duet. Pojedynek trwał dosyć długo, jednak ostateczną wygraną dostał uczeń. Spojrzał na ojca, wycierającego krew znad nosa. Jego uśmiech zbladł. Czarny kocurek nie martwił się tym jakoś szczególnie, choć zauważył, że ostatnio bieluch był jakiś inny, dziwniejszy niż zwykle. Nie miał jednak czasu na dłuższe rozmyślania o futrzastym, gdyż właśnie miała się odbyć jego ceremonia.

Kawka uniósł głowę, wpatrując się w oczy Zalotki. Nie była aż tak przerażająca, jak sądził, ale z pewnością jej nie lubił.

— Ja, Zalotna Gwiazda, przywódczyni Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Kawcza Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia?

— Przysięgam — miauknął Nicość, wypinając pierś.

— Zatem mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Kawcza Łapo, od tej pory będziesz znany jako Kawcza Nicość. Klan ceni twój spryt i lojalność oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka — mruknęła przywódczyni.

Kawcza Nicość kiwnął głową, a następnie rozpoczęło się wiwatowanie. Zielonooki szukał wzrokiem białego kocura, jednak nie był w stanie nigdzie go dojrzeć. Wzruszył ramionami, zastanawiając się, po co właściwie miałby go szukać. Nie miał litości dla Kwadry, więc on również nie powinien przejmować się jego byle ranką na nosie.

[857 słów]

[17%]

Od Kawczej Łapy do Roztargnionego Koperku

Kawcza Łapa szturchnął łapą kremowego ucznia.

— Nie śpię. Co chcesz? — zapytał Tęcza, liżąc się po łapie.

— Wyglądasz coraz gorzej stary — mruknął Nicość.

Nie wiedzieć, dlaczego w jakiś sposób zaprzyjaźnił się z niebieskookim kocurem. Mieli bardzo różne charaktery, inne preferencje, style życia, wiarę i nadzieję na przyszłość, a mimo to jakimś cudem się dogadywali. Wspólnie tworzyli trochę przerażający i nienaturalny, lecz bardzo zgrany duet. Energia Tęczowej Łapy i psotliwość Kawczej Łapy kończyła się problemami, z którymi zawsze jakoś zdołali wykaraskać się ze sprytem. Tego dnia czmychnęli z obozu, kierując się w stronę terenów za Opuszczonym Obozowiskiem. Kawka słyszał niegdyś od Księżyca, że była tam wycinka lasu. Oprócz tego zmarła tam też jakaś Barczatka, czy ktoś taki. Nicość mógł się mylić odnośnie do tego imienia, ale nie zastanawiał się nad tym ani wtedy, ani teraz. Uczniowie przepłynęli rzekę, trafiając na odcięty kawałek terenów klanu. Chcieli iść dalej, jednak do nozdrza obojga dotarł okropny zapach rudo Futrego stworzenia. Nicość zjeżył futro.

— Musimy uciekać. JUŻ. Przepłyniemy rzekę — miauknął Kawka, powoli, idąc w stronę. — Nie przepłynie rzeki! Na pewno! — dodał, płynąć w stronę brzegu, na którym jeszcze chwilę wcześniej byli.

Intuicja zawiodła zielonookiego.

— Chyba jednak tu płynie — miauknął Tęczowa Łapa, ledwo trzymając się na łapach.

Zaczęli biec, ile sił w łapach, w końcu, trafiając do Potwornej Przełęczy. Skryli się za jednym z kamieni, oddychając ciężko. Chwilę po tym Nicość usłyszał jak coś, a może raczej ktoś upada na ziemię z cichym hukiem.

— Tęczowa Łapo? Żyjesz? — zapytał Kawka, szturchając go łapą. — Nie będę cię ciągać przez całe tereny, nie powinniśmy nawet wychodzić! No daleeejj!!! — miauknął.

Zaczął się zastanawiać, czy kocur w ogóle żyje. Zaraz, jednak mógł usłyszeć ciche pochrapywanie.

— Nie no ja cię rozszarpię — warknął cicho, gryząc starszego ucznia w ucho.

Tęcza mlasnął i otworzył oczy.

— Do obozu. Już. Nie będę cię nosił nie ma opcji. Idziemy do medyków — mruknął rozzłoszczony.

***

Weszli do legowiska medyka. Cała trójka na szczęście była na swoim miejscu.

— Roztargniony Koperku — zaczął Kawka. — Ten przygłup nie może spać — miauknął zdyszany.

<Roztargniony Koperku?>

[328 słów]

[7%]

Od Kawczej Łapy do Makowej Iluzji

Wczorajszy patrol z Makową Iluzją, Tęczową Łapą i Nocnym Śpiewakiem musiał podsunąć Rozbitej Księżycowi genialny pomysł, jakim było wysłanie Tęczowej Łapy i jego mentorki na polowanie, aby mogli porównać swoje umiejętności. Czarny kocur miał jednak wrażenie, że Księżyc chciał po prostu popisać się przed rudą kotką, że ma lepszego ucznia. Kawka postanowił, więc nie wtryniać się zbytnio w wizję bielucha i wyszedł grzecznie z całą trójką z obozu, kierując się w stronę Opuszczonego Obozowiska. Mało Rozbity Księżyc wiedział o tym, jak bardzo beznadziejny był w rzeczywistości Nów w polowaniach. Gdy dotarli w końcu na miejsce Makowa Iluzja wydawała się nieco nerwowa. Zauważyli to prawdopodobnie wszyscy, lecz nikt prócz wielce troskliwego Księżyca nie zwrócił na to uwagi. Nicość zastrzygł uchem i wytężył skupienie, chcąc usłyszeć, o czym rozmawiała z jego ojcem i zarazem mentorem.

— Wiesz… bo ja naprawdę nie przepadam za polowaniem. Nienawidzę uśmiercać zwierzyny. A walka… jest jeszcze gorsza — miauknęła kotka.

Kawka przewrócił oczami.

„To po jakiego grzyba zostałaś wojowniczką? Już lepiej by było jej jako samotniczce, o pieszczotach nie wspominając. Żyłaby sobie tam pewnie jak ryba w wodzie” pomyślał czarnulek.

— Polujesz? — zapytał Tęczowa Łapa.

— Oj ucisz się, aktualnie to akurat podsłuchuję — odmiauknął, nerwowo machając łapą w stronę kremusa.

— Jak chcesz — wzruszył ramionami, odchodząc kawałek dalej.

— … i też nienawidzę polować, walczyć. Lubię biegać, ale to wszystko. Bo widzisz niestety jesteśmy do tego zmuszeni. Z pewnością jesteś tego świadoma? Nie boisz się zanurzyć kłów w martwej zwierzynie, aby ją spożyć, ale obawiasz się samego polowania? Zgaduję. Swoją pierwszą zwierzynę byłem w stanie złapać dopiero po kilku księżycach, a Kocimiętkowy Wir za każdym razem patrzyła jak chwilę po tym płaczę. Damy sobie radę — uśmiechnął się Księżyc.

„I to ma być mój mentor? Przecież to mameja jakaś” pomyślał Kawka, mrużąc oczy.

Po chwili wrócił Tęczowa Łapa z myszą i niewielkim wróblem. Nicość zjeżył futro.

Ustawił się, aby zapolować na ryjówkę siedzącą przy okolicznym krzaku, jednak kremowy kocur był pierwszy.

— Za wolno — miauknął wesoło, a Kawczy czuł, jak coś w nim się gotuje.

— Idź mi stąd lepiej, bo za siebie nie ręczę — warknął cicho, odsuwając się kawałek dalej.

Rozpoczął polowanie kawałek dalej. Jakimś cudem udało mu się złapać wiewiórkę. Co prawda niezbyt mięsistą i musiał wbiec za nią na drzewo, bo mu uciekła, ale ostatecznie mu się udało.

— Dobrze się czujesz? Tęczowa Łapa, który wydaje się zaraz zasnąć na stojąco upolował więcej od ciebie — zapytał Księżyc, przechylając główkę.

Nicość nie był w stanie, czy był to bardziej troskliwy, czy szyderczy gest. Nie słysząc odpowiedzi bieluch wysunął się do przodu, aby porozmawiać z Tęczową Łapą.

— Jak to jest, że ty boisz się polować, a twój uczeń jest, w tym tak dobry? — zapytał Makową Iluzję Kawka.

<Makowa Iluzjo?>

[440 słów]

[9%]

Od Nicości (Kawczej Łapy) do Nocnego Śpiewaka

Kiedyś

Pomimo braku dalszego kontaktu ze Skowronkiem Nicość z łatwością odgadł, który dokładnie kot był jego drugim ojcem. Czarny kocur z idealnie ułożonym futrem z wczepionymi w tak samo idealnych lokalizacjach ozdobach w postaci kwiatów i kolorowych piór. Gdyby małego czarnulka to obchodziło lub gdyby po prostu miał dłuższą sierść może, nawet by mu pozazdrościł wyglądu, w którego najwyraźniej włożył trochę więcej wyobraźni i kreatywności. Biorąc to jednak pod uwagę krótkowłosy mógł tylko przewrócić oczami i ignorować kocura tak jak każdego, innego, spotkanego w żłobku.

Aktualnie

— Niicooość. Kawcza Łapo. Chodź, jesteśmy wyznaczeni na patrol. No dalej, trzeba upolować trochę zwierzyny. Wkrótce nie będzie z czego polować, zbliża się Pora Nagich Drzew. Już wiesz jak często się zdarzają wypadki przez mokrą ściółkę i kamienie — trajkotał Rozbity Księżyc.

Czarny, czując, że nie uwolni się od gadania niebieskookiego półgłówka zdecydował się, że w końcu wstanie ze swojego legowiska i wyruszy na patrol razem z grupą, tak jak bieluch oczekiwał. Przeciągnął się i wyszedł na zewnątrz, mrugając kilkukrotnie oczami, aby przyzwyczaić się do nieco innego światła. Przed jego oczami stanął widok dokładnie takiej ekipy: Makowa Iluzja grzebiąca pazurem w ziemi, Tęczowa Łapa bez przerwy trajkoczący do rudej kotki, choć wyraźnie niewyspany, ale też Nocny Śpiewak, spokojny i nie rzucający się w oczy. Grupy patroli musiały być coraz większe, aby mogły przeczesywać większe obszary w poszukiwaniu pożywienia.

Szli w stronę Opuszczonego Obozowiska.

— Zimno trochę, co nie? Nocny Śpiewaku masz niezłe futro — stwierdził Kawka z uśmiechem, usiłując nie dodawać do niego szczególnie widocznego jadu. — Skąd takie fajne piórka?

<Nocny Śpiewaku?>

[252 słowa]

[5%]

Od Nicości (Kawczej Łapy) do Skowronka (Skowronkowej Łapy)

Dawniej

Nów przede wszystkim słuchał. Wysłuchiwał płaczu matki, cichego kwilenia swojej siostry. Sam nie płakał zbyt wiele. Pełnia mogła płakać zupełnie ot tak, jednak powód rozpaczy matki nie był małemu kocurowi zupełnie znany. W końcu któregoś dnia poczuł, jak płacz, smutek i pustka matki ustaje, zastąpiona przez euforię. Wtedy też w jego życiu pojawił się nowy głos. Słysząc ekscytację Kwadry postanowił otworzyć oczy, aby ujrzeć co ją tak uszczęśliwiło. Wtem przed jego oczami pojawił się czarny kocur z niewielką ilością bieli.

— Spójrz Kwadro. Jaki on chudy… — mruknął kocur, poruszając ogonem. — Jestem Sierp. Twój… ojciec. Teoretycznie, bo lepiej mnie tak nie nazywaj — uśmiechnął się ciepło, jednak było w tym uśmiechu również coś szyderczego. — Matka cię jakoś nazwała? — zapytał, a kocham tylko zamrugał. — Powinnaś je zabić Kwadro, gdy jeszcze nie potrafiły nawet prawie wcale się poruszać. Nic z nich dobrego nie wyrośnie.

Kwadra przełknęła ślinę, przykrywając lekko sobą kocięta.

— Jak mają być silne, skoro nie mogę nawet zapolować, aby zapewnić im pożywienie? W tym tempie… będę musiała je pożegnać. Ty o nie, nie zadbasz — odparła chłodno bicolorka.

— Dlatego powinnaś zabić je wcześniej — odparł kocur, a kotka zjeżyła futro.

— Nigdy — syknęła.

Pierwsze przyjście do żłobka Nicości

Nicość człapał powoli za Księżycem niczym więzień skazany na egzekucję. Szli do żłobka, gdzie miał ponoć spotkać nowych znajomych, którzy według słów Księżyca mieli być chętni do zabawy z nim. Tylko że czarny kocurek nie miał ochoty ani zamiaru się bawić. Mimo, to i tak przywitała go cała banda. Bzyczek, Pyza, Bryzka i Skowronek, dokładnie tak przedstawiła się czwórka kociaków. Z czego dwoje z nich jak dowiedział się Nicość jeszcze do niedawna zamieszkiwało Klan Nocy, z którym ponoć Klan Wilka miał sojusz. Księżyc, widząc, że czarny zostanie w teoretycznie dobrych łapach odszedł do swoich obowiązków.

— Hej, ty! Ten biały to Twój ojciec? Gdzie mama? — zapytał dymny kociak, wielce zainteresowany nowym osobnikiem.

Podszedł do Nicości i zaczął go wąchać, jakby był najciekawszym obiektem w żłobku.

— Niezbyt… — mruknął, a w jego głosie dało się wyczuć obrzydzenie. — Moja matka nie żyje. Ojciec to… kleszcz na tyłku — odparł, siadając na ziemi.

— Aahh… Ja mam tatę. I drugiego tatę. Chodź, pokażę ci! — miauknął nagle, zaczepiając drugiego kociaka łapą.

Nicość postanowił pójść za pomarańczowookim. Przed jego oczami stanęła… szylkretka.

— Przecież to kotk… — zaczął, jednak nie było dane mu skończyć, bo jego towarzysz postanowił nagle pacnąć go w łebek.

— To Pszczeli Rój. Urodził mnie i moją siostrzyczkę. Wkrótce przyjdzie pewnie też Nocny Śpiewak, chciałbym, żebyś go poznał. Skąd jesteś?

— Z daleka. Z szopy. Mieszkałam tam z rodzicami i… siostrą — odmiauknął, a swoją wypowiedź zakończył cichym westchnieniem.

W jego oczach zakręciły się łezki. Wytarł je szybko łapami.

— Siostrą? Gdzie ona jest? — zapytał Skowronek, rozglądając się.

— Umarła… z głodu — odmruknął niewyraźnie Nicość.

— Hej Skowronku, daj trochę odpocząć nowemu koledze, dobrze? Za jakiś czas pokażesz mi żłobek i poznasz go z innymi — miauknął Pszczeli Rój, a Skowronek, chociaż średnio chętnie posłuchał się ojca.

Aktualnie

— Kawcza Łapooo. Wstajemy. Chodź, Skowronkowa Łapa i Sowi Zmierzch są już dawno gotowi. Musimy zrobić dodatkowe ćwiczenia z pojedynków między uczniami. W końcu chyba zamierzasz je wygrać co? — miauknął zachęcająco Rozbity Księżyc, szturchając ucznia nosem. — No dalej. Idziemy.

Nicość zamrugał i dokładnie przeanalizował wypowiedź kocura. Wstał z ziemi i wyszedł z legowiska, aby skierować się w stronę wyjścia z obozu. Nie było mu dane nigdy więcej pogadać ze Skowronkiem, dlatego widząc go teraz niemal podskoczył. Dymny kiwnął Nicości na przywitanie, nie odzywając się zbyt wiele. Wydawał się być znacznie spokojniejszy niż te kilka księżyców temu. Wyszli z obozu i skierowali się w stronę starego obozowiska. Nie było tam zbyt wiele zwierzyny, przez zaglądających tam niegdyś dwunożnych, lecz z pewnością było trochę przestrzeni, aby jednocześnie móc łatwo poćwiczyć walkę wśród drzew.

— Hej Skowronkowa Łapo. Jak idą ci treningi? — zaczepił drugiego ucznia Kawczy.

<Skowronkowa Łapo?>

[618 słów]

[12%]

Od Nicości (Kawczej Łapy) CD. Tropiącej Łaski

Jakiś czas po przybyciu Nicości

Wschodzący księżyc, zachodzące słońce, odbicia serca Nicości świadczyły o tym, że wciąż był żywy. Przeżył spotkanie z kocurem, który zabił jego matkę, a nawet pozwolił mu na to, aby przyjął go do swojej skomplikowanej społeczności. Czarny kocur zdecydował się na stanie, na uboczu, przynajmniej do momentu, w którym odkryje działanie tego całego Klanu Wilka. Cieszył się, że nie był zbytnio zaczepiany przez innych, ale fakt, że biała kupa futra doglądała co jakiś czas jego stanu niezmiernie go irytował. Liczył na to, że prędko się od niego odczepi i nie wróci do leczenia go nigdy więcej. Zielonooki wpatrywał się w kocięta Miodowego Ula, czując mroźne kłucie gdzieś w sercu. Ten widok tak bardzo przypominał mu o Kwadrze i Pełni. Rozbity Księżyc może również był białofutry, ale w niczym nie przypominał jego irytującej siostrzyczki, za którą strasznie tęsknił. Gdy zostawał sam na sam z myślami, miewał momenty, gdy żałował tego, że biały wojownik zjawił się tak późno. Może wtedy Pełnia byłaby tu wraz z nim? Pozostawało mu tylko snuć smętne scenariusze na ten temat.

— To ty jesteś kociakiem, którego przyniósł Rozbity Księżyc. — Nicość odwrócił się w stronę nadchodzącego głosu. — Nie wyglądasz na zbyt krzepkiego, ale jesteś wyższy niż inne kocięta. To dobry znak. Nie jesteś najgorszym, co Klan Wilka spotkało — stwierdziła zielonooka kotka.

Nicość zamrugał kilkukrotnie. Jej tu jeszcze nie spotkał.

„Chyba nie będzie kolejnym Księżycem co?” pomyślał czarnulek, drapiąc się za ucho.

— Podejrzewam, że w innym przypadku byłbym martwy — odmruknął, mrużąc ciemnozielone oczka. — I tak, oczywiście przyniósł mnie Księżyc — odparł chłodno.

Nie czuł się bezpiecznie w towarzystwie kotki. Nie rozumiał, dlaczego, ale czuł od niej podobny chłód, który dawniej czuł od swojego ojca. Wiedział, że nie mogła mieć żadnego związku z istnieniem Sierpa, a jednak czuł niepewność, którą tak jak w przypadku rozmów z ojcem chował za maską odwagi.

— Czy czegoś potrzebujesz? Jak masz na imię? — wraz z zapytaniem zamachnął się ogonem na drugą stronę, spoglądając na wojowniczkę spod przymrużonych powiek.

Aktualnie

— Wstajemy. Cały dzień przed nami — usłyszał chwilę po świecie Nicość.

Zebrał trochę mchu ze swojego posłania i bez zbędnego zastanowienia wsadził go sobie w uszy.

— No wiesz, ty co? — burknął biały, siadając na zadku tuż obok swojego ucznia.

Reszta uczniaków powoli budziła się ze snu.

— Jeszcze nie jest nawet porządnie jasno… Daj sobie luzu Księżyc… — wypowiedziała Kawka, mlaszcząc cicho.

— Och, ależ nie ma takiej opcji! Wykorzystasz coś, czego uczyłem cię ostatnie mi czasy — miauknął wesoło niebieskooki, a czarny zastrzygł tylko na to uchem.

Nawet w tej chwili nie pamiętał co właściwie ostatnio mieli na treningach.

— Hej Zjawowa Łapo. Chciałbyś zabrać na trening Aksamitkowy Nos, żeby wspólnie poćwiczyć pojedynki? — zapytał biały.

Nicość wstał, gdy tylko usłyszała słowo pojedynki.

— SERIO? TO JUŻ? Naprawdę mogę? — zapytał wyraźnie podekscytowany.

— Pewnie. Myślę, że w tej chwili… byłbyś w stanie bez problemu pokonać każdego ucznia Klanu Wilka — mruknął radośnie w jego stronę.

Nicość zmrużył oczy, ale kiwnął głową. Zjawa zdążył wstać w legowiska, a nawet znaleźć Aksamitkowy Nos i przyprowadzić ją przed wyjście z obozu. Kawczy rozejrzał się po obozie, spoglądając na czekoladową kotkę. Przypominała mu trochę koleżankę z legowiska Pyzowatą Łapę. Poza tym był pewien, że to właśnie z nią rozmawiał niegdyś w żłobku. Gdy ich oczy się spotkały, kotka nagle wstała. Podeszła do całej czwórki, kiwając tylko lekko głową na przywitanie.

— Idę z wami — mruknęła Trop.

Wyszli z obozu. Na przodzie Rozbity Księżyc z Aksamitkowym Nosem, zaraz za nimi Zjawowa Łapa, a na samym końcu Kawcza Łapa razem z Tropiącą Łaską.

— Słyszałam, że treningi nie idą ci najgorzej. Miałam rację, że wyjdziesz na koty. Wierzę, że będziesz dumą dla Klanu Wilka. Większą dumą niż Twój mentor — miauknęła szylkretka, kierując się w stronę Nicości, który niekoniecznie był powinien, co miał zrobić z takim komplementem.

— Muszę być lepszy od niego. Najlepiej od wszystkich. Zrobię, co mogę, aby w przyszłości wstąpić w szeregi najlepszych wojowników, a później zmarłych Mrocznej Puszczy — mruknął cicho, korzystając z tego, że reszta była kawałek dalej.

— Jesteśmy na miejscu — rzuciła z przodu Aksamitka.

Wylądowali przy Czarnych Gniazdach, więc poza pojedynkami uczniów był to też poniekąd patrol graniczny.

— Starajcie się nie używać pazurów, dobrze? Ich używamy tylko do walki z wrogiem lub przy polowaniach — miauknął Księżyc, tak jakby wiedział, że powinien przypomnieć o tym młodemu, byłemu samotnikowi. Kawcza Łapa ustawił się do walki, wraz z drugim uczniem. Obaj wykorzystywali poznane dotychczas technik swoich mentorów, Nicość wplątał nawet czasem coś od siebie. Pojedynek nie był dla czarnego czymś specjalnie trudnym, ale musiał przyznać, że starszy uczeń był dosyć silny. Brakowało mu, jednak zwinności, co Kawka miał już wyćwiczone. To właśnie to było decydujące dla tego pojedynku. Kilka ciosów później Zjawowa Łapa leżał na ziemi, trzymany przez Kawkę. Czarny wypiął dumnie pierś i zszedł z kocura. Nie pisał mi pomocnej łapy, zamiast tego zmierzył go tylko chłodnym wzrokiem.

— Nieźle. Chyba potrzebujesz lepszego przeciwnika — zaśmiał się Księżyc.

— Trafił ci się nie najgorszy uczeń — miauknęła Tropik.

Księżyc kiwnął głową, a Nicość uśmiechnął się zadziornie. Na chwilę, tak jakby zapomniał o przygniatających go problemach. Spojrzał na Łaskę, mrugając oczami.

— Chciałabyś może nauczyć mnie jakiegoś ruchu? Księżyc jako mentor jest w porządku, ale nie jest najlepszy w walce — uśmiechnął się, mrugając uroczo powiekami. — Proszę Tropiąca Łasko.

Księżyc wyglądał przez moment na trochę oburzonego, ale nie oponował. Czekali więc tylko na reakcję kotki. Nawet Aksamitkowy Nos zaczęła się przyglądać szylkretce, z nadzieją, że nauczy się czegoś nowego.

<Tropiąca Łasko?>

[882 słowa + pojedynki uczniów]

[18% + 5%]

Od Nicości (Kawczej Łapy) CD. Rozbitego Księżyca

Kiedyś

Nów krył się wraz z siostrą za matką, dokładnie tak, jak mu kazała. Miał tylko dwa księżyce i był słaby, do tego wyglądał jak chucherko, mimo to chciał pomóc. Nie wiedział tylko jak. Od matki dzielił kocięta również drewniany słup będący niezbyt świetną przeszkodą przeciwko agresywnemu ojcu. Stodoła w którejś mieściła się „szczęśliwa” rodzinka skrzypiała groźnie, tak jak przy każdej innej burzy, strasząc zawaleniem się. Burza, słaby budynek, prychnięcia i syki kotów w środku komponowały się w niezwykłą, lecz zatrważającą dla kocich uszu melodię, przerywaną cichym kwileniem maleństw Kwadry.

— Sierp musisz się uspokoić. Proszę — zawyła w końcu kotka, przełykając ogromną gulę w gardle.

Zamachnął się w jej stronę, a kotka zatrzęsła się nerwowo, czując, jak coś skapuje na jej łapę. Zamrugała i spojrzała w dół, aby ujrzeć niewielką kałużę krwi wydostającej się z jej polika. Podniosła smutne oczy na partnera i położyła uszy po sobie.

— P-Przepraszam — miauknęła cicho, widząc zniesmaczony wzrok kocura.

— Doprawdy beznadziejna z ciebie kotka. I te kocięta… czy one naprawdę są moje? Są takie… liche — mruczał cicho, liżąc się po piersi.

Zmierzył kotkę wzrokiem, spoglądając za słup.

— No dalej! Obrońcie matkę zapchleńce! — zarechotał, mrużąc oczy.

Ale zacznijmy od początku. Wiele księżyców temu, gdy jeszcze Nowiu ani Pełni nie było na świecie poznała się dwójka kotów. Oboje zakochali się bez pamięci, od pierwszego wejrzenia, miłością, która niegdyś nie znała granic. Skutkiem tej miłości były właśnie wspomniane kocięta. Wszystko było dobrze, dopóki te właśnie kocięta nie sprawiły, że Sierp zdawał się zmienić całkowicie podejście do swojej partnerki. Zdawała się mu obrzydliwa. Czy to przez widok jej porodu przed oczami, czy może przez ledwo żywe kulki leżące przy brzuchu matki, coś zmieniło się w poglądzie kocura. Mógł też po prostu mieć coś z głową, nie znali się zbyt wiele księżyców. Stał teraz nieomal w pozycji bojowej, gotowy w każdej chwili pokonać Kwadrę, która zresztą co wiadomo nie od dziś nie była szczególnie wspaniałym przeciwnikiem. Sierp westchnął ciężko i po długiej kłótni poszedł do kąta, zwijając się w kłębek. Kwadra podeszła do kociąt i bez żadnych słów pozwoliła im wtulić się w jej futro. Gdy tylko usłyszała pochrapywanie szturchnęła nosem swoje maluchy.

— Chodźcie. Musimy znaleźć nowe miejsce — szepnęła, schylając się, aby kocięta weszły na jej grzbiet.

Z takim oto bagażem powoli wyszła z szopy, kierując się tylko w jej znaną stronę.

Dzień po przyjściu do Klanu Wilka

Towarzystwa dotrzymywała mu przeważnie dwójka medyków. Miał posiedzieć chwilę w lecznicy, nim jego czarne oblicze wypełznie, gdziekolwiek indziej. Starsza kotka spoglądała co jakiś czas na niego z niesmakiem, tak jakby był nieświeżą rybą na stosie, co właściwie całkiem mu pasowało. A na pewno bardziej niż obecność, jak się dowiedział, jej asystentów, którzy co rusz próbowali zagadać do skwaszonego młodziaka. Oni jednak byli niczym w tej górze. Na samym jej szczycie znajdował się biały kleszcz na tyłku, który uznał sobie za powinność, co jakiś czas pchać swój ogoniasty zadek do legowiska medyka, aby przyjrzeć się wychodzi emu czarnulkowi. Gdy przyszedł w którymś momencie zdołał nawet odgryźć go w ten ofutrzony ogon, nie zniechęciło to jednak wojownika w żadnym stopniu. Nicość nie rozumiał tego wzroku, bo ten jego najprawdopodobniej mówił raczej tyle co:

„Zabiję ciebie i całą twoją rodzinę.” Dlatego ta dziwna, zdaniem małego futrzaka smutna iskierka była czymś niezwykle skomplikowanym. Nicość siedział gdzieś w kącie, gdy akurat do środka wszedł obiekt jest zamyślenia. Białe pędzelki haczyły niemal o ziemię, a na pysku miał wymalowany drobny, lecz nerwowy uśmiech. Tak właśnie prezentowała się największa mara czarnego kocurka. Wojownik nie wyglądał na kogoś, kogo Nicość powinien się bać, jednak było w nim również coś, co uświadamiało go, że pokonanie białego nie byłoby takie łatwe. Podszedł nieco bliżej, a Nicość spojrzał w górę i zamachnął się ogonem jak biczem. Zmrużył oczy i spojrzał z wyzwaniem w te niebieskie. Wtem ujrzał coś w pysku białego. Pachniało smakowicie, jednak fakt, że pożywienie trzymał Rozbity Księżyc sprawił, że zielonookiemu spełzł uśmiech z pyszczka. Drobna mysz spadła na ziemię, tuż przed łapy Nicości, ten, jednak nie zamierzał jej tknąć.

— No dalej… Jedz — miauknął zniecierpliwiony wojownik, szukając czegoś lub kogoś wzrokiem. — Proszę.

Nicość spojrzał w ogromne ślepia białego i zastrzygł tylko uchem, mając gdzieś jego prośby. Wtedy usłyszał pociąganie nosem i cichy szloch. Spojrzał w górę, widząc zapłakanego kocura. Zmierzył go zirytowanym wzrokiem.

„To ja powinienem ryczeć, a nie on” pomyślał smutno.

— S-Słuchaj. Ja p-p-przepraszam. Naprawdę. J-Ja nie chciałem! Chciałem… chciałem tylko ją odgonić. Nie wiedziałem, że tak to się skończy! W-Wiem, że wolałbyś z-zapewne tam zostać, może nawet tam umrzeć, w pobliżu swojej mamy, ale… to jedyne, co mogłem dla niej zrobić. Ona… chciała, abym się tobą zaopiekował. Nie wiem, jaki był twój ojciec, ale ja taki nie jestem i nigdy nie będę! — słowa wylewały się z tej beksy jak z wodospadu.

Nicość był teraz gdzieś pomiędzy decyzją o zwyzywaniu bezmyślnego wojownika, a stwierdzeniem, że jest poważnie szurnięty, ale wrażliwy i powinien mu wybaczyć. Klan Wilka, jak nazywało się miejsce, którego jeszcze porządnie nie zdążył zwiedzić zdawał się być niezbyt przychylny jego istnieniu. Miał w końcu bardzo niewiele księżyców i zupełny brak doświadczenia w samodzielnym życiu w dziczy. Ktoś, kto żył w tym społeczeństwie od wielu księżyców mógł się przydać. Przeanalizował dokładnie słowa białego w główce i przełknął ślinę. W oku również zakręciła się mu łezka, ale nigdy, by się do tego nie przyznał.

— Ty serio chcesz być moim ojcem? Chyba cię słoneczko przygrzało — wymamrotał, ale zaraz pokręcił głową. — Dobra. — rzucił zaraz, patrząc gdzieś w bok.

W głowie malucha zaczął kiełkować powoli pewien plan…

Aktualnie

— Wstawaj młody. Pora na trening — miauknął Rozbity Księżyc, szturchając ucznia w ramię.

— Chyba cię pogięło — mruknął, próbując zakopać się w mchu, co oczywiście doprowadziło do rozwalenia go na pół legowiska. Biały westchnął cierpiętniczo, a Nicość widział, jak bardzo tamten ma ochotę siłą wyciągnąć go z posłania. Czarnulek zamachnął się tylko niewzruszony ogonem i spojrzał prowokująco w stronę adopcyjnego ojca.

— Mógłbyś już nie marudzić? Marny będzie z ciebie wojownik z takim gadaniem — stwierdził bieluch, strzepując uchem. — No daleeej. Jak dziś pokazałeś, jak dzielnie wymieniasz legowiska i ćwiczysz wspinaczkę to wkrótce nauczę cię kilku ruchów. Może nawet zadbam o to, żebyś wziął udział w pojedynku uczniów? — zasugerował niby obojętnym wzrokiem z niby zamkniętymi oczyma, choć jedno przymknięte tylko częściowo obserwowało reakcję ucznia.

Nicość skrzywił pyszczek, ale Rozbity Księżyc ujrzał już tę iskrę w jego oku, którą uczeń próbował za wszelką cenę zatrzymać dla siebie. Czarny westchnął w końcu.

— No dobra! Ale nie zdziw się jak w twoim legowisku pojawi się jakiś robal — odparł w końcu młodszy kocur i wytrzepał się z mchu, na którym jeszcze przed chwilą leżał.

Razem wyszli z obozu, kierując się w stronę.

Czarnych Gniazd. Gdy byli już na miejscu Księżyc skonał głową w stronę ucznia.

— No to co. Wskakuj mały — miauknął ciepło biały, a Nicość spojrzał na niego spode łba.

— Ja ci zaraz dam ma… — zaczął, chociaż nie było dane mu skończyć, bo Rozbity już otwierał pyszczek, aby przerwać naganę młodziaka.

— Nie marudź. No już, na drzewo. Dasz radę — miauknął niebieskooki, mrugając uroczo powiekami. — Dasz radę synu, widziałem, jak już wiele razy wchodziłeś na drzewa.

— Ale nie na takiej wielkości! — odwarknął Nicość, ale wyciągnął pazury i zaczął próby wspinaczki na te przeklęte drzewo.

Im był wyżej, tym bardziej nie był pewien, gdzie powinien dać kolejny „krok”. Polecenia Księżyca, który rozsiadł się w dole jak księżniczka też zbyt wiele nie pomagały.

— Nie stawiaj tam łapy. Ani tam. Zaraz skręcisz kark — mruczał cicho, udając, że nie obchodzą go ruchy ucznia. — Och, no dalej!

— Czy jestem już na samej górze? Bo chyba zaraz spad… — mruczał Kawczy, aż w końcu pazury go zaczęły chyba zawodzić, bo czuł, jak zaczyna spadać. Księżyc na szczęście był na dole, więc czarny spadł idealnie na grzbiet wojownika.

— Ała, ty jesteś chory?! — zawył Rozbity z bólu, gdy tamten niby to przez przypadek przy upadku wbił pazury w skórę starszego futrzaka. Kawcza Łapa zeskoczył z białego i otrzepał się.

— Ty chyba powinieneś mnie uczyć, a nie rozsiadłeś się jak żaba na liściu! — miauknął rozzłoszczony uczeń, a Księżyc zmarszczył brwi.

— No bardzo mi przykro, że jesteś niekompetentny i prostej rzeczy nie potrafisz zrobić sam. Aż się zaczynam zastanawiać, czy Ognikowa Słota nie myliła się odnośnie ciebie.

Nicość spojrzał na Księżyca, zastanawiając się, gdzie podział się kocur, który księżyce temu płakał obficie po zabiciu jego matki. Położył uszy lekko po sobie, czując, jak chłód wzbiera w jego ciele. Uśmiechnął się zaraz głupio.

— Och, no mi bardzo przykro, że mój mentor na mnie tam, gdzie słońce nie dochodzi. Ta… jak jej tam było. Kocimiętkowy Wir nic cię nie nauczyła? — zapytał czarnulek, unosząc brwi.

— Pani Kocimiętki w to nie mieszaj, była dobrą mentorką — odparł, Kawcza Łapa zauważył, że chyba udało mu się wybić mentora z równowagi.

Nicość przewrócił tylko oczami i ponownie wszedł na drzewo, tym razem, docierając już nieco wyżej. Zszedł z drzewa, co było już nieco większym problemem, ale przynajmniej się nie połamał.

— Ej Księżyc. Jaki byłeś kiedyś? Czemu nazywasz jedną z mistrzyń panią Kocimiętką? — zapytał. — I gdzie są twoi rodzice? — dorzucił mimowolnie, uśmiechając się nieco kąśliwie.

Nicość był po księżycach w Klanie Wilka, że ostatnim pytaniem mógłby dokopać swojemu ojczulkowi. Jego rodzice najprawdopodobniej nie żyli. Ewentualnie było samotnikami. Jedyny koci osobnik, w jakiego towarzystwie widział, kiedykolwiek mentora to był ten cętkowany rudzielec, z którym nigdy nie zamienił słowa, co zresztą też trochę dziwiło młodzieńca. Biały spojrzał na zielonookiego i westchnął cicho, uśmiechając się delikatnie.

— Czy naprawdę musisz to wiedzieć? To jest… przeszłość. Naprawdę musisz wiedzieć, że twój mentor większość życia był porażką? — mruknął cicho, grzebiąc pazurkiem w ziemi.

Nicość zmarszczył brwi, ale kiwnął głową na tak. Oczywiście, że musiał wiedzieć. Kocur miał być jego ojcem, a w rzeczywistości zamienili tylko kilka rozmów. Fakt faktem bieluch przynosił mu jedzenie i czasem sprawdzał jego stan, ale zawsze zdawał się być myślami gdzie indziej. Tak jakby ciągle coś się działo. Nawet po księżycu od zabicia Kwadry wciąż był przygnębiony. Czarny kocur zastanawiał się co mogło być tego wszystkiego powodem. Z drugiej strony… czy naprawdę powinien aż tak się przejmować niebieskookim? To on był mały i nic nie powinien rozumieć. Nie powinien służyć dorosłemu wojownikowi za wysłuchującego problemów. Zaczął się zastanawiać, czy zadawanie pytań było dobrym pomysłem, ale w tym samym czasie Księżyc zdecydował się jednak co powiedzieć.

— Byłem bardzo… wrażliwy. Naprawdę bardzo wrażliwy. I nic do mnie nie docierało. Urodziłem się w nieodpowiednim klanie i miocie. Łagodny i z miękkim jak ptasie piórko sercem. Do tego byłem bardzo emocjonalny. Łatwo wpadałem w złość, wiecznie potrzebowałem uwagi innych… w szczególności Jaskółczego Ziela. I wszystkie informacje babci Borsuk… Może gdybym słuchał dziś byłoby inaczej. Może mógłbym uniknąć niektórych sytuacji. Z księżyca na księżyc zaczęło być inaczej, aż w końcu jesteśmy tu. Klan Wilka mnie zmienił. Trudno stwierdzić, czy na lepsze, czy na gorsze — rozejrzał się po okolicy, wyszukując wzrokiem żywej duszy. — Mroczna Puszcza najwyraźniej próbuje dać mi szansę.

— Skąd pani Kocimiętka? Co ma z tym wspólnego Jaskółcze Ziele? Babcia Borsuk? No i to jedno pytanie… Twoi rodzice? — zapytał ponownie Nicość, jednak zyskując nieco zainteresowania w historię bielucha.

— Niektórych nazywałem właśnie panem, czy panią. Taki… zwrot grzecznościowy. Nie jestem pewien, czemu to robiłem, ale do dziś nazywam tak niektóre koty. Babcia Borsucza Puszcza. Była silną kotką, pełniła rolę, którą aktualnie pełni Ognikowa Słota — mruknął, celowo omijając zapytanie o Jaskółkę. — Mój ojciec był samotnikiem. A matka… to właśnie Jaskółcze Ziele. Była troskliwa, ale tylko niestety do pewnego momentu — mruknął niechętnie. — Wiesz, czasem myślę, że mógłbym z nią porozmawiać. W końcu staję się kotem, którym zawsze chciała, abym był. Mimo że ja tego nie chciałem.

Nicość kiwnął główką, rozumiejąc niemal wszystko.

— Jak ty widzisz Mroczną Puszczę? Słyszałem opowieści Ognikowej Słoty, ale mam wrażenie, że dla każdego jest czymś innym — stwierdził kocurek.

— Widzę ją… jako szansę. Lub tragedię. Trudno mi to stwierdzić, ale trzymam się jej, bo jest pewniejsza niż Klan Gwiazdy — odmruknął niebieskooki. — Dobra, chodź pokażę ci jak zbierać mech.

Kawcza Łapa kiwnął głową i zaczął szukać mchu w pobliżu drzew. Był wszędzie, ale wiedział już, że nie każdy jego kawałek nadawał się do czegokolwiek. Szczególnie te, które miały w sobie ciernie. Te nie nadawały się z reguły do niczego, chyba że można było wyciągnąć z nich kolczaste roślinki. W końcu znalazł jakiś w miarę wyględny. Dotknął go łapą, ale był strasznie mokry.

— Odpada. Widzę po twojej minie, że coś z nim nie tak — mruknął. — Ale spójrz tam — wskazał łapą w miejsce kawałek dalej.

Kawczy podszedł we wskazane miejsce, a gdy mech okazał się odpowiedni, wysunął pazury i zaczął go ostrożnie zbierać.

— Słyszałeś kiedyś o tym, że uczniowie, którzy potrafią dobrze zbierać mech zostają również dobrymi wojownikami? Mam wrażenie, że to jakaś bajeczka dla nich, aby chętniej wykonywali najgorsze obowiązki. Chociaż może ma w sobie ziarenko prawdy? Też… jakiś ruch — mruknął.

Księżyc zatrzepotał uchem. Nicość spojrzał na kocur, który chyba zainteresował się czymś będącym w pobliżu krzaków. Zaczął się, więc przyglądać, aby dowiedzieć się, jak wygląda polowanie. W końcu to na pewno mu się przyda. Po chwili zebrał wystarczająca ilość mchu. Część wziął także Księżyc, który oprócz ładunku wręczonego od Nicości na plecach, niósł również w pyszczku niewielką mysz. Z takim bagażem ruszyli w stronę obozu.

<Rozbity Księżycu?>

[2160 słów + wspinaczka na drzewa]

[43% + 5%]

Od Nicości (Kawczej Łapy) do Agrestu

Narodziny kociaków Jesionki

Nicość przybył do Klan Wilka zaciągnięty niemal siła przez Księżyca, nie spodziewając się jak wiele dzieje się wśród nich. Nie minęło nawet pół księżyca od jego powrotu, a Wilczaki mieli właśnie nabyć nowych członków. Tym razem jednak nie znajdy jak było w przypadku czarnulka, lecz kocięta jednej z kotek w legowisku. Zielonooki zastanawiał się, dlaczego dwóch kotek ze żłobka nie odwiedzał żaden kocur. Rozważał różne opcje i ostatecznie dochodził do wniosku, że albo nie żyli, albo byli, tacy jak Sierp. Nicość pokręcił głową, nagle czując, jak coraz ciężej mu na serduszku. Siedział w kącie, nie czuł się zbyt przyjęty do nowego miejsca. Na całe szczęście jednak zdarzało się, że rozmawiał z nim czasem Bzyczek i Pyza. Ta dwójka również wyglądała czasem na bardzo samotnych, chociaż oni mieli przynajmniej siebie. Krótkowłosy miał może Rozbitego Księżyca, który wpychał się do żłobka niemal każdego dnia, aby dotrzymać młodemu kocurowi towarzystwa, lecz nie traktował go jako kogoś, jakkolwiek bliskiego, choć przecież miał nazywać go ojcem. Obserwował więc wszystko i wszystkich nawet w takiej chwili, jaka byłą przyjście na świat młodych. Było dosyć tłoczno, ale na szczęście, na samego czarnulka nikt nie zwracał szczególnej uwagi. Złota kotka, której imię Nicość zapamiętał jako Miodowe Gniazdo wydała na świat trzy kulki. Niemal w tym czasie urodziła także druga z karmicielek Jesionowa Szadź. Zielonookiemu przeszło przez myśl, że kotki muszą być przyjaciółkami. Czy jednak sposób, w jaki obydwie zachowywały się czasem wobec siebie można było nazwać przyjaźnią? Były to dwie kotki… Jak więc inaczej można było nazwać tę relację? Nicość widział, że między kotkami coś się święci, ale nigdy nie zapytał o szczegóły. Jak już to wolał co nieco podsłuchać. Mógł również zapytać Księżyca, ale co on może niby wiedzieć? Nie wyglądał na szczególnie wybitnego elokwentnie, skoro rzekomo przez przypadek zamordował matkę Nowiu. Nicość przyglądał się z boku, jak wymyte już kocięta leżą tuż obok matki chłeptały mleko. Jeden z nich wyglądał trochę tak, jakby był podrzucony. Spojrzał zaraz również na drugą kotkę. Ta przyniosła na świat kocię czarne jak sam Nicość. Kocie było jednak kotka, co sprawiało, że nie mogli być identyczni. Mogło przecież mieć również inne oczy, a tego nie mógł dowiedzieć się w tej chwili. Zamrugał kilkukrotnie i spojrzał na Jesionkę, która uśmiechnęła się leciutko.

Dwa księżyce później

Nów miał już za sobą cztery księżyce życia, w tym dwa w Klanie Wilka. Nadal nie zdążył się całkowicie odnaleźć w nienaturalnym kocim społeczeństwie, chociaż zdawał się radzić sobie coraz lepiej. Teraz przynajmniej zdarzało się mu bawić z innymi kociakami, a nawet czasem coś spsocić. Niemal przyzwyczaił się również do częstej obecności białego wojownika w żłobku, chociaż czasem jego widok nadal sprawiał, że mógł podskoczyć w miejscu lub wspominał sytuację sprzed księżyców. Przyszedł również i dziś, aby wytłumaczyć mu relację liliowej i złotej kotki ze żłóbka. Niby mógł zapytać o to je same, ale wyjaśnienie Księżyca zdawało się bardziej jasne, oczywiste. Powiedział mu, że po prostu są razem i że się kochają. Czarny nie mógł tego zrozumieć tylko jednak przez krótką chwilę. Zaraz zmrużył oczy i wzruszył ramionami. Zastanawiał się tylko, skąd wzięły się te kocięta, ale tę rozmowę postanowił zostawić na kiedy indziej. Smuklika, Aronia, Agrest i Wodnik powoli stawały się kolejnym strapieniem Wilczackiego żłobka, a także bębenków usznych Nicości. Przez tę czwórkę czarny zauważył, że sam stracił coś, co posiadały zazwyczaj kocięta w jego wieku, a były to, mianowicie radość i ogromne pokłady energii, które on zużywał na radzenie sobie z nerwami i stresem, zamiast zużywać je na psoty i swawole. Towarzysze ze żłobka również nie wzbudzali w nim ogromnego zainteresowania, chociaż czasem jego skomplikowany móżdżek pozwalał na lepsze chwilę i zabawę z resztą kociąt. Wtedy właśnie zawierał nowe znajomości. Smuklik był przede wszystkim ciekawski. Czasem zaczepiał również Nicość, wielce niezadowolony, że zbywał każde jego pytanie, bez żadnego, pozytywnego, końcowego skutku. Z Aronią, z kolei odrobinę się dogadywał, chociaż młoda koteczka zdawała się do każdego podchodzić inaczej. Nicość zaczął się, więc zastanawiać, czy to nie tak, że nie posiada ona własnego charakteru. Takie kopiowanie musiało być strasznie… męczące. Córka Jesionki kipiała pewnością siebie, przy czym niezbyt wielkimi umiejętnościami w rozmowie. A może raczej w spokojnej rozmowie. Agrest był bez wątpienia najnudniejszym z czwórki kociąt. Zbyt uśmiechnięty, zbyt przyjazny jak na tak nieprzyjemny klan. Trochę, jakby nie urodził się tam jak powinien. Złoty kocur przypominał mu też pewnego bliskiego mi białego osobnika, który czasem ze swoimi przebłyskami emocjonalności mógłby dogadać się bardziej z synem Miodki niż z własnym. Spojrzał na Agresta, który z zainteresowaniem przyglądał się czemuś przy ziemi. Nicość podszedł do niego ostrożnie, patrząc mu przez ramię co tam ma. Widząc zielone stworzonko, miał ochotę cicho parsknąć. Opanował się jednak w ostatniej chwili. Podszedł bliżej i zdeptał gąsienicę łapą, następnie, udając, że tylko przechodził w inne miejsce. Dopiero gdy oddalił się kawałek zaczął cicho chichotać.

Jakiś czas temu

Kawcza Łapa szedł przed siebie, tuż za białym ogonem Rozbitego Księżyca. Jak co dzień przez ostatnie prawie pół księżyca również i dziś mieli trening. Czarny zdążył już poduczyć się wspinaczki, nie był najgorszy w rozpoznawaniu śladów, a nawet w walce, która również szła mu coraz lepiej. Nie można było tego samego powiedzieć o polowaniach. Tropienie szło mu mizernie, a fakt, że tracił skupienie przy każdym mocniejszym szeleście liści wcale nie pomagał. Księżyc próbował nauczyć go potrzebnej do tego uwagi, ale także rozpraszał się częściej niż powinien. Z reguły nagle zaczynał obserwować naturę, gadać lub co gorsza, drapać się i mlaskać, czego Rozbity wydawał się bardzo nie lubić. Gdy wychodzili z obozu biały poinformował go o tym, co będą robić w trakcie dzisiejszego treningu. Mieli ponoć pójść do tuneli, aby nauczyć go nawigacji w ciemnościach, czy czegoś w tym rodzaju. Zielonooki nie należał do kotów, które boją się ciasnych miejsc, czy potworów siedzących w czerni, więc nie był szczególnie przerażony tym treningiem. W końcu dotarli przed wejściem do tunelu, gdzie Księżyc przystanął i zwrócił się w stronę ucznia.

— Jesteśmy na miejscu. Idziesz za mną, pilnuj się, żebyś pod żadnym pozorem mnie nie zgubił. Jeśli będzie ci w ten sposób lepiej może trzymać mnie za ogon, tylko nie gryź za mocno, bo ty potrafisz nieźle użreć. Zrozumiałe? — mruknął bieluch, a Kawka kiwnął głową, wchodząc za nim do tunelu.

Nie było to niczym szczególnie trudnym. Jak na razie najgorszą częścią treningu była dla Nicości wspinaczka. Ciągle spadał z drzewa i trochę mu zajęło, nim dotarł na szczyt. Tunele przeszliby zapewne dosyć szybko, gdyby nie to, że Nicość w pewnym momencie potknął się o wystający korzeń. Syknął z bólu i przez przypadek zacisnął zęby na ogonie Księżyca.

— Na wszystkie stokrotki! O co chodzi? — zapytał zdenerwowany bieluch, usiłując nie płakać z bólu. — Chciałeś mi odgryźć ogon?

— Chyba mam coś z łapą — mruknął Nicość, a niebieskooki westchnął.

— Starczy tunelu na dziś. Radziłeś sobie całkiem nieźle, tylko na drugi raz pamiętaj, żeby bardziej badać teren łapami. Idziemy do legowiska medyka.

Wrócili do obozu, a Nicość ruszył w stronę legowiska. Nim tam jednak dotarł słyszał jak ktoś woła jego imię. Dokuśtykał do złotej kotki i uśmiechnął się słabo.

— Co się stało? — zapytał Kawcza Łapa.

— Mógłbyś może zabrać Aronię do medyków? Od rana wymiotuje, chyba czymś się struła — miauknęła kotka ciepłym głosem, a Nicość kiwnął głową i zabrał starą koleżankę z legowiska do medyka.

Lecznica jak zwykle miała łapy pełne roboty. Teraz, gdy zabrakło Cisowego Tchnienia, a Chudy Grzbiet zyskał uczennicę było im szczególnie ciężko . Nicość czekał cierpliwie, aż Roztargniony Koperek wyleczy Korowy Szept, a następnie popchnął lekko Aronię, żeby poszła następna. Nie musiał jednak czekać, gdyż po chwili zajął się nim bury kocur wraz ze swoją świeżo mianowaną uczennicą.

— Tylko zwichnąłeś łapę. Coś na to zaradzimy — miauknął Chudzielec i ruszył w stronę stosu ziół, po chwili, wracając lekarstwem. Gdy okład był gotowy Nicość wyszedł ze żłobka, w poszukiwaniu Księżyca. Widząc jego pysk w wejściu od obozu uśmiechnął się słabo. Obłożony był mchem.

— Coś nie tak? Przyniosłem mech, ale to ty wymieniasz legowiska młody. Później będziesz miał wolne i odpoczniesz, żeby łapą wydobrzała — mruknął kocur, a czarny kiwnął głową.

Aronia wróciła po jakimś czasie do lecznicy, przyprowadzona przez Kawkę, gdy został o to poproszony. Wziął się w końcu za wymianę legowisk, rozglądając się po dawnym miejscu zamieszkania.

„Nic się nie zmieniło. Zresztą, co by miało?” pomyślał i zaczął wymieniać jedno z legowisk. Po pewnym czasie poczuł, jak ktoś lekko szturcha go w bok.

— Nicość! Gdzie zabrałeś wcześniej moją siostrę? — zapytał Agrest stojący tuż za czarnym uczniem.

— Do medyków. Czuła się źle, więc jej pomogli. Mnie zresztą też — pokazał zwichniętą łapę. — Byłeś już tam kiedyś? — zapytał.

<Agreście?>

[1402 słowa + nawigacja w tunelach]

[28% + 5%]

Wyleczeni: Korowy Szept, Aronia

Od Nicości (Kawczej Łapy)

Księżyc temu

Czarny kocurek zamrugał kilkukrotnie, słysząc głos jednej z karmicielek. Dokładniej tej, która karmicielką już nie była, lecz mimo to nadal pozostawała w żłobku niczym jego pozornie niepotrzebna ozdóbka. Jak dowiedział się Nicość, kotka stanowiła jednak ważniejszy element Wilczackiej kociarni. Miała za zadanie wprowadzić młodocianych rozrabiaków w podstawy ich klanowej przyszłości. Opowiadała im różne rzeczy, a czarny kociak, jak na swoją całkiem wysoką inteligencję nie potrafił stwierdzić, czy te były wyssane z paluszka u łapy. Dawniej czasem mógł towarzyszyć w tych opowieściach, gdy to mówiła o nich Bzyczkowi i Pyzie. Teraz jednak gdy ona czekoladowe koty są poza żłobkiem, okazję zdarzały się znacznie rzadziej. Ognikowa Słota czasem mruczała coś do kociąt innej karmicielki, która jak zapamiętał czarnulek, nazywana była Kwaśną Kocanką. Były one jednak trochę zbyt młode, aby zrozumieć z tego wszystkiego więcej niż kilka, może kilkanaście słów. Szylkretka nie poddawała się jednak. Czarny któregoś dnia, gdy zauważył, jak kotka usiadła obok kociąt i otworzyła pyszczek, wstał z legowiska i usiadł obok jednego z tych, którzy wyglądali na najbardziej kompetentnych w żłobku. Uśmiechnął się w stronę karmicielki, a ta kiwnęła tylko lekko głową, jakby z niemą zgodą. Zaczął słuchać o wspaniałości Mrocznej Puszczy, która ponoć nigdy się nie myliła, której można było ufać w przeciwieństwie do Klanu Gwiazdy owiniętego w fałsz. Nicość nie wiedział co miały na celu te dziwne lekcje, ale bardzo je polubił. Jakikolwiek był ich cel, miał nadzieję, że pomogą mu w czymś w przyszłości.

Wieczór przed mianowaniem

Nicość słyszał, że każdy kociak, który miał zostać uczniem, musiał podjąć się nocy w lesie. Spodziewał się tego dnia, jednak gdy nareszcie nadszedł, odrobinę się obawiał. Dlaczego mieliby zostawiać kocięta same w lesie i to bez pokazania im żadnej możliwości obrony? Gdy w końcu dotarli na miejsce, zielonooki rozpoznał lokalizację niemal od razu przez ciekawy krajobraz. Potworna Przełęcz ponoć była najmniej przerażającą częścią terenu Wilczaków, chociaż też mogła budzić swego rodzaju grozę.

— Jesteś tu sam. Spróbuj przeżyć do porannego patrolu, dobra? I pod żadnym pozorem nie próbuj wracać do obozu. Inaczej będziesz pośmiewiskiem — poinstruował go szeptem biały. — I słyszysz to?

— Słyszę. Co to za…ptak? — zapytał Nicość.

— To sowa. Lepiej…się schowaj. Lubią czasem porywać kocięta, ale z reguły polują na myszy — mruknął Księżyc. — Muszę znikać.

Czarny kiwnął głową. Księżyc odszedł, a gdy kociak pozostał sam sobie, przyglądał się niebu, które stawało się coraz to ciemniejsze, im więcej odbić własnego serca słyszał. Być może mu się to tylko wydawało. Spojrzał na skraju lasu i zaczął szukać miejsca kryjówki. W końcu znalazł drzewo, które posiadało wnękę przy korzeniach. Po długim czasie spędzonym na słuchaniu pohukiwania sów udało mu się jakimś cudem zasnąć.

W dzień mianowania

Zielonooki został zbudzony ze snu szturchnięciem w bok. Gdy otworzył oczy, ujrzał przed sobą nic innego jak białe, pokaźne futro. Futro jego ojca, gdyż tak przecież miał nazywać śnieżną kreaturę. Myślał, że to Pełnia była najgorszym białym kotem, jakiego spotkał w swoim życiu. Był jednak wtedy w ogromnym błędzie. Nienawiść do jego siostry była zaledwie malutką namiastką zawiści, którą czasem czuł, gdy pojawiał się Rozbity Księżyc. Miewali dobre momenty, nie mógł stwierdzić, iż ich nie było, lecz zdarzały się także sytuacje, gdy widząc jego pysk i te ogromne oczyska bielucha, przed zielonymi oczętami ponownie stawał obraz truchła matki.

— Skończyłeś już sześć księżyców. Dziś twoje mianowanie — miauknął Księżyc. — Ciekawe kto będzie twoim mentorem, co? Rany, czuję swego rodzaju ekscytację. Prawie jakbym znowu zostawał uczniem — gawędził wesoło Księżyc, chociaż początek jego wypowiedzi był średnio obiecujący. — Mam nadzieję, że trafi ci się możliwie najlepszy wojownik, który nauczy cię wszystkiego, czego powinien. Najlepiej taki, który już miał jakiegoś ucznia i wie jak obchodzić się z takimi wybrykami jak ty.

— Mam wrażenie, że mnie mniej to obchodzi niż ciebie — stwierdził Nicość, liżąc się po piersi. — Ale jasne, oh bardzo się cieszę, że od dziś będę mógł wymieniać legowiska staruchom i pozbywać się kleszczy tych niewdzięczników! — zamrugał powiekami, wypowiadając to zdanie sarkastycznym tonem, za co oberwał zaraz w łebek z łapy niebieskookiego.

— Język. Nie można tak mówić do starszych od ciebie. Właściwie to do nikogo. Trochę szacunku — mruknął Księżyc, mrużąc oczy.

— Oh no bardzo mi przykro, że nie cieszę się jak malutkie kociątko — miauknął Nicość, ponownie przebijając się przez czwarte drzewo.

— Lepiej tak nie mów do swojego mentora, bo obudzisz się kiedyś bez ogona — stwierdził Księżyc i ruszył w stronę obozu.

Czarny kocur poszedł zaraz za nim jak rzep przy ogonie.

Gdy trafili w końcu do obozu, Nicość nie miał jednak ochoty wrócić do żłobka. Zamiast tego spojrzał na Księżyca z przymrużeniem oczu.

— Gdzie idziesz? — zapytał młodszy.

— Obok legowiska wojowników. Będę grzecznie czekał, aż Zalotna Gwiazda zechce mianować na ucznia mojego synalka — mruknął Rozbity.

Usiadł na miejsce, a Nicość usadowił się obok niego kawałek z przodu.

— Mógłbyś…trochę umyć mnie nad grzbietem? Średnio sięgam, a ostatnio spadło mi tam trochę piachu — mruknął czarny, a Księżyc kiwnął lekko głową, myjąc futerko kociaka.

— Jesteśmy prawie jak rodzina, co? — stwierdził cicho bieluch.

— Nigdy nie będziemy prawdziwą rodziną. Nieważne jak bardzo byś tego chciał. Możesz nazywać mnie swoim synem, mogę nazywać cię ojcem, ale to nic nie da. Przeszłości nie zmienisz, nieważne jak bardzo być chciał — miauknął zielonooki, czując, jak bardzo wysycha mu jęzorek.

Siedzieli chwilę w ciszy, już nieco od siebie oddaleni, dopóki nie można było usłyszeć donośnego głosu przywódczyni Klanu Wilka, zwołującej swoich pobratymców.

— Nicość, ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Kawcza Łapa. Twoim mentorem będzie Rozbity Księżyc. Mam nadzieję, że Rozbity Księżyc przekaże ci całą swoją wiedzę — mruknęła szylkretka. 

Czarny kocur poczuł, jak przeszywa go bezlitośnie poczucie złości, ale też jeszcze bardziej irytującej nieporadności. Niby co miał zrobić w tej sytuacji? Liczył na to, że gdy zostanie uczniem, wojownik się od niego odczepi. Czemu los wręcza mu coś takiego?

— Rozbity Księżycu, jesteś gotowy do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałeś od swojego mentora, Kocimiętkowego Wiru doskonałe szkolenie i pokazałeś swoją zwinność i spryt. Będziesz mentorem Kawczej Łapy, mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę — tymi słowami Zalotna Gwiazda zakończyła swoją wypowiedź.

Czarny podszedł do wojownika. W jego oczach widać było dosyć niebezpieczną iskrę, lecz mimo niej bez zbędnych narzekań zetknął się czołem z białym kocurem.

— Chyba jesteśmy na siebie skazani — mruknął Księżyc.

— Najwyraźniej — syknął kociak.

Zalotka rozglądała się jeszcze przez moment po zebranych, aby po chwili zejść z Mównicy i ruszyć w stronę swojego legowiska.

Rozpoczęły się wiwaty, a gdy nareszcie ucichły ona koty zostały niemalże same.

— No to co? — zapytał Księżyc.

— No nie wiem. Poszedłbym pochwalić się rodzinie, ale chyba zostaje mi mój mentor, który swoją drogą jest też moim ojcem. Straszny nie traf, co? — mruknął kąśliwie czarny.

— Marudzisz. Chodź, nauczę cię zbierać mech. Jeszcze dziś wymienisz legowiska starszym mały niewdzięczniku — odparł biały.

— Nie możesz mnie nauczyć czegoś lepszego? — zapytał.

— Niby czego? Lepiej, żebyś omijał tunele szerokim łukiem, a na pojedynki uczniów puścić cię jeszcze nie mogę, bo sam mi się zabijesz. Wspinaczkę zaplanowałem ci na inny dzień — wymruczał. — Umiejętność wymiany mchu też ci się przyda, zobaczysz.

— No nie powiedziałbym. Może mi jeszcze powiesz, że mam zaraz po wymianie legowisk pobiec do medyków po mysią żółć? — zmrużył oczy zirytowany.

— Hmmm, wiesz co? Tak, dokładnie tak ci powiem! — miauknął radośnie niebieskooki. — A teraz chodźmy, oprowadzę cię po terenach.

Szli przez las, kierując się w stronę jednej z lokalizacji terenów Klanu Wilka.

— Zanim dotrzemy na miejsce… Czy słyszałeś legendy o Ciernistym Drzewie? — zapytał biały w trakcie pokonywania kolejnych odcinków lasu.

— Niesądzę. A powinienem? — odmruknął czarny.

— Krążą plotki, że to drzewo wysysa kocią krew. Poza tym zakopują tam zmarłych. Ja tego nie przeżyłem, ale niektórzy opowiadali, jak podpuszczeni przez starszych uczniów czy wojowników świeży uczniowie przechodzili tam jakiś śmieszny test odwagi. Wiesz, lepiej uważaj i zapamiętaj to, jeśli ktoś będzie cię chciał zaskoczyć. Tam…raczej nie jest szczególnie bezpiecznie — mruknął bieluch.

W końcu byli na miejscu. Drzewo i jego okolice spowijała mgła, chociaż nie tak gęsta, jak w innych porach dnia.

— Nie wygląda jakoś super strasznie — stwierdził zaraz czarny.

— Może masz rację? Chociaż ma też w sobie coś, co sprawia, że mam ciarki. Idziemy dalej? — zapytał.

— Mhm — odparł zielonooki, przygotowując się do dalszej podróży.

Po powrocie do obozu

Nicość wziął ze sobą mech, w którego zbiorze pomógł mu jednak Księżyc i zaniósł do legowiska starszych. Nie było łatwo, ale ostatecznie udało mu się wykonać to zadanie. Późna pora nie pozwalała mu jednak już na szwendanie się po terenach, więc przyszło mu po raz pierwszy w życiu odwiedzić legowisko uczniów, a także jego kącik na kilka przyszłych księżyców. Zajrzał jeszcze ostatni raz do żłobka, zabierając stamtąd swoje legowisko i ułożył je z dala od innych uczniów. Zaśnięcie nie zajęło mu długo, jednak koszmary nie pozwalały mu, aby sen był stabilny. Budził się kilka razy, najczęściej przez widok martwej matki, siostry lub, co chyba było najgorszą opcją, biologicznego ojca. Nicość czuł, że Rozbity Księżyc nie był taki jak Sierp, a mimo to, pewne okoliczności nie pozwalały mu w to wierzyć, nieważne jak bardzo by tego chciał. Czarny kocurek miał zawsze z tyłu głowy gdzieś myśl, że nie powinien udać dorosłym, a już w szczególności kocurom. Klan Wilka głównie z tego powodu wydawał się mu Wielki i przerażający. Ciszę w legowisku uczniów przerywały pochrapywania niektórych z nich. Zielonooki nie wiedział, czy powinien jeszcze podejmować próby zaśnięcia, w końcu już świtało. Mógł tylko wierzyć w to, że Księżyc da mu trochę luzu przez brak snu.

[1541 słów]

[31%]

Kawcza Nicość

Autor grafiki: waca_8

OGÓLNE

KAWCZA NICOŚĆ
Poprzednie imiona: Nów > Nicość > Kawcza Łapa
Płeć: Kocur
Orientacja: Aseksualny, biromantyczny
Przynależność: Samotnik > Klan Wilka
Ranga: Wojownik

- - - -

Właściciel: happy_lunacy

CHARAKTERYSTYKA

APARYCJA

Opis ogólny - Kawcza Nicość to czarny kocur o ciemnozielonych oczach. A może raczej czarnych, gdyż tęczówkę kocura ledwo widać. Ma krótkie wąsiki i niewielki zaokrąglone uszka. Posiada za to duże łapy, obdarzone w mocne pazury. Jest dosyć wysoki i szczupły, a jego pyszczek niemal zawsze przyozdabia wyciągnięty różowy języczek. Jego krótkie futro nie jest zbyt dobre w dawaniu mu ciepła, ale przynajmniej jest mniej podatny na przegrzanie.

Cechy szczególne - Ogromne źrenice, często wysunięty język

Kolor sierści - Czarny jednolity

Długość sierści - Krótka

Kolor oczu - Zielone

Problemy zdrowotne - Brak

CHARAKTER

Kawcza Nicość to kocur o niezbyt skomplikowanym, lecz na pewno dosyć mrocznym charakterze. Pomimo braku krwi Wilczaków wpasowuje się w towarzystwo dosyć dobrze. Może nie licząc tego, że większość czasu udaje głupkowatego. Na co dzień wydaje się niezbyt mądry i energiczny, ale w rzeczywistości to bardzo podstępny i inteligentny kot. Lubi denerwować innych i z niesłychaną radością podkłada im ciernie do legowiska, aby kłuły ich w zadki. Dokuczanie innym to jego pasja, a po tym zawsze udaje niewiniątko, co często jest nawet skuteczne. Ewidentnie brakuje mu szacunku do innych, szczególnie dla starszych. Jedynymi kotami, które mogą zyskać jego szacunek są ci postawieni na wyższych szczeblach życia klanu. Nicość ma ogromne ambicje, a w przyszłości chciałby zostać przywódcą, nawet jeśli jest to tylko jego głupie marzenie.

MORALNOŚĆ

Kawcza Nicość nie boi się zabić innego kota, ani pobrudzić sobie łap czyjąś krwią. Wierzy w Mroczną Puszczę.

CIEKAWOSTKI

- Uwielbia obserwować księżyc.

- Zdarza się, że tęskni za rodziną, nawet jeśli nie pamięta jej zbyt dobrze. 

- Kocha nocne spacery, ale nigdy by się do tego nie przyznał. 

- Boi się pająków i nietoperzy. 

- Gdyby był pieszczochem nazywałby się The Void.

UMIEJĘTNOŚCI

Poziom medyczny: ///

Poziom wojownika: VI

Słabe strony: Niezbyt dobrze poluje i tropi, szybko się rozprasza, brakuje mu podziału uwagi

Mocne strony: Dosyć dobrze walczy, jest zwinny i całkiem sprytny

RELACJE

RODZINA

Ojciec - Sierp, adopcyjny: Rozbity Księżyc - nienawidzi go, jednak też trochę mu zawdzięcza. Bez niego pewnie nigdy nie trafiłby do Klanu Wilka.

Matka - Kwadra (*)

Rodzeństwo - Pełnia(*)

Partner - ///

Potomstwo - ///

INNE

SZKOLENIE

Mentor - Rozbity Księżyc

Uczniowie obecni - ///

Uczniowie dawni - ///

HISTORIA

Nów przyszedł na świat jako syn Kwadry i Sierpu. Oprócz niego na świat przyszła także jego drobną siostrzyczka – Pełnia. Nie było jednak wspaniałą rodziną, a zachowanie ojca postaci doprowadziło do ucieczki matki i kociąt z ich dotychczasowego miejsca zamieszkania. Cała trójka trafiła na tereny Klanu Wilka, gdzie niedługo potem zmarła Pełnia. Kwadra z kolei została zaatakowana przez wojownika klanu, doprowadzając do śmierci kotki. Nów zmienił swoje imię na Nicość i został zabrany do obozu, aby zasilić szeregi klanu. Po czterech księżycach, gdy był gotowy na zostanie uczniem został mianowany, a jego mentorem był Rozbity Księżyc. Szkolenie na wojownika zakończył wygraną z ojcem poprzez pojedynek, który odbył się gdy Nicość miał 10 księżyców.