Od Szakłakowego Cienia

Z początku miał co do Jemioły, a później już Owczej Łapy, mieszane uczucia. Z jednej strony fakt otrzymania ucznia w bądź co bądź młodym jeszcze wieku napawał go dumą, ale z drugiej… Cóż, nie tak to sobie wyobrażał. Pulchna, radosna samotniczka stanowiła właściwie przeciwieństwo kota, którego podświadomie wizualizował sobie jako przyszłego terminatora. Nie był pewien, co ma z tym wszystkim począć – aż do chwili, w której uświadomił sobie, z jak wielkim kredytem zaufania wiąże się jego nowe zadanie. Żwirowa Gwiazda miała przecież szeroki wybór wojowników, a jednak wyznaczyła właśnie jego – młodego, niedoświadczonego i, łagodnie mówiąc, nieprzyjaznego w stosunku do kogokolwiek, kto nie miał szczęścia przyjść na świat w Klanie Nocy. Prawda, od niedawna starał się to zmienić, ale nie miał żadnych wątpliwości co do tego, że liderka pamięta go jako aroganckiego buca.
Nie miał pojęcia, dlaczego podjęła taką, a nie inną decyzję, ale wiedział jedno. Nie może jej zawieść.
Właśnie dlatego, dwa dni po zyskaniu uczniowskiej rangi przez Owczą Łapę, wtłoczył w siebie pozytywne nastawienie i raźnym krokiem opuścił legowisko wojowników, żeby ją odnaleźć. Na przestrzeni kilkunastu wschodów słońca udało mu się zaobserwować, że najczęściej przebywa w pobliżu schronienia starszyzny lub stosu zwierzyny – i najwyraźniej nie zmieniła swoich przyzwyczajeń, bo zastał ją nieopodal tego drugiego.
– Owcza Łapo – miauknął uroczyście, zwracając jej uwagę dotknięciem końcówki ogona – idziemy na trening.
– O! Już idę, słoneczko! – Kotka czym prędzej wstała i otrzepała się, oczywiście z nieodzownym ciepłym uśmiechem na pyszczku. – Już nie mogłam się doczekać!
Liliowy również uśmiechnął się grzecznie, jednak w środku poczuł się, jakby ktoś przejechał po nim łapą pod włos. Już dawno wyrósł z wieku, w którym nazywano go “słoneczkiem”, “robaczkiem” czy nazwą jakiegokolwiek innego bzdetu i nie widział przyczyny, dla której kotka miałaby kontynuować ten dziwaczny zwyczaj. Jednak w ramach swojej nowo nabytej wyrozumiałości postanowił jej nie poprawiać i uparcie wierzyć, że to tylko mała, jednorazowa gafa.
No dobra, biorąc pod uwagę to, że zwracała się w ten sposób do każdego napotkanego kota, to raczej niezbyt możliwa opcja. Ale przynajmniej miała zapał do nauki, prawda?...
– No, w takim razie chodźmy. – Odwrócił się i wraz z Owczą Łapą ruszył do wyjścia, by rozpocząć pierwszy w życiu trening w roli nauczyciela.
Teraz był mentorem – podobało mu się to określenie. Brzmiało dumnie. Letnie słońce zawisło na bezchmurnym niebie, zalewając wszystko, co poniżej, trudnym do zniesienia skwarem; koty Klanu Nocy chroniła jednak gruba warstwa zielonych liści, pod którymi, dzięki nadciągającej znad morza bryzie, panował przyjemny chłodek. Pragnąc uniknąć niezręcznych sytuacji, już wcześniej zaplanował sobie, co będą dzisiaj robić, i był to plan właściwie niezgorszy.
– Zaczniemy od spaceru po terytoriach naszego klanu – oznajmił, nie zatrzymując się. – Pewnie nie zapamiętasz wszystkiego od razu, ale przynajmniej nie zgubisz się już, jeśli przypadkiem znajdziesz się sama poza obozem.
– Tak, to rzeczywiście ważna rzecz! Postaram się zapamiętać jak najwięcej – obiecała. Jej głos dobiegał gdzieś z tyłu. – Um… Mógłbyś może iść odrobinę wolniej, kochaniutki? Trochę nie nadążam…
– Wolniej? – Szedł swoim naturalnym tempem; nie przyszło mu wcześniej do głowy, że niebieska może nie być zaprawiona w wędrówkach. Zwolnił nieco, jednocześnie stwierdzając z lekką obawą, że cały ten trening może okazać się trudniejszy, niż sądził. – Dobrze, ale i tak zaraz stajemy. Widzisz to wcięcie w brzegu rzeki? To Błotnista Zatoczka. Tutaj zwykle będziemy trenować.
– Ojej, całkiem tu ładnie! – Rozejrzała się naokoło, chłonąc faktycznie niczego sobie widoki pochylających się nad zagłębieniem drzew, po czym podeszła do zbocza i zastukała łapą w jego twardą, spękaną powierzchnię. – Dobrze, że ziemia zaschła od słońca! A właściwie co zrobimy, jeżeli błoto zwilgotnieje? Skoro to Błotnista Zatoczka, to musi go być tutaj bardzo dużo, prawda? – roześmiała się wesoło. Miała nawet przyjemny dla ucha śmiech, tak, że on też się uśmiechnął, ale nie zdołał powstrzymać się przed jednoczesnym uniesieniem brwi.
– Cóż, wtedy dalej będziemy tu ćwiczyć. Pokolenia Klanu Nocy wychowały się w tym właśnie błocie. Podobno jest nawet dobre na skórę. Ale jeśli się ono komuś nie podoba, to tuż obok płynie rzeka, można się od razu umyć.
– Och, to chyba nie dla mnie, kwiatuszku – znów zachichotała. – Wiesz, ja i rzeka to chyba niezbyt dobre połączenie! Ostatnim razem, kiedy przez jedną przechodziłam, to poślizgnęłam się i o mały włos nie zostałabym tam na zawsze… Ale na szczęście Pstrągowy Pysk mnie uratowała. To bardzo miła kotka, nieprawdaż? Nie wiem, co bym bez niej…
– Okej, okej, rozumiem – przerwał jej, ze wszystkich sił starając się ukryć irytację. Niezbyt lubił słuchać, jak ktoś wychwala Pstrąga. Wspomnienie wszystkich kocięcych walk, które przegrał tylko dlatego, że tej kupie futra poszczęściło się urodzić jakimś wielkoludem, w takich sytuacjach odzywało się w nim zaskakująco mocno i boleśnie. – Co do wody, to nie musisz się martwić, nauczę cię pływać. Ale najpierw, Owcza Łapo – na moment zawiesił głos z niespodziewaną powagą – proszę cię, żebyś odpowiedziała mi na jedno ważne pytanie. Zrób to całkowicie szczerze, nieważne, jaka miałaby być odpowiedź.
– Ależ oczywiście! Pytaj, o co tylko chcesz! – odparła, najwyraźniej jednak trochę zaskoczona nagłą zmianą w jego tonie.
Szakłakowy Cień wziął głęboki wdech, po czym powoli wypuścił powietrze przez nos, jakby zamierzał rozpocząć medytację.
– Czy ja ci wyglądam na kwiatka?

<Owcza Łapo? Sorki za… to coś xD>