Od Aronii

Zimny powiew wiatru drażnił kocie w bok. Kocurek pisnął zdenerwowany. Czemu zawsze jak chciał się zdrzemnąć coś musiało pokrzyżować mu plany? Próbował się schować za ciepłą kulką, która leżała obok niego, lecz i ona nie chciała marznąć i sama zaczęła uciekać w stronę rodzicielki. I co on ma teraz biedny zrobić? Przyczłapał się bliżej matki, by ogrzać się w przy jej ciepłem. Sierść kotki wydawała się kociakowi najmilszą rzeczą na świecie. Byłby w niebie, gdyby nie siostra, która notorycznie podjadała mu jedzenie. Poczuł jak ciepły język rodzicielki czyści jego futro. Kocurek chcąc nie chcąc musiał przyznać, że bardzo to lubił. Już miał zrobić sobie przyjemną drzemkę, gdy do nozdrzy kociaka zakradł się nieznany zapach. Ostry z nutą lekkiej goryczy. Czyli jednym słowem śmierdzący. Poczuł jak ów źródło zapachu zbliżyło się do niego. Jeszcze czego? A co jeśli przeniknie tym smrodem? Poza tym co tak mogło cuchnąć? Był to zapewne jakiś inny kot, bo w sumie co innego mogło się tu kręcić. Jednak sama woń zniechęciła kociaka do bliższego zgłębiania się w to. Smród nagle stał się lepiej odczuwalny. Kocurek napiął się mimowolnie. Gdy coś mokrego dotknęło go delikatnie w brzuch nie wytrzymał i odepchnął to łapą zdenerwowany. Dość! Czyżby nie widzieli, że chce spać? Miauknął zły, na co usłyszał śmiech rodzicielki. I ona przeciwko niemu? Obrażony stwierdził, że zmywa się z tej imprezy i wczołgał się pod łapę matki. Pomyślał, że to zadziała i odstraszy nieznanego mu osobnika, jednak ten uparcie nadal u nich przysiadywał. I na dodatek ciągle rozmawiał z mamą, przez co kocurek zamiast pójść spać wsłuchiwał się mimowolnie w rozmowę. Zwykle zlewał wszystko co śmiało mu przeszkadzać w delektowaniu się ciszą, ale skoro ten kot pofatygował się do nich nie wiadomo z jak daleka, co stwierdził po fedorze, który ze sobą przyniósł, to czemu by i go nie wysłuchać. Wysunął delikatnie łebek z pod kończyny matki, jednak po chwili zrezygnowany znów zwinął się w kłębek.

*** 

Tajemniczy kocur coraz częściej ich odwiedzał, że aż Aronia nauczył się go w miarę tolerować. Choć fakt, że zabierał należną mu uwagę mamy nadal go irytował. Słysząc ciche miauczenie burknął poirytowany. Znów musieli o czymś gadać. Że ich pyski nie bolały od tego ciągłego kłapania. Obudzony tą całą rozmową, przeciągnął się leniwie i otworzył powoli oczy. Jasne światło raziło kocurka w ślipia na tyle, że miał ochotę już nigdy ich nie otwierać. Rozejrzał się by znaleźć źródło hałasu. W rogu legowiska siedziały dwa koty. Kotka i kocur wpatrywali się w niego uważnie. Szaro-rude futro koteczki lśniło od odbijających się od niego promieni słońca. Ta uśmiechnęła się do niego serdecznie. Pachniała zupełnie jak jego ukochana mama. Kocurek zadowolony wykrzywił mordkę w coś co uznał za uśmiech i spojrzał na tą pokrakę obok niej. Czekoladowy kocur z białymi łatami spoglądał na niego z dumą. No i co się tak lampi? Ma mu może oczy wydrapać? Posłał mu zdegustowane spojrzenie, lecz tamten wydawał się nie przejęty. Phi, może jeszcze jest jego ojcem? W sumie to by wyjaśniało czemu tu tak przesiaduje całymi dniami. Kocurek spojrzał ponownie na swoich rodziców. Ciekawe jak on wygląda? Zainteresowany zaczął obracać się próbując zobaczyć swoje zapewne cudowne futerko. Jednak to nie było takie łatwe jakie mogło się wydawać. Trudno mu było zobaczyć futro na grzbiecie, a o pysku nawet nie wspominał. Przynajmniej odkrył podczas dotychczasowych wygibasów, że jego białą sierść pokrywały czarne plamki różnych wielkości. Matka zaśmiała się, widząc starania syna. Ten fuknął na nią by wyrazić swe niezadowolenie i stracił równowagę upadając na miękka kulkę leżąca za nim. Porzeczka tylko prychnęła na brata. Położyła łeb na łapkach i poszła dalej spać nie przejmując się ojcem, czy bratem. Kocurek spojrzał na nią zainteresowany. W sumie to praktycznie w ogóle nie wyglądała jak Aronia, ani on jak ona. Jednak widząc jak bardzo nie jest zainteresowana jego osobą, odwrócił się do matki.