Od Cykoriowej Łapy

 Został wreszcie uczniem! Kocur mógł wreszcie opuścić żłobek i zwiedzać otaczający go świat, chociaż nie wyglądał on najlepiej. Biała substancja, która w dotyku była zimna, teraz zaczęła znikać, powodując, że kiedyś twarda ziemia, stała się błotem. Jak Cykoria nienawidził tej nowej rzeczy. Mimo iż błoto trochę przypominało kolorem jego futro, jednak musiał się natrudzić by to usunąć, co go irytowało. Samo uczucie, że ma błoto na sobie, nie było najlepsze. Jednak, jak powtarzał jego mentor, musiał ugryźć się w język i przeżyć to jakoś. Bobrzy Siekacz nie należał może do złych mentorów, jednak nie przyciągał również swoim wyglądem innych kotów. Wydawał się taki chłodny, gdy cynamonowy uczeń dotknął się z nim nosem na mianowaniu, jednak po kilku treningach, znaleźli swój wspólny język, a ten nie okazał się taki zły. Treningi z nim były miłe i cieszył się, że miał takiego mentora. Tym bardziej że nie szkolił go tylko na nudnego wojownika, ale na przewodnika. Zostanie trzecim, czy tam czwartym przewodnikiem Klanu Burzy, co napawało go dumą. Gdy ogłosiła to sama Obserwująca Gwiazda przed całym klanem, ten był wniebowzięty. Będzie mógł przyczynić się do rozrostu klanu w większy sposób. Nie widział się jako medyk ani kronikarz, a droga przywódcy została przed nim zamknięta przez jego wiek, więc była to dla niego najlepsza opcja. Nie uważał, że bycie zamkniętym w tunelach jest czymś strasznym. Mimo iż korytarze były małe, to za rogiem zawsze mogło czyhać coś, czego on się nie spodziewał. Co jak znajdzie coś, co odmieni losy klanów? Zostanie bohaterem? Możliwe.
 Chwilowo jednak jego mentor zaprzestał zwiedzanie z nim ciasnych tunelów i zajął się podstawowymi umiejętnościami, które miał umieć każdy członek Klanu Burzy. Byli na następnym polowaniu, gdzie ten dopracował z kocurem jego pozycję łowiecką i po raz pierwszy Cykoriowa Łapa spróbował zapolować na królika. Te duże stworzenia uciekały szybko, co było jednym z powodów ich trudnego złapania. Za pierwszym razem królik uciekł mu sprzed łap, bo ten skoczył na niego za późno, co spowodowało, że ten upadł pyskiem na ziemię i był świadkiem ucieczki zwierzyny, którą jakiś kot mógłby się pożywić. Tym razem nie udało mu się nic złapać, jednak nie tracił nadziei. Za którymś razem uda mu się dopaść to stworzenie.
 Powrócili do obozu ze zwierzyną, którą udało się złapać jego mentorowi z pomocą cynamonowego kocura. Nie mogli wrócić z pustymi łapami. Odstawił nowo upolowaną zwierzynę na stos, jednak to nie był koniec jego treningu. Bobrzy Siekacz stwierdził, że przed tym, jak zakończą swój dość długi trening i uczeń będzie mógł odpocząć, to muszą nakarmić karmicielki i kocięta w żłobku, aby zrobić mu dobry nawyk. Nie rozumiał do końca tego, jednak nie miał zamiaru protestować. Zawsze mały uczynek dla kogoś, sprowadzał na jego pysk szeroki uśmiech. Do tego, zaraz będzie mógł położyć się na swym legowisku i odpocząć, co dawało mu motywację do wykonania zadania. Zmierzyli do żłobka, a gdy przekroczyli jego próg, masa spojrzeń padła na niego. Wszystkie kociaki Szepczącej Pustki wbiły w niego swój wzrok, przyglądając mu się z ciekawością. Ta trójka ostatnio przeniosła się do żłobka z legowiska starszyzny. Nie rozumiał czemu Przepiórczy Puch, zdecydowała się zostać z nimi w legowisku niż w przyjaznym żłobku. Było tu wszystko, co mogły wymarzyć sobie kocięta. Zabawki, inne kociaki do zabawy i królowe. Wszystko. Samo jego życie zaczęło się tu i nie uważał, żeby miał zły początek. Wzrok pokierował na Małą Koszatniczkę, która właśnie poprawiała futro Nornicy. Niedługo ona i jej kocięta również wyprowadzą się ze żłobka, co nie mógł zaliczyć ani do dobrych, ani do złych sytuacji. Niby była dobra, bo trójka kociąt zostanie uczniami, a szylkretowa królowa odpocznie, jednak jedyne co wiązał z tą kotką, to jej głośny krzyk. Jeśli była taka jako wojowniczka, to będzie trudno mu z nią egzystować z uśmiechem na pysku. Właśnie ów królowa skończyła układać kociakowi futro, szepcząc mu coś do ucha, po czym mała kulka futra oddaliła się od niej, a ta wbiła swe brązowe oczy w kremową kotkę zwaną Pszczółką. Z tego, co udało mu się wyczytać u Pszczółki, to nie była to bardzo towarzyska kotka, a każda próba rozmowy kończyła się jej ucieczką lub krzykiem od jej matki. Gdyby tylko mógł, to porozmawiałby z nią na temat wszystkiego. Jakikolwiek temat ona nie rzuci, to ten się dopasuje. Uczeń przerzucił wzrok na Bobrzy Siekacz, by wsłuchać się w jego słowa, jednak przerwał je głośny pisk kocięcia. Jego wzrok pokierował w stronę źródła dźwięku, aby ujrzeć jak Mała Koszatniczka, przygważdża kremową koteczkę łapą do ziemi. Pazury wbiły się w skórę mniejszej kotki, która próbowała się wyrwać spod łapy swej matki. Nim jednak zdążyła zrobić jakikolwiek postęp, Koszatniczka przejechała pazurami po jej oku, tworząc ranę na jej pysku. Czerwona substancja zaczęła wypływać z nowo utworzonej rany. Widok dość niecodzienny i to mógł przyznać Cykoria. Nie wiedział co robić. Wszystko stało się tak nagle i leciało za szybko. Nim ten zdołał przeanalizować sytuacje, coś działo się dalej. Kocica zrobiłaby to ponownie, gdyby nie Bobrzy Siekacz, który szybko znalazł się obok niej i odciągnął ją od Pszczółki. Również i on oberwał pazurami od królowej, jednak nie wyglądało, jakby to go zabolało.
Gdyby tylko brakowało tu więcej kotów, to kątem oka ujrzał, że w wyjściu ze żłobka pojawiła się sama przywódczyni. Czyżby pisk kociaka zaprowadził ją w to miejsce czy był to czysty przypadek i ta miała się tu pojawić? Tego się nie dowie Cykoria. Obserwująca Gwiazda znalazła się szybko u boku przewodnika i wspólnie udało im się odciągnąć szylkretową kotkę od jej kociąt oraz ją obezwładnić. Słyszał tylko krzyki kocicy, gdy ta próbowała się bezskutecznie uwolnić spod łap dwójki kotów.
 - Puśćcie mnie! Robię to tylko dla ich dobra! - Krzyczała królowa. - Mają jego oczy, będą przez nie jak on!
 Cykoria rzucił swój wzrok na trójkę kociąt, z których dwójka wbijała swój przestraszony wzrok w matkę, a Pszczółka leżała na ziemi, niezdolna do innych działań niż płaczu. Nagle do uszu ucznia dotarł głos jego mentora, nakazujący mu zabrać kocię do medyka, co od razu zrobił. Podszedł do kremowej kulki i chwycił ją delikatnie za kark, aby szybkim krokiem wyjść ze żłobka i skierować się ku legowisku medyka. Czuł wzrok kotów na sobie. Niecodziennym widokiem był przecież uczeń niosący krwawiące kocię do medyka. Dlaczego to musiało się dziać? Co takiego musiała zrobić Pszczółka bądź któreś z jej rodzeństwa, aby do tego doszło? Wszystko wyglądało dobrze, jak ten wchodził do żłobka z czekoladowym kocurem. Nic nie dawało znaku, że kotka wybuchnie i zaatakuje kogokolwiek. Mała Koszatniczka nie była przecież zła, nikt nie był, więc czemu to zrobiła? Może i Cykoriowa Łapa nie myślał o niej często w miły sposób, ale nigdy nie odważyłby się nie traktować ją z szacunkiem. Była ona królową i wojowniczką. Sama wychowywała kocięta, gdy wynikła ta sytuacja z Widmem, co uważał już za duże zadanie. Wszedł do legowiska medyka, skanując wzrokiem środek w poszukiwaniu Margaretkowego Zmierzchu lub Liliowej Łapy. Wyłapał drugą kotkę, a bardziej to ona go dostrzegła i widząc krwawiące kocię, wskazała jedno z legowisk, a sama udała się do składziku. Zgodnie z poleceniem cynamonowy kocur położył kocię we wskazanym miejscu, w międzyczasie próbując je w jakiś sposób uspokoić. Nie znał się na kociętach, a nawet mógł powiedzieć, że niedawno sam nim był, więc sytuacja dla niego nie była łatwa. Liliowa Łapa wróciła ze składziku, zamieniając jeszcze kilka słów z Rozpuszczonym Bachorem, który leżał na jednym z legowisk i zmierzyła do ucznia.
 - Co się stało? - Zapytała ruda uczennica medyka, przyglądając się ranie na pysku kotki. - Na całe szczęście pazury nie zaczepiły o oko, więc powinieneś dziękować Klanowi Gwiazdy za to Pszczółko.
 - Mała Koszatniczka rzuciła się z pazurami na Pszczółkę i sam nie wiem dlaczego. - Próbował wytłumaczyć sytuację kocur, gdy ta zajmowała się kociakiem. - Nic nie wskazywało na to, że coś się dzieje, a ta się na biedną Pszczółkę rzuciła. Bobrzy Siekacz i Obserwująca Gwiazda, na Klan Gwiazdy, zdołali odciągnąć ją od reszty, nim wyrządziła im więcej krzywdy. Nie wiem, co w nią wstąpiło i chyba nikt w tym klanie nie wie.
 - Ważne, że teraz on jest tu z nami, a nie pod jej pazurami. Nie chcę wiedzieć, co by się stało, gdyby w żłobku była tylko ona, Przepiórczy Puch i ich kocięta.
 Nie kontynuowali rozmowy dalej, bo przyglądał się poczynaniom kocicy. Wiedza medyczna to było coś, czego nie rozumiał i pewnie nie zrozumie, póki nie pójdzie ścieżką medyka. Sama nauka tego wyglądała na trudną, więc mógł tylko zazdrościć Liliowej Łapie cierpliwości i zaparcia do nauki. Nagle do jego uszu dotarł głos Obserwującej Gwiazdy, która wołała jego imię. Jak na zawołanie, pożegnał się z kotką, która zajmowała się teraz poszkodowanym kociakiem i wyszedł z legowiska. Rozglądnął się, szukając, skąd dochodzi głos, a gdy wreszcie jego wzrok padł na schody wieży, ten dostrzegł, że przywódczyni wbija w niego wzrok. Kiwnął tylko głową i zmierzył w jej kierunku. Przywódczyni jeszcze zawołała Kukułcze Skrzydło, który właśnie wrócił z treningu z jego siostrą i zmierzał w kierunku legowiska medyka. Rzucił coś jeszcze coś w kierunku szylkretowej kocicy i udał się za cynamonowym uczniem.
 Po pewnym czasie dotarł na miejsce. On, jego mentor, przywódczyni i sprawca całego tego zamieszania znajdowali się w środku, gdy Gradowy Sztorm i Kukułcze skrzydło znajdowali się na schodach między pierwszym piętrem a parterem. Wzrok Obserwującej Gwiazdy wbity był w kocicę i z tego, co mógł wyczytać z jej pyska, nie była ona zadowolona z tej sytuacji.
 - Nie było mnie przy wszystkim. Bobrzy Siekaczu, Cykoriowa Łapo, przedstawcie mi sytuację. - Przerwała ciszę szylkretowa przywódczyni. Wzrok brązowego wojownika powędrował na ucznia, tym samym dając mu znać, że on ma przemówić. Dopiero miał 7 księżyców, a już wylądował w legowisku przywódczyni.
 - Jak tu ładnie zacząć... - Zastanowił się głośno uczeń, próbując ułożyć to wszystko w głowie. - Byłem z Bobrzym Siekaczem, by przynieść karmicielką zwierzynę, gdy nagle Mała Koszatniczka rzuciła się na Pszczółkę, raniąc go. Nie wiem dlaczego, bo stało się to nagle, jednak na szczęście byliśmy tam i udało nam się ją odciągnąć od kocięcia. A później ty przybyłaś.
 - Jak zachowywała się Mała Koszatniczka przed atakiem? - Zapytała liderka, zerkając na ucznia, ale dalej wbijając spojrzenie żółtych, skośnych oczu w karmicielkę.
 - Nie zauważyłem nic odstającego od normy. - Powiedział kocur, próbując przywołać daną sytuację w głowie. - Układała futro Nornicy, nie wbijając w nas wzroku, gdy weszliśmy. Zachowywała się jak zazwyczaj, jak to robiła przez ostatnie księżyce. Dopiero gdy skończyła układać futro kotce i ta odeszła, wtedy rzuciła się na Pszczółkę z pazurami.
Kocica skinęła głową, po czym już całą swą uwagę skupiła na Koszatniczce.
 - Co masz na ten temat do powiedzenia, Mała Koszatniczko. Udzielam ci głosu. Nie zmarnuj tego.
 Czy Cykoria chciał tu przebywać? Oczywiście, że nie. Cała sytuacja stresowała go bardzo, przez co nieświadomie jego prawa łapa zaczęła lekko i szybko uderzać o ziemię. Zawsze tak się działo, gdy ten się stresował i nawet jeśli ktoś by go na tym złapał, to ten nie przyznałby się do tego czynu. Dlaczego musiał się pakować w takie sytuacje? On nie chciał. To one przychodziły same.
 - Ich wzrok ich zgubi. Jest taki jak jego. Muszę się go pozbyć, nim zrujnuje to ich oraz ten klan. Robię to tylko dla ich dobra i powinnaś mnie zrozumieć Obserwująca Żmijo. Sama przecież jesteś matką i też chcesz jak najlepiej dla swoich pociech, prawda?
 - Jeśli uważasz, że wydłubanie swoim dzieciom oczu i pozbawienie ich wzroku jest dla nich dobre, to jest z tobą gorzej, niż aż do dzisiaj sądziłam. - Stwierdziła tortie, patrząc na nią z powagą.
 - Nie widzisz tego?! - Królowa podniosła głos, co wystraszyło lekko Cykorię. - Ważka i Pszczółka są jak on. Wszyscy to widzą, oprócz Ciebie i twojego przeklętego zastępcy. Ja za to znalazłam sposób, aby wreszcie uczynić tą trójkę moimi kociętami, a nie jego. Lepsze to niż patrzenie jak przez całe życie jak wszyscy patrzą na nich z boku, bo są podobne do ich ojca.
 - To są kocięta. - Rzekła Żmija jeszcze poważniejszym tonem, jakby była niewzruszona krzykiem jej rozmówczyni, wiercąc dziurę w Małej Koszatniczce. - Jak widzę, nie sądzisz, że twoje działania były złe.
 - Nie znasz ich. Nie wiesz, jakie one są, a ja tak. Wiem, że są przesiąknięte jego wartościami i to jest jedyna droga, aby sprowadzić ich na dobrą ścieżkę. - Tu kocica na chwilę zamilkła, aby wziąć głęboki oddech. - Czemu miałabym widzieć cokolwiek złego w mych działaniach? Naprawiam ich. - Obserwująca Gwiazda chwilę milczała, aby potem odezwać się ponownie.
 - Bobrzy Siekaczu. Powiedz Gradowemu Sztormowi i Kukułczemu Skrzydłu by zabrali Małą Koszatniczkę na wyższe piętro wieży i tam ją przetrzymali, aż nie wydam innego polecenia. - Rozkazała. Czekoladowy kocur tylko skinął głową, po czym ruszył w stronę dwójki wojowników, zostawiając swojego ucznia samego. Rozkaz Obserwującej Żmii nie był czymś, czego spodziewał się uczeń, a tym bardziej Koszatniczka.
 - Jeszcze przypomnisz sobie moje słowa, gdy Ci wbiją swe kły w twój kark. - Rzuciła kocia, jakoby niewzruszona rozkazem przywódcy Klanu Burzy. - Będziesz żałować, iż mnie nie posłuchałaś, że nikt mnie nie wysłuchał. One są klątwą tego klanu!
 Przywódczyni nic nie odpowiedziała, a tylko wbijała swój wzrok w kocicę, czekając, aż pojawi się trójka wojowników, którzy mieli zabrać kotkę. Czekoladowy przewodnik wrócił z dwójką wojowników, którzy zabrali Koszatniczkę, według rozkazu. Cóż za niespodziewana sytuacja. Nie sądził, że z jego treningu wyniknie takie coś. Mieli tylko przynieść zwierzynę do żłobka, a skończyło się na tym, że wylądował w legowisku przywódcy. Gdyby miał zgadywać, to nigdy by nie przypuszczał, że to się tak potoczy. Swój wzrok przerzucił z wyjścia, w którym zniknęła trójka kotów, na Żmije.
 - A co dalej? - Zapytał uczeń, który nie zrozumiał całkowicie rozkazu szylkretowej kotki. - Zamkniesz Małą Koszatniczkę, jednak co z jej kociętami? Pszczółka dalej jest w legowisku medyka, a Nornica i Ważka pewnie dalej siedzą roztrzęsieni w żłobku.
 - Cóż. Jak się pewnie spodziewasz, spotkają ją konsekwencje. Nie pozwolę w końcu, by jej kocięta cierpiały. Co do Pszczółki, Ważki i Nornicy... na pewno znajdę im nowego opiekuna. - Stwierdziła Żmija, po czym zwróciła się do ucznia i jego mentora. - Moglibyście zawołać tu Piaszczystą Zamieć? Muszę z nim o tym porozmawiać w cztery oczy.
 - Oczywiście Obserwująca Gwiazdo. - Powiedział Bobrzy Siekacz i wraz ze swym uczniem pożegnał się z przywódczynią, po czym dwójka kocurów wyszła z legowiska, a później z wieży. Dalej mógł słyszeć krzyki królowej, która próbowała się wyrwać spod kłów wojowników. Znalezienie Piaskowej Zamieci nie było czymś trudnym, bo kocur przebywał przy wyjściu z obozu wraz ze Srebrzystym Nowiem. Przekazali mu wiadomość, a później udali się w stronę swoich legowisk. Dalej uczeń nie odpoczął po swym treningu.
 - Dzień pełen wrażeń, prawda? - Rzucił Bobrzy Siekacz do swego ucznia z uśmiechem. - Kto by się spodziewał, że moja chęć wypełnienia przez Ciebie swoich obowiązków, doprowadzi aż tutaj.
 - Nikt się tego nie spodziewał.

*****

 Gdyby tylko teraz mógł, to oddałby ogon za możliwość snu, chociaż chwilę dłużej. Niestety nie tego chciał klan, bo co chwilę wybudzały go szepty współklanowiczów. Wiedział, że sytuacja nie jest najlepsza, ale może daliby mu trochę pospać. On nie szeptał w nocy i budził wszystkich, więc oni mogliby zrobić teraz podobnie. Otworzył niechętnie oczy i podniósł pysk ze swych łap. Nie dane mu było zaznać dziś odpoczynku i musiał się z tym pogodzić. Podniósł się ze swojego legowiska i przeciągnął. Jeśli nie będzie mógł odpocząć to, chociaż zajrzy do swej siostry. Ostatnio widział, że ta szła do medyka, więc może tam ją spotka. Wyłonił się ze swojej nory i nim zdążył postawić łapę w stronę miejsca, gdzie mogła przebywać Pszeniczna Łapa, to usłyszał głos przywódczyni.
 - Koty Klanu Burzy! Niech wszyscy zbiorą się tu na moje wezwanie! - Zawołała, co sprowadziło na nią wzrok obecnych kotów w obozie. Powoli koty zaczęły wychodzić ze swych legowisk i zbierać się pod wieżą, do których dołączył również Cykoria. Słońce niedawno zniknęło z nieba, więc teoretycznie cały klan powinien być w obozie. Kątem oka dostrzegł również Małą Koszatniczkę, której towarzyszyła dwójka wojowników. Obserwująca Gwiazda uwolniła ją? Nie, z pewnością jest tu tylko na ogłoszenie. Gdy wszyscy co mieli przybyć przybyli, to przywódczyni kontynuowała. - Mała Koszatniczka zaatakowała własne kocięta. - Tu kocica obniżyła wzrok, by spojrzeć na sprawczynię tego czynu. - Chciała odebrać im wzrok. Nie jest stabilna, nie nadaje się do opieki nad własnymi młodymi. Stanowi dla nich poważne zagrożenie możliwe, iż w jej stanie również dla innych kotów. Dlatego też, do odwołania, zostaje odizolowana od Pszczółki, Ważki i Nornicy. Niech najsilniejsi wojownicy pod wodzą Bobrzego Siekacza wykopią głęboki dół tuż przy obozie. Tam Mała Koszatniczka ma zostać umieszczona. - Po tych słowach po obozie rozbiegły się szepty, jednak szylkretowa kocica, zdawała się nimi nie przejmować. - Co do jej kociąt, w tym poszkodowanej Pszczółki, otrzymają one nowego opiekuna. Jeśli ktoś jest chętny, proszę, aby zgłosił się do mnie. Do czasu znalezienia odpowiedniego kandydata oko na kocięta będzie miała Przepiórczy Puch, a Liliowa Łapa będzie do nich przychodzić codziennie, zważywszy na sytuację.
 Ciche szepty dobiegały do uszu Cykorii. Więc tak kończyła się ta historia? Teraz Koszatniczka utknie w dole blisko obozu? Musi być coś, co przywróci ją do normalności, co sprawi, aby ta znowu stała się sobą. Nagle szepty przerwał krzyk ukaranej kocicy, która próbowała wyrwać się spod łap wojowników, by uniknąć kary wyznaczonej przez przywódcę, jednak na próżno.

Wyleczeni: Rozpuszczony Bachor, Pszeniczna Łapa

[2786 słów, polowanie na króliki]

[przyznano 56% + 5%]

Od Nocnego Kwiatu

Kolejny nudny i stresujący dzień na mieście. Czarna kotka przemierzała kanały pod miastem. Było tu mnóstwo zapachów, szczury, ale przynajmniej było cicho. Nasłuchiwała uważnie, czy ktoś idzie. Nie, było czysto. Szła więc dalej. Musiała obejść terytorium Klanu Wilka, aby dostać się do Liściastego Futra. Codziennie padała podziemne tunele zapuszczając się coraz dalej. Koniec eksploracji na dziś. Znalazła drabinkę z włazem na zewnątrz i wyszła na powierzchnię. Śmierdziała okropnie, ale mało się tym przejmowała. Najważniejsze to znaleźć kotkę, która była dla niej ważna. Tak, Nocny Kwiat była samolubna. Wolała swoje szczęście od szczęścia Liściastego Futra. Wiedziała, że kotka ma rodzinę w klanie Klifu, ale samotniczka chciała ją mieć tutaj, przy sobie.

Nocny Kwiat szła dalej, bez celu. W przeciwieństwie do większości samotników nie miała własnego leża. Spała, gdzie się dało. Powinna coś sobie zrobić, zwłaszcza że planowała stworzyć rodzinę. Miała dosyć samotności. Rodzina dawałaby jej poczucie bezpieczeństwa. Tak jak w żłobku w Klanie Wilka.

Postanowiła już, że nie wróci do lasu… Przynajmniej na razie. Było to zbyt niebezpiecznie. Chociaż nienawidziła Klanu Wilka i chciała ich powybijać, część niej chciała po prostu odpocząć. Co było niemożliwe, bo każdy nowy dzień oznaczał walkę w poszukiwaniu pożywienia. Gdyby tylko mogła zapolować w lesie... Ale nie, musiała jeść jakieś resztki. Beznadzieja.

Wciąż nie mogła. się przyzwyczaić do zmniejszonego pola widzenia. Tylko jedno oko. Głupia Zaranna Zjawa. Głupia Naparstnica. Głupia Mroczna Wizja, która z racji pochodzenia miała wszystko, czego chciała. Prawdopodobnie nigdy nie odczuwała takiego cierpienia, jak Nocny Kwiat teraz. Chciała krzyczeć. Szła dalej, aż usłyszała słabe piski. Zatrzymała się gwałtownie.

Za deską opartą o ścianę budynku coś się poruszało. Nocny Kwiat pochyliła się i wstrzymała oddech. Kocięta!!! Trójka małych kociątek upychała łapkami wychudzoną, nieżywą kotkę. Nocny Kwiat spanikowała. Jakieś zioła!!! Rozejrzała się. Lisie Łajno, niczego nie było! Podbiegła i ułożyła się obok kociąt. Słyszała słabe piski.

- Mama! - Nocny Kwiat nie wiedziała co ma robić. Wylizała dokładnie kotki. Były pewnie głodne, a za małe na stały pokarm! Po chwili samotniczka wiedziała. Musiała znaleźć je do Dwunożnej. Chwyciła jedno i zaczęła iść.

***

Kiedy każde kocię było przed drzwiami, Nocny Kwiat zaczęła drapać w drzwi i miauczeć przeraźliwie. Po chwili znajoma twarz ukazała się, a Nockę zalała fala wspomnień. Kotka wniosła kocięta do domu, a starsza pani zaczęła coś szczebiotać przeraźliwie. Po chwili wyszła z domu. Nocny Kwiat zaniosła kociaki na kocyk, na którym kiedyś leżała z Listkiem. Niepokoiła się, gdyż dwunożna nie wracała.

*** 

Wróciła z jakimś pojemnikiem. Przytkała każdemu kociakowi to do buzi. W środku było… mleko?! Jak?! Nocny Kwiat zwinęła się wokół dzieci.

- Zaopiekuję się wami. - wymruczała im do ucha. - Obiecuję. - zamknęła oczy, nakrywając młode puszystym ogonem.

Od Obserwującej Żmii (Obserwującej Gwiazdy) CD Rozwydrzonego Bachora

*jak Żmija była w żłobku z dziećmi, zanim pojawiła się plotka Koziego i zanim Brzączka przyszła do żłobka*

— Chce to skończyć jak najszybciej, więc mów — rozkazał Płomyk, bardziej zmęczonym niż władczym tonem.
— Czy wiesz, co znaczy "Dziękuję"? — spytała.
— Nie jestem mysim móżdżkiem. Poddani wypowiadają to słowo, gdy łaskawie na nich spojrzę i ich nie pobije, a także wielbią mnie przez dziękowanie mi za przybycie na tą ziemię, bym swoją boskością ich zaszczycał aż do ich nędznej śmierci.
Kolejny dowód na jego wybujałe ego i nieazchwianą wiarę w bycie bogiem. Noi oczywiście tego jak bardzo nie znał się na relacjach między kocich. Żmija zmrużyła oczy.
— Czy ktokolwiek się tak jak do tej pory do ciebie zwrócił z tych powodów? — spytała oczekując wewnętrznie jakże oczywistej odpowiedzi.
— Nie? Ale wkrótce tak będzie! Wierzę w to! A jak nie to ich zmuszę! — rzekł jakby to była oczywistość. A w rzeczywistości oczywiście rudy dalej żył w skrajnej ułudzie.
— Wiesz, nie sądzę, że to się prędko zdarzy, więc równie dobrze możesz spróbować nauczyć się używać tego słowa i coś nim zyskać. — Nie rozumiem co masz na myśli... — Rudzielec zmarszczył czoło. — Że ja mam je wypowiadać? Do takich nierudych jak ty? Niby w jakim celu? Nie zasługujesz na moją wdzięczność!
Jej zawód sprawił, iż jej ciało opadło z cichym westchnięciem, choć nie zmieniła poza tym wyprostowania.
— By zdobyć sympatię innych kotów, lub przynajmniej nie wyjść w ich oczach na niewychowanego czy niewdzięcznego — wytłumaczyła mu oczywistą oczywistość.
Klasycznie pręgowany skrzywił się, jakby nie za bardzo spodobały się mu jej słowa.
— Niby jak?
— Koty tego po prostu używają. Tak się przyjęło jako maniery, a raczej ich podstawy.
Zdegradowany uczeń westchnął cierpiętniczo, jakby to ona była tą co nie rozumie, a nie on.
— Jak ja mam niby tego używać? Uczysz mnie tak nieumiejętnie jak podczas naszego pierwszego treningu — fuknął pod noskiem. — Chcę szczegóły, przykłady, cokolwiek, a nie każesz mi się wszystkiego domyślać!
— Więc... ktoś na przykład przynosi ci zwierzynę, albo prezent, albo ci w czymś pomógł. Wtedy, na koniec wykonywanej przez tę osobę czynności, mówisz dziękuję.
Parsknął śmiechem, patrząc na nią z politowaniem.
— Czyli... jeśli mi przyniosłaś bursztyn to niby powinienem ci za to podziękować? Na serio? Ale... to głupie. Bo dlaczego? Co w ten sposób ty zyskujesz? To ja jestem przecież górą, bo go dostałem, a nie ty.
— Raczej co w ten sposób ty zyskujesz — odparła enigmatycznie, chcąc wzbudzić jego ciekawość.
— Ja? — zawiesił się, próbując zrozumieć o co jej chodziło. — Ja zyskuje bursztyn tak czy siak, bez żadnych podziękowań.
— To prawda — stwierdziła, a widząc że się nie domyślił przeszła do wyjaśnienia — ale niepodziękowanie może zniechęcić kota do zrobienia czegoś takiego w przyszłości. A jeśli je z kolei wypowiesz, to albo nic nie stracisz, albo nawet zyskasz, bo kot się może do ciebie przez to bardziej przekonać. Szczególnie taki, który ma z tobą złe doświadczenia i jeszcze nie słyszał tego słowa z twego pyska.
— I to na serio działa? — spytał już lepiej rozumiejący o co chodziło uczeń.
— Możesz spróbować — stwierdziła.
Czysty rudzielec zerknął na boki, upewniając się, że nikt temu się nie przysłuchiwał. Wyprostował się dumnie, aby zaprezentować sobą coś więcej niż żałość a potem z łaski swojej wypowiedział słowo, o którym mu mówiła.
— Dziękuję. — I gdy nic się nie stało, dodał. — I co? Teraz czujesz motywacje, by mi coś jeszcze dać?
— Tak — stwierdziła z przekonaniem, chociaż nie było takdo końca. W końcu wiedziała że mówił to nie tylko ćwiczebnie, ale też za nic i z brakiem intencji — chociaż lepiej używaj tego w takich sytuacjach, jakie wcześniej wymieniłam...
— Serio?! — wlepił w nią zaskoczony wzrok. Zdawało się iż uznał, że to miało jakiś sens i moc, bo uśmiechnął się z satysfakcją. — Oczywiście. Gdzieżbym śmiał — zaśmiał się mrukliwie. — Idź więc przynieś mi coś do jedzenia.
— Dobrze, ale najpierw jeszcze jedna, mała rzecz... — zaczęła, uśmiechając się, sprawdzając jego stan wiedzy.
— Jaka? — po jego pysku przeszła fala irytacji.
— Gdy chcesz, by ktoś coś dla ciebie zrobił, używa się najpierw innego słowa.
— Ach, tak! Zapomniałem! Idź przynieś mi coś do jedzenia albo pożałujesz! — rozkazał dumnie.
Cóż. Czego ona się spodziewała po Płomyku. W końcu on dalej myślał że koty naprawdę go tak szanują lub się boją by robić takie rzeczy pod groźbami, mimo, iż nie tak dawno temu ze żłobka wyleciał.
Tortie pokręciła przecząco głową.
— Nie, Płomyczku. Tak nie przystoi — stwierdziła — inne słowo.
Wydobył się z jego pyszczka niezadowolony pomruk.
— Natychmiast to zrób, bo ja tak każe? — widząc jednak jej minę dodał coś innego. — Przynieś mi jedzenie, szczurza wywłoko?
— Nie — odparła, czekając aż w końcu na to wpadnie albo wydusi to z siebie — To nie to.
— Ygh... Jeśli tego nie zrobisz to tak cię skopie, że nie wstaniesz przez księżyc! Ale już! Masz mi przynieść jedzenie! Mi! Panu i władcy! Jazda!
Westchnęła, bo najwyraźniej zamiast szukać normalnych wyrażeń używał tych które były groźbami i rozkazami w jednym, po czym chwyciła go nagle szybkim ruchem za kark, by następnie dać go do dziury, ale tym razem delikatniej.
— Nie! Nie do dziury! — wypiszczał syn Lwiej Paszczy, gdy już tam skończył. Z przerażeniem powiódł po ziemistych ścianach ściankach, jakby obawiając się, że zaraz robactwo wypełznie i go zje. Zadarł łeb i spojrzał przestraszonym wzrokiem na kocicę. — Przestań mnie tak traktować! Wypuść mnie, ale już!
— W taki sposób mówiąc do kotów, nikt praktycznie nie wykona tego co chcesz, poza największymi tchórzami — stwierdziła — naprawdę myślisz, że ktoś zrobi coś, bo mu pogrozisz i obrazisz? — spytała — jak ty byś się zachował w takiej sytuacji?
— Ja? Gdyby ktoś mi rozkazywał? Pf! Nie zrobiłbym tego! Za nic! Jestem bogiem nie wykonuje niczyich poleceń! — nie było to do końca prawdą, bo ostatnio parę takich poleceń wykonał, ale wiedziała, że ogólnie nie mijało się jego stwierdzenie bardzo ze stanem faktycznym — Ugh... To co ja mam... zrobić? Jakie niby słowo sprawi, że zaczną się mnie słuchać? Oraz jakie pomoże mi uniknąć skończenia w tej dziurze?! Czemu znów mnie tu dałaś?!
— Bo mnie obraziłeś — stwierdziła — to słowo "proszę".
— Nie obraziłem! — zaprzeczył niezadowolony rudzielec. Nie obraził? Nazwał ją szczurzą wywłoką i jeszcze jej groził. Wnuk Zięby wyciągnął w jej stronę łapki, chcąc opuścić dziurę w jakiej się znalazł — Wyciągnij mnie... — dodał piskliwie, krzywiąc się z odrazy na myśl o dotknięciu brudnej ziemi. Ten żałosny widok praktycznie błagającego ją o wypuszczenie Płomyka dawał jej satysfakcję, napawał ją poczuciem władzy, które nie da się ukryć uwielbiała. Nie wyciągnęła go z tych powodów, oraz dlatego że podała mu co ma zrobić. Dostał już odpowiedź na tacy, niech ją więc wykorzysta i się czegoś nauczy. W końcu od tego były jej lekcje i ten dół.
— Proszę! — miauknął po chwili klasycznie pręgowany, przypominając sobie o tej części jej wypowiedzi.
Od razu chwyciła małego demona za kark, wyciągając z dołu i stawiając na powierzchni. W ten sposób uczyła go posłuszeństwa i odpowiedniego zachowania. Dawała mu kary, ale również odpowiadała na jego zachowania tak jak nauczała go w swych jakże podstawowych naukach, by miał motywację, by uznał że to co mówiła to nie był blef, że sobie z niego nie kpiła, żeby używał tych słów i fraz jakich go uczyła.
Rudy po tym, jak wyjęła go z dołu zaczął wpatrywać się w nią, wręcz gapić będąc wyraźnie w olbrzymim szoku.
— Wyciągnęłaś mnie... — miauknął. — Naprawdę to działa! Ha! Haha! — po tych słowach znów się do niej zwrócił — Przynieś mi jedzenie, proszę! — i czekał sprawdzając co się stanie.
Obserwująca Żmija po usłyszeniu jego prośby wstała, po czym wyszła z kociarni, ruszając w stronę stosu zwierzyny. Nim Płomyk przestał być w jej polu widzenia wyraźnie dostrzegła, że z szoku opadła mu szczęka.
No. Nie szło tak źle. Zdawał się bądź co bądź to co mówiła przyswajać podczas tej kary, która go do słuchania jej motywowała. Noi dół oczywiście był też ważnym czynnikiem w tym wszystkim.
Wyszła z kociarni, by skierować swe łapy do stosu zwierzyny. Z gracją dotarła do niego, po czym wybrała jedną z piszczek – mianowicie dorodnego królika. Czuła na sobie wzrok rudzielca i nie myliła się, ani nie przesłyszała gdy odchodziła od wejścia do kociarni, bo gdy tylko się obróciła dostrzegła rudy łeb wyglądający ze żłobka i parę ognistych oczu wbitych w jej osobę ze zdziwieniem wymalowanym w nich tak bardzo, że chyba każdy by to zauważył. Ruszyła bez zwłoki w stronę syna Lwiej Paszczy, niosąc ostrożnie i z gracją martwą piszczkę. Gdy tylko zbliżyła się do wyjścia młodzik cofnął się do środka, dając jej przejście. Spojrzał na królika, po uderzeniu serca oblizując się. Nie kazała mu dłużej czekać, choć mogła -położyła przed nim zwierzynę, po czym zwróciła się do pomarańczowookiego:
— Dla ciebie, Płomyczku— powiedziała, zadowolona z jego postępów. Unikała używania imienia Rozpuszczony Bachor – nie chciała go w końcu co wypowiedź do siebie przecież zrażać. Ale nie wahała się go użyć gdy ją denerwował lub się jej nie słuchał. Kolejna rzecz do jej listy działań mających na celu wzbudzenie szacunku do swej osoby.
Młodszy przyciągnął do siebie królika i z wahaniem zmierzył kocicę wzrokiem, jakby obawiając się, że ta z niego żartowała i zaraz mu go zabierze. — Dziękuje? — wypowiedział z wahaniem, jakby nie był pewien czy ta sytuacja tego wymagała.
Ale się nie pomylił. Czarno-ruda skinęła głową z aprobatą.
— Widzisz? Działa.
Kocur na jej słowa wyszczerzył aż ząbki, zaraz jednak się opamiętał, jakby nie chciał jej okazać tego jak zadowolony był z tego że jej nauki przyniosły mu pożytek. Przybrał na powrót królewską pozę, pełną pogardy.
— Tak... jasne... — prychnął, jakby od niechcenia, by nie dawać jej satysfakcji, po czym zabrał się za posiłek. Mimo to jej uśmiech poszerzył się. — Na dzisiaj koniec. Wracam do dzieci — miauknęła, ruszając do kociąt, które potrzebowały przecież jej uwagi znacznie bardziej niż Płomyk. W końcu były małe i była ich matką, w przeciwieństwie do tego jak się sprawa miała z Płomykiem. Nie miała zamiaru ich zaniedbywać – co to, to nie. Wiedziała, że da sobie radę i z nimi, i z rudzielcem – miała podzielną uwagę i była dobra w gospodarowaniu czasem, nie takie rzeczy już przyszło jej robić.

<Mój drogi uczniu etykiety? Spisałeś się!>

Od Przepiórki do Czernidłaka

Przepiórka miała dziś odbyć swój pierwszy trening, ale niestety dostała gorączki, zaczęła kaszleć, a nawet czasem miała ochotę zwymiotować. Tak w skrócie. Przepiórka była chora. Aktualnie siedziała przerażona u boku Witki, razem z Pumą i Czernidłakiem, którzy zgodzili się zostać do wysokiego słońca, ponieważ potem mają spotkania ze swoimi mentorami. Puma chyba miał zły dzień, więc liliowa raczej konwersowała z drugim uczniem. 

- Nie chcę tu siedzieć... - Powiedziała półgłosem do czarno-białego ucznia, nie wiedząc, jak zacząć rozmowę.
- Aż tak źle się czujesz w pobliżu Witki Chm-Przepiórko?
Przepiórka aż za dobrze zdawała sobie sprawę, że jeszcze minie dużo czasu, zanim wszyscy przyzwyczają się do jej nowego imienia.
- Tak... Nie chc- Chciała dokończyć, ale złapał ją taki kaszel, że myślała, że zaraz gardło jej pęknie. Po ataku kaszlu Puma oznajmił, że musi iść do Padliny, więc na trochę zostaną sami. W zasadzie Przepiórce to odpowiadało, a przynajmniej dopóki nie zostanie sama w pobliżu tej przerażającej kotki. Kiedy czekoladowy uczeń wyszedł, ze schowka na zioła wyszła medyczka owocniaków, Witka, trzymając w pysku suche liście mięty. Zaraz za nią weszła Murmur, trzymająca w pysku coś, na czym leżał miodek. Przepiórka aż za dobrze wiedziała, że to lekarstwa na poważniejszy rodzaj kaszlu. Witka usiadła obok uczniów, zamoczyła delikatnie suchą mięte w miodku, po czym kazała otworzyć uczennicy pysk, i połknąć smaczną mieszankę ziół.
- Dziękuje... - Zdążyła wyjąkać, zanim starsza medyczka znowu zanurzyła się w schowku i wróciła z czyśćcem wełnistym, gwiazdnicą pospolitą, jastrzębcem leśnym oraz kocimiętką.
Kotka grzecznie zjadła zioła, po czym wręcz modliła się, żeby kocica już sobie poszła. Naprawdę nie czuła się dobrze w jej towarzystwie. Po chwili czekania, aby upewnić się, czy pacjentka połknęła wszystko, Murmur oraz Witka odeszły od Czernidłaka oraz Przepiórki.
- Wreszcie! Siedzenie, i patrzenie na ciebie w takim stanie i do tego w towarzystwie tych kotek, chyba za chwile doprowadziłoby mnie do szału!
-Tak... Mnie też. Nie wiem jak ja mogłam tylko i wyłącznie ze strachu, chcieć siedzieć przy chorych kotach i słuchać ich narzekania! Jedyne co mnie podtrzymywało, to zapach ziół. Kocham te zapachy. Chociaż są wyjątki.
- Kto co lubi, ale jak dla mnie, to te całe zielska strasznie śmierdzą!
- Noo... Ale to zależy jakie, bo co innego na przykład kocimiętka, a co innego taka mysia żółć. Ble!
- To też racja. Ale i tak jak dla mnie większość ziół śmierdzi tak, jak ta cała mysią żółć.
Przepiórka bardzo dobrze czuła się w towarzystwie kocurka. Był dla niej jak drugi brat, i chociaż był młodszy, czasem czuła się, jakby był w jej wieku, a może i nawet starszy.
- Czernidłak, strasznie tu nudno... Może masz jakiś pomysł, na fajną zabawę, ale taką, żebym nie wstawała? Ta cała Witka nas zabije!
- Hm... Mam jeden pomysł, ale ostrzegam, że sama się prosiłaś.
- Hm... Lubię niespodzianki, no i ciekawe zabawy... Dobra!
- Okej! Ja będę mówił imię jakiegoś kota, a ty mi powiesz, co o nim myślisz i czy coś do niego czujesz!
- Naprawdę?
- Tak!
- Super! Świetny pomysł. To lepsze niż siedzenie bez sensu.
- Okej... No to może... Pieczarka!
- Mh... Noo... Raczej nigdy z nią nie gadałam, ale nie wiem, czy byśmy się polubiły... A ja wolę mieć więcej kotów neutralnych, niż wrogów.
- Ciekawie, ciekawie...
- Dawaj dalej!
- Świergot!
- Jest spoko, lubię ją, ale raczej nieszczególnie się nią interesuje... No chyba, że nagle się okaże, że ma kociaki! Ja KOCHAM kociaki! A szczególnie jeżeli to jakieś rzadkie sierści czy osobowości! Na przykład calico, albo tortie.
- Okej, okej... O! Już wiem! To będzie mocne!
- No to dawaj!
- Ja!
- Ty?
- No tak
- Dobra! Wyzwanie przyjęte! Ogólnie jesteś dla mnie jak drugi brat. Bardzo cię lubię, i zależy mi na naszej relacji. Może nie jestem w tobie no nie wiem... Zauroczona? Czy coś takiego, ale naprawdę Cię lubię. A ty? Co o mnie myślisz Czerniś?

<No, i co ty na to Czernidłaczku?>

[617 słów]

[przyznano 12%]

Od Algowej Łapy

*wszystko przed zaginięciem Płotki*

— Płotko? Gdzie jesteś? — miauknęłam w ciemność, szykując się do snu, jednak przez to, ilu uczniów było obecnie w legowisku, czasem trudno mi było znaleźć moje rodzeństwo w tłumie. Lubiłam mówić dobranoc każdej z nich, zanim szłam spać. Powiedziałam już Mandarynce i Zimorodkowi.

— Tutaj — miauknęła zaspana Płotkowa Łapa cichutko. No tak, zazwyczaj tam spała. — Dobranoc — dodała, już przyzwyczajona do moich "wydziwiań".

— Dobranoc! — pisnęłam głośno w odpowiedzi. — Pchły na noc!

Po legowisku rozniosło się parę zmęczonych i rozdrażnionych jęków, zapewne od uczniów chcących już zasnąć, jednak byłam już cichutko i w końcu wszyscy zgodnie zasnęli, jako że kłócenie się ze mną zabrałoby im tylko jeszcze więcej snu. Hm, no i co, nie moja wina, że nie zaznali nigdy troski o drugiego kota! Ja bardzo lubiłam ten mój mały rytuał.

***

Trening szedł mi nie najgorzej, jeśli mogę sama tak powiedzieć. Razem z mentorem uczyłam się polować i walczyć, lubiłam go! Nie mógł też na mnie za bardzo narzekać, nawet jeśli często coś zapominałam, czy mieszałam, poprawiłam się zazwyczaj dość szybko. Wracaliśmy właśnie po zakopane wcześniej ciała zwierzyny (miałam po węchu sama je odnaleźć). Hm, ale co to za zapach? To nie wiewiórka, której szukałam... to inne koty!? Niedobrze! Ah, ale czuję znajomy zapach, więc nie ma się co martwić o intruzów. Zerknęłam za siebie i upewniłam się, że Pchli Nos nadal na mnie patrzy i pilnuje. Też nie wyglądał na zmartwionego, więc powinnam to zignorować, pewnie jakiś patrol czy coś. Jednak miałam w tej chwili jedną małą przewagę nad mentorem. Do niego przez gęstwinę lasu nie docierały przyciszone głosy kotów, (po których poznałam, że to członkowie mojej rodziny). Nadstawiłam uszu, skupiając się bardziej na podsłuchiwaniu niż tropieniu, byłam jednak za daleko, żeby usłyszeć cokolwiek wyraźnie. Zmarszczyłam nosek lekko rozczarowana. "Jesteś wścibska Algo, wracaj do treningu" pomyślałam, jednak, ah, to głos Płotki? Zerknęłam ponownie szybko za siebie w stronę białego kocura i pod pozorem nieradzenia sobie ze zlokalizowaniem martwej wiewiórki pod śniegiem, podreptałam z nosem przy ziemi bliżej głosów. Mam nadzieję, że nie zacznie się od tego jakaś plotka, że nie umiem węszyć, albo że się zachowuję jak pies... Mniejsza, nie to jest teraz ważne, podkradłam się nieco bliżej, jednak w połowie kroku usłyszałam krzyk Spienionego Nurtu. Coś się stało? Pchli Nos na pewno tego nie usłyszał, może to coś poważnego, nie ma czasu Algo! Zawahałam się przez parę bić serca, jednak ostatecznie zmartwienie wygrało i zaczęłam szybko przedzierać się przez śnieg i zarośla w stronę małego zgromadzenia grupki klanowiczów, z którego to nadal dobiegały podniesione głosy. Trochę mi to zajęło, ale gdy znalazłam się w końcu w zasięgu wzroku kotów, działo się tam niezłe zamieszanie. Ah, gdzie jest Płotka? Może mi się przewidziało? Nie, nie, jest tu jej mentorka... co to znaczy? Spieniony Nurt nie poświęciła mi jednak żadnej uwagi, ciskając nerwowo ogonem na boki, po czym raptem skierowała się w stronę obozu. Tuptająca Gęś stała obok z kamiennym wyrazem pyska, a Nimfia Łapa jeszcze nieco dalej, zasłonięta częściowo przez swoją mentorkę, jednak było widać, że ona również jest bardzo zestresowana. Co się tutaj stało?

— Ciociu — zaczęłam, jednak Pianka mnie chwilowo zignorowała. O nie, nie ma tak! 

Zagrodziłam jej drogę swoim małym ciałkiem i z determinacją spojrzałam jej w oczy. 

— Co się stało?! Nie pójdę sobie, jak nie odpowiesz! Gdzie jest Płotka?

W tej samej chwili dogonił mnie Pchli Nos, rozglądając się przez chwilę z małą dezorientacją po scenie.

— Płotkowa Łapa... Algowa Łapo, spokojnie, zaraz ją znajdziemy — próbowała wywinąć się ciocia. Nie kupuję tego! Tupnęłam łapką. — Pójdę do obozu po Kawczee Serce, dobrze? Dasz mi przejść?

— Nie! — krzyknęłam.

Pchli Nos szybko wślizgnął się obok, próbując oddalić mnie od cioci, natychmiast jednak wróciłam na miejsce.

— Algowa Łapo! Co ty wyrabiasz najlepszego? — zapytał lekko zirytowany.

Nie odpowiedziałam, nadal uparcie wpatrując się w liliową kotkę, która westchnęła w końcu.

— Twoja siostra... lekko się zdenerwowała, pokłóciła się z ciocią, ale to nieistotne, teraz musimy ją znaleźć, co byłoby niebezpieczne w pojedynkę. 

Poczułam, jak robi mi się leciutko słabo. Oh, ja już wiem dobrze co się stało. Tuptająca Gęś była jednym z tych kotów, które traktowały moją siostrę źle, mimo, że ta niczym na to nie zasłużyła. Sierść mimowolnie zjeżyła mi się na karku ze złości. Teraz to przegięła, skoro skończyło się to aż tak źle, na pewno powiedziała jej coś okropnego. Płotki przez to nie ma. Płotka przez to została zraniona. Jest zimno i niebezpiecznie, co jeśli jej się coś stanie? Czarno-biała kotka nie zasługiwała na swój status zastępcy, skoro przez nią cierpią inne, bliskie mi koty w klanie. Mandarynka też nie zasługiwała na miano mojej rodziny, widziałam, jak czasami dokucza siostrze, nawet jeśli w odpowiedzi obrzucałam ją śniegiem, nic to nie dawało! Powinnam była więcej zrobić, to też moja wina. Muszę coś z tym zrobić teraz. Nie... co ja mogę zrobić? Ah, to wszystko przez te dwie czarno-białe, te...wstydzę się też mieć ten kolor futra! No, może nie aż tak, ale!

— Jak mogłaś!? — Poczułam, jak do oczu napływają mi łzy, gdy cisnęłam ostre spojrzenie w stronę zastępczyni. — Nie wybaczę ci tego, nie wybaczę! Mama też ci tego nigdy nie wybaczy!

Nie wiem co myślałam, raczej nic mądrego, ale pobiegłam w stronę starszej kocicy i z pyskiem wykrzywionym w grymasie rozpaczliwej złości rzuciłam się na nią, nie patrząc gdzie ani jak. Gąska odsunęła się ode mnie, również się krzywiąc, jednak moje pazury zaczepiły się w futro na jej boku, dając wyraźny dowód, że były one wyciągnięte. Gwałtownym ruchem zostały one z niego wyrwane, a ja przypadłam do ziemi w pozycji gotowej do ponownego ataku, machając agresywnie ogonem na boki. Zanim zdążyłabym zrobić coś znowu, poczułam jak inny kot łapie mnie za kark i odciąga. Pewnie dla mojego bezpieczeństwa, bardziej niż dla bezpieczeństwa Gąski. Ugh, skończę trening kiedyś, to jeszcze zobaczą! Będę najsilniejsza w klanie i niemili dręczyciele nie będą mogli robić, jak chcą! Już miałam otworzyć buzie, żeby splunąć jakąś obelgę w stronę dręczycielki, jednak nagle niespodziewanie ta zbliżyła się ponownie, szybko dając mi w pysk. Nie było to mocne uderzenie, jednak wystarczyło, żeby policzek mnie zapiekł, a niemiłe słowa utknęły niewypowiedziane. Opuściłam głowę w zaskoczeniu.

— Algowa Łapo, zawiodłam się na tobie kolejny raz. Ani ty, ani twoja matka nie zasługujecie na błogosławieństwo waszego koloru futra. Obyś nie podzieliła jej losu. — splunęła. — Idziemy, Nimfia Łapo — dodała bez emocji i oddaliła się, a wraz z nią jej wysoka uczennica... Ciekawe, co ona czuła, czemu była cicho?

Patrzyłam przez chwilę jak idzie, a za nią i ciocia Pianka, po czym odwróciłam się zrezygnowana. Zanim mój mentor zdążył mnie zganić, nie wytrzymałam i zaniosłam się w końcu donośnym płaczem.

[1083 słów]

[przyznano 22%]

Od Syczka (Syczkowej Łapy) CD. Zalotki (Zalotnej Łapy)

Uczennica nie wydawała się usatysfakcjonowana odpowiedzią jego siostry, choć Syczek bardzo ją doceniał. Ognista Łapa zmierzyła wzrokiem ich obu, krzywiąc się na mordce.

— Przecież nic mu nie zrobię — mruknęła do Zalotki, po czym spojrzała na drugie, milczące kocię. — Myślisz, że dotknęłabym tak ufajdanej sierści? — Rdzawa pstryknęła palcami, ocierając prawie pazurami o bark Syczka. Kocurek, odsunąwszy się nieznacznie, obejrzał swoje futro dokładnie – nie było ono tak brudne, a jedynie nieco zakurzone od piasku. Liznął swój bok, chcąc się nieco wyczyścić, lecz zapomniał o małym towarzyszu, jakiego do tej chwili ukrywał pod sierścią. Brązowy nałanek, korzystając z chwili wolności, gdy Syczek go odsłonił, momentalnie poderwał się do lotu. Niewielki chrząszcz za cel obrał sobie twarz Ognistej Łapy, której zirytowany grymas prędko zamienił się w strach. Ten również ustąpił innemu uczuciu, przerażeniu, kiedy żuk wylądował niefortunnie na grzbiecie jej nosa.

Głośny pisk wywabił z legowisk zaniepokojone koty, którym oczom ukazał się widok wierzgającej, trzęsącej łbem kocicy, jaka z całych sił próbowała pozbyć się owada z pyska. Syczek patrzył na to z położonymi po sobie uszami, przeczuwając, że zaraz wściekłość Ognistej Łapy przerzuci się z małego stworzonka na niego.

— Może lepiej... zmyjmy się stąd — zaproponowała mu cichym szeptem Zalotka, kiedy podeszła bliżej. Kociak czym prędzej jej przytaknął, odbiegając zaraz z siostrą w stronę bezpiecznego legowiska medyka.

— Obrzydlistwo! Jak można nie brzydzić się dotknąć takiego paskudztwa! — Rodzeństwo mogło usłyszeć z obozowego centrum ryki Ogień, kiedy nareszcie pozbyła się robaka, zadeptując go łapą. — Muszę się teraz umyć! A gdzie te...

Dalszych słów rudej malce już nie usłyszały, kryjąc się w zakamarkach lecznicy w nadziei, że tam nie zostaną znalezione. Syczek był pewien, że pomimo jego brudnego futra, kotka nie zawahałaby się go po tym zamienić w mysi proch...

***

Ognista Łapa wielokrotnie patrzyła na niego spode łba. Nie bez przyczyny Syczek, przenosząc się do legowiska uczniów, ulokował swoje własne posłanie jak najdalej od tego należącego do rudej. Właściwie, skrawek mchu, na jakim sypiał Syczek, leżał najbardziej oddalony od tych innych kotów. Nawet jego siostry spały zajęczą odległość dalej, tworząc między nimi sporą przestrzeń. Kocur wolał nie narażać się na niczyi gniew swoją miłością do dziwnych żyjątek. Gdyby tylko ktoś się przyjrzał, to zauważyłby, że pod warstwą zieleni Syczkowa Łapa trzymał powiększającą się z każdym dniem kolekcje dziwactw – ślimaczych skorupek, kości, wylinek... Którą starał się ukrywać ją przed światem. Nawet nie chciał wiedzieć, co by było, jakby ruda dowiedziała się o jej istnieniu! Zdawało się kocurkowi, że całe legowisko uczniów musiałoby zostać odrobaczone, zdezynfekowane i wywrócone na drugą stronę, a jego drogocenne przedmioty wyrzucone. A na to nie mógł pozwolić!

Powrócił z treningu jako pierwszy z uczniów, co oznaczało, że mógł zająć się swoim zbiorem i dorzucić do niego przy okazji nowe cacko – upewniając się, że nikt go nie widzi, odchylił garść mchu, by odsłonić stertę posegregowanych przedmiotów. Ten, jaki trzymał jednak w zębach teraz, był całkiem nowy. Syczkowa Łapa zrobił dla niego miejsce, łapą odchylając rządek ułożonych według wielkości kostek gryzoni i upuścił na ziemię. Ciemnoszare zawiniątko przesunął łapą, by leżało równo z resztą przeszłych znalezisk. Było zbitą, futrzastą kulką, w której złoty mógł dojrzeć przebijające się pomarańczowe zęby karczownika. Mroczna Wizja nauczyła go, że była to sowia wypluwka, pozostałość po posiłku niewielkiej sowy. To go fascynowało. Oglądał ją ze wszystkich stron z zainteresowaniem, obracając palcami delikatnie, by jej nie uszkodzić.

Kocur nie przewidział, że w legowisku pojawią się goście. Słysząc kroki spanikowany Syczek zgarnął mech, by zasłonić nim kolekcję dziwactw. Nie zdążył jednak przed wzrokiem kotki, jaka stanęła w przejściu, wyglądając na nieco zdezorientowaną dziwnym zachowaniem uczniaka. Dopiero po uderzeniu serca złoty zdał sobie sprawę, że przed nim stoi jego siostra! Uff... Przynajmniej nie Ognista Łapa!

— Cześć — wydukał, wymachując nerwowo końcówką ogona, stojąc nad swoim posłaniem w wygiętej pozycji. Syczek starał się wyglądać i brzmieć naturalnie, jednak, jak zwykle, okazywało się, jak kiepski w tym był.

— Hej — odparła Zalotna Łapa, podejrzliwie przyglądając się swojego bratu. — Wszystko okej? Zachowujesz się nieco... dziwnie.

— Tak, jest w porządku — mruknął, siadając. Kiedy tylko jednak to zrobił, spod jego legowiska wytoczył się kawałek żółtawej, podłużnej kostki. O nie! Kocur czym prędzej wepchnął ją tam z powrotem, pełen nadziei, że jego siostra jakimś cudem tego nie zauważyła.

<Zalotko?>

[685 słów]

[przyznano 14%]

Wiosenne choroby!

 Nadeszła Pora Nowych Liści, a z nią kolejne dolegliwości!

POGODA

Podobnie jak w Porze Nagich Drzew, chmury deszczowe przez pierwszą połowę Pory Nowych Liści praktycznie nie opuszczają nieba. Tereny są wilgotne i rozmkołe, a polowanie ciężkie. Poziom wody znacznie się podniósł, a chlupot rzeki słychać niepokojąco blisko legowisk w obozie Klanu Nocy. Mimo to, woda nadal nie wdarła się do jego centrum, wypłukując przybrzeżny muł i błoto. Nieco gorzej sprawy mają się w Klanie Wilka, gdyż na ich tereny powróciły zapomniane już przez niektórych... bobry, które pamiętają jedynie starsi członkowie klanu. Korzystając z okazji, postanowiły założyć nową tamę, podnosząc tym samym poziom wody w jeziorze, którego brzegi znalazły się parę lisich długości dalej niż poprzednio. Klan Burzy powinien mieć się natomiast na baczności podczas eksploracji wilgotnych korytarzy, które przez nasiąkniętą ziemię stały się szczególnie niebezpieczną pułapką. Klan Klifu i Owocowy Las nie mają zasadniczych problemów, które zaburzałyby ich codzienne życie. Mimo wszystko, Srokoszowa Gwiazda prosi o zachowanie ostrożności podczas skakania po stromych, osuwających się przez częste deszcze klifach. Druga połowa Pory Nowych Liści będzie o wiele bardziej sprzyjająca dla klanów - ziemie zostaną częściowo osuszone, a słońce będzie witać na niebie coraz częściej i coraz dłużej. Rośliny szybko odżyją, a w pozostałościach małych "jeziorek", zostawionych przez ulewne półtora księżyca, będzie można znaleźć zwłoki przyprażonych kijanek i innych podwodnych żyjątek. Poziom wody zacznie powoli wracać do normalności, jednak bobry Klanu Wilka nadal mogą stanowić pewien problem.

Dolegliwości odczuwają wymienione niżej koty z:

Klanu Burzy:

Obsmarkany Kamień - ból zęba

Nagietkowy Wschód - infekcja gardła

Pszeniczna Łapa - gorączka

Nornica - bezsenność

Ziębi Trel - użądlenie

Klanu Klifu:

Gąsiorkowa Łata - zwichnięcie przedniej łapy

Liściasty Wir - wybicie barku

Bławatkowy Wschód - szkło w łapie

Siewcza Łapa - zatrucie pokarmowe

Oliwkowy Szkwał - kłopoty z oddychaniem

Klanu Nocy:

Różana Łapa - ból głowy

Spieniony Nurt - podrażniona skóra

Kazarkowa Śpiewka - infekcja oka

Nenufarowy Kielich - wymioty

Mrówczy Kopiec - katar

Klanu Wilka:

Makowy Nów - niestrawność

Koszmarny Omen - biały kaszel

Gronostajowy Taniec - gorączka

Blade Lico - katar

Pokrzywowa Łapa - infekcja łapy

Owocowego Lasu:

Daglezjowa Igła - zranienie łapy

Bryza - ugryzienie przez szczura

Żagnica - infekcja ucha

Pieczarka - kleszcz

Skałka - infekcja oka

Samotnicy i Pieszczochy:

Niedźwiedzi Miód - gorączka

Jaśmin - użądlenie

Ruta - bezsenność

Choroby kotów, które nie poszły ze swoimi dolegliwościami do medyka i nie zostały wyleczone, przechodzą w II lub III stadium. Dotyczy to kotów z :

Klanu Burzy:

Szafirkowa Łapa - odmrożone poduszki > krwawienie

Rozpuszczony Bachor - wymioty > odwodnienie

Klanu Klifu:

Jastrzębia Łapa - wybicie barku > sztywność kończyny

Klanu Nocy:

Księżycowy Blask - infekcja oka > tymczasowa ślepota

Skacząca Cyranka - ugryzienie przez szczura > infekcja

Nimfia Łapa - biały kaszel > zielony kaszel

Klanu Wilka:

Wszyscy wyleczeni! :)

Owocowego Lasu:

Wszyscy wyleczeni! :)

Samotnicy i Pieszczochy:

Kremówka - przewianie > katar > trudności z oddychaniem > duszności > astma

Szczypiorek - szkło w łapie > infekcja > niemożność stawania na łapę

Bluszcz - ból stawu

Lazuryt - wybicie barku > sztywność kończyny

Lew - biały kaszel

Koty z dolegliwościami powinny udać się do medyka zimą.

W przypadku grywalnej postaci należy napisać opowiadanie skierowane do medyka w klanie (jeśli jest on grywalny) lub opisać samemu wizytę u niego. Objawy nie muszą wystąpić od razu po rozpoczęciu zimy - mogą w połowie a nawet i pod koniec.

Jeśli kot zlekceważy dolegliwości (tzn. nie zostaną wyleczone w danej porze roku), mogą się one zaostrzyć i/lub przemienić w gorsze i niebezpieczniejsze choroby.

WAŻNE! Osoby, które same wstawiają swoje opowiadania proszę o dodawanie pod opowiadaniami z leczeniem etykietkę "choroby".

UWAGA! Proszę, żeby pod opowiadaniami z leczeniem (szczególnie NPC!!!), były w liście wymienione imionami koty, które otrzymały kurację!

Od Mirabelki

Ku jej uldze, tata podjął decyzję o rezygnacji z pozycji lidera. Nareszcie porządnie odpocznie i się zrelaksuje, nie będąc za wszystko odpowiedzialny. A przynajmniej miała taką nadzieję… władza ewidentnie nie służyła mu pod względem psychicznym, ale z drugiej strony ciężko było nie dostrzec, że nierzadko używał jej w celu złagodzenia swoich lęków. W duchu błagała Wszechmatkę, aby w najbliższym czasie nie wydarzyło się nic, co by je podsyciło, bo jakiekolwiek uczucia by ktoś nie żywił wobec Agresta – nie dało się zaprzeczyć, że czekoladowy obecnie był osobą najbardziej zasługującą na odpoczynek w całym Owocowym Lesie.

Ustąpienie wiekowego przywódcy wywoływało jednak myśli skupione na czymś zupełnie innym u większości Owocniaków – głosowaniu. W końcu nawet dla najstarszych członków społeczności była to sytuacja zupełnie nowa. Poprzednio zastępcy dogadali się między sobą, przez co potrzeba głosowania nie zaistniała w pierwszej kolejności. A jeszcze wcześniej… dowiedziała się od taty, że Owocowy Las miał tylko jednego zastępcę. Dwójka niegdyś nie stanowiła reguły. Zaskoczyło ją to, bo od czasu jej kocięctwa zasady w społeczności się nie zmieniły, przez co nie zdała sobie sprawy, że kiedyś tak właśnie mogło być. Właściwie to, z jakiego powodu zapadła decyzja o zwiększeniu ilości zastępców? Czy coś się stało? W jakim stopniu Owocowy Las był kiedyś podobny do reszty klanów? Jak wiele się zmieniło od jego powstania? Postanowiła, że koniecznie musi wypytać swojego ojca o szczegóły, bo ta sprawa naprawdę ją zainteresowała. 

Aktualnie należało się jednak skupić na innym dylemacie. Na kogo głosować? Żadnego z zastępców w końcu nie znała za dobrze. Mogła jedynie opierać się na swoich obserwacjach… lub także podpytać się o zdanie innych w tym temacie i na podstawie tego wszystkiego dokonać wyboru.

Pogawędziła więc z kotami popierającymi zarówno Daglezjową Igłę, jak i Lśniącą Tęczę. Osoby wymieniające kocura zazwyczaj twierdziły, iż jest on bardziej rozsądny i potrafiący zadbać o bezpieczeństwo. Sama zresztą pamiętała, jak przez większość czasu to właśnie on był strażnikiem żłobka i nie pozwalał jej oraz rodzeństwu wychodzić samemu z legowiska. Musiał dobrze sprawdzać się w tej roli, bo tata go często wyznaczał. Zawsze pozostawał niewzruszony na nawet najbardziej błagające oczęta Malinki i Mirabelki. 

Mimo to, od początku osobiście bardziej się skłaniała w stronę Daglezji. Miała po prostu znacznie większy kontakt ze społecznością. Oczywiście najwięcej spędzała czasu z osobami sobie najbliższymi, ale nierzadko po prostu przysiadała się do kogoś zupełnie innego i prowadziła swobodną konwersację. A według szylkretki to stanowiło ogromną zaletę w przypadku lidera, ponieważ znajomość swoich podwładnych i ich zróżnicowanych potrzeb, oraz umiejętność dogadania się z każdym były kluczowe w zarządzaniu społecznością. Odnośnie Lśniącej Tęczy też raz jej się obiło uszy, że ma nieufny stosunek do kotów z zewnątrz, co już samo w sobie stawiało go w gorszym świetle dla niej, nawet jeśli to nie była prawda. 

Po utwierdzeniu się w swoim wyborze następnego podniosła łapę za pointką. Miała nadzieję, że dobrze robi. Samo branie udziału w głosowaniu natomiast? Było dla niej w tym coś bardzo ekscytującego. Wybór wahał się między kotami wybranymi przez Agresta, ale mimo ograniczenia, wciąż był w tym jakiś element wolności, z jakim wcześniej nie mieli do czynienia. Każdy mianowany Owocniak miał wpływ na wynik i Mirabelka widziała coś w tym niezwykłego. 

Z jej rodziny jedynie Malinka głosował na Lśniącą Tęczę. Nie miał natomiast nic przeciwko kontrkandydatce, ogólnie calico bardzo rzadko żywił do kogoś negatywne emocje, według tortie niekiedy nawet na swoją szkodę. Wiedziała jednak, że jako uczeń czarnego miał z nim bliższą relację i chciał go wesprzeć także i w tym aspekcie. 

Ku zadowoleniu większości, Daglezjowa Igła wygrała i została oficjalną przywódczynią Owocowego Lasu. Mirabelkę rozczarował jednak wybór zastępcy. Niby widziała, jak kotki trzymają się razem, ale jakoś nie pomyślała o tym w tym kontekście. Sadzawka należała do kotów, z jakimi nawet nie trzeba było wiele rozmawiać, by już ich nie lubić. Oziębła z zawsze zadartym nosem, a do tego strasznie wścibska i nierzadko rozpowiadająca nieetyczne informacje z wątpliwych źródeł. Szylkretka nie była zadowolona, że osoba tego pokroju aktualnie będzie miała władzę. To się mogło źle skończyć. 

Wdrapała się do legowiska zwiadowców i zwinęła w kłębek, częściowo usatysfakcjonowana, częściowo niezadowolona. Zamknęła oczy, powoli wypuszczając powietrze. 

Teraz i tak nie dało się już niczego cofnąć. Jedynie czas mógł pokazać, czy obywatele Owocowego Lasu dokonali odpowiedniego wyboru. 

***

— Smutno mi, że Lśniąca Tęcza nie wygrał — wybełkotał Malinka. — Nawet nie chodzi o to, kogo ja bardziej wolę. Po prostu… widzę, jak bardzo jest przygnębiony po tym głosowaniu. Szkoda mi go.

— To on kiedykolwiek nie jest w złym nastroju? — zapytała pół żartem Mirabelka, mimo wszystko zaczynając dokładnie się przyglądać szylkretowi.

— No właśnie w tym problem! — Machnął ogonem. — Miałem nadzieję, że jak wygra, to się nareszcie uśmiechnie. — Spojrzał na nią wielkimi, budzącymi litość, oczami. — Ale nie poszło mu i teraz jest jeszcze bardziej nieszczęśliwy! A ja nie wiem, co innego mogłoby poprawić mu humor. 

Bura wyciągnęła łapę z zamiarem położenia jej na barku calico, jednak nim zdążyła go dosięgnąć, niespodziewanie Sadzawka stanęła centralnie przed nią. Zaskoczona cofnęła ramię, unosząc brwi na kotkę. 

— Mirabelko, nie jesteś zajęta, prawda? — Mimo wypowiedzianych przez nią słów, wcale nie brzmiała, jakby właśnie zadawała pytanie. — Chciałabym na chwilę z tobą porozmawiać. 

Szylkretka zawahała się przez moment, nie chcąc tak po prostu zostawiać Malinki. Z drugiej strony zastępczyni nie wyglądała, jakby w ogóle brała pod uwagę możliwość odmowy, a tortie także preferowała nie oczekiwać w napięciu i zastanawiać się, co ona takiego może od niej chcieć. 

— Jasne — odpowiedziała więc, w miarę swobodnie, chociaż jednocześnie końcówka ogona jej zadrgała. 

Zwiadowczyni posłała rodzeństwu przepraszające spojrzenie, nim podążyła za burą w bardziej ustronne miejsce. 

— Nie będę się cackać i powiem wprost: sytuacja z mojej perspektywy wygląda dziwnie. Pewnego dnia znikasz z klanu bez ostrzeżenia, nie dajesz żadnego znaku życia, a potem powracasz z ojcem, jakby nic się nie stało. — Zmarszczyła brwi. — Mam nadzieję, że nie zmuszono cię do powrotu? 

O nie, o nie. Tak bardzo nie chciała poruszać tego tematu. Wszystko byle nie to. 

— Nie — zaśmiała się, mając ochotę głęboko zapaść się pod ziemię — nic takiego nie miało miejsca. 

— Jaki powód odejścia był zatem w pierwszej kolejności? — drążyła dalej, wywołując gęsią skórkę u swojej rozmówczyni. — Takie przypadki mają miejsce jednak nieczęsto, nieprawdaż? 

— A czemu to jest takie istotne? — Napuszyła futro, czując się okropnie niekomfortowo w towarzystwie drugiej. — Teraz jestem z powrotem i nie zamierzam nigdy więcej się stąd oddalać. Mogę ci to zagwarantować. 

— Naprawdę muszę ci jeszcze wyjaśniać, dlaczego po nagłej ucieczce z klanu, wypadałoby później przynajmniej się z niej wytłumaczyć? — parsknęła, mierząc ją pogardliwym spojrzeniem. — To faktycznie cudownie, iż teraz jesteś taka szybka w obietnicach lojalności, lecz to automatycznie nie wymazuje tego, co zrobiłaś. Działań na szkodę klanu nie należy ignorować.

No oczywiście, że nie. Zastępczyni obecnie była tym taka przejęta, ale gdy to ona sama celowo uprzykrza życie niektórym, jakoś nigdy nie brakowało jej na to usprawiedliwienia. Zwiadowczyni miała ochotę zwymiotować, słysząc w jej tonie tę fałszywą troskę. 

— Gdyby tak naprawdę było, to już dawno otrzymałabyś reprymendę za obgadywanie innych i ciągłe wpychanie nosa w nie swoje sprawy — syknęła, nim zdążyła się powstrzymać.

Sadzawka po tych słowach uśmiechnęła się szerzej, jakby chciała zamordować rozmówczynię poziomem nienawiści bijącym z wyrazu jej twarzy. Oho, czyżby trafiła w czuły punkt? Mirabelka mimo chęci splunięcia, na ten jej wygięty od sztuczności pysk, zareagowała nieznacznym skuleniem się, bo wytrzeszczone oczy starszej zaczęły wydawać się szylkretce coraz bardziej przerażające. 

— Interesowanie się sprawami współklanowiczów uznałabym raczej za zaletę. — Uniosła wysoko głowę, nie tracąc ani odrobiny rezonu. — Czyni to ze mnie dobrą zastępczynię, znającą doskonale każdego członka naszej społeczności, która poprzez twoją ucieczkę niemało musiała wycierpieć — westchnęła teatralnie. — I chcąc o nią przyzwoicie zadbać, zadałam ci jedno, proste pytanie. Odpowiedź na nie naprawdę nie jest czymś wymagającym. 

Tortie stęknęła cicho, wiedząc, że już nie znajdzie sposobu, aby się od tego wymigać. 

— To był… po prostu trudny okres dla mnie pod względem emocjonalnym. — Zwiesiła nisko łeb, nie chcąc, żeby bura dostrzegła piekący ją wstyd. — W pewnym momencie miałam dość i pod wpływem impulsu odeszłam na dystans. Później oczywiście chciałam wrócić, ale podczas tych prób niestety się zgubiłam. — Zaszurała łapą w ziemi. — Wszystko było pokryte śniegiem. Chciałam ponownie próbować, jak się ociepli, ale wtedy na szczęście mnie odnaleziono. 

— Dobrze — skwitowała sucho Sadzawka. — Natomiast po następnej nieplanowanej wycieczce radziłabym unikać zasłaniania się kolejnymi ckliwymi historiami. Twój tatuś nie jest już dłużej liderem i jego ochrona nad tobą się skończyła. Z nas nikt nie będzie cię klepać po główce i się przejmować, czy twoje decyzje zostały podjęte w dobrej wierze, czy nie. — Protekcjonalnie machnęła na nią ogonem. — Czas dorosnąć. 

Szylkretka stała nieruchomo, w osłupieniu patrząc się na zastępczynię. Co ona właśnie powiedziała? Zacisnęła kły ze złości. 

Nim jednak zdążyła się odgryźć, kocica już skierowała się w swoją stronę. Mirabelka prychnęła pod nosem, zaraz rozglądając się za Malinką. Musiała jak najszybciej donieść mu o tym wszystkim. 

Co za wredne babsko. 

Od Bożodrzewnego Kaprysu CD. Stokrotkowej Łapy

Stokrotkowa Łapa przez chwilę wpatrywał się w ptaka z lekkim podziwem. Czy marzył o umiejętnościach, które miały pozwolić mu na złapanie go? Bożodrzew zaśmiała się cicho.
– Zanim zaczniesz łapać ptaki, musimy popracować nad twoją pozycją łowiecką – zarządziła od niechcenia. Klanie Gwiazdy, czuła się jak oszust, gdy go instruowała. Przecież sama niedawno była utrapieniem dla swojego mentora. – Pokażę ci jak to zrobić, a ty to powtórzysz. Tylko nie każ mi tu długo siedzieć. Chciałabym mieć jeszcze czas na moją popołudniową drzemkę.
Mimo to została na treningu ze Stokrotkową Łapą tak długo, jak tego potrzebował.

***

Ciepły oddech Zielonego Wzgórza rozlewał się po jej karku. Bożodrzew leżała bez ruchu, bojąc się, że najmniejsze drgnienie obudzi drugą wojowniczkę. Coś ściskało ją w piersi – nieme oczekiwanie, zdławiony niepokój. Nie pamiętała, by zasypiały wtulone w siebie i nie wiedziała też, czy jej to przeszkadzało. Czy tak robią bliskie sobie koty?
Zeszłego wieczoru rozmawiały do późna. Zielone Wzgórze położyła się obok niej i szeptem opowiedziała o Gasnącym Promyku, która otworzyła się przed nią i ze złością mówiła o tym, jak przez tę straszną klątwę Klanu Gwiazdy i Srokosza jej córeczka, biedna Siewcza Łapa, cierpi. Bożodrzew prychnęła na to cicho, stwierdzając, że to jasne, że matka próbuje sobie zracjonalizować obłęd swojego bachora mistyczną złością martwych przodków. Zielone Wzgórze zdzieliła ją wtedy ogonem po boku, upominając, że powinna być milsza dla dziecka i dodając, że całkowicie rozumie, dlaczego Gasnąca czuje taką złość w stosunku do Srokoszowej Gwiazdy – gdyby ona była rodzicem, również broniłaby swoich kociąt za wszelką cenę. Bożodrzewny Kaprys naprawdę chciała rzucić jakąś ciętą ripostą o naiwności wiary w słowa jej głupiego brata i klątwę gwiezdnych, ale powstrzymała się. Wiedziała, że obraziłaby wtedy zarówno Gasnący Promyk, jak i Zielone Wzgórze, a obrażanie Zielonego Wzgórza wydawało się… dziwne. Nie na miejscu.
Zresztą wszystko w jej relacji z Zielonym Wzgórzem było dziwne i nie na miejscu.
Prawdopodobnie powinna cieszyć się, że ktoś chce z nią rozmawiać – cóż, jej matka na pewno się z tego cieszyła. Bożodrzew jednak wypełniał niepokój. Nieznane sprawiało, że chciała uciekać, wyśmiać Zielone Wzgórze i rzucić całą tę głupią relację. W końcu co jej zależało? Mimo to za każdym razem, gdy czarna kotka proponowała jej wspólny patrol, zgadzała się.
Może (i tylko może!) Zielone Wzgórze nie była tak samo irytująca i niewarta jej uwagi jak cała reszta.
– Stokrotkowa Łapa pewnie na ciebie czeka – wymruczała czarna kotka, podnosząc nagle głowę i ziewając przeciągle. Bożodrzewny Kaprys prychnęła cicho.
– Martwisz się o niego, a sama prawie zaspałaś na swój patrol. – Spojrzała na nią kpiąco. Zielone Wzgórze zaśmiała się (Bożodrzew lubiła, gdy śmiała się z jej żartów) i wstała.
– Chodź. – Pacnęła ją delikatnie łapą po uchu. Biała parsknęła z irytacją, ale również podniosła się jakby od niechcenia.
Stokrotkowa Łapa rzeczywiście na nią czekał. Siedział przed wyjściem do obozu, wpatrując się z niecierpliwością w legowisko wojownika. Bożodrzewny Kaprys przewróciła oczami. Nie wiedziała, skąd młodzik miał tyle energii – ona w czasach uczniowskich nie miała takiego parcia na trening, preferując drzemki i złorzeczenie mentorowi jako formę rozrywki. Zresztą niewiele się od tego czasu zmieniło.
– Mi się tak nigdy nie spieszyło do pracy – rzuciła w stronę kocura, przyzywając go ruchem ogona.
– Co będziemy dzisiaj robić? – zapytał nieśmiało Stokrotkowa Łapa. Bożodrzewny Kaprys zastanowiła się chwilę i jęknęła z niezadowoleniem. Prawdopodobnie nadszedł czas na lekcję, którą od księżyców starała się odkładać.
– Nauczę cię nawigacji w tunelach.

< Stokrotku? >

[549 słów]

[przyznano 5%]

Od Siewczej Łapy

Szukała wzrokiem liliowych plamek w lawinie futer. Nieśmiało krążyła, starając się nie zwrócić niczyjej uwagi. Wypełniona po brzegi jaskinia utrudniała to. Nieprzyjemny deszcz zmieszany ze śniegiem uderzał o ziemie. Mimo szumu wodospadu wszyscy zdawali sobie świetne zdawać sprawę z panującej pogody. Nikt nie zamierzał się rwać na tak nieprzyjemną kąpiel.
— Pokrzywek — wyrwało się z jej pyska na widok mentora.
Stał do niej tyłem. Sierść miał nieprzyjemne zjeżoną. Właściciel drugiego głosu skrywał się za nim. Był nieprzyjemny. Sprawiał, że serce Siewki nerwowo drgało.
— ...trafi do starszyzny jeśli nie poradzi sobie z własnymi problemami... — jedno zdanie sprawiło, że mimowolnie wydała z siebie zrozpaczony pisk.
On. Spopielone futro pokryte cętkami. Krótkie łapy przyozdobione bielą. Surowy wyraz pyska. Lider. Kolejny koszmar Siewki. Sam jego widok sprawiał, że czuła jak słabła. Wiedziała, jak bardzo nią gardzi. Jak ośmieszyła siebie i opiekunkę. Jak zawiodła. Starała się, próbowała być jak Jaskółka, ale on tego nie dostrzegał. Już dawno ją skreślił. Skazał na Potwora. Zamierzał się jej pozbyć. Złożyć ją w ofierze.
— Siewko, nic się nie stało złego. Nie masz czego się bać. — próbował uspokoić ją mentor, lecz jego głos sam był przepełniony stresem.
Surowe jasne ślepia spojrzały na nią z obrzydzeniem. Zalewał ją nią. Czuła ją w każdym skrawku swojej skóry. Sprawiał, że sama miała ochotę zniknąć z tego świata.
— Pokrzywowe Zarośla, zaprowadź swoją uczennicę do Czereśniowej Gałązki, zanim znów wybuchnie płaczem i paniką. Nie ma co czekać na rozwój sytuacji. — burknął na jej mentora.
Teraz i on stanął w patowej sytuacji i został narażony na gniew lidera. Przez nią. Siewka przysporzyła mu kolejne kłopoty. Widziała pulsujące przerażenie w zielonych ślepiach. Nienawidził jej. Wiedziała. Nawet nie był w stanie na nią spojrzeć. Gardził nią. Zupełnie jak lider. Obydwoje tak strasznie jej nienawidzili. Liliowy zdawał się być obcy. Przepełniony stresem. Tą straszną wonią. Tak duszącą. Żałował. Na pewno żałował, że została jego uczennicą. Zniszczyła mu całe życie.
Niezrozumiałe głosy. Otaczały ją z każdej strony. Ich ilość sprawiała, że każdy oddech stawał się coraz trudniejszy. Serce biło tak szybko. Szybciej niż kiedykolwiek.
Czy właśnie umierała?
Umierała. Na pewno umierała. Umierała... Stłumiony pisk wydobył się z jej pyska. Nie chciała umierać. Nie teraz. Nie jeszcze. Złapała się z przerażeniem za klatkę, próbując zaczerpnąć powietrza, o które tak krzyczało jej ciało. Na marne. Wszystko na marne. To koniec. Zniszczyła wszystko i teraz umierała.

*

Pamiętała ciepło opiekunki, jak i niewielkie ziarenka o gorzkim smaku. Wciąż zdawała się czuć ich nieprzyjemny posmak. Była osowiała. Sama zdziwiła się, jak ospałe były jej ruchy. Jakby niedawno wstała. Pomarańczowe ślepia badały otoczenie, lecz umysł zdawał się dopuszczać do siebie te fakty z opóźnieniem.
Pokrzywek.
Na myśl o mentorze poczuła łzy. Nieprzyjemnie moczyły jej poliki. Nie chciała by jej nienawidził. Nie miała pojęcia jak to naprawić.
— Siewko...? — głos, którego się obawiała, odbił się od kamiennych ścian.
Liliowa mordka niepewnie do niej podeszła. Skrywał coś. Trzymał coś w łapie. Siewka bardzo powoli uniosła łebek. Bała się ujrzeć jego pysk. Rozczarowanie i pogardę, które się na nich malowało.
— B-bardzo się o ciebie martwiliśmy... — nie spodziewała się takiej gamy emocji.
Zielone ślepia zaszklone spoglądały na nią.
— Mogę cię przytulić...? — to ciche pytanie sprawiło, że szybko kiwnęła łebkiem.
Wojownik objął ją delikatnie, a szylkretke przeszedł przyjemny dreszcz. Tak się cieszyła. Nie nienawidził jej. Wciąż ją lubił. Fala ukojenia, której już dawno nie zaznała, sprawiła, że niemal popłakała się z radości. Wtuliła się w mocno w kota. Nie chciał, aby odchodził. Żeby gdziekolwiek znikał. Tak bardzo go potrzebowała.
— Mam coś dla ciebie. — wyznał cicho, nie puszczając jej.
Nie wierzyła w to co słyszy. Przecież znów nabroiła. Znów przyniosła wszystkim zmartwienia i problemów. Nie zasługiwała na prezent.
Jej oczom ukazało się drobne piórko. Czarne ze srebrnym połyskiem.
— Szpak.
Kolejna fala przeszła przez jej ciałko. Spojrzała ciepło na mentora.
— Dziękuję. Naprawdę. — wymamrotała cicho, wtulając się w łaciate futro. — Bardzo się cieszę, że jesteś moim mentorem.
Pokrzywek włożył podarunek za ucho kotki. Uśmiechnął się do niej równie ciepło.
— Ja też. — wyznał nieśmiało. — Pamiętaj, że masz mnie. Razem damy radę ze wszystkim. — dotknął łapką miejsca, gdzie było jej serce.
Pokiwała łebkiem.
Musiało już być tylko lepiej.