Od Blednącego Szaleju

Pora Nagich Drzew zabarwiła tereny Klanu Wilka mroźnym puchem, pokrywając obficie wysoko pnące się drzewa iglaste, ich korony kołysały się delikatnie na boki, a srebrny kocur słyszał chrupanie pod łapami. Wraz ze zmianą krajobrazu, zwierzyny również było zdecydowanie mniej, a jego jaskraworude futro w niczym mu nie ułatwiało sytuacji. Ostatnio mianowania doczekały się kocięta Miodowego Ulu, a także Jesionowej Szadzi i parę innych. Wojownik otrzymał uczennicę, Wodnika. Dzień wcześniej poszedł pod Cierniste Drzewo i zapytał przodków, czy uważali tę decyzję za słuszną. ,,Czy to odpowiedni kot? Czy dzięki niej uda mi się was usłyszeć?”, wspominał wypowiedziane przez siebie wtedy słowa. Nie otrzymał jednak żadnej odpowiedzi, zamiast tego z góry zsunęło się na niego czarne pióro, a później do uszu dotarł trzepot spłoszonego ptaka, gdy uniósł z poruszeniem głos. Uznał to więc za znak. Zalotna Gwiazda nie bez powodu przydzieliła ją jemu. Musiał dowiedzieć się zatem, czy byli w stanie się dogadać. Otrzymał szansę, której nie zamierzał zmarnować. Szczególnie, po odejściu Cisowego Tchnienia, a także, wcześniejszego odejścia Bladego Lica. Rudy od zawsze próbował się izolować po to, żeby do nikogo nie czuć szczególnego przywiązania, które mogło go ograniczać. Po zniknięciu niebieskiej jednak poczuł pewne ukłucie, które zachęciło go do zaczerpnięcia pomocy u przodków. Pochwycił pióro, które później zaniósł do nowo uplecionego legowiska kotki, a potem wetknął je gdzieś pomiędzy, żeby go nie zgubiła. Myślał, że w ten sposób może koty Mrocznej Puszczy skontaktują się z nią. Może była wybrańcem, który potrafił ich usłyszeć. Cała ta lawina myśli spowodowana była głównie zbiegiem okoliczności związanym z kolorem pióra, które pozyskał i jej umaszczeniem. Każdego rodzaju poruszenie przy drzewie traktował poważnie jak znak. Odczytywał każdy z nich na swój sposób, dlatego też nie uznał tego za przypadek, a za celowe działanie.
Zielonooka nie wyglądała na szczególnie zadowoloną takim obrotem wydarzeń. Możliwe, że spotykało się często podobne zachowanie u kociaków, które zmuszone zostały do opuszczenia ciepłego boku matki i wylecenia z gniazda w celu przeprowadzenia się do następnego, już jedynie w towarzystwie własnych rówieśników. Może zamiast wylewną konwersacją, będzie jedynie obserwował swoją uczennicę. Dowie się, czy wierzyła w to samo co on i czy zamierzała cokolwiek z tym zrobić.

Od Blednącej Łapy (Blednącego Szaleju)

Przeszłość, jeszcze Porą Nagich Drzew

Blednąca Łapa przypadł do leśnego poszycia i zaczął skradać się ostrożnie, uważając na wszelkie wystające patyki, kamyczki, wszystko to, co mogło go w tej chwili wydać. Poduszki łap piekły go z powodu odmrożenia, a końcówek uszu nie był w stanie już wyczuć konkretniej, nos wiecznie zwilżał mu się z powodu ciepłych obłoczków, które wydobywały się z jego pyska, za każdym razem, kiedy oddychał. Czuł, jak kępki futra stroszą mu się z powodu ogarniającego go chłodu. Na wąsach powoli formowały się kryształki lodu, a załzawione oczy zaczynały szczypać. Zamrugał parokrotnie. Korony drzew szeleściły na mroźnym wietrze, kołysząc się na boki i przykrywając blade promienie słońca, które nawet nie próbowały ogrzewać kocich grzbietów. Manewrował spojrzeniem to ze swojego celu, to na grunt, na którym było pełno rzeczy. Jego łapy niemal unosiły się nad ziemią, a gładka, ułożona sierść wydawała się niczym lekki, przesuwający się cień. Wreszcie, gdy już znalazł się wystarczająco blisko, potężnym skokiem rzucił się przed siebie, pewien, że mu się uda ją złapać. Wpadł w pobliskie krzewy, czując, jak gałązki ciągną go za futro po bokach, jednak nie spowolniło go to jakoś szczególnie, bo już uderzenie serca później rozległ się wysoki pisk przerażenia, który urwał się nagle, niczym delikatna pajęcza nić, zerwana przez przypadek. Wynurzył się z zarośli, a z jego pyska zwisała bezwładnie mysz. Zastrzygł wąsami, czując przypływ lekkiej dumy w klatce piersiowej. Tą porą roku było szczególnie ciężko wykarmić pobratymców, dlatego każda, nawet połowa myszy polnej, była niezwykle istotna. W końcu mogli zawsze taką wykarmić królowe albo chociaż jednego z ich kociąt. Zdobycz została sprawnym ruchem przykryta licznymi szpilkami drzew iglastych, w tym sosen i jodeł, kocur szukał zwierzyny dalej.
Znalazł się u boku szylkretowego mentora, który mógł również pochwalić się owocnymi łowami, bo niósł w pysku grzywacza, co było ogromnym osiągnięciem podczas tak nieprzychylnej pory – w końcu ptaki wykrywały zagrożenie z dużo większych odległości, a uszy miały wyczulone na wszelki szmer. Podrywały się do wiatru z powodu samego drgnięcia wąsów. Ponadto, taki ptak mógł wykarmić dużo więcej, niż tylko jednego kota.
Nagle pośród krzewów zaszeleściło coś, co przykuło od razu uwagę dwójki. Nieproszony gość, który nie pachniał żadnym z klanów, a jedynie zwietrzałą, leśną, wręcz mokrą wonią zaczął wspinać się gorączkowo po korze drzewa, szybując wręcz po nim tak zwinnie, że ciągnęła się za nim jedynie ruda, gęsta kita i cichutki szmer.
— Goń ją.
Blednąca Łapa spojrzał na wiewiórkę i rzucił się ile sił w łapach w pogoń. Chwycił się drzewa mocno, zatapiając w nim pazury niczym wygłodniały łowca. Zaczął podciągać się ile sił w kończynach do góry, czując, jak bardzo różnił się ten raz, od jego pierwszego. Tamtego dnia mógł spaść i skręcić sobie kręgosłup. Tego dnia upoluje dla klanu więcej niż tylko małego gryzonia.
Złapał się gałęzi i podciągnął wyżej, następnie uniósłszy łapę z wysuniętymi pazurami, wyskoczył przed siebie wysoko, na parę uderzeń serca wręcz szybując niczym wiewiórka przed nim, która również podjęła się tego ruchu. Kocur miał wrażenie, jakby wraz z tą decyzją, zatrzymało mu się serce, a w płucach zabrakło nagle tlenu. Czas się zatrzymał, a mózg przestał w pełni rozumieć to, co działo się dookoła. Wzroku nie spuszczał ze swojego celu, obawiając się, że jeśli tylko to zrobi, to zgubi go już na zawsze. Nie wolno mu było! Pochwycił sąsiedniej gałęzi, która, całe szczęście, była w takiej odległości, dzięki czemu identyczny skok był możliwy. Przygniótł poduszką wiewiórkę, która zwinnie obkręciła się i wgryzła w jego palec. Zasyczał pod nosem, chyląc wreszcie łba i chwytając ją za krtań. Wystarczyło zacisnąć mocniej szczękę po to, żeby ją dobić. Już po chwili przestała się szamotać niczym dzikus, teraz zwisając mu z pyska tak, jak tamta mysz. Zszedł po korze z uwagą, lądując z gracją na chrupiącym, zmrożonym śniegu, który momentalnie zaczął szczypać go w podrażnione poduszki. Co zdążyły się ogrzać, to musiał z powrotem je narażać na takie chłody… Pszczeli Rój kiwnął mu głową, a następnie pojedynczym machnięciem ogona nakazał podążenie za nim. Przed powrotem do obozu musieli znaleźć poprzednio upolowaną zwierzynę i ją przenieść. Na szczęście albo i nieszczęście, nie było tego aż tak dużo, żeby musieli chodzić turami, dlatego wystarczyły zaledwie dwa pyski.
Idąc przez obóz do sterty zwierzyny, Pszczeli Rój powędrował do legowiska przywódczyni, swojej dawnej mentorki w celu zamienienia z nią paru słów. Blednąca Łapa nie myślał o tym szczególnie dużo, uznał, że szylkret potrzebuje z nią porozmawiać i nie wtykał w to nosa niepotrzebnie. Już moment później szylkretowa kocica zajęła swoje miejsce z elegancją, na podrapanym pniaku i odchrząknęła. Miny powoli wyłaniających się z nor pobratymców wyrażały zaciekawienie, a inne, swego rodzaju, znużenie.
— Niech wszystkie koty, na tyle dorosłe, żeby polować na zwierzynę przyjdą na zebranie klanu! — zawołała pewnie, strzepując uchem jednokrotnie, gdy weszła z nim w kontakt śnieżynka świeżo zsypana z nieba.
Do centrum zajrzało dużo więcej kotów niż przedtem. Wilczacy ustawili się na swoich miejscach, a liderka spojrzeniem przesunęła po wszystkich zebranych. Kiwnęła głową mentorowi oraz jego uczniowi. Blednąca Łapa poczuł, jak zapada mu się lekko serce. Czyli to już dzisiaj. Albo Pszczeli Rój chciał sprawdzić, czy nadszedł na to czas. Przełknął ślinę, stawiając się przed starszym. Wyprostował się, ogon położył nisko, spokojnie, a ślepia wraz z mimiką nie zdradzały więcej poza neutralnością. Wewnątrz niego grało tak wiele melodii, a jednak na zewnątrz można było to zaobserwować jedynie w postaci spinanych mięśni czy delikatnie nastroszonego futra na barkach. Szylkret również wyglądał już na gotowego, wystarczył znak z wysoko położonej mównicy…
— Walczcie!
Blednąca Łapa stał, a Pszczeli Rój zaczął go okrążać, z łbem nisko przy ziemi, mięśniami napiętymi i pazurami wysuniętymi. Błysnęły w bladym blasku, odbijając leciutko światło. Mimo dreptania wreszcie znieruchomiał, jednak nie pofatygował się do zmniejszenia między nimi ilości mysich ogonów. Rudy wystrzelił do przodu, łapami uderzając w ciało mentora z tak dużą siłą, jak tylko był w stanie z siebie wykrzesać w danej chwili. Głuchy stukot poniósł się po polanie, zwracając uwagę zebranych. Szylkret wydał z siebie zduszony okrzyk, a następnie obrócił się na pięcie, chwytając pręgusa za kark i tym samym przewracając go razem ze sobą ciężko. Uderzyli twardo o grunt, szurając masą śniegu pod sobą. Młodziak poczuł chłód pod swoim bokiem, a zaraz później ogarniający go dyskomfort w okolicach kręgosłupa, ale nie miał czasu nawet otrzepać się z nadmiaru puchu wymieszanego ze zwilżoną ziemią. Poczuł, jak mentor coraz mocniej wgryza mu się w kark, rozsyłając po całym jego ciele ogromny dyskomfort, dlatego odruchowo wysunął pazury i zamachnął się nimi przy pysku przeciwnika. Niebieskooki puścił, odsuwając głowę na bok, przez co jego uścisk łap zelżał. Młodziak wykorzystał tę okazję. Odbił się od jego klatki piersiowej, uskakując do tyłu, powiewając mimowolnie ogonem. Wylądował na czterech łapach i przez ten czas, który Wilczak poświęcił na podniesienie się, srebrny poszybował ku niemu ponownie i wczepił mu się w barki, a tylnymi łapami zaczął okładać go wzdłuż jego żeber, posyłając w powietrze kępki futra. Musiał go wymęczyć, jeśli miał wygrać. Pszczeli Rój stanął na dwóch łapach i gdy już miał upaść na grzbiet, żeby przygnieść swojego uczonego, Szalej raz jeszcze się odsunął. Był co prawda wyższy, był również silny, aczkolwiek sam Pszczeli Rój nie był chucherkiem, na które jak się dmuchnie, to odfrunie, niczym dmuchawiec. Sam również był silnym wojownikiem i przede wszystkim – dorosłym, który miał tak wiele czasu na doszlifowanie swoich umiejętności. Nie był to najłatwiejszy pojedynek, ale dało się znaleźć sposób na to, żeby jednak szala przechyliła się ku wygranej szarodzioba. Jeśli Szalej miał wygrać, musiał wykorzystać i bazować na tym, czego dowiedział się do tej pory – to on szarżował i wyskakiwał ku mentorowi, próbując go przygnieść, co nie przynosiło zbyt owocnych rezultatów, bo już uderzenie serca później szylkret wykorzystywał to na własną korzyść, chwytając go i przewracając także czy chociażby ponawiając próbę zrzucenia go, a następnie przygwożdżenia do ziemi. Zamiast atakować ślepo w pysk, barki, czy grzbiet, należało celować w filary utrzymujące jego cały ciężar, ponieważ im więcej Pszczeli Rój skakał, kłapał pyskiem, tym bardziej odsłaniał łapy. Dało się również dostrzec jego niezdarność w postaci niekorzystnego stawiania poduszek, jeśli nie miał wiele czasu na przemyślenie tego, a także wychylanie barków odrobinę za bardzo podczas kontrataku.
Dostrzegł, że za każdym razem, kiedy kocur obracał się w celu zadania ciosu, ciężar ciała na chwilę spoczywał, można by rzec, wyłącznie na jednej z dwóch przednich łap, a tym razem padło na prawą. Ruch ten powtarzał się uparcie, ponieważ szylkret nie mógł jednocześnie atakować tą łapą i na niej stać… nawet jeśli nie trwało to długo, taka chwila wystarczyła, tego właśnie potrzebował. Nagle, niczym ulga ogarniająca kota jak światło świtu powoli zmieniające niebo, a wraz z nim ułożenie chmur i kolorów na nieboskłonie, Blednąca Łapa uderzył o bark kocura z całej siły, podcinając mu jedną z przednich łap. Pszczeli Rój ze zdziwieniem runął na ziemię, pyskiem wpadając w mroźny śnieg. Czarno-kremowy uniósł sparaliżowaną kończynę, krzywiąc się i lekko panikując, gdy po poruszeniu i nadepnięciu na nią, łapa nie odpowiedziała tak, jak robiła to do tej pory – nie utrzymywała jego ciężaru, a na trzech wcale nie było łatwo ustać, jeśli w grę wchodziło bronienie się. Mimo to wyprostował się, a ogonem zamachnął ze zniecierpliwienia, próbując prawdopodobnie ukryć niepewność, o ile jakakolwiek zagościła w jego sercu.
Gdy starszy raz jeszcze spróbował ustać na tymczasowo “wyłączonej” łapie, Blednąca Łapa raz jeszcze ruszył w jego kierunku, próbując ponownie podciąć mu łapę. Szylkret, zauważywszy to, zachwiał się lekko, aczkolwiek nie przesunął, chociaż też nie zamierzał się ot tak poddawać. Zamachnął się szerokim ciosem z wysuniętymi pazurami, rozkładając łapę tak, jak tylko potrafił, jednocześnie kłami celując w jakiekolwiek miejsce na ciele uczniaka. Blednącej Łapie udało się uniknąć następnego schwytania za kark, aczkolwiek szponów już nie. Cztery ostre igły rozorały mu bok od barku niemal po biodro, momentalnie wysyłając chłodne, rwące uczucie wzdłuż ciała Szaleju. Gorąco rozlało się po jego skórze, a śnieg pod ich łapami zabarwił posoką. Mimo takiego kosztownego ryzyka wyższemu udało się raz jeszcze przewrócić mentora, tym razem jednak dociskając go obydwiema łapami, w celu uniemożliwienia mu podniesienia się. Zalotna Gwiazda przez cały ten czas przyglądała się całej akcji w ciszy, zresztą tak samo, jak reszta Wilczaków. A może to adrenalina wstrzyknęła się do mózgu Blednącej Łapy, uniemożliwiając mu jakiekolwiek skupienie się na dźwiękach dookoła?
— Dość! Blednąca Łapa wygrywa! — Werdykt został wydany, a ciepły dymek zaczął wydobywać się z sapiącego z wysiłku, pyska ucznia. Po zebranych poniosły się ciche pomruki zdziwienia, ale i aprobaty. Rudy skupił wzrok na liderce, próbując wymazać z głowy coraz bardziej dokuczający mu ból, związany z krwią skapującą mu z boku, niczym krople roztopionej wody z sopli lodu. Ból promieniował z jego tułowia, sięgając aż palców u każdej z łap, a nawet końcówki ogona.
— Blednąca Łapo, wystąp — wydała mu polecenie, które bursztynooki wykonał bez wahania. — Ja, Zalotna Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków i by zrozumieć wasz szlachetny kodeks. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Blednąca Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia?
— Przysięgam.
Szylkretka kiwnęła mu głową, obdarzając młodziaka spojrzeniem chłodnych, ciemnych ślepi raz jeszcze.
— Mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Blednąca Łapo, od tej pory będziesz znany jako Blednący Szalej. Klan ceni twoją spostrzegawczość i siłę oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka.
Tłum zaczął głośno skandować jego nowo nadane imię. Tęczowa Łapa podbiegł do swojego kolegi i zaczął wokół niego skakać niczym kocię, które dostało nową zabawkę w postaci żywej myszki, mógł od teraz, dopóki jej nie zatłukł, się bawić w najlepsze.
— Blednący Szalej! Blednący Szalej! — zawołał, posyłając mu szczery uśmiech. Kocur kiwnął mu jedynie głową, nie będąc pewien jeszcze, czy powinien właśnie w ten sposób o sobie myśleć. Czy zasłużył na tę imię? Czy Mroczni Przodkowie byliby zadowoleni z takiego? — Chodź, pójdziemy do Cisowego Tchnienia albo Roztargnionego Koperka… albo Chudego Grzbietu, ktokolwiek jest teraz w lecznicy. Trzeba zająć się tą raną! — zachęcał go kremus, z wyraźnym zmartwieniem na mordce. Blednący Szalej, gdy tylko nawoływanie ucichło, skierował się do legowiska medyka w celu opatrzenia rany, tym samym poddając się w pewnym sensie zachętom kolegi z legowiska. Może specjalnie nie uniknął tamtego ciosu, chcąc zyskać okazję ku następnej rozmowie z Cisowym Tchnieniem? Nie mógł wieczność stać tak, na śniegu i tracić coraz to większej ilości cennej krwi. Wilczacy wracali do swoich obowiązków, a srebrny czuł dyskomfort związany z opatrywaniem rany.

Od Blednącej Łapy do Cętkowanego Tęgosza

Przeszłość

— Myślisz, ty niewdzięczny pomiocie Klanu Gwiazdy, że z tobą skończyłam?! Zapłacisz mi za to, za wszystko, ty zawszona kupo futra! — rozległ się warkot po żłobku, a zbliżająca się ku niemu, niczym nieuchronny koniec, Bielinka, zasłoniła swoim cielskiem widok wejścia do chronionego przez krzewy miejsca, w którym dorastały i dowiadywały się o świecie kocięta, w tym jednym z nich był właśnie Szalej, a także Tęcza. Dystans między nimi przemierzyła bez większych oporów. Oprócz nich czuwała również do niedawna Ognikowa Słota, mistrzyni tym razem wyszła po zwierzynę ze sterty, jakąś chwilę temu, ponieważ żaden z uczniów dzisiaj się nie zjawił, a przynajmniej nie do tej pory. Jasny ogon starszej kocicy dygotał na boki swobodnie, ale wystarczająco nerwowo, żeby pokazać młodemu kocurkowi, że sprawa była raz jeszcze… śmiertelnie poważna. Spojrzał na kocicę przed sobą wielkimi oczkami, chociaż nie malował się w nich strach, a raczej… próbował przeanalizować, jaki będzie jej pierwszy ruch. Oczywiście, intensywnego dudnienia serca i spiętych mięśni łap nie potrafił ukryć, ale nie sądził, żeby Wilczaczka przed nim zwracała na to uwagę… raczej nigdy nie posądziłby jej o żaden pomyślunek czy refleksje, zważając na jej ostatnią niekorzystną decyzję w postaci zaatakowania go, a także dzisiaj – kolejnej próby pozbycia się. Jeśli taka była wola Mrocznej Puszczy, zginie dzisiaj. Jeśli nie, Bielince znowu się dostanie po łbie, a jemu pozostawało bronienie się wszystkimi czterema łapami oraz każdym, nawet najmniejszym kłem w paszczy. Ostatnim razem brązowooka wyskoczyła na niego i szybko przygwoździła go do ziemi. Dlatego tym razem nie zdziwił się, że również wystrzeliła w jego kierunku niczym goniony zając pośród wysokich kłosów trawy oraz kwiatów polnych. Wszystko działo się tak szybko, niemal musnęła go już swoimi pożółkłymi pazurami, jednak on uchylił łba, wręcz kładąc się płasko na ziemi i uskakując w bok w ostatniej chwili. Parę włosków uleciało mu z głowy, gdy podniósł się odruchowo i wyprostował wysoko, niczym żuraw, który właśnie pożarł swoją zdobycz w postaci świeżo upolowanej żaby ze stawiku. Jego wąsy zafalowały, a Tęcza pisnął z zaniepokojenia. Ruszył w celu pomocy Szalejowi, aczkolwiek Bielinka odepchnęła go swoim barkiem dość stanowczo, z jej gardła wydobywał się bulgot, jakby miała ich zaraz opluć jadem.
— Taki jesteś sprytny? Zobaczymy, co zrobisz, ty mysi bobku, gdy już cię złapię! Wtedy ci nikt nie pomoże, mysi wąsie! — splunęła, a rudy srebrny rzucił się ku wyjściu w celu ucieczki. Wiedział, że nie miał z nią szans. Była od niego starsza, masywniejsza i z pewnością znała przynajmniej jeden chwyt bitewny. A on nawet nie rozpoczął swojego treningu, ponieważ był zbyt młody. Biegł ile sił w małych łapkach, niemal potykając się o wystający korzeń. Przeskoczył go na szczęście, nie miał nawet czasu na to, żeby sprawdzić, czy Bielinka go doganiała. Nagle, gdy tylko znalazł się w wyjściu, tuż nad nim przeskoczył sprawnie rudy kocur, który uderzenie serca później przyparł liliową do ziemi łapą, wbijając jej pazury w pierś. Jeden z wojowników! Czy nie był on przypadkiem spokrewniony z Ognikową Słotą? Tęcza patrzył na nich wielkimi ślepkami, chowając się niezgrabnie pod uschniętymi paprociami legowiska, a Szalej próbował powstrzymać, trzęsenie się łap. Musiał wypaść przed nowym kotem dobrze! Nie wolno mu było okazywać strachu czy słabości, tak nie wypadało!
A jednak mimo wszystko jego uszy podrygiwały nerwowo, wyłapując każdy najmniejszy szmer, a źrenic nie mógł zdjąć z oprawczyni, która teraz, niczym wąż wśród ogrzanych kamieni, sunący po jaskrawym piachu, robiący dla siebie miejsce i śledząc trop własnej ofiary, wiła się pod rudasem, tylko niepotrzebnie marnując swoje siły. Patrzyła nienawistnie na Cętkowanego Tęgosza, a potem pluła w kierunku młodszego rudasa, szczęką próbując ująć jedną z łap starszego. Tęgosz jednak był dużo silniejszy i unieruchomienie jej całkowicie nie sprawiło mu nawet najmniejszego trudu.
— Ogarniesz się, ty, pokrako, czy może mało ci kar od Zalotnej Gwiazdy? — wysyczał do niej, gdy brązowooka wreszcie zrobiła sobie przerwę na złapanie oddechu. Zrozumiała, że w takim stanie nie wskóra zbyt wiele.
— Grr… TY GŁUPI, SŁABY KOCIE! TY ŁAJNOJADZIE, PUSZCZAJ MNIE! — zaczęła krzyczeć, a jej donośny głos odbijał się od ścian echem. — ZAPCHLONA SKÓRO, WRZODZIE NA OGONIE! WSZYSTKO MI PSUJESZ! — mówiła, a klatka piersiowa unosiła jej się, po czym opadała pospiesznie.

***

Teraźniejszość

Zmrożona ziemia chrzęściła pod łapami kocura, gdy stawiał to następne kroki po leśnym poszyciu. Lodowate pazury Pory Nagich Drzew wdzierały mu się pod okrywę przystosowaną właśnie do chłodów, chociaż może nie do aż tak ekstremalnych. Miał określony czas, który mógł w takich warunkach poświęcić na coś innego poza grzaniem się u boku… Garbatej Łapy, ponieważ w legowisku uczniów, oprócz niego samego oczywiście, nie było nikogo poza Białą Łapą. Jednak do niej nie chciał się nawet odzywać. Czuł, żeby się wcale a wcale nie dogadali. Zresztą, o czym by mieli nawet rozmawiać? O tym, jak prawie po dwakroć go pozbawiła życia, bo jej się nie spodobał sposób, w jaki na nią spojrzał? Jeśli tylko przekroczy określoną ilość chwil, mógł liczyć się ze zwiększonym ryzykiem śmierci z powodu hipotermii, a ciało nie znosiło zbyt dobrze nagłych spadków temperatury. Teraz jednak Blednąca Łapa, był poza sercem Klanu Wilka, szedł u boku swojego mentora, Pszczelego Roju, rozglądając się po gęsto rozgałęzionych świerkach oraz jodłach. Ośnieżone drzewa iglaste pięły się dzielnie ku górze, swoimi ciemnozielonymi koronami muskając wręcz skłębione obłoki, hen wysoko nad dwójką. Ostatnio nauczył się wspinaczki na drzewa, chociaż… mogło skończyć się to bardzo nieciekawie.
Dotarli wreszcie do miejsca, o którym szylkret tak wiele opowiadał przez ostatni czas. Bardzo zależało mu na tym, żeby srebrny nauczył się również odnalezienia się w podziemiach. Była to umiejętność, którą musiał nabyć każdy z Wilczaków i to bez wyjątków, jeśli chcieli czuć się tutaj w pełni jak w domu.
— W razie wojny lub innej potrzeby, możemy wykorzystać tunele, w których inne klany mogą się nie połapać tak sprawnie. W dodatku, jeśli w obozie nie byłoby już bezpiecznie, możemy zawsze zaszyć się głęboko pod ziemią — tłumaczył mu niebieskooki, zatrzymując się wreszcie przed wejściem do jednej z ciągnącej się nor. Może nawet kiedyś była przez kogoś zamieszkana? — Twoim zadaniem będzie wejść do tunelu i znaleźć wyjście. Będę czekał na drugiej stronie — miauknął mu jeszcze na odchodne długofutry, a bursztynooki kiwnął głową jednokrotnie, patrząc na niego tak neutralnie, jak tylko się dało. Całego wywodu do tej pory słuchał dość uważnie, w końcu nie wolno mu było sobie pozwolić tutaj zostać! Łatwo było się pogubić pod ziemią… czy sama teoria mu wystarczyła? Przekona się.
Wetknął łeb do środka, rozglądając się w półmroku. Światło padało tylko na określoną ilość przestrzeni wewnątrz, a lwi kawałek kocur zasłonił swoim cielskiem. Westchnął i machnął ogonem w celu wyładowania narastających nieprzyjemności w umyśle. Do jego nosa dopłynął mroźny, nieprzyjemny wręcz, ziemisty zapach wymieszany z czymś w rodzaju zaduchy. Wszedł wreszcie, nie chcąc przedłużać dalej nadto. Może wróci przed zmierzchem, wieczorem robiło się naprawdę lodowato, wtedy mógłby już się pożegnać z czuciem w łapach, a może i z cenniejszą dla niego rzeczą – życiem.
— Mroczna Puszczo, miej mnie w swej opiece — wymruczał, idąc jak na razie dość niepewnie przez nawet szeroki korytarz. Miejsce, Gdzie Brak Gwiazd musiało nad nim czuwać, skoro przyszło mu wejść do tuneli właśnie tak łaskawą porą, jaką była Pora Nagich Drzew, a ponadto – nie przywitały go wąskie, duszące tunele, a przestronna przestrzeń, przynajmniej na początku.
Gleba nieprzychylną porą była najlepsza, bo nie była przesiąknięta roztopioną wodą. Robiło się niebezpiecznie dopiero w momencie, kiedy przychodził odwilż. W trakcie mrozu nie było mowy o zawaleniu się ich, bo chłód bardzo sprawnie trzymał je w ryzach, a roztopy wróżyły jedynie tajenie podłoża, co za tym idzie – straceniem spójności i staniem się grząskim, ryzyko osuwisk wtedy było niezwykle ogromne. Dlatego Wilczak mógł być spokojny, przynajmniej w tej kwestii.

***

Wychylił łeb z jednej z odnóg, szukając wzrokiem swojego mentora. Nie był pewien, ile dokładnie minęło czasu, jednak nie było to szczególnie istotne. Ostatnio szylkret uświadomił mu, że dopóki jest bezpieczny i nie pcha się śmierci w paszcze, mentor będzie z niego dumny. Dlatego nie zdziwił się, gdy parę uderzeń serca później Wilczak, o którym rozmyślał, pojawił się w zasięgu jego wizji i powitał go pomrukiem aprobaty.
— Blednąca Łapo — powiedział, chcąc zwrócić jego uwagę na siebie. — Wracamy do obozu.
A jednak, z jakiegoś nieznanego uczniowi powodu, myślał, że może go pochwali. Nie liczył na to, aczkolwiek wszystko na to wskazywało. Najwidoczniej nie rozgryzł go jeszcze, nie znał go za dobrze, mimo tylu przeprowadzonych treningów. Uczniak nadal nie rozumiał wielu reakcji kotów, a wszelkie przewidzenie ich, jeśli nie dotyczyło to chwytów bitewnych… było niezwykle trudne. I nie dało się opracować na nie żadnego sprawdzonego sposobu, ponieważ potrzebowałby przynajmniej jednego dla każdego z Wilczaków, a nawet więcej; dla każdego kota, którego kiedykolwiek spostrzegł w ciągu całego swojego życia. Na samą myśl miał ochotę pójść pod Cierniste Drzewo i poprosić przodków o pomoc… jednak wiedział, że nie mógł obciążać ich takimi błahostkami. Dlaczego mieliby się przejąć jego kłopotami?
Gdy dwójka znalazła się w obozie, Pszczeli Rój ruchem ogona nakazał srebrnemu, żeby udał się na spoczynek. Kiwnął mu w odpowiedzi głową, czując ulgę, że wreszcie będzie mógł się ogrzać. Gdy szedł tak przez centrum, nie przyglądając się naprawdę nikomu, to spostrzegł w jednym z kątów Cętkowanego Tęgosza…
Nawiązali kontakt wzrokowy. Cienista Zjawa, jego ojciec, ostatnio został ogłoszony zmarłym. Został zaatakowany przez przynajmniej dwa koty, ponieważ, z tego, co powiedziano, jednemu kotu dałby sobie bez większych problemów radę. Blednąca Łapa, zamiast pocieszyć i wesprzeć kompana, wgapiał się w zielone ślepia jeszcze przez jakiś czas, zastygając w miejscu i nadal nie uchylając nawet mysiego wąsa swojego pyska.

[1546 słów - nawigacja w tunelach]

[31%+ 5%]

Od Blednącej Łapy

— Musisz łapy oprzeć na korze tak, żeby ci się z niej nie ześlizgiwały. Wysuń pazury, wczep się niczym rzep w gęste futro — mówił mu Pszczeli Rój, demonstrując chwyt, który miał na myśli. Po chwili zaczął lekko podnosić się, po czym zatrzymał swoje ciało, trzymając się kurczowo drewna. Nawet jeśli nie był wysoko, to musiał przecież pokazać swojemu uczniowi jakoś, jak niby miał się wspiąć na wiekową roślinę. Szczególnie teraz, gdy panowały mrozy, kora była zmarznięta, a łapy z powodu ciepła przyklejały się do wilgotnego materiału. — Jeśli się zawahasz, spojrzysz w dół i zaczną uginać ci się łapy, oczywiście, spadniesz. W zależności od tego, jak wysoko będziesz, mogą czekać cię konsekwencje w postaci od zwichnięcia łapy, a żeby tylko jednej, po… złamanie kręgosłupa, dlatego ja na twoim miejscu niezwykle bym teraz uważał. Zresztą, twoja kolej. Pokaż, czego się zdążyłeś nauczyć — nakazał mu kocur, na co Blednąca Łapa kiwnął głową jednokrotnie.
Zbliżył się do rośliny i wysunąwszy pazury, łapy uniósł na wysokości swojej klatki piersiowej, a ogon trzymał sztywno w celu utrzymania równowagi. Patrzył na roślinę tak jeszcze przez jakiś czas, w głowie zastanawiając się, czy warto było podejmować takowe ryzyko. Nie był wcale wysoko, aczkolwiek z każdym podciągnięciem się będzie miał coraz dalej od gruntu, co mogło skończyć się katastrofą. Nie wolno było mu popełniać błędów, chyba że na bezpiecznej wysokości. To by nie sprawiło wrażenia na niebieskookim Wilczaku, ale może zapewniłoby rudemu swego rodzaju dodatkowe doświadczenie i wiedzę, dzięki której w przyszłości byłby w stanie uniknąć identycznych kłopotliwych sytuacji. Nie bał się upadku, aczkolwiek nie chciał mentorowi pokazywać żadnego rodzaju słabości, nie mógł wypaść przed nim źle. Raz zszargana opinia była niezwykle trudna do odbudowania. Jako uczeń, szkolił się na najlepszego wojownika, jakiego widział Klan Wilka, dorosłe koty nie mogły pozwalać sobie na niebezpieczne błędy, ponieważ gdyby tak robili, ich życie stałoby się dużo bardziej przykre, a wręcz skracałoby się może nawet i o połowę, więc zmniejszona żywotność również nie była niczym, za czym którykolwiek z kotów powinien się uganiać, było to godne mysiego móżdżka i zwyczajnie niepotrzebne. Życie można było oddać czemuś lepszemu, większemu celowi, a nie z powodu głupio złamanego kręgosłupa, bo nie potrafiło się ocenić czy gałąź, na którą się wlazło, była wystarczająco sztywna i gruba, by utrzymać ciężar całego kota. Strach był reakcją ciała, którą dało się w pewnym stopniu kontrolować, według starszych. Ryzyko istniało zawsze, nawet sam fakt wyjścia z obozu mógł być niebezpieczny, a mimo to na patrole wyruszała masa wojowników każdego dnia.
Wskoczył najwyżej, jak tylko mógł i próbował się utrzymać. Szylkret obserwował cały jego postęp w milczeniu, obchodząc go parokrotnie w celu dojrzenia, czy aby na pewno ustawił się właściwie, mimo to nie wypowiedział ani słowa. Śnieg prószył delikatnie z nieba, lądując na gruncie i zdobiąc go czystym pierzem. Przypomniało mu się, jak nie tak dawno temu odśnieżali legowiska… oczywiście nie był to koniec pracy, ponieważ gdy tylko udało im się w miarę skończyć, zaczęło ponownie sypać z niebios, zsyłając na koty następną dawkę jakże wyczekiwanej pracy. Wspinaczka na drzewa była dobrą umiejętnością, w końcu otaczał ich las iglasty, a więc w razie potrzeby musieli umieć wykorzystać otoczenie dookoła. Dobrze, gdyby wiedział o każdym najkorzystniejszym punkcie, który mógłby zadecydować o jego wygranej.
Blednąca Łapa spróbował się podciągnąć wyżej, jednak szybko przeliczył się i zsunął po pniu, pazury zaczęły targać mu po korze, naciągając skórę boleśnie. Zaszurał, a potem wylądował tyłem w śniegu. Pszczeli Rój kiwnął głową.
— Dobrze. Jak na pierwszy raz, dobrze. Teraz spróbujesz wejść wyżej. Robi się to w ten sposób — powiedział mu kocur, po czym ponownie podszedł do drzewa i wskoczył na nie, tym razem tylne łapy miał ugięte, zawinięte prawie że pod brzuchem, ogon zwisał mu niczym u wiewiórki, a przednie kończyny kurczowo trzymały się wiekowej, zwilżonej kory. Porą Nagich Drzew dużo trudniej było trenować takie chwyty, przez dużą wilgotność w powietrzu, łapy ślizgały się z powodu topiącego się puchu… dobrze, że przynajmniej drzewo nie obrosło lodem. — Skup się i patrz — powiedział mu mentor raz jeszcze, przywracając go do rzeczywistości. Blednąca Łapa skupił się na sposobie, w jaki mentor wybierał sobie miejsca do wczepienia pazurów. Wręcz idealnie skakał coraz to wyżej i wyżej, robiąc nieregularne przerwy, szarpiąc się wręcz niekiedy. Wybierał miejsca, które miały lekko skaz w postaci wgłębień, w których łatwiej było zatrzymać łapy. Wilczak wreszcie doskoczył do pierwszej z gałęzi, sprytnie sadowiąc się na niej. Kita mu powiewała w powietrzu, a poduszkami kurczowo trzymał się gałęzi, niczym ptak, któremu łapki blokowały się w momencie wylądowania na gałęzi. Patrzył na swojego ucznia ze swego rodzaju skupieniem i determinacją wymalowaną na pysku, jakby życzył mu jak najszybszego nauczenia się zademonstrowanego mu chwytu. Ptasi odruch łapkowy zapobiegał spadaniu i dzięki temu mogły spać spokojnie. Szkoda, że koty nie były wyposażone w takie… wtedy nie musieliby osiedlać się na ziemi, a mogliby w koronach drzew. Może Klan Wilka zamieszkałby na Ciernistym Drzewie? Czy wystarczyłoby miejsca dla każdego z kotów? Blednąca Łapa ponowił swoją próbę, tym razem wczepiając się dużo lepiej i sztywniej. Zaczął podciągać się ile sił w łapach. Już po pierwszym razie zaczął odczuwać tego skutki – barki paliły go wręcz z gorąca, zmuszone do udźwignięcia całego jego ciężaru. Próbował nie spoglądać w dół, jeśli tylko by w siebie zwątpił, to by spadł równie szybko, co tu wszedł, a może nawet i szybciej. Znalazł się wreszcie na wysokości jednej z gałęzi, czując, że łapy powoli odmawiają mu posłuszeństwa. Gdyby wspiął się wyżej, Pszczeli Rój mógłby spojrzeć na niego inaczej, może zyskałby jego uznanie. Czuł, że do następnego miejsca mogło nie wystarczyć mu siły, ale… jeśli podszedłby do tej, na tej samej wysokości, mógłby nie zrobić na nim wrażenia. A musiał wykorzystywać każdą najmniejszą okazję do pokazania siebie w jak najlepszym świetle. Jeśli zyska uznanie, może szybciej zostanie mianowany na wojownika. A jeśli szybciej się nim stanie, jego wypady do Ciernistego Drzewa stałyby się rutyną, dopóki pozwalały mu na to łapy. Prychnął więc cicho pod nosem i szarpnął się mocno, kończyny trzęsły mu się, a umysł rozważał najróżniejsze zakończenia tego gestu, podpowiadając mu niepowodzenie. Kocur chwycił się kurczowo upatrzonego miejsca, po czym ostatkiem sił wciągnął tylne poduszki na siedzisko, tuląc się wręcz do gałęzi. Pszczeli Rój spoglądał na niego przez cały ten czas, prawdopodobnie zauważył u niego chwilę zawahania, oby nie zadecydowała ona o całej ocenie jego gestu.
— Blednąca Łapo, zejdź niżej — zawołał do niego szylkret, wywijając nerwowo ogonem. Czy martwił się, że rudy był w pewnym momencie o krok od spadnięcia z wysokości? Ale nie spadł, więc nie stało się nic złego. Wszystkie jego ruchy, na tyle, na ile pozwalał mu umysł, były przemyślane. Nie wolno mu było popełnić błędu, jeśli w grę wchodziło jego życie. Krótkie, ale jednak nie zamierzał umierać, przynajmniej dopóki nie dowiedziałby się, jak to jest tak naprawdę… żyć. Co oznaczało życie.
Posłusznie wykonał rozkaz starszego kocura, chociaż niezwykle ciężko. Gdy był już wystarczająco blisko, łapa osunęła mu się, uczeń poczuł, jak ciało zaczyna odmawiać mu posłuszeństwa z powodu zmęczenia, a serce jakby zapadało mu się. W ślepiach zatańczyło mu czyste przerażenie. Jeśli teraz uderzy o ziemię, jego los mógł być przesądzony. Było to niezwykle głupie zagranie. Czy tutaj zakończy swoje życie?
Pszczeli Rój chwycił go za kark, wręcz instynktownie, jakby przewidział taką możliwość, zanim wszystkie cztery łapy rudego zdążyły stracić oparcie i ciężko wsunął tuż obok siebie, bokiem przytrzymując go, żeby nie spadł. Zaczął sapać ze zmęczenia, patrząc na lico ucznia.
— Mógłbym wejść wyżej, gdybym tylko pozwolił swoim łapom odpocząć — miauknął bursztynooki, strzygąc jednokrotnie wąsami, jednocześnie nabierając łapczywie powietrza i wypychając je z płuc równie szybko. Szylkret westchnął cicho, jakby pewna dawka zaniepokojenia z niego uleciała wraz z dymkiem.
— Wojownik powinien wiedzieć o umiarze, kiedy zaczyna robić się niebezpiecznie. Mam świadomość, że jako mój uczeń pewnie i byś wspiął się na samą koronę, gdybym ci tylko pozwolił — podjął, wbijając pazury w korę drzewa. — Jednak to nie jest czas ani dzień na poświęcenia tego typu. Jesteś zbyt młody na to. Jeśli chciałeś w ten sposób uzyskać tytuł Powiernika Cienia, to nie otrzymałbyś go, na pewno nie za to — kontynuował chłodno, mierząc go nieprzychylnym spojrzeniem. Szalejowi nie chodziło o to tak naprawdę, cel jego zachowania był zupełnie odmienny, jednak nigdy nie był znany z wylewności, był w dodatku dość nietypowy, gdy chodziło o prowadzenie konwersacji, dlatego nie odpowiedział na to już nic. Starszy przełknął nerwowo ślinę, w jego ślepiach pojawił się swego rodzaju smutek. — Wiem, że pewnie chciałeś mi pokazać, że potrafisz więcej, niż przeciętny uczeń, ile jesteś tak naprawdę wart — dopowiedział już spokojniej, oddychając też jakoś pełniej. — Jednak wojownik, który nie potrafi dobrze ocenić swoich możliwości, nie jest silny czy wspaniały, a zwyczajnie nieostrożny. Cena za nieostrożność jest zbyt wysoka i mało kto powinien sobie na to pozwalać. Nie potrzebuję ucznia, który będzie pokazywał mi, że potrafi umrzeć za ambicje.

[1443 słowa, wspinaczka na drzewa]

[29% + 5%]

Od Blednącej Łapy

— Musimy odkopać legowiska. Na tą chwilę nie przejmuj się nadmiarem śniegu, wyniesiesz go, jak skończymy — polecił mu Pszczeli Rój. Kocur kiwnął głową jednokrotnie, spoglądając ku górce, zasłaniającej kawałek wejścia. Nie napawało go to szczególnym optymizmem, roboty było prawdopodobnie na cały dzień. Jeśli planował wyjść poza obóz dzisiaj, nie zapowiadało się na to, by ofiarowano mu taką możliwość.
"Mroczni przodkowie, czy czuwacie nade mną?" — pomyślał sobie, z neutralnym wyrazem pyska nadal trwając tak w milczeniu u boku mentora. Nie wydawało mu się, by potrzebował udzielać mu kolejnej, tym razem słownej odpowiedzi, skoro wykonał gest głową. Szylkret mrugnął, wycofując się i zaczynając od miejsca, które on miał odśnieżyć. Wiatr wył wniebogłosy, roznosząc pierze z nieba po terenach Wilczackich, przykrywając nawet najwyższe drzewa iglaste, sięgające swoimi ramionami ku niebu, zsyłającym na nich cierpienie. Lodowate szpony targały koty po kryzach, przejeżdżając im po kręgosłupie, zmuszając ciała do mimowolnego wzdrygnięcia się, a w niektórych przypadkach do dygotania. Stanowiło to kłopot, każda próba przeciśnięcia się przez zaspę kończyła się wniesieniem chłodu do nory, a absolutnie nie było to wskazane czy chciane w danej chwili. W końcu trafiła im się niezwykle mroźna Pora Nagich Drzew. Gdyby tego było mało… dołączył do nich kocur pochodzący z Klanu Burzy, przebywający obecnie w legowisku więźniów. Blednąca Łapa nie zdążył wyrobić sobie o nim żadnej opinii, nie wiedział o nim nic i tak naprawdę nie widział go ani razu, chociaż nos po natknięciu się na nowy zapach nie mógł go okłamać. Uciekinier nie był jednym z nich. Lodowe pazury nieprzychylnej pory korzystały z każdej najmniejszej okazji ku temu, żeby uprzykrzyć kotom, chociaż odrobinę życie. Przez ostatnie parę dni wychodziło mu to zaskakująco wspaniale, na niekorzyść istotom. Blednąca Łapa początkowo odczuwał narastającą w nim frustrację, jednak z każdym kolejnym uderzeniem serca uczucie to zanikało, zakopane gdzieś głęboko w nim, posłane za tył głowy. Wiedział, że taka była kolej rzeczy, pogody kontrolować nikt – przynajmniej z żywych – nie mógł, a z martwych… nie miał pojęcia. Najprawdopodobniej wszystko kręciło się wokół tego, w jaką wersję wierzyło się najsilniej. On nie wierzył na razie w żadną, miał mieszane uczucia co do tego. Nie poddawał jednak wątpliwości tego, że koty z Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd czuwały nad nimi. Jeśli wykona powierzone mu zadanie teraz, później mentor będzie może bardziej skłonny ku temu, by znów wyruszyli w odrobinę dalsze tereny Klanu Wilka, pod Cierniste Drzewo, jeśli uspokoi się wichura poza obozem. Gdyby wyruszyli teraz albo za moment, mogliby narazić się na ogromne niebezpieczeństwo. Poruszył spokojnie ogonem. Nawet jeśli mieli możliwość odebrania kotu życia, jeśli postąpił wbrew ich kazaniom, napotykał się każdego dnia na sytuacje, które same w sobie mogły odebrać ciepło z jego ciała, a przodkowie nie musieli nawet się temu przyglądać w celu ukarania kogoś, kto żadnej winy nie popełnił. Byli, owszem, wspaniali, wszechwiedzący, ale raczej nie mogli wszystkiego, a przynajmniej z pewnością istniały jakieś ograniczenia, nawet dla nich. Jeśli istniała w kotach chęć życia jak najdłużej, najłatwiejszym sposobem na to było nienarażanie się na niebezpieczne, głupie sytuacje oraz wykonywanie rozkazów zesłanych z Mrocznej Puszczy bez narzekania.
Przybliżył się więc do drobinek zebranych na sobie i zaczął łapami odsuwać to, co mógł. Wyglądał teraz prawie niczym kocię bawiące się kulką mchu w kociarni. On jednak z tego już wyrósł, teraz nie bawił się kulkami mchu, a zdobyczą, która mu wpadała w łapy co jakiś czas. Nadmiar na razie nie powinien zbierać się na nowo; z nieba nie prószyły kolejne płatki, dlatego mieli chociaż trochę czasu na wykonanie roboty… nawet jeśli wydawało się to bezcelowe, skoro gołębie chmury wisiały na niebie, rozciągając się po nim niczym kocie łapy, zasłaniając błękitne sklepienie dość sprawnie, zwiastując następne opady. Wysunął pazury, łapy zanurzyły mu się, aż natrafiły na twardą bryłę. Poczuł pieczenie na ciepłych poduszkach, chłód połaskotał go po kręgach dreszczem. Zamachnął się łapą konkretnie, posyłając odrobinę lodu w powietrze. Wydrapany niedobór uleciał na bok, tworząc początek jego zbiorów Pory Nagich Drzew. Ognikowa Słota obserwowała dwójkę z kociarni, nie komentując tego. Blednąca Łapa czuł wzrok kocicy na sobie, miał także świadomość, iż tam przebywała. Jego przeczucie było poprawne – jej pobyt nie był zwyczajnym humorkiem. Spodziewała się kociąt, a teraz trzy małe kulki leżały u jej boku, nieświadome, że dotknęła ich sroga pora. Dopóki głód nie zajrzy im do pysków, nie będą musiały nawet o tym wiedzieć. Futro podniosło mu się na karku lekko ku górze, aczkolwiek próbował zignorować uczucie bycia obserwowanym. Nie robiło to żadnej różnicy, wykonywał powierzone mu zadanie, a mistrzyni też nie wyglądała w tej chwili tak, jakby miała ochotę wychodzić z ciepłej jamy, dlatego ewentualną konwersację mógł wykreślić z listy.
Uniósł łeb znad swojej części. Pszczeli Rój robił sobie właśnie przerwę, cały zdyszany. Rudy srebrny poczuł lekkie ukłucie. On nie był taki zmęczony, każdy jego ruch był przemyślany w ten sposób, żeby nie zmarnować zbyt wiele energii na jedno pociągnięcie, skoro w cenie swojego wypoczynku był w stanie takich chwytów użyć co najmniej trzy razy, zanim zaczęłyby go boleć barki czy całe kończyny. Koty nadzwyczaj często wykonywały ruchy, które nie były rozsądne, aczkolwiek on sam lepszy nie był. Nie był kotem idealnym i miał o tym świadomość, mimo wszystko potrzeba obserwacji i analizy wszystkiego dookoła była najzwyczajniej w świecie silniejsza od niego. Nie potrafił ot tak rozkazać własnym myślom, przynajmniej na tak długo, dopóki spoglądał na coś innego, żeby zmieniły tor ku nowemu, równie wciągającemu i żywemu tematowi. Wszelkie plotki przechodziły mu koło uszu, ponieważ najzwyczajniej w świecie nigdy go nie interesowały. Mogło to powodować również kłopoty, bo jeśli zależałoby mu bardziej na integrowaniu się z resztą klanu, byłby niezwykle do tyłu, a znalezienie nowego pomysłu na poprowadzenie konwersacji mogłoby mu iść stokrotnie gorzej, a wręcz wolniej, niż przeciętnemu kotu. Łatwiej było siedzieć na uboczu i podsłuchiwać, a także wgapiać się w każdego, niżeli żywo angażować się w rozmowy. Gdyby tego było mało, rozmowy nierzadko marnowały potrzebną energię, którą można było poświęcić na coś bardziej ambitnego. Koty odczuwały samotność, z czym ciężko było się nie zgodzić, jednak u każdego z nich działała ona zupełnie inaczej, a sam srebrny nie był już pewien, jaki był on. Naturalna potrzeba spoglądania na innych przedstawicieli własnego gatunku, a także słuchania ich rozmów występowała, aczkolwiek angażowanie się w nie… nieszczególnie, a przynajmniej nie za każdym razem, kiedy jego uszy wyłapywały czyjś głos. Klan przepełniony był istnieniami, dlatego nie musiał obawiać się osamotnieniem. Istniało zjawisko, w którym kot, mimo przebywania w ogromnym tłumie, czuł się niezwykle samotnie, jednak bursztynooki nie doznał czegoś podobnego wcześniej albo nie zwrócił na to nigdy uwagi.
— Już prawie połowa za nami — powiedział Pszczeli Rój nagle, wyrywając swojego ucznia z widocznego zamyślenia. Srebrny przez ten czas dość odruchowo rozkopywał dalsze części lodowego filaru, a na jego mordce malowało się skupienie. Wytworzyło to w sercu kocura swego rodzaju płonną nadzieję, że może jednak uda im się pójść do Ciernistego Drzewa. Od nocy testu minęło już trochę, a jednak uczucie, jakie towarzyszyło mu wtedy, nie chciało go absolutnie opuścić. Czuł się tak, jakby powinien złożyć wizytę przodkom, nawet jeśli nikt do niego wtedy nie przemówił. Była to powinność, która wytworzyła się w jego sercu. Chciał czuć się komuś potrzebny, zaopiekowany, a mroczni przodkowie obdarzyli go uczuciem, za którym tak ślepo podążał, nawet nieświadomie, nawet jeśli nie kiwnęli w jego kierunku palcem. Nie miało to zbyt wielkiego znaczenia, był dość naiwny, a jego umysł szybko wytwarzał przeróżne połączenia w celu nienagannie szybkiego uspokojenia go. To wszystko wystarczyło, żeby identyczne skojarzenia go nawiedziły. Spojrzał na niebieskookiego, który teraz siedział i wpatrywał się w niego jeszcze przez jakiś czas. Jego serce przyspieszyło bicia, gdy do uszu docierał skowyt wichury, a z nieba zaczęły sypać intensywnie płatki, ignorując całą pracę, jaką dwójka włożyła w poskromienie przynajmniej części z nich. Z każdym kolejnym na gruncie, miał wrażenie, jakby serce zapadało mu się lekko. W oddali wytworzyła się siwa mgła, a w połączeniu z intensywnymi podmuchami… nie zapowiadało się na polepszenie pogody. Z dzisiejszych spacerków, sparingów, czegokolwiek nici. Pozostało mu odśnieżać legowiska wraz z resztą współklanowiczów. Mentor odchrząknął.

— Dzisiaj zostaniemy w obozie. Innym razem potrenujemy poza nim. Pogoda nam niestety nie pozwala. Normalnie kazałbym ci wyjść i może wyćwiczylibyśmy nowe chwyty, aczkolwiek czuję po sobie, że obecne warunki się ku temu nie nadają — wyjaśnił, mrużąc na chwilę oczy. — Nie myśl sobie jednak, że to koniec naszej pracy. Ty tutaj będziesz siedział, dopóki przed żłobkiem nie pojawi się szeroka, czysta przestrzeń. Teren ma lśnić i to nie od śniegu — nakreślił jeszcze specjalnie, a Blednąca Łapa zamruczał cicho w odpowiedzi. Nie pozostawało mu nic innego, jak wykonać rozkaz uczącego go kota. Był lekko surowy, jednak rudy nie postrzegał tego jako wadę. Skoro dzięki temu mógł nawet bardziej zbliżyć się do przodków, niech tak będzie. Wszystkie te lekcje okażą się kiedyś przydatne. Wszystko, czego się uczył pod skrzydłami wojownika, może kiedyś i on sam przekaże własnemu uczniowi, jeśli kiedykolwiek takowy zostanie mu powierzony. Było to niezwykłe wyróżnienie, możliwość nauki i przekazania młodemu kotu coś, w co się wierzyło tak szczerze, udoskonalenie jego nabytych do tej pory umiejętności, przedstawienie nowego, zupełnie odmiennego postrzegania świata, które w rzeczywistości nie odbiegało szczególnie od tego, jakie panowało u pobratymców dookoła.

Blednąca Łapa przewalił kawałek, czując ulatujące czucie w łapach. Mimo mrowienia nie dawał kończynom czasu na to, żeby w pełni się ogrzały, co za tym idzie, jego ruchy stawały się dość powolne i niewymierzone, jako iż nie odczuwał dyskomfortu, jeśli cokolwiek stało mu się w poduszki. Jego wąsy pokryły się drobinkami, topiącymi się od coraz to chłodniejszego oddechu z pyska wytwarzającego ciepłą chmurkę, oczy mrużył, żeby odlatujące kawałki nie utrudniały mu pracy. Z biegiem czasu, jego poduszki zaczęły twardnieć, stały się bardziej przystosowane do panujących tutaj warunków, do igieł świerków, do nieregularnego podłoża wysypanym aż po brzegi leśną ściółką. Mimo wszelkich starań nie był w stanie pracować bez przerwy, ponieważ jego ruchy spadały na jakości, przynosząc coraz to mniej owocne rezultaty. Należała im się przerwa.

[1620 słów]

[32%]

Od Blednącej Łapy do Cisowego Tchnienia

Nie sądził, że obowiązki ucznia dosięgną go tak prędko. Zefirek muskał jego kryzę delikatnie, przejeżdżając po niej chłodnymi pazurami. Drzewa szeleściły do melodii nadanego im rytmu, kołysząc swoimi wysoko położonymi koronami na wietrze. Uczeń szedł właśnie w kierunku legowiska medyka, żeby pobrać z niego mysią żółć i może trochę mchu, żeby nie śmierdzieć tym do końca swojego życia. Słyszał: żółć tak skręcała kotom pyski, że tylko nieszczęśników spotykał tak bliski kontakt z nią. Wchylił łeb do legowiska, nawiązując kontakt wzrokowy z ciemnymi ślepiami znanej mu kotki, Cisowego Tchnienia. Lekko mokra woń dobiła się do jego nosa, a zaraz po niej intensywna, ziołowa.
— Przyszedłem po mysią żółć. Muszę wyciągnąć kleszcze starszym — wyjaśnił neutralnie, w jego umyśle pojawił się nagle pewien pomysł. Niebieska była już sama w takim wieku, w którym koty dawno zasiadywały swoje miejsca w norze starszych… z pewnością wiedziała wiele, przeżyła przynajmniej jednego przywódcę. Starsza kiwnęła głową, chociaż do tej pory wyglądała na dość… zestresowaną? Przynajmniej tak mu się wydawało, ponieważ atmosfera dookoła zdawała się dość nieprzyjemna, zbita wręcz, w taką kulę przykrości. — Cisowe Tchnienie…? — podjął się, chcąc załatwić to jak najszybciej. Kocica zamrugała, poruszając lekko futrem na boku, jakby wyrwana ze swego rodzaju transu.
— Mhm?
— Czy… mogłabyś opowiedzieć mi o poprzednich przywódcach Klanu Wilka? — poprosił, co jego samego zdziwiło – raczej nigdy nie robiło mu różnicy, o czym rozmawiał z pobratymcami, o ile nie był to dla niego drażliwy temat, lub o ile nie interesował go wcale. Tym razem jednak wiedział, że medyczka była wspaniałą skarbnicą wiedzy, nawet jeśli nie należała do najbardziej wylewnych. Wycofała się do swojego składziku, w którym widać było masę poukładanych i posegregowanych ziół, a już uderzenie serca później wróciła do kocura. Położyła przed nim rzeczy, o które ją poprosił, na jej pysku zawitała swego rodzaju, leciutka ulga. Podrapała się za uchem.
— Błękitna Gwiazda, który żył dawno, dawno temu, został zastrzelony, co sprawnie ukróciło jego rządy. Był kotem o miękkim sercu, pozwalającym nawet najsłabszym do nas dołączyć. Nie każdy z tych kotów był wart uwagi — Szalej słuchał jej z zaangażowaniem, patrząc cały czas na pysk, śledząc mimikę, jakby chciał w niej dopatrzyć się jakichkolwiek najmniejszych zmian. — Wieczorna Gwiazda, czyli kot, który objął rządy tuż po nim, był również słaby, nawet gorszy… sami nasi przodkowie się go pozbyli.
Uczeń poruszył ogonem odrobinę. Sami przodkowie? Zatem… czyli gdyby tylko zechcieli, tamtego dnia, zabiliby go. Ale tego nie zrobili. Mieli taką moc, aczkolwiek z niej nie skorzystali. Rudy zastanawiał się, w jaki sposób mogli ją wykorzystywać i czy pozbywanie się kotów przychodziło im szczególnie łatwo. Czy często takie rzeczy miały miejsce? Sądząc po tym, że usłyszał pierwszy raz o takiej sytuacji, raczej nie. Kocica wyglądała tak, jakby skupienie się przychodziło jej z trudem, a słowa wylatywały z jej pyska z niechęcią.
— Sosnowa Gwiazda była wspaniałą przywódczynią, wręcz prezentem dla całego Klanu Wilka. Naniosła do serc każdego z nas nadzieję, której tak bardzo potrzebowaliśmy po dwóch nienadających się na własną rolę przywódców. Po niej Nikła Gwiazda, który był neutralny. Poza wojną z Klanem Klifu o tereny nie wydarzyło się za jego panowania za wiele. Teraz przewodzi nami Zalotna Gwiazda.
O Sosnowej Gwieździe również słyszał po raz pierwszy. Czy pamiętało o niej więcej kotów? Jak dawno stąpała po tych terenach? Nikła Gwiazda nie był wcale tak dawno, z pewnością lwia część Wilczaków go pamiętała, a jednak Szalej nigdy nie usłyszał o nim choćby słówka. Może gdyby tylko kogoś zapytał… jednak skoro nikt o nim nie wspomniał, może nie było nawet sensu. Może był nieistotny i słaby jak poprzedni przywódcy poza paroma wyjątkami.
Rudy kiwnął głową na słowa kocicy, przyglądając jej się jeszcze przez jakiś czas, aż wyszedł wreszcie z legowiska z mchem w pysku.
Wszedł do legowiska starszyzny, a gdy tylko starsi go dojrzeli, jego uszy spotkały się z pomrukami, ale i chrapaniem odpoczywających starszych. Trzcinniczkowa Dziupla uniósł łeb z łap, pysk skierował w stronę kocurka, zupełnie tak, jakby go wyraźnie widział. Rudy zerknął na niego neutralnie. Długo był starszym. Gdy pierwszy raz przyszedł tutaj, do obozu, szary już wtedy zasiadywał swoje miejsce w krzewach. Gąsiorkowy Trzepot rozciągała się na jednym z posłań i gdy tylko przysiadła, zaczęła językiem dość energicznie przejeżdżać po swoich białych łapach, potem zahaczając o uszy i kończąc wreszcie na jedwabistym, gęstym ogonie. Jej sierść stała się lekko zmatowiona, a pysk pokrywały siwe włoski. Była niezwykle podobna do Kalinowego Powiewu, a raczej… niebieska wojowniczka do niej. W dodatku zauważył pewne podobieństwo u niej i u drugiego starszego również, wszyscy mieli oklapnięte uszka i szare futra. Żółtooka spojrzała na Blednącą Łapę, a następnie poruszyła w jego kierunku łapą.
— Blednąca Łapo, wiesz ile wojowników potrzeba do złapania myszy? — zagadnęła, chichrając się. Kocur pokręcił łbem, nie odkładając jeszcze mysiej żółci, jakby o niej zapomniał. — Wszystkich, bo trzeba najpierw zwołać ich na patrol! — powiedziała, po czym wybuchnęła głośnym śmiechem. Jaskółcze Ziele, wygodnie ułożona tuż obok, położyła łapę na nosie jakby w lekkim niedowierzaniu, a potem machnęła kruczoczarnym ogonem.
— Blednąca Łapo, mam kleszcza na grzbiecie, o tu — zagadnęła, wskazując łapą miejsce, które miała na myśli. Srebrny zastrzygł wąsami, szybko domyślając się, dlaczego w ogóle go zawołała, a następnie podszedł do niej i nabrał trochę mysiej żółci na mech, starając się przy tym nie pobrudzić samemu. Ciężko było zmyć z siebie ten smród, zastanawiał się jak inni uczniowie byli w stanie znosić coś identycznego. Ale nie mógł narzekać – następna rozmowa przy Ciernistym Drzewie była tego warta. Musiał robić to, co kazał mu Pszczeli Rój, ponieważ to od niego w głównej mierze zależało to, czy wybiorą się danego dnia na trening, czy też i nie. W dodatku to z jego polecenia właśnie przyszedł tutaj i zaczął zajmować się starszyzną Wilczaków.
— Eee nie znacie się! — zawołała jeszcze żółtooka, łapą machając do góry i do dołu na przemian, śmiejąc się jeszcze przez parę uderzeń serca. Rechotała tak głośno, że Podstępna Kłamczucha odwróciła się na drugi bok posłania, marszcząc nos, aż wreszcie zarzuciła przednie łapy na głowę i zatkała swoje uszy, a Trzcinniczkowa Dziupla przybrał delikatnie zaniepokojony wyraz pyszczka.
— Kocię by wymyśliło lepszy dowcip, ten był słaby! — burknęła łaciata, córka Borsuczej Puszczy, a Gąsiorkowy Trzepot zmarszczyła nos.
— Ty się nie znasz, nie odzywaj się! — odpowiedziała jej, zadzierając nos do góry niczym obrażone kocię. Były jednymi z najstarszych kotów w całym Klanie Wilka, a zachowywały się tak, jakby należeli do najmłodszych, co było dość nietypowym widokiem, chociaż może potrzebowali poczuć się tak, jeszcze podczas swoich kilku bądź kilkunastu księżycach życia, jakie im pozostały teraz na odpoczywaniu. Szalej przyłożył mech do kleszcza wczepionego w skórę Jaskółczego Ziela i trzymał go tak, aż nie poczuł ześlizgującej się kulki, która następnie wylądowała tuż przed jego łapami. Czarnofutra westchnęła z ulgą. Poszło łatwiej, niż myślał. Słyszał, że będzie musiał je wyciągać zębami, a tu proszę… Odór był co prawda nieznośny. Kłębek mchu wydzielał go dość sprawnie, jednak samo pozbycie się pasożyta było niezwykle proste.
— Taka jesteś pewna?
— A skończ już! Lepiej powiedz nam, co ostatnio zobaczyłaś w centrum! — powiedziała ze zniecierpliwieniem Gąsiorkowy Trzepot, marszcząc brwi. Końcówka jej kity podrygiwała nerwowo, widać było, że zależało jej na zmianie tematu. Zaczęła wściekle drapać się za oklapłym uchem tylną łapą.

***

Wichura huczała dookoła, rozrzucając po terenach Klanu Wilka z upływem czasu coraz to większe górki śniegu. Drzewa zostały obsypane śnieżnobiałym puchem gęsto, z gałęzi co jakiś czas zsypywał się nadmiar na grunt tylko po to, żeby zrobić miejsce na kolejną dawkę śniegu. Blednąca Łapa brodził przez coraz wyższe zaspy w celu odłożenia zwierzyny na stertę. Wrócił właśnie z jednego z treningów ze swoim mentorem, zwierzyny było teraz mniej niż kiedykolwiek wcześniej. Przy takich warunkach ptaki spłoszyć było tak niezwykle łatwo… były w stanie dostrzec kota, szczególnie o tak jaskrawym ubarwieniu z niezwykle daleka i zanim Blednąca Łapa zdążył jakkolwiek zareagować, już wzbijały się w powietrze i odlatywały prędko, to zasiadując jedną z gałęzi, to wyruszając gdzieś daleko, tam, gdzie prowadziły chmury. Nornice i wszelkie gryzonie pochowały się do swoich norek, wyglądając z nich tak rzadko, że samo spotkanie ich zapachu graniczyło z cudem, a co dopiero ślady łap czy jakiekolwiek wskazówki, które by mogły naprowadzić go na ich obecność… Będzie musiał jakoś się nauczyć polować w takich warunkach.

<Cisowe Tchnienie? Może opowiesz mi kiedyś więcej o tych kotach albo o kimś dla siebie ważnym?>

[1334 słowa]

[27%]

Od Szaleju (Blednącej Łapy)

Pora Opadających Liści zagościła na terenach, a wraz z nią parę nieuniknionych zmian. Drzewa Klanu Wilka pokryły się odmiennym kolorem, niczym rdzą, która wpadała w oko młodemu kocurowi. Przyglądał się schnącym gałęziom, które jeszcze przecież nie tak dawno temu musiały znosić suszę oraz ukropy tak intensywne, że zrzucały igły, a także schnące liście masowo, wyganiając nawet owady ze swoich skromnych progów, zmuszając je do szukania pożywienia oraz schronu gdzieś indziej. Źródełka wody wysychały, nie pojąc roślin korzystających z ich łaski przez całe swoje życie, koty musiały zapuszczać się dalej na swoich terenach w celu namoczenia kulek mchu wodą, żeby ukoić drażniące pragnienie, przychodzące nadzwyczaj szybko, szczególnie przy takich temperaturach. Nudności i osłabienie dotykało najczęściej starszyznę oraz kocięta, nie radzili sobie w tak trudnych warunkach. Nawet jeśli nie nastąpiły od razu zmiany pogodowe, kocurek wiedział, że atmosfera dookoła się zmienia, temperatura także zapowiadała wreszcie upragnione chłody. Dzisiejszego dnia niebo zasiane było gęstymi gołębimi chmurami, rozciągniętymi po nieboskłonie niczym kocie łapy po przebudzeniu się. Chłodne powietrze zapowiadało nieuchronną ulewę, która nieco martwiła małego kocurka. Wiedział, że dzisiaj nadszedł niezwykle ważny dla niego dzień, nawet jeśli nikt nie mówił o tym szczególnie głośno. W końcu nie był nikim ważnym, tak naprawdę przybłędą, który nadal nie wiedział, do kogo należało się zbliżyć w celu zapewnienia sobie pocieszenia, o ile w ogóle go chciał. Mała część niego pragnęła, żeby komukolwiek robiło różnicę, czy był jeszcze w tym obozie, czy się najadł, wyspał, wystarczająco dużo napił… a druga część podszeptywała mu, że to i tak nie miało najmniejszego znaczenia, dopóki mógł tutaj siedzieć, nawet jako kot, który unikał czułości czy rozbudowanych konwersacji, udzielając zazwyczaj zdawkowych, chłodnych odpowiedzi. Ostatni patrol zawitał do obozu, niosąc w pyskach królika, dwa drozdy, mysz oraz, o dziwo, wiewiórkę. Szalej nie był pewien, czy miał ulubioną zwierzynę. On, jeśli tylko by mógł, wepchnąłby sobie kamienie lub trawę do żołądka, tylko po to, żeby uciszyć czymś głód i się zapchać. Wiedział jednak, że te dwie rzeczy oraz wiele innych były najzwyczajniej w świecie niejadalne, dlatego taki pomysł był wart mysiego móżdżka. Nie mógł wybrzydzać.
Siedział w kociarni, wyglądając kotów odkładających zwierzynę na stertę, a potem kierujących się ku legowiskom lub swoim towarzyszom, w celu zamiany paru słówek. Nagle ktoś trącił go łapką. Szalej odwrócił łeb w stronę Tęczy, na mordce niebieskookiego wymalowana była senność. Nie rozumiał, dlaczego pomarańczowooki siedział teraz u wyjścia, zamiast leżeć nieopodal w swoim legowisku, skulony wygodnie.
— Nie możesz zasnąć? Chyba byłoby lepiej, gdybyś poszedł spać. To byś siły nabrał na jutro! — powiedział, przecierając łapką przymrużone oko.
Kocurek pokręcił głową.
— Spanie w takim zgiełku nie jest wcale proste — odparł oschle, chociaż było to dalekie od prawdy. Nic mu nie przeszkadzało w zaśnięciu, może poza rozmyślaniem, jakie szanse miał na przeżycie w gęstym, iglastym lesie, w którym aż roiło się od drapieżników, one by z miłą chęcią wykorzystały taką okazję, zjedzenie samotnego kocurka. Tęcza pokręcił głową.
— Na pewno nie chcesz się przespać? — upewnił się, przybierając nieco zmartwiony wyraz pyszczka. — Jeśli ci to pomoże, to możesz spać dzisiaj u mnie!
— To bez znaczenia.
— Na pewno? — upewniał się, nadal próbując go przekonać, jednak bezskutecznie. — No… dobrze, ale masz mi opowiedzieć, jak było, jak tylko wrócisz! — zaszczebiotał jeszcze, machając ogonkiem na boki. Szalej westchnął. Kremowy był przepełniony optymizmem, którego źródła ciężko było szukać gdziekolwiek. Przecież nikt go nawet nie odwiedzał tak często, no może poza Wąsatkowym Ruczajem i Pustułkowym Szponem, ale czy naprawdę tyle mu wystarczyło do takiej radości? Ognikowa Słota była teraz tutaj praktycznie cały czas, nie żeby wcześniej była rzadko, ale… Szalej przeczuwał, że tym razem nie było to bez powodu i czekały ich nowości, nad którymi jeszcze nie miał wystarczająco czasu, żeby porozmyślać i pozgadywać, o co mogło chodzić. Standardowo opowiadała im o Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd i pozwalała pytać, co tylko chcieli wiedzieć. Szalej jednak czuł, że było to niewystarczające, chciał wiedzieć więcej, a ciągle słyszał opowieści o tych samych kotach, z pewnymi wyjątkami, jeśli tylko zapytał w odpowiedni sposób. Ku kociarni przybliżyła się czekoladowa szylkretka, która patrzyła na niego z niecierpliwością. Nie kojarzył jej nawet z widzenia, ale po zapachu stwierdził, iż nic mu nie groziło. Szczególnie że niedaleko wypoczywała mistrzyni, a ona w szczególności nie pozwoliłaby, żeby cokolwiek złego im się stało. Gdyby urodzili się niedoskonali, wtedy mógłby się obawiać. Jedyną wadą dwójki było pochodzenie samotnicze, ale spora część Wilczaków miała przynajmniej jakąś część samotniczą w swojej krwi, z tego, co doszły go słuchy. Zielonooka spojrzała na niego z góry.
— Chodź, idziemy.
Kocurek kiwnął głową jednokrotnie, czując, jak futerko na karku mu się odrobinę podnosi. Tęcza z pewnością go obserwował, do jego uszu nie dolatywało głośne chrapanie, więc jeszcze nie zdążył zasnąć.
Mały Szalej szedł dzielnie przez obóz Klanu Wilka, u boku jednej z wojowniczek – Tropiącej Łaski. Kocica stawiała łapy z gracją, prawdopodobnie zastanawiając się, czy aby na pewno rudy da radę pójść sam. On jednak nie chciał pomocy, a przynajmniej nie od razu. Chciał pokazać, że jest silny i poradzi sobie samemu, bez niczyjej pomocy. Może w ten sposób spoglądaliby na niego inaczej? Nie, żeby miał już teraz źle, ale… czuł niedosyt, patrząc na niektórych innych wojowników, z głową uniesioną ku górze, piersiami wypiętymi do przodu i ślepiami zmrużonymi z radości.
Księżyc zawisł wysoko na niebie, rzucając na serce Klanu Wilka bladą poświatę. Srebrny przecisnął się przez tunel, drepcząc tuż obok wojowniczki, której, zdawało się, nie robiło różnicy to, czy go niosła, czy szedł o własnych łapkach. Kociak pamiętał, jak został tutaj przyniesiony przez Roztargnionego Koperka, razem z Cisowym Tchnieniem – wtedy postąpił dość podobnie, też nie chciał, żeby go nieśli, a potem… rozbolały go łapy, więc musiał porzucić swoją dumę, przynajmniej dopóki nie zadomowił się w żłobku. Teraz jednak szedł dzielnie, miał wrażenie, jakby łapy nieco mu urosły, a on sam stał się większy, niż był wtedy. Ten fakt niezwykle go pocieszał. Im większy będzie, tym bardziej samodzielny się stanie, a to były same dobre rzeczy. Nie chciał polegać na nikim, było to żałosne uczucie, które go męczyło, ile tylko było w stanie. Leśne poszycie szeleściło mu pod łapami, gdy brodził tak przez nie dzielnie, spoglądając co jakiś czas na Wilczaczkę obok. Jego tempo zaczęło lekko zwalniać, co od razu spotkało się z niezadowoleniem ze strony starszej. Irytacja w niej tylko rosła, gdy krok po kroku Szalej stawał się coraz wolniejszy. Walczył z pochwycającym go zmęczeniem, był jednak nadal młody i nie było to wcale takie proste, jak mógłby chcieć. Samo “nie mrugaj za dużo” nie było wystarczające, tak samo, jak “wdepnij w coś ostrego, ale się nie skalecz” także działało może na parę uderzeń serca, jednak zawrotów głowy nie usuwało, a przed oczami malcowi tańcowała cała plejada nocnych barw. Tropiąca Łaska chwyciła go za skórę na karku, pozwalając łapom pomarańczowookiego na odpoczynek. Kocurek nadal próbował przepędzić niedobór snu, ale mimo jego szczerych chęci… powieki mu zaczynały powoli opadać, gdy mijali kolejne to z rzędu, takie samo drzewo iglaste, pnące się ku mrocznym niebu. Jego oczy znalazły wreszcie upragnioną przerwę, a ciało zwiotczało, pochłonięte przez sen.
Dawny samotnik zamrugał parokrotnie, gdy przed jego ślepiami rozciągało się wysokie, mroczne i ciemne drzewo, ku niebu. Zakrywało lwią część śnieżnych punktów na niebie, spoglądających na niego z nadzieją. Rudy poczuł gulę w gardle, mimo iż słyszał o tym miejscu przecież już tak wiele opowieści. Jednak znalezienie się przed samym obliczem Ciernistego Drzewa, a słuchanie o nim wielu, wielu historii, to były dwie zupełnie odmienne rzeczy. Szponiaste drzewo wiło się złowrogo, Szalej czuł się tutaj, z jakiegoś powodu, obserwowany, mimo iż jego wyczulony w tym momencie słuch nie wykrył nawet najmniejszego szmeru, a ślepia, błądzące z gałęzi na gałąź, ze źdźbła na źdźbło, również niestety go zawiodły. Zagwieżdżone niebo dawało mu swego rodzaju nadzieję, że jednak wszystko pójdzie tak, jak powinno pójść. Nawet jeśli wcześniej zapowiadało się na ulewę, nie przyszła ona, sprawnie zwiększając jego szanse na przeżycie. Gdyby zmókł, był przesiąknięty aż do szpiku kości, a potem całą noc dmuchałby w niego okrutny, mroźny wiatr, mógłby wtedy pożegnać się ze wszystkim, co do tej pory poznał, co było mu znane. Teraz jednak ułożył się wygodnie wśród kłosów wysokiej trawy, licząc, że nic go tutaj nie znajdzie. Ciemność dookoła wprawiała jego serce w szybsze bicie, chociaż im dłużej o tym myślał, im więcej skojarzeń tworzył z kotem, o którym tak wiele słyszał… tym spokojniejszy się stawał, a jego ciało powoli rozluźniało się na nowo, pozwalając zmęczeniu wkraść się do jego umysłu raz jeszcze. Nie chcieli dla niego źle, byli wspaniałymi kotami. Kociak zbliżył się do jednego z ciernistych krzewów i wysunąwszy pazury, próbował się z nim siłować, unikając ostrego punktu u krańca, aczkolwiek to wszystko na marne. Na szczęście, uniknął wszelkich większych zranień – zapach krwi mógłby zachęcić kogoś do odwiedzenia go, a w tym momencie było to coś, czego najmniej potrzebował. Wiedział, że to właśnie tutaj grzebano zmarłych. Nie znał tych kotów, nie znał nikogo, kto leżał tutaj, głęboko pod ziemią, zasypany i prawdopodobnie, zapomniany. Jednak czuł, że nie było to najzwyczajniejsze miejsce, miał wrażenie, że ilekroć zbliżał się coraz bardziej do poskręcanego drzewa, wokół zaczynała unosić się nietypowa, nieprzyjemna wręcz aura, jakby nie był tutaj chciany. Skulił się lekko. Umysł podpowiadał mu, że nie powinno go tu być, jakby samą swoją obecnością łamał jakąś zasadę, o której nigdy wcześniej nic nie słyszał. Mimo to, parł naprzód, nie mógł sobie pozwolić na zwątpienie, nie w takiej chwili. Skoro miejsce to było tak wspaniałe i skoro leżało tu tak wiele wielkich kotów, musiał zrobić cokolwiek, żeby go dostrzegli. Podobno, krew, która skapywała ze zwierząt, próbujących przedostać się do Ciernistego Drzewa, zasilała jego korzenie i odżywiała wiekową roślinę, a mimo to, nigdy nie rosły na niej liście. Szalej usadowił się z powrotem w trawie, patrząc na grube gałęzie. Zaczerpnął powietrza, przełykając ślinę.
— Mroczna Gwiazdo, czy mnie słyszysz? Czy naprawdę istniałeś? — mruknął, a cisza wokół była tak ogłuszająca i wręcz dobijająca, że aż zaczęły boleć go uszy. — Czy podczas zaćmienia księżyca odwiedzicie mnie? Wychodzicie z cieni, żeby napić się całej tej krwi? — pytał, aczkolwiek nie uzyskał nawet szeptu odpowiedzi. Nie był pewien, czy wszystkie te opowieści były jedynie po to, żeby nastraszyć niegrzeczne kocięta, aczkolwiek… im dłużej się nad tym zastanawiał, tym bardziej zmieszany się czuł, dlatego postanowił nie rozlewać się nad tym szczególnie. Rozmowa z duchami, które może go otaczały, przynosiła mu swego rodzaju ukojenie. Nie czuł się samotny, szczególnie jeśli towarzyszyła mu myśl, iż wcale nie był tutaj sam. I nie oznaczało to “blisko ciebie jest borsuk, już po tobie!”, a bardziej “możesz powiedzieć wszystko” i nawet jeśli nie otrzymałby, a tak naprawdę nie otrzymał odpowiedzi, czuł się w pewnym sensie zaopiekowany. Mgła dookoła otuliła go niczym matczyne łapy, sprawiała również, że w oddali nie był w stanie nawet dostrzec drzew, które mijał razem z Wilczaczką jakiś czas temu, chociaż ciężko było mu stwierdzić, ile od wtedy minęło.
Z gąszczu lasu wyłoniła się czekoladowa kocica. Słońce wspinało się leniwie po niebie, oświetlając wszystko dookoła bladymi promieniami, które grzały jedynie odrobinę, ocieplając zmarznięte kości kotów po nocy. Szalej poruszył uszami, zorientowawszy się, iż dookoła nie było nawet odrobinę mgły, której w nocy było jeszcze tak wiele, że mógłby ją ciąć pazurem. Wilczaczka rozglądała się za kocurkiem, chociaż nawet nie nawoływała. Gdy ich spojrzenia spotkały się, rudy poczuł jak odrobinę jeży mu się sierść wzdłuż kręgosłupa, aczkolwiek szybko ją wygładził paroma pociągnięciami chropowatego języka. Niezdarnie, ale mu się udało. Kocica schyliła się i chwyciła go raz jeszcze za kark, a mały nie protestował, mimo że coś spał tej nocy. Udało mu się przeżyć, a było to już spore osiągnięcie – nie każdy wracał z tej przygody żywy… musiało czuwać nad nim Cierniste Drzewo, a może nawet sami mroczni przodkowie. Gdyby zechcieli jego śmierci, już dawno by ją na niego zesłali. Wracali w milczeniu do obozu Klanu Wilka. Przed oczami rudego kocurka migały te same drzewa, tym razem jednak w świetle dziennym, co było dla niego z jednej strony pocieszające, a z drugiej… przygnębiające, ponieważ może gdyby tylko został przy drzewie dłużej… może otrzymałby odpowiedź? Może mroczni przodkowie podsunęliby mu cokolwiek? Szepnęli do niego parę pocieszających słów.

***

Rozległo się szuranie łap, a pędy jeżyn rozsunęły się gwałtownie, gdy Tropiąca Łaska weszła do obozu z Szalejem w pysku. Kociak patrzył na miny pobratymców – u niektórych doszukał się dumy, a u innych obojętności, której by się najbardziej spodziewał. To, co dla niego było ogromnym osiągnięciem, dla jego pobratymców było najzwyklejszym dniem. Zalotna Gwiazda, zauważywszy powrót dwójki, wspięła się na pień naznaczony wieloma pazurami kotów, które zasiadywały to miejsce dumnie przed nią i zawołała:
— Niech wszystkie koty, na tyle dorosłe, żeby polować zbiorą się na zebranie klanu! — Szalej poczuł, jak Tropiąca Łaska upuszcza go, a potem popycha dość mocno łapą, żeby ustawił się w grupie kotów, zbierających się już w centrum w celu dowiedzenia się, czego mogło dotyczyć zebranie. Jego brzuch zetknął się z wilgotną ziemią, brudząc go trochę. Otrzepał futro z drobinek kurzu. Gdy pojawiło się wystarczająco dużo kotów, kiwnęła głową.
— Szaleju, wystąp.
Kocię postąpiło tak, jak rozkazała, unosząc głowę ku górze i powiewając spokojnie ogonem. Chciał pokazać się od jak najlepszej strony, jako iż w tej chwili patrzyli na niego wszyscy. Nie wolno mu było pokazywać po sobie jakichkolwiek oznak słabości, nie chciał przecież, żeby go traktowali jako kogoś niepotrzebnego, bezużytecznego, strachliwego i obcego. Już chwilę tu mieszkał.
— Szaleju, jesteś z nami już od sześciu księżyców. Dziś zaczniesz swój trening, jako iż udało ci się przeżyć samotną noc w lesie. Od dzisiaj aż do czasu, gdy zdobędziesz imię wojownika, będziesz nazywać się Blednąca Łapa. Twoim mentorem będzie… — mówiła, mierząc wzrokiem tłum, budując tym samym konkretną atmosferę. Każdy mógł teraz zgadywać, czy otrzyma dzisiaj ucznia, czy też i nie. Wreszcie przestała się bawić z widownią, rozwiewając wszelkie wątpliwości, jakie mogły tylko zakwitnąć w ich umysłach. — Pszczeli Rój — dokończyła pewnie, spoglądając na szylkretowego kocura w tłumie. W jego oczach zatańczyły iskierki podekscytowania, chociaż ciało wcale tego nie wyrażało, może poza podrygującą końcówką ogona, niemal muskał nim kota siedzącego tuż obok. — Pszczeli Roju, jako mój były uczeń, a także były mentor Grubej Ryby, jestem przekonana, że przekażesz Szalejowi wszystko, co powinien wiedzieć jako członek i przyszły wojownik naszego klanu.
Pszczeli Rój był niski, jego tors był zabawnie kwadratowy, wręcz nieproporcjonalny do ciała. Łapy miał krótkie, chociaż masywne i dobrze umięśnione, malowały się wyraźnie pod jego długim futrem, okalającym barki. Duże stopy, zgarbiony nos, a także okrągła buźka powitała go poważnym spojrzeniem, gdy podszedł do swojego nowego mentora i spojrzał mu prosto w oczy, wytrzymując kontakt wzrokowy. Intensywnie niebieskie ślepia zmierzyły go chłodno. Czy był ambitny? Nauczy go wszystkiego, co powinien wiedzieć? Skoro wyszkolił już jednego ucznia, a ponadto…! Jego mentorką była sama Zalotna Gwiazda, z pewnością darzyła go zaufaniem i z jeszcze większym przekonaniem wiedział wszystko, co powinien wiedzieć, jeśli miał szkolić już drugiego swojego ucznia. Pochylił się, a następnie dwójka zetknęła się nosami.
— Daj z siebie wszystko. Zrobimy z ciebie najlepszego wojownika, jakiego widział Klan Wilka. Nie przynieś mi wstydu — szepnął starszy, nadal patrząc na młodziaka u swoich łap. Szalej nie zamierzał się lenić, w zasadzie nie miał niczego innego do roboty, a treningi… treningi umożliwią mu kolejne spotkanie z przodkami! W końcu, do tej pory nie wolno mu było opuszczać obozu, w tym momencie zyskał kogoś, kto mógł mu takiej zgody udzielić, a raczej – pójść z nim, w celu przeprowadzenia nauczania. Może dowiedziałby się o tym miejscu czegoś więcej, może Ognikowa Słota nie wspomniała o jakimś detalu… chociaż rozgadywała się na tysiąc słów, zajmując lwią część jego dnia. Słowa szylkreta były dość ambitne… wiązało się to zatem z pewnością z intensywnymi naukami. Szalej nie chciał od razu nastawiać się negatywnie czy pozytywnie, więc nie myślał o tym nic. Pysk łaciatego przybrało wyraźne zamyślenie, co sprawnie zwróciło uwagę rudego. Ciekawe, czy zastanawiał się, od czego należało zacząć ich pierwszy trening?
— Blednąca Łapa! Blednąca Łapa! — poniosły się dumne wiwaty, a Blednąca Łapa smakował swojego nowego imienia, próbując się do niego przyzwyczaić.

[2611 słów]

[52%]

Od Szaleju

Szalej zauważył, że w jego legowisko zostały starannie wplecione białe kosmyki futra, które nawet nie należały do niego. W końcu gdzieś musiały trafić te wszystkie pozostałości po ich ostatniej “walce”, jednak nie sądził, żeby wykorzystanie ich w ten sposób było korzystne czy mądre… Nie chciał na nie patrzeć. Z jakiegoś powodu, nie powinno robić mu to różnicy, jednakże w tym przypadku robiło. Jakąś, nie kolosalną, ale jakąś. Wzrokiem pobłądził po kociarni. Słońce już dawno zaszło, wysoko na niebie wisiał księżyc, rzucając bladą poświatę na las iglasty, a wiatr wdzierał się pomiędzy gęsto porośnięte legowisko krzewem, próbując dosięgnąć kociąt, aczkolwiek nie wychodziło mu to wcale, na szczęście. Pomarańczowe ślepia przystanęły wreszcie na Tęczy, który leżał tak, jakby złamano mu kręgosłup. Był wygięty w nienaturalny sposób i niemożliwe było, żeby komukolwiek wygodnie się spało w takiej pozycji. Kocurek podszedł do niego, przyglądając się mu dokładnie. Do jego uszu docierało cichutkie pochrapywanie, dwukolorowy bok unosił się, a potem opadał spokojnie. Jasne łapy wierzgały w powietrzu delikatnie, musiało mu się zatem coś śnić. Nagle przewrócił się na drugi bok, mierzwiąc sobie i tak rozczochrane już futro, jednak oprócz tego, wysuszone paprocie wsunęły mu się pod kłosy, z pewnością dźgając go w skórę. Srebrny wycofał się do swojego posłania, skubiąc z niego starannie wplecione kłaki. Nie dodawały leżu jakiejś szczególnej wygody, a na myśl przynosiły jedynie nieciekawe wspomnienia.
Gdy wreszcie uporał się z tym, chwycił w pysk włoski. Kuły go w język. Zamierzał pójść ku śmietnisku, żeby się ich pozbyć, jednak w wejściu zatrzymała go Ognikowa Słota, która najwidoczniej albo nie spała, albo zbudziło ją chwilowe poruszenie w żłobku, nad którym czuwała.
— Gdzie się wybierasz, tak późno, Szaleju? — zapytała neutralnie, patrząc na młodziaka. Usiadła wygodnie obok niego i otuliła własne łapy ogonem, mrużąc delikatnie oczy, choć nie zamykała ich całkowicie. Kocurek skinął głową posłusznie.
— Zamierzam pójść do śmietniska w celu wyrzucenia tych kłaków — wyjaśnił, upuszczając przed swoje łapy zawartość łoża. Jego wytłumaczenie było w pełni zgodne z prawdą i nie miał nawet krzty powodów ku temu, żeby kłamać. O każdym jego wyjściu mistrzyni wiedziała, chociaż rozumiał jej zmartwienie, o ile można było w ogóle ująć to w te słowa.
— Przeszkadzają ci? — zagadnęła, a końcówka wielokolorowej kity zaczęła podrygiwać, niczym żmija.
— Bez różnicy.
— Robi ci to różnicę, skoro chcesz się ich pozbyć. Zostań do rana. Jak wzejdzie słońce, to podrzucisz je starszyźnie. Trzcinniczkowa Dziupla z pewnością się ucieszy z takiego daru. Jak podrośniesz, to może nawet i dane ci będzie zmienić mu łoże, chociaż nie wyczekiwałabym tego momentu — parsknęła, śmiejąc się przez parę uderzeń serca. Szalej zmarszczył brwi, po raz pierwszy pozwalając sobie na bardziej ekspresyjną mimikę przy jakimkolwiek Wilczaku. Tak, fakt, miało to dla niego znaczenie, jednak czy mistrzyni mogła się mu dziwić? Kto by chciał futro kogoś, kto niemal cię zabił? W dodatku nie pokonał jej samemu, więc nie zaliczało się to nawet jako trofeum, trzymanie tego było bezsensowne. — Poinformuj mnie, jak będziesz chciał wyjść, to pójdę z tobą lub wyślę kogoś, żeby ci towarzyszył. A teraz wracaj do spania, bo nie urośniesz. Na pewno chcesz zostać uczniem niedługo, czyż nie? — przywróciła go jeszcze do rzeczywistości, ogonem teraz pchając lekko ku posłaniu, samemu także uważając między łapami, żeby nie nadepnąć na niczyj ogon, chociaż na taki Bielinki to by może nie było szkoda. No, pewnie oprócz uszu obecnie śpiących, bo z pewnością obwieściłaby to całemu Klanowi Wilka, nie szanując pory nocnej.

Od Szaleju

— Ty kupo lisiego łajna, ty mysi móżdżku, wiewiórczy bobku! Jak śmiesz włazić mi pod łapy, przebrzydła, brudna kreaturo?! — posypały się niezbyt przychylne słowa w stronę nieszczęśnika, który chciał jedynie pozwiedzać żłobek w celu znalezienia dla siebie zajęcia, gdy Ognikowa Słota musiała wyjść na jakąś chwilę. Nauczył się już, że starsi wiedzieli dużo, dużo więcej. Będzie musiał w takim razie złożyć im kolejną wizytę, może dowie się czegoś więcej o Błękitnej Gwieździe, czy masie innych, wspaniałych głów Klanu Wilka, którzy czuwali nad nimi z Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd. Bielinka bardzo sprawnie wykorzystała nadaną jej okazję do poznęcania się nad młodziakiem, bo już uderzenie serca później skoczyła na niego, przygwożdżając go do ziemi. Mały Szalej poczuł, jak jego głowa obija się głucho o grunt, chociaż w uszach mu zadzwoniło, a przed ślepiami po raz pierwszy w krótkim życiu pojawiły się mroczki. Instynkt nakazywał mu walczyć albo umrzeć. Zaczął więc kopać jej brzuch z całej siły, jego chude niczym igiełki pazury wyrywały małe kępki gęstego futra, aczkolwiek kocica była od niego starsza i większa, a przede wszystkim – silniejsza, więc jego los był od początku przesądzony, nawet jeśli nie chciał sobie dać tego wmówić od razu. Długa grzywka ciemnookiej muskała go po pysku, gdy już chyliła się ku temu, żeby zatopić kły w jego gardle.
Młodziak zaczął wić się pod nią niczym wąż, gdy nagle w kocicę wbiegł malutki Tęcza, wprawiając ją w lekkie zachwianie, tak potrzebne dla niego rozproszenie. Obróciła łeb ku drugiemu kocięciu, kłapiąc szczęką w jego kierunku. Niemal sięgnęła jego policzka, jednak on szybko uniknął jej ciosu. Srebrny sprawnie to wykorzystał, wyślizgując się spod jej wielkich, niezdarnych łap. Gdyby Mroczna Puszcza chciała go dzisiaj wpuścić we własne szeregi, szczęki kocicy zacisnęłyby się już. Biegiem rzucił się ku jednej z gałęzi, jej liście okryły go, zapewniając schronienie choć niepełne, a w dodatku jakże kruche… łamało się pod naciskiem.
— Wracaj tu, ptasia strawo! Myślisz, że mi uciekniesz na tych swoich malutkich, nieumiejących niczego łapkach?! Zgniotę cię jak robaka, ty nic nieznaczący szczeniaku! — wrzeszczała łaciata, w paru zwinnych susach doskakując do maluchów i patrząc nieprzychylnym spojrzeniem teraz ku dwójce. Zaczęła warczeć niczym pies, a w oczach jarzyły jej się iskry tak jaskrawe, że można było porównywać je do płomieni. Z pyska buchał jej ciepły oddech, futro na grzbiecie nastroszyło się niczym u jeża.
Nagle w progu pojawiła się Ognikowa Słota, a Bielinka, zauważywszy to, napięła mięśnie, po czym wycofała się odrobinę, nie spuszczając kocicy z oczu. Szylkretka dotarła do nich bardzo sprawnie, ogonem wywijając na boki niczym wirujący poza zbiornikiem wodnym węgorz.
— Nudzi ci się, Bielinko, jak widzę. W takim razie ja ci już znajdę zajęcie. Przydasz się na coś wreszcie — powiedziała poważnie, mierząc ją morderczym wręcz wzrokiem, choć pysk rozświetlał chytry uśmiech. Futro na pysku brązowookiej powiewało w rytm wpadającego do legowiska zefirku Pory Opadających Liści, łaskocząc także spanikowaną dwójkę.
Chwyciła Bielinkę za kark okrutnie, niedbale, po paru uderzeniach serca wychodząc z nią z kociarni. Łaciata wierzgała łapami, jednak bez skutku, a pysk wykrzywił się w grymasie, jakby sprawiało jej to dyskomfort.
— Puszczaj mnie, głupia kocurzyco! — poniosło się jeszcze donośnym echem za nimi, gdy mistrzyni wyprowadziła niesforne kocie w wieku uczniowskim. Szalej, dysząc, spojrzał na Tęcze, który również nie wyglądał obecnie na wypoczętego. Jego serce pędziło galopem, niczym koń puszczony wolno na łące. Był gotów przysiąc, iż Wilczak obok słyszał jego bicie. Mógł dzisiaj zginąć, a gdyby nie ten denerwujący kremowy kocur, najprawdopodobniej nie udałoby mu się wyswobodzić na czas, nie wyszedłby z tego cało. Nacisk szerokich łap był na tyle mocny, a jego chwyty bitewne tak wątłe, iż nie dało się z tego wyjść inaczej, cało.
— Co to było…? — powiedział między sapnięciami kremus, wzrokiem wracając jeszcze do wyjścia, jakby z obawą, że Bielinka lada chwila wróci.

Od Szaleju

— Przenieś te liście i połóż je o tam, zbierz je w jedną staranną kupkę — dostał polecenie od Ognikowej Słoty, która najwidoczniej postanowiła, że musiał zapracować na jej historyjkę. Szalej kiwnął jednokrotnie głową, nie miał i tak nic lepszego do roboty. Chwycił więc liście delikatnie w pysk, dużymi oczami lustrując przestrzeń przed sobą. Przyspieszył lekko kroku, chcąc mieć to zadanie już za sobą, pragnął posłuchać więcej o ich mrocznych przodkach. Znalazłszy się blisko, do jego główki napłynęła płonna (wtedy tego jeszcze nie wiedział) nadzieja, szybko jednak los zażyczył mu, żeby się przekonał.
— Hej, ty! — do jego uszu dotarły słowa, które normalnie by zignorował, gdyby nie fakt, iż drogę zagrodził mu kremowy kocurek. — Nazywam się Tęcza, a ty? Może chcesz posłuchać o tym, czego się ostatnio dowiedziałem? Otóż… — zmrużył na moment oczy, co Szalej prędko wykorzystał. Wyminął go zwinnym ruchem, kierując się ku małej kupce liści, gotów by wykonać powierzone mu zadanie. Niebieskooki, zauważywszy szybko, iż jego kompana wcięło, poruszył nerwowo ogonem i podskoczył do niego z powrotem. — Ej, no, nie bądź taki! To naprawdę interesujące. Prooszę! — kontynuował, a rudy srebrny nie zmieniał mimiki swojego pyska. Spojrzał na kremowego chłodno, bez większego zainteresowania.
— Ognikowa Słota kazała mi ułożyć te liście w stertę, przeszkadzasz mi — odparł monotonnym tonem.
— Ach! W takim razie ci pomogę, chodź, ułożymy je razem. Ale posłuchasz mnie, jak skończymy?
Szalej miał zamiar protestować dalej, jednak skoro nie usłyszał ani słówka sprzeciwu ze strony czarnej szylkretki, nie zamierzał nie skorzystać z takiej okazji… Denerwował go ten nadmiernie rozmowny kocurek, aczkolwiek jeśli dzięki niemu szybciej ukończy zadanie i wróci do słuchania opowieści Ognikowej Słoty, to warto było to znieść… chociaż nie wiedział, czy takie towarzystwo w pełni mu odpowiadało. Nie znał tu zbyt wielu kotów, oprócz oczywiście medyków i paru wojowników z widzenia, a także, oczywiście, przywódczyni – Zalotnej Gwiazdy. Tęcza nie robił na nim wrażenia jak reszta starszych.
— Opowiesz mi coś o sobie? Może o swojej rodzinie? — próbował nawiązać dalszy kontakt z rudzielcem, a w jego oczkach nadal kręciła się iskra swego rodzaju nadziei, że może tym razem uda mu się dotrzeć do kolegi z legowiska. Mówił niezwykle szybko, dość chaotycznie.
— Nie — nie zamierzał mu przedstawiać o sobie czegokolwiek, nie musiał nic wiedzieć. Nie było sensu, żeby wiedział, iż Szalej pochodzi z rodziny samotników, którzy go porzucili. Nieudany związek, który zaowocował w niepotrzebne nikomu kocię.
— Słuchaj, bo właśnie o tym chciałem ci powiedzieć, bo to jest naprawdę ciekawe i nie wiem, czy wiesz, ale jak są szyszki pod drzewem... Jak zauważysz je, zazwyczaj oznacza to, iż na jednej z gałęzi zasiaduje dzięcioł, ponieważ one wyjadają z nich nasionka i rozrzucają je dookoła, nie myśląc za wiele nad tym, że kogokolwiek mogłoby to obchodzić. Je interesuje jedynie to, by napchać czymś żołądki, a dla nas jest to znak, że w pobliżu może czyhać zwierzyna. Wspaniałe, nie? — powiedział, szturchając srebrnego lekko w bark, a wzrok Szaleju przetoczył się na kocurka raz jeszcze. Musiał to zasłyszeć od któregoś z Wilczaków, to była w zasadzie przydatna, ale i logiczna informacja. Jasne łapy przebierały, układając liście w stosik, a te ciemniejsze pomagały, żeby stosik nie upadł na dół, niczym mokre kamienie nałożone na sobie.

Od Szaleju

Kocurek poczuł, jak matka chwyta go za skórę na karku. Jego łapki stały się sztywne, a ogon sam z siebie poszybował ku górze, chroniąc brzuch. Serduszka, z rozpaczą, niedługo przed tym zaczęła dużo opowiadać mu o klanach. Oczywiście jedynie tyle, na ile tylko starczyło czasu i siły. Zapewniała go, że wyruszą tam niedługo, najlepiej najszybciej, szczególnie po takiej jakże przykrej sytuacji… Żonkil nigdy nie zachowywał się agresywnie względem młodziaka, aczkolwiek może kocica wolała dmuchać na zimne. Szczególnie po tak zawziętej kłótni, jaka miała miejsce nie tak dawno temu, a której świadkiem był niestety maluch. Ojciec za każdym razem pachniał nowymi kotami, dokładniej kotkami, na co matka zwracała uwagę, ale długo to ignorowała. Patrzył na wściekle plujących na siebie rodziców, którzy nie pomyśleli nawet, żeby odejść kawałek, żeby przypadkiem nie usłyszał, czego dotyczyła kłótnia. Nie była to pierwsza sprzeczka, jednak z pewnością ostatnia, przynajmniej z nim obok nich.
Wreszcie został odłożony na gruncie, jego łapki zetknęły się z suchą, nieprzyjemną trawą, która dźgała go w poduszki boleśnie. Jego chude ciałko pokrywały rzadkie włoski, zdążyły nabrać już na tyle koloru, żeby jego przyszłe umaszczenie wybijało się wyraźniej. Zastrzygł wąsami.
— Zostań tutaj — poleciła mu, popychając go nosem w stronę otwartej przestrzeni, żeby nie chował się między wysuszonymi gałęziami krzewów. — Już… już więcej się nie zobaczymy, żegnaj — powiedziała, a po jej policzkach zaczęły masowo spływać łzy, które szybko wytarła łapą. Pręgus uniósł łeb ku górze, przyglądając się wyrazowi pyska matki. Mówiła, że tutaj będzie mu lepiej, zaopiekują się nim lepiej niż ona i Żonkil. Odwróciła łeb, nie chcąc patrzeć już na swojego syna i odwróciła się na pięcie, biegiem rzucając się przed siebie, w stronę, z której przyszła. Niedawno jadł, dlatego nie musiał martwić się przynajmniej burczącym brzuchem. Ogromne drzewa iglaste rozgałęziały się wysoko nad jego główką, gdy siedział tak między naruszonymi, prostymi źdźbłami trawy.
Nie był pewien, ile tak siedział, jednak jego łapy zdążyły zacząć go świerzbić. Nie chciał tu siedzieć, nie było tu niczego ciekawego, na czym mógłby zawiesić wzrok. Otaczały go wielkie krzewy, które przysłaniały mu lwią część nowego krajobrazu.
Poczłapał więc w kierunku jednego z rozłożystych drzew i znalazłszy się przy wystających korzeniach, wysunął pazurki i wczepił się nimi, niczym małymi igłami w grubą korę. Zaczął chwiejnie wspinać się, aż nagle jego chwyt stał się wątpliwy i runął na ziemię, uderzając w bok. Chmura pyłu ulotniła się wraz z jego szurnięciem, maluch zakasłał parokrotnie, gdy gryzący dym wdał się do jego płuc. Na szczęście nie ważył wiele, tak więc nie stało mu się nic szczególnego. Otrzepał się z kurzu.
Skłamałby, gdyby powiedział, że… się nie bał. Nawet jeśli miał kilka okazji oddalić się od zmęczonej matki, jeszcze jak byli w innym miejscu, w domu, to przynajmniej wiedział, że gdzieś obok będzie kotka, żeby go w razie co zgarnąć czy ochronić. Tutaj jednak cała ta ochrona została od niego odebrana, został wrzucony w zupełnie nowe, nieznane miejsce. Usadowił się na korzeniu, owijając chudy ogonek wokół swoich łap.
Do jego uszu nagle doleciały głosy. Nie wiedział, do kogo należały, aczkolwiek dźwięk łamiącej się trawy pod łapami nieznajomych stanął się czymś, czego nie mógł ignorować. Wreszcie spomiędzy krzewów wyszła wysoka, niebieska szylkretowa kocica, której oczy były niezwykle ciemne. Otaczała ją swego rodzaju aura, która zmusiła rudego do najeżenia futerka wzdłuż kręgosłupa.
— Co tu robisz? Gdzie twoja matka? — zapytała, chociaż szybko pokręciła głową. Kocię zasyczało, gdy zbliżyła łeb do niego i machnął łapką z wysuniętymi pazurami w jej kierunku, żeby się odsunęła. Obca, o dziwo, zrobiła krok do tyłu i zmarszczyła nos. Obok niej wyrósł kolejny kot, wyglądał od niej inaczej, jednak również towarzyszyła mu intensywna, ziołowa woń, której maluch nie rozumiał. Dlaczego tak bardzo śmierdzieli?
— Czuję zwietrzały zapach samotnika — miauknęła ciemnooka.
Spojrzało na kocicę, po czym machnęło ogonem.
— Musimy zabrać go do obozu. Z pewnością został tu porzucony — powiedział stanowczo cętkowany, po czym podszedł powoli do kocurka.
Kocię zmarszczyło brwi, jednak prędko zrezygnował z takiego wyrazu. Skoro więcej nie zobaczy się z matką… może rozsądnie byłoby z nimi pójść. Sam nie pożyje długo, ponieważ nie nauczył się jeszcze polować. Jeśli te koty były takie wspaniałe i potężne, mógł dorastać w ich towarzystwie.
— Jak się nazywasz, mały? — miauknęło, oglądając kociaka. — Pójdziesz z nami?
— Nie mam imienia — powiedział stanowczo, usiłując w ten sposób ukryć strach, jaki rozrastał się niczym gałęzie drzew w jego serduszku. Zszedł niezgrabnie z korzenia, ustawiając się obok dwójki. — Pójdę.
Głupio byłoby odrzucać taką propozycję. Matka opowiadała mu nieco o klanach, aczkolwiek on nigdy nie słuchał na tyle, a szkoda. Nie sądził, że jego spotkanie z kotami z tych społeczności nastąpi tak szybko. Zresztą na mało co był przygotowany. Jako dwu księżycowy kociak nie zdążył odkryć nawet połowy rzeczy, które dla reszty kociąt z pewnością były już oczywiste.
Koperek kiwnęło głową, jakby pociesznie, a Cisowe Tchnienie nie wyglądała tak, jakby robiło jej to jakąkolwiek różnicę. Kocię ruszyło pierwsze, zupełnie w nie tę stronę, co trzeba. Koperek uśmiechnęło się lekko, rozbawione.
— Chodź, to w drugą stronę — mruknęło, przybliżywszy się do kociaka. — Nie wolisz, żebym cię poniosło? — zapytało i już schyliło łeb, czekając tylko na znak ze strony młodzieńca.
Maluch pokręcił głową. Nie sądził, żeby to było jakoś szczególnie daleko. W dodatku, jeśli teraz pokaże im, że jest wytrzymały, to może ewentualnie reszta, a w tym oni, będą spoglądać na niego jak na silnego kocura, którym był!
— Nie, dam radę — jego zdawkowe odpowiedzi nie były niczym nowym, nie rozgadywał się nigdy wcześniej jakoś szczególnie, więc zalewanie go pytaniami też nie zachęcało go jakoś nadto do wylewania z siebie niczym strumyczkiem informacji i rozbudowanej pogawędki.
— Jak tylko zaczną boleć cię łapy, to mi powiedz, dobrze? — usłyszał jeszcze, na co machnął lekko ogonem. Nie zaczną go boleć! Nie mogło być tak źle.

***

Łapy zaczęły boleć go szybciej, niż się spodziewał, jednak nie zamierzał się do tego przyznawać. Widać to było niestety po jego ruchach, coraz bardziej ociężałych. Położonych uszach i ogonie usilnie trzymanym w górze, choć z coraz większymi kłopotami. Roztargniony Koperek podniosło wreszcie kociaka, na co on westchnął z ulgą, szybko przymykając pysk, żeby przypadkiem nie pomyśleli sobie, że właśnie tego mu było trzeba.
Przed jego oczami zaczęły majaczyć gęsto rozłożone krzewy, napierające na siebie wręcz, a do nosa przylatywała coraz wyraźniej ta woń, z którą pierwszy raz miał do czynienia w miejscu, gdzie zostawiła go matka. Czy dotarli już do tego całego obozu? Przekroczyli tunel, a maluch nadal zwisał z pyska jednego z medyków.
Weszli do ciemnej nory. Kociak został odłożony do wygodnego, za dużego dla niego posłania. Usadowił się wygodnie, spoglądając w górę.
— Cisowe Tchnienie, powinniśmy go nazwać. Ty go znalazłaś, więc… ty go nazwij — polecił medyczce, na co ta spojrzała na niego, zmarszczyła brwi i po chwili przewróciła oczami.
— Szalej — miauknęła, niczym od niechcenia i odwróciła się, sięgnąwszy jakichś roślin. Zaczęła je przekładać, a Roztargniony Koperek kiwnęło głową.
Szalej. Właśnie tak miał się od dzisiaj nazywać. To ogromne miejsce, porośnięte dookoła przez krzewy oraz gruby las iglasty, miało od dziś stać się jego domem. To tutaj miał wracać po każdej ewentualnej przechadzce i nauczyć się życia w nowej, ogromnej społeczności.

Blednący Szalej

Autor grafiki: baroksi

OGÓLNE

BLEDNĄCY SZALEJ
Poprzednie imiona: Szalej, Blednąca Łapa
Płeć: Kocur
Orientacja: Nieokreślona
Przynależność: Klan Wilka
Ranga: Wojownik

- - - -

Właściciel: baroksi

CHARAKTERYSTYKA

APARYCJA

Opis ogólny - Szalej to kocurek, który zawsze chodzi wyprostowany, a przez swoje długie łapy momentami wygląda dość zabawnie. Jego kufa jest lekko wydłużona, a kości policzkowe ma dość uwidocznione. Pyszczek kociaka naznaczony jest wiecznie neutralnym lub zezłoszczonym wyrazem. Jego futro na obecną chwilę jest przylegające i jaśniutkie, jednak nieco bardziej napuszony ogon wskazuje na to, iż w przyszłości będzie dość puchaty. Jego oczy są wąskie i intensywnie pomarańczowe, z bystrą iskrą, a pręgi zaczynają się na łapach, kończąc już pod samymi łokciami, barwiąc również pysk i ogon. Biel pojawia się u niego na pysku, ciągnąc aż pod same oczy, potem zahacza jeszcze o kawałek szyi, chociaż niepełnie, kończąc na palcu u przedniej łapy.

Cechy szczególne - Dłuższe futro w okolicach łokci,
- Biel na palcu u przedniej łapy

Kolor sierści - Rudy srebrny pręgowany dziko z akcentami i bielą

Długość sierści - Półdługa

Kolor oczu - Pomarańczowe

Problemy zdrowotne - Brak

CHARAKTER

Jest on typem samotnika i trzyma się na uboczu, rzadko kiedy przyłączając się do wspólnych posiłków czy ploteczek; raczej woli obserwować wszystko i jeśli tylko coś jest według niego opłacalne, zacząć się tym bardziej interesować, a może i starać się, jeśli w dłuższej mierze miałoby zapewnić mu spokój, a także utrzymać świetność Klanu Wilka. Jeśli trzeba, jest w stanie głośno i stanowczo wyrazić swoje zdanie. Ciężko jest go zastraszyć, ponieważ sam naraża siebie na sytuacje, które mogłyby go potencjalnie wystraszyć i w ten sposób przyzwyczaja się do nich. Chłodno kalkuluje szanse czy ryzyka, choć próżno u niego szukać czułego wsparcia. Uważa, że słabość szkodzi klanowi. Aspiruje do zostania silnym kotem, jeśli uda mu się doczekać mianowania na wojownika. Każdy u niego startuje z pustą kartą, Szalej łatwo zapamiętuje sytuacje, które mogłyby potencjalnie pogorszyć albo polepszyć relacje z nim. Lubi dywagować na tematy, które jak na kociaka mogą wydawać się dość dojrzałymi albo i wręcz niepotrzebnymi, bo dlaczego kocię miałoby zastanawiać się, jak mógłby wskrzesić Mroczną Gwiazdę lub dostąpić zaszczytu zasilenia kręgów Mrocznej Puszczy, która czuwa nad każdym, kto jest na tyle śmiały, żeby podążać jej śladami? Lubi odgrywać przeróżne scenki za pomocą kości lub ogólnie przedmiotów nieożywionych. Nie widzi większego sensu w przywiązywaniu się do innych - uważa, że większość relacji wcześniej czy później się kończy. Zdarza mu się rzucić żartem, który raczej nikogo nie bawi i jest nacechowany dość sarkastycznie, ale wypowiedziany śmiertelnie poważnie. Kocię ma problemy w rozumieniu siebie, momentami udaje bardziej chłodnego, niż jest w rzeczywistości. Na razie jest naiwny oraz próbuje kopiować wszystko to, co “groźne”.

MORALNOŚĆ

Moralność Szaleju jest w trakcie kształtowania, zdążył już jednak usłyszeć o Mrocznej Puszczy i najprawdopodobniej będzie wierzył właśnie w nią, nie uważając, by jakakolwiek inna wiara była dla niego sensowna czy korzystna. Niewierzących uważa za głupich i naiwnych, będzie robił co w jego mocy, żeby tylko nigdy Mroczna Puszcza nie zaginęła zapomniana wśród żywych, a wierzącym oddawał będzie cichy szacunek, jeśli tylko uzna, że na niego zasługują.

CIEKAWOSTKI

– Pachnie leśnymi igłami.
– Gdyby miał możliwość noszenia czyjejś okrywy dla stylu, nosiłby najprawdopodobniej skórę jenota lub borsuka (gdyby oczywiście nie musiała gnić…).

UMIEJĘTNOŚCI

Poziom medyczny: ///

Poziom wojownika: VI

Słabe strony: ⪼ Trudności z nawiązywaniem relacji,
⪼ Jego pierwszy ruch zawsze jest nieprzemyślany, dopiero za drugim uczy się stylu atakowania przeciwnika, próbując jakoś to wykorzystać na własną korzyść,
⪼ Skupia się raczej na jednym przeciwniku, dlatego w walce z grupką może mieć kłopot, jeśli źle oceni sytuację.

Mocne strony: ⪼ Inteligencja (nie pcha się pod pazury komuś, kto jest widocznie od niego silniejszy czy sprytniejszy),
⪼ Siła, przemyślane ruchy, wykorzystywanie otoczenia na swoją korzyść,
⪼ Nie podatny na manipulacje,
⪼ Dobry słuch. Potrafi usłyszeć przeciwnika z dalszego obszaru niż reszta pobratymców i to głównie na nim polega, mimo że ma równie dobry wzrok.

RELACJE

RODZINA

Ojciec - Żonkil

Matka - Serduszka

Rodzeństwo - ///

Partner - ///

Potomstwo - ///

INNE

///

SZKOLENIE

Mentor - Pszczeli Rój

Uczniowie obecni - Wodnikowa Łapa

Uczniowie dawni - ///

HISTORIA

Kocię przyszło na świat jako owoc “związku” Żonkila oraz Serduszki. Nigdy nie nadano mu imienia, ponieważ rodzice nie mogli zdecydować się na jedno konkretne. Przez kilka księżyców rodzice opiekowali się nim, aczkolwiek kociak nie pamięta jakoś szczególnie wiele z tamtego czasu. Wie jednak, że nigdy nie wybaczy ojcu zostawienie swojej matki, nawet jeśli nie czuje do niej szczególnego przywiązania, w głównej mierze przez to, że i ona go porzuciła. Gdy znalazła go medyczka, Cisowe Tchnienie, Szalej zyskał nadzieję w postaci miejsca w Klanie Wilka za panowania Zalotnej Gwiazdy. Gdy podrósł został przydzielony mu mentor, Pszczeli Rój, który nauczył go zwyczajów i wiary, które panowały w Klanie Wilka. Po paru ciężkich treningach szkolenia, zyskał imię wojownicze - Blednący Szalej.