Od Kołysanka (Kołysankowej Łapy) do Szakłakowej Barwy

Dzień zaczął się dopiero jakiś czas temu. Choć słońce dopiero wchodziło na niebo, niektórzy członkowie Klanu Burzy byli już na nogach. Wśród nich był Kołysankowa Łapa, choć poza nim obudzony w legowisku leżał jeszcze jeden kot. Rudzielec jak na tę chwilę zajmował się swoimi sprawami. Nucił cicho pod nosem ułożoną parę dni przed swoim mianowaniem melodię. Robił to jednak cicho, nie chcąc obudzić innych. Nie miał ochoty szukać sobie wrogów, dla kocurka było jasne to, że nikt nie lubi się budzić. Zwłaszcza jeśli ów budzący się osobnik jest Śniącą Łapą, który akurat spał w swoim legowisku. Jako że rudzielec akurat nie miał ochoty użerać się z nieco zirytowanym bratem, uznał to za kolejny powód, by nucenie było ciche. Zresztą samego Kołysankową Łapę delikatnie bolała głowa. Owoc trudności z uśnięciem spowodowanych myślami związanymi z jego mianowaniem. Siedząc z podwiniętymi pod siebie łapami, Kołysankowa Łapa miał wrażenie, że nie przespał co najmniej z pół nocy. W każdym razie ekscytacja w myślach ucznia, choć przyćmiona inną myślą, była wciąż obecna. Poniekąd nie mógł się doczekać, aż będzie mógł przebywać poza obozem sam! Jednak jak wcześniej wspomniano, nie była to jedyna myśl, która towarzyszyła kocurkowi. Towarzyszył mu pewien rodzaju lęk i stres spowodowanym czymś, co uznał, za dosyć głupie, godne tchórza i lisiego serca. Świeżo mianowany uczeń bowiem bał się czegoś, a lęk ten wynikał z jego niechęci do przemocy. Pręgus nigdy nie trawił przemocy, nienawidził jej. Nie chciał jej czynić, brzydził się myśli, że jego pazury będą służyć do krzywdzenia innych. Obawiał się samej walki, obawiał się wojen i… że kiedyś przyjdzie mu zabić. Kołysankowa Łapa w duchu modlił się, żeby bycie wojownikiem nie musiało oznaczać częstego używania przemocy. Szczerze? Nie wydawało mu się to logiczne, by tak nie było. Na Klan Gwiazdy! Przecież nazwa ich roli brzmi tak podobnie do słów związanych z czynieniem innym krzywdy! Kołysankowa Łapa, choć się tego wstydził strasznie, zazdrościł Księżycowej Łapie, że on nie będzie musiał nigdy walczyć. Nie podobało mu się to uczucie, ale… czuł je. Nawet jeśli nie chciał, nie potrafił przestać go czuć. Kołysanek musiał przyznać przez sobie jeden fakt… On nie chciał być wojownikiem. Dużo bardziej wolałby zostać medykiem lub kronikarzem… a nawet karmicielką! Wizja opiekowania się kociętami wydawała się młodzikowi dużo przyjemniejsza niż zadawanie krzywdy czemuś innemu niż zwierzynie… Mówiło mu coś, że jednak nie ma szans, by był medykiem, patrząc na ilość kotów z medyczną wiedzą. Nie miał szans być też kronikarzem, coś mu mówiło, że nie byłoby sensu, gdyby tyle ich było… A może spróbowałby zostać karmicielką? Myśl przebywania w żłobku tak jak jego mamusia, Rozkwitająca Szanta i opiekowanie się kociętami była dużo przyjemniejszą wizją niż walczenie, nawet za swój klan… Jednak on był uczniem. A coś znów mówiło mu, że uczniowi nie pozwolą być karmicielką. Zastanawiając się przez chwile jeszcze, w końcu wpadł na pomysł. Co, gdyby spróbować jak najszybciej zostać wojownikiem i przy okazji pokazać, że nadawałby się na karmicielkę? Spędzanie czasu z młodszymi kociętami wydawało się Kołysankowej Łapie nie takie złe. Nigdy nie był zbyt ambitny, a siedzenie w żłobku wydawało mu się dosyć wygodne, nawet jeśli musiałby pomagać przy innych kociętach. Te myśli nieco uspokoiły ten specyficzny stres wywodzący się ze swojej roli. Jednak Kołysankowa Łapa stwierdził też po chwili, że chciałby mieć pewność. Przestał więc nucić, rozejrzał się dookoła i poza legowiskiem zauważając czarnego kota, Szakłakową Barwę, postanowił, że to jego zapyta. Wstał i podszedł do czarnego, po czym mruknął:— Dzień dobry, Szakłakowa Barwo! Jak ci mija dzień? Mógłbym o coś zapytać? To prawda, że wojownicy dużo walczą? Wojny zdarzają się bardzo rzadko, prawda? — Kołysankowa łapa miał w swoim głosie swego rodzaju nadzieję, że tak nie jest. Nawet jeśli wiedział, że było to głupie, patrząc na dosłowną nazwę tej roli. W każdym razie chciał mieć pewność, nawet jeśli miałoby to się okazać prawdą.

<Szakłakowa Łapo? Proszę o odpowiedź>

[635 słów]

[przyznano 13%]