Od Kwaśnego (Kwaśnej Łapy)

*nadal dawne czasy*

Łapa Maślak śmignęła mysią długość nad jego uchem. Kotka zaśmiała się wrednie, szykując się do kolejnego ataku. Kwaśny pisnął, rzucając się do ucieczki w stronę mamy. Miał nadzieję, że chociaż ona da radę zaczepką starszej koteczki. Szybko wskoczył za grzbiet rodzicielki i wyjrzał za niego niepewnie.

— Kwaśny, nie wymiękaj i chodź tu — rzuciła Maślak, wbijając swe żółte ślipia w kocurka. 

Pokręcił łebkiem na znak sprzeciwu. 

— Kwaśny, co jest? — miauknęła Słodki Język, spoglądając na syna. — Czemu nie chcesz bawić się z Maślak? — zapytała z nutą troski. 

Czarny położył uszy, uciekając wzrokiem od dwukolorowych ślip.

— Ona... ona jest niemiła — wyznał cicho. 

Maślak trzepnęła ogonem. Najwidoczniej usłyszała oskarżenia kocurka. 

— Wcale nie! Kłamczuch! Kłamczuch! Kłamczuch! To on się nie chce bawić! Wszystkie kocurki są tak samo beznadziejne — burknęła. 

Słodki Język westchnęła, spoglądając na kociaki. 

— Maślak, idź do cioci albo pobaw się z bratem — miauknęła do burej. 

Kotka zjeżyła się. 

— Nie! Nie będę słuchać się jakiegoś rybojada! — prychnęła zła. 

— Maślak! — wkroczyła do akcji ciocia koteczki. — Jak ty się zachowujesz? Czemu jesteś znów niemiła? Przeproś Słodki Język — rozkazała niesfornej koteczce. 

Maślak jednak miała inne plany i pokazała język szylkretce. 

— Nie jesteś moją mamą, więc nie zachowuj jakbyś nią była! Nie będę się ciebie słuchać nigdy! Nigdy! — pisnęła na ciotkę i wybiegła ze żłobka. 

Paprotkowa Pieśń westchnęła. 

— Przepraszam za nią Słodki Języku — miauknęła do czarnej i wybiegła za swoją siostrzenicą. 

Kwaśny obserwował całe zdarzenie w ciszy. Dopiero gdy obie koteczki zniknęły z pola widzenia, nieśmiało otworzył pyszczek. 

— Mamo, czemu nazwała cię rybojadem? — zapytał zdziwiony. 

W końcu jeszcze nigdy nie widział, żeby kotka objadała się rybami. Mało kto w ich klanie potrafił na nie polować, więc nie był to za częsty posiłek u nich. Lekki smutek wkradł się na pysk czarnej karmicielki.

— Widzisz, kiedyś mieszkałam gdzieś indziej i tam jadło się bardzo dużo ryb — wyjaśniła ściszonym głosem kocurkowi. — Stąd wzięła się ta ksywka. 

Kwaśny przechylił łebek, nie rozumiejąc jednej rzeczy. 

— A ksywka to coś złego?

Słodki Język uśmiechnęła się słabo, spoglądając w stronę wyjścia ze żłobka. 

— Nie zawsze. Ale czasem tak. Zależy jak i kto do ciebie ją mówi. Ale wracając do ciebie. Czemu nie chciałeś bawić się z Maślak? 

Kocurek położył uszy i spojrzał na swoje łapki. 

— Nie lubię się z nią bawić. — wyznał. — Dla niej zabawa to tylko szarpanie mnie za ogon i walka.

Słodki Język liznęła go pocieszająco. 

— Nie martw się. Porozmawiam z Paprotkową Pieśnią, żeby Maślak zostawiła cię w spokoju. 

Kwaśny spojrzał na mamę z niedowierzeniem. 

— Naprawdę? Dziękuję — mruknął, przytulając się do rodzicielki.

Słodki Język zamruczała uspokajająco.  

— Pamiętaj, że zawsze jakby ktoś ci dokuczał możesz na mnie liczyć. 

Kocurek kiwnął łebkiem, wskakując na legowisko koło mamy.