Od Nurowej Gracji CD. Trzcinowego Szmeru

Porą Nagich Drzew

Nur był już wojownikiem od kilku księżyców… I właściwie to strasznie go to nudziło. Oczywiście – był ambitny, łapał się każdej roboty i każdego patrolu. Tylko że dla niego to wciąż było za mało! Oczywiście spełniał też swoją rolę, jako namiestnik i pilnował królewskiej rodziny. Po rozmowie z siostrą przed jego mianowaniem… Uspokoił się. Przeprosił Rogatego Flaminga za jego niestosowne pytanie i po prostu obserwował. Ród królewski coraz częściej dawał mu powody do myślenia niż podziwiania… Nie mówił tego na głos oczywiście. Po prostu im służył. Nie mógł w nich wątpić! Był namiestnikiem, jego rodzina była teraz już szanowana. Nie mógł powtórzyć błędów poprzedników. Dlatego, gdy nadeszła mroźna Pora Nagich Drzew i trzeba było zebrać wszystkich wojowników na poszukiwania zwierzyny, Nurowa Gracja był pierwszy do podjęcia się tego wyzwania. Spędzał wiele godzin, aby coś znaleźć, nawet gdy już czuł, jak łapy odmawiają mu posłuszeństwa przez zimno. Tego dnia siedział akurat przy zamarzniętej rzece i starał się złowić rybę, ale niczego nie było. Ze skupienia wyrwał go głos matki:
— Nie jest ci zimno? Może powinieneś wrócić do obozu, by się ogrzać?
Wojownik spojrzał na nią i pokręcił głową.
— Jeszcze nic nie złapałem — westchnął. — Nie mogę wrócić z pustymi łapami.
— Wszyscy mają problem ze złapaniem zwierzyny.
— Ale ja jestem namiestnikiem — spoważniał. — I jestem lepszy od wszystkich.

Teraźniejszość

Nur nie mógł nie zauważyć, że w jego rodzinie między wszystkimi była dziwna atmosfera. Przyzwyczaił się już, że on i Łabędzi Tan nigdy nie znajdą nitki porozumienia, ale teraz też między rodzicami a Łabądkiem była napięta sytuacja. Chciałby się tym nie przejmować i skupić na swoich obowiązkach, ale widział, jak Trzcinowy Szmer chodziła przybita. Kochał mamę z całego serca i jeśli jego siostra zrobiła coś nie tak, jeśli wykazała, chociaż gram genów zdrajcy… Sam zadba o to, aby już nigdy nie zbliżała się do Klanu Nocy.
Udało mu wślizgnąć się na nocny patrol wraz z Trzcinowym Szmerem. Najpierw szli w ciszy – właściwie to dość przyjemnej. Rudy na moment miał ochotę jednak olać temat. Co on do tego miał? Powinien zacząć szkolić innych na świetnych wojowników, a nie przejmować się problemami rodzinnymi… Nie mógł jednak odpuścić. Musiał się dowiedzieć, co zrobiła jego siostra.
— Mamo? — zaczął niepewnie.
Trzcinowy Szmer spojrzała na niego i się uśmiechnęła.
— Co tam?
Nurowa Gracja uciekł gdzieś wzrokiem. Nie potrafił w takie rozmowy…
— Co się dzieje między tobą, a Łabądkiem?

<Mamo?>

Od Trzcinowego Szmeru CD. Nurowej Gracji

***

Pora Opadających Liści

Mianowanie Nurowej Gracji na wojownika

Kiedy tylko zakończyła się ceremonia i jej ukochany syn oficjalnie stał się wojownikiem. Podeszła do niego wraz ze Żmijowcową Wicią i Łabędzim Tanem. Szylkretka nie wiedziała, czy Nurowa Gracja wiedziała o jej ostatniej kłótni wraz z córką. Czy kocur mógł wyczuć napięcie, które panowało między nią a Łabędzim Tanem?

— Gratulację Nurowa Gracjo! Zostałeś oficjalnie wojownikiem oraz dorosłym namiestnikiem. — zamruczała uradowana. Syn odpowiedzał również mruczeniem. — Teraz tylko czekać aż wytrwasz czuwanie i będziemy mogli cię przywitać w legowisku wojowników.

Polizała go czule między uszami.

***

Na drugi dzień

Noc szybko minęła, a posłanie, które zdążyła przynieść swojemu synowi, ulokowała niedaleko ich rodziny. Był to miły i drobny gest. Teraz wojownik mógł wejść do legowiska i odespać nieprzespaną noc, bez zastanawiania się i marnowania czasu na noszeniu swojego posłania z legowiska do legowiska.

Wstała dość wcześnie i wyszła z legowiska wojowników, by wzrokiem szybko odszukać biało rudej sierści syna. Podeszła do niego i dotknęła go w bok ucha.

— Możesz już zejść z warty. Posłanie masz już w legowisku wojowników, a ja zaraz wyznaczę wojowników do pilnowania obozu.

Oczy kocura były ciężkie i co chwile opadały.

— Dziękuję matko.

— Proszę. Naciesz się wolnym dniem, bo jutro pewnie zostaniesz zaciągnięty na poranny patrol, znając Błękitną Lagunę. — Zamruczała żartobliwie.

Syn zamruczał rozbawiony i przytaknął głową, poczym zniknął w legowisku wojownika.

***

Pora Nagich Drzew

W końcu dorwała Nurową Grację. Ostatnio ciężko było złapać syna, gdyż nawał obowiązków, który przyszedł wraz z nadejściem drastycznie zimnej pory sezonu, sprawił, że każdy Nocniak spędzał wiele czasu na patrolach w poszukiwaniu zwierzyny. Koty wracały czasami z odmrożeniami, przez co musiały być poważnie leczone przez Gąbczastą Perłę oraz Klekoczącego Bociana.

Nurowa Gracja siedział nad rzeką i starał się złowić rybę przez przerębel zostawiony przed dwunożnych.

— Nie jest ci zimno? Może powinieneś wrócić do obozu, by się zagrzać? — Zaproponowała synowi, patrząc na jedną marną rybę, którą zdołał wyłowić. Sama nie miała tego dnia szczęścia oraz czuła, że z zimna sztywnieją jej mięśnie.

< Nurowa Gracjo? >

🎍

Od Nurowej Łapy (Nurowej Gracji) CD. Trzcinowego Szmeru

Dawno temu

Nur dawał z siebie wszystko. Na treningach i poza nimi. Starał się być idealnym kotem. Trenował ze swoim mentorem, Szałwiowym Sercem oraz z Żabim Okiem – jedyną wojowniczką spoza królewskiego rodu i swojej rodziny, którą szanował. Trenował praktycznie codziennie po kilka godzin. Dowiedział się jednak, że planowali zabrać go na trening po patrolu, więc zdecydował się pospać trochę dłużej. Gdy wyszedł z legowiska, zobaczył mamę, a ta go przywołała.
— Tak, mamo? — spytał, siadając przed nią.
— Jadłeś już? Czy dopiero wstałeś? Widziałam, jak po obozie chodził Szałwiowe Serce, jak smród pod ogonem. Czyżby się nudził? — prychnęła. — Chciałabym, żeby mój kochany syn, też mógł rozwijać się w dobrym tempie.
Nur zesztywniał i spuścił wzrok na ziemię. Wiedział, że jego siostra była już wojowniczką i sam się czuł źle z tym faktem! Nie był pewien, na ile była ona dobra, no ale… Została mianowana pierwsza! To zakuło jego dumę.
— Szałwiowe Serce powiedział, że dzisiaj trochę później pójdę na trening… — wyjaśnił cichym głosem.
Właściwie tylko przy rodzicach go używał. No i przy Mandarynkowej Gwieździe. Normalnie był dumny i pewny siebie! Głośno wypowiadał każde zdanie, pewien, że tylko on miał rację. Tylko że Trzcinowy Szmer była jego mamą i nauczyła go tego wszystkiego, co wiedział. Z nią nie mógł się kłócić.
— Czekamy na Liliową Łapę i Żabie Oko, ale teraz nie mają czasu, bo są na patrolu.
— Oczywiście, że są na patrolu! — prychnęła. — Ale możecie pójść łaskawie na polowanie lub żeby pomógł ci udoskonalić swoje umiejętności. Sam nie nauczysz się wspinania się na drzewa.
— Porozmawiam z nim — westchnął, wstając.

Trochę później

Po tamtej rozmowie Nur zaczął ćwiczyć jeszcze więcej. Trening po treningu. Nie dawał sobie odpocząć. Jak można było się spodziewać, doprowadziło to do serii nieszczęść – najpierw Nur się podtopił, więc nauczył się słuchać swojego ciała. Oczywiście i tak przekraczał limity swojego ciała, ale robił to rozsądnie. Później się rozchorował, co ignorował zbyt długo i skończyło się to kilkudniowym pobytem u medyków – to nauczyło go, jak ważny był odpoczynek i zwracanie uwagi na samego siebie. Dopiero wtedy był pewien, że był gotowy zostać wojownikiem. Uważał, że Klan Nocy miał naprawdę słabych wojowników i żaden mu nie dorówna, lecz chciał nauczyć się wszystkiego jeszcze za czasów bycia uczniem. Nauczył się nie tylko rzeczy fizycznych, ale i psychicznych. Miał nadzieję, że sprawi to, że będzie naprawdę dobrym wojownikiem, kotem godnym bycia namiestnikiem. Przekonał się o tym, gdy po chorobie poszedł na trening. Czuł każdy stawiany krok, słyszał każdy szmer – jego umysł był czysty, ale uważny na wszystko, co mogło się mu stać. Dlatego, gdy późnym wieczorem wrócili z Szałwiowym Sercem, uczeń stanął przed mentorem i spojrzał w jego oczy.
— Jestem gotowy na mianowanie.
Przez moment nastała cisza. Rudy bał się, że mentor odmówi, przecież miał prawo!
— Wydaję mi się, że nauczyłeś się nawet więcej, niż ktokolwiek — odezwał się wreszcie książę. — Więc w porządku. Porozmawiam z Mandarynkową Gwiazdą.
Nurowa Łapa kiwnął głową i poszedł spać. Minął pierwszy dzień, drugi, trzeci – a on nadal był uczniem! Serce biło mu niespokojnie, gdy mijał się z innymi kotami. Co, jeśli liderka uważała, że się nie nadawał na wojownika? Co, jeśli tak naprawdę był gorszy od pozostałych?
— Wybacz, Nurowa Łapo… — zaczął wieczorem Szałwiowe Serce.
"Czyli jednak. Jestem gorszy od innych…" — pomyślał uczeń.
— Trochę zajęło mi przygotowanie dla ciebie sprawdzianu. Jesteś zdolnym kotem, więc nie mogło być zbyt łatwo. Jutro przejdziesz test, a potem zobaczymy co z mianowaniem — dokończył książę.
Nur zamrugał kilka razy i spojrzał na mentora, jakby nie dowierzając. Test i mianowanie? Wiedział, że tak to odbywało się u zwykłych uczniów. Nie spodziewał się nawet innego mianowania! Był wręcz zachwycony tym, że kocur wymyślił dla rudego coś cięższego, bo wiedział, jak temu łatwo przychodziły mu rzeczy. Po prostu… Zaskoczył się trochę tym, że jednak dostał szansę.
— Jutro?
— Z rana. Wstaniesz?
— Oczywiście!
— Więc idź już spać — zaśmiał się.
Rudy od razu ruszył na swoje posłanie, ale nie umiał zasnąć przez następne kilka godzin. Ekscytował się, ale i stresował. Ćwiczył naprawdę dużo przez ostatnie księżyce. Nie było możliwości, że znalazłoby się coś, czego on by nie pokonał. Ale jeśli jednak? Jeśli to tylko jego wyobrażenia i wcale nie był lepszy? Już czekał na mianowanie tak długo! Co z niego za namiestnik?!
Wstał wraz ze świtem i niecierpliwie kręcił się przy wyjściu z obozu, aż nie zobaczył Szałwiowego Serca. Przywitali się, zjedli śniadanie i wyszli. Test obejmował pływanie, wspinanie się na drzewa i polowanie. Chociaż Nur zaczął go niepewnie, to gdy poczuł siłę w łapach i to jak świeży miał umysł, to nagle wszystko wydawało się… banalnie proste. Rzekę przepłynął, nie przejmując się rwącym nurtem, na drzewo wspiął się w kilka uderzeń serca, a polowanie… Nigdy nie był tak pewny siebie. Złapał wiewiórkę, gdy tylko ją wyczuł i ustawił się do ataku. Nie wiedział, co niby trudnego było w tym teście.
— Gratulacje — powiedział Szałwiowe Serce, gdy Nur rzucił mu zwierzynę pod łapy. — Porozmawiam dziś z Mandarynkową Gwiazdą.
Uczeń kiwnął głową. Jego serce biło spokojny rytm – był pewien, że zostanie wojownikiem. Wszystko zrobił idealnie, nie pomylił się przy niczym, poza tym… Czuł się naprawdę świetnie! Nic nie mogło pójść nie tak. Następnego ranka liderka zwołała koty, które były w obozie. Zaprosiła Nura na mównice i spojrzała na niego z dumnym uśmiechem.
— Ja, Mandarynkowa Gwiazda, przywódca Klanu Nocy, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Nurowa Łapo czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia?
— Przysięgam.
— Mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Nurowa Łapo, od tej pory będziesz znany jako Nurowa Gracja. — To imię… pasowało do niego idealnie! — Klan Gwiazdy ceni twoją odwagę i ambicję oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Nocy.
Kocur uśmiechnął się. Wreszcie! Wreszcie mu się udało. Teraz już był wojownikiem Klanu Nocy. Najlepszym! Jeśli tylko dostanie ucznia, zacznie mu przekazywać swoją wiedzę, aby było więcej kotów niczym on – zdolnych do wszystkiego. Liderka dotknęła pyszczkiem jego głowy, a rudy dotknął pyszczkiem jej barku. Wraz z tym gestem wniosły się wiwaty z jego nowym, wojowniczym imieniem. Nur wiedział, że zgodnie z zasadami nie mógł się teraz odezwać. Poczekał na pozwolenie i odszedł. Oczywiście, że wszyscy mu gratulowali, ale go interesował tylko jeden kot. Podszedł do matki i spojrzał na nią z nadzieją w oczach.

<Jesteś ze mnie dumna, mamo?>

Od Trzcinowego Szmeru CD. Nura (Nurowej Łapy)

Kiedyś, jeszcze w żłobku

— Mamo… Nie mogę zostać wojownikiem wcześniej? — zapytał z nadzieją w oczach. — Jestem już silny, super pływam i mogę polować! — wymienił z dumą. — Mandarynkowa Gwiazda by się nie zgodziła? Zna nas i wie, że będziemy świetni!

Trzcinowy Szmer zamruczała rozbawiona i podkręciła swoją głową.

— Nie wątpię, że byłbyś świetnym uczniem, a potem wojownikiem. Jednak chciałabym, żebyś jeszcze zostali kociętami. Nie chce zabierać wam wcześniej dzieciństwa, ponieważ czas bardzo szybko płynie. Te dni, które siedzisz w żłobku jako kociak nie wrócą.

Nur lekko naburmuszył się, jednak nie kwestionował tego, co powiedziała mu matka. Położył się na boczku i leniwie zamknął oczy. Zajęło mu długo, aż kocurek usnął, a ona przez ten czas czuwała, uważnie ich obserwując.

Śpij młody wojowniku Klanu Nocy.

***

Kocięta ukończyły sześć księżyców i zostały mianowane na uczniów. Błękitna Laguna oraz Szałwiowe Serce zostali mentorami jej dzieci. Może w jej oczach nie byli oni kotami, o których mogłaby się dobrze wypowiedzieć, jednak sam fakt, że książęta nauczają Łabędzią Łapę oraz Nurową Łapę było już zaszczytem.

— Nurowa Łapa, Łabędzia Łapa, Nurowa Łapa, Łabędzia Łapa! — wiwatowała imiona swoich dzieci wraz ze Żmijowcową Wicią.

Rudo biały kocur wypiął dumnie pierś, po czym wyszedł wraz ze swoim mentorem poza obozowisko.

***

Niedawno mianowano na wojowniczkę Łabędzią Łapę. Jej nowe imię brzmiało teraz Łabędzi Tan. Trzcinowy Szmer była bardzo zadowolona z nowego imienia córki oraz sam fakt w jak krótkim czasie przeszła trening wraz z Błękitną Laguną. Niestety Nurowa Łapa jeszcze był uczniem. Miał czas do zostania wojownikiem, więc nie musiał się spieszyć. Jednak sama wolałaby, żeby kocur trochę się pospieszył.

Widząc syna, który właśnie wychodzi z legowiska uczniów i przeciąga się leniwie, sprawiło, że lekko zjeżyła się na karku. Dała znak Nurowej Łapie, żeby podszedł do niej.

— Tak, mamo? — spytał, grzecznie siadając przed nią.

— Jadłeś już? Czy dopiero wstałeś? Widziałam, jak po obozie chodził Szałwiowe Serce, jak smród pod ogonem. Czyżby się nudził? — prychnęła. — Chciałabym, żeby mój kochany syn, też mógł rozwijać się w dobrym tempie.

Nurowa Łapa zesztywniał.

— Szałwiowe Serce powiedział, że dzisiaj trochę później pójdę na trening… Czekamy na Liljową Łapę i Żabie Oko, ale teraz nie mają czasu, bo są na patrolu.

— Oczywiście, że są na patrolu! — prychnęła. — Ale możecie pójść łaskawie na polowanie lub żeby pomógł ci udoskonalić swoje umiejętności. Sam nie nauczysz się wspinania się na drzewa.

< Nurowa Łapo? >

Od Nura CD. Trzcinowego Szmeru

— Jak na początki, to świetnie — odpowiedziała kotka.
Nur uśmiechnął się dumnie. Czuł asekurację matki i strach, gdy czasem nie czuł gruntu pod łapami. Musiał to wyćwiczyć, jak najszybciej się dało. Po chwili pręgowana obeszła Nura i mruczeniem namawiała do podążania za nią. Kocurek z dumą wypisaną na twarzy dopływał do jej pyszczka.
— Świetnie! — pochwaliła go. — Teraz spróbuj wrócić na ląd. Widzę, że masz nosa do pływania. Machasz łapkami jak wyderka.
Nur pokiwał głową z uśmiechem. Nie mógł się nacieszyć z pochwał, które słyszał. Może naprawdę miał szansę być najlepszy.
— Spróbuję! — zapewnił.
— Oczywiście, skoro tutaj dopłynąłeś, to i dotrzesz na mieliznę.
Więc kocurek spróbował. Oczywiście, nadal nie pływał idealnie, choćby chciał, to nie mógł się tego nauczyć w jeden dzień. A jednak udało mu się! Gdy wyszedł na ląd, otrzepał swoje futro i spojrzał na matkę.
— Udało mi się! — krzyknął do niej.
— Pięknie! A teraz tutaj wracaj! Jeszcze nie skończyliśmy pływać!
Więc Nur znów wskoczył do wody i podpłynął do matki. A potem już cały dzień bawili się w wodzie. Rudy widział dumę na twarzy kotki, przez co starał się jeszcze bardziej.

***

Żabia Łapa wydawała się naprawdę interesująca. A jeśli Nur o kimś tak mówił, to wiele znaczyło! Mógł jej pytać, o co chciał, a ona nie kończyła tematu, stwierdzając, że jest za młody. Pokazywała mu jak pływać i polować. Jednak miała swoje treningi i musiała iść… Ale zamiast niej pojawił się Żmijowcowa Wić z sumem w zębach. Ogromnym sumem! Położył rybę obok niego.
— To dla ciebie — mruknął jakby speszony.
Nur pokiwał głową i się rozejrzał. Nie do końca wiedział, czego od niego chciał ojciec. Oczywiście, że go kochał i lubił spędzać z nim czas! Mimo to, bury więcej czasu spędzał z jego siostrą, więc Nur – pamiętając słowa matki o zdrajcach i dobrym zachowaniu – spodziewał się, że za taki prezent musiał, albo będzie musiał zrobić coś niesamowitego.
— Dziękuję — odpowiedział.
Przez moment siedzieli w ciszy, ale potem Żmijowcowa Wić zaczął opowiadać o tym, że kiedyś taki sum zaatakował jakiegoś Nocniaka.

***

Wieczorem leżał wtulony w futro mamy i starał się utrzymać otwarte oczy. Był jednak zmęczony i trochę opornie mu to szło. Rozbudziło go pytanie mamy:
— I jak poszła rozmowa z ojcem? Hm? Całkiem wielkiego suma upolował dla ciebie, nie sądzisz? — zamruczała i polizała go po główce. — Może, jak uśniesz, to przyśni ci się, jak wyciągasz z wody ryby, jak dzielny wojownik.
— Poszło dobrze. Opowiadał mi o tym, jak się poluje. I jak kiedyś zaatakował was wielki sum — kocur spojrzał na kotkę.
Uśmiechnął się na sam zamysł snu. Chciałby jednak być już tym dzielnym wojownikiem. Chciał pokazać innym, że jest od nich lepszy! Chciał przynieść rodzicom więcej dumy!
— Mamo… Nie mogę zostać wojownikiem wcześniej? — zapytał z nadzieją w oczach. — Jestem już silny, super pływam i mogę polować! — wymienił z dumą. — Mandarynkowa Gwiazda by się nie zgodziła? Zna nas i wie, że będziemy świetni!

<Mamo?>

Od Trzcinowego Szmeru CD. Nura

— Dobrze mi idzie? — Nur spojrzał na nią swoimi wielkimi zielonymi oczkami.
— Jak na początki, to świetnie.
Jej syn dał się unieść wodzie, jednak co jakiś czas gwałtownie się poruszał, szukając równowagi. Było to oczywistym błędem, które wykonywały wszystkie koty na początku nauki pływania. Asekurowała go ogonem, by ciągle się nie przewracał.
Ona natomiast dobrze czuła pod łapami muł. Miała stabilny grunt, chociaż lepki. Wodę miała do szyi. Musiała wyglądać również dość śmiesznie, gdyż wyobrażała samą siebie, jako kaczkę, która sunie po tafli.
Obeszła swoje dziecię dookoła i mruczeniem nakłaniała je do podążania za nią. Nur oczywiście pokracznie, jednak efektywnie dopływał do jej pyska.
— Świetnie! — pochwaliła go. — Teraz spróbuj wrócić na ląd. Widzę, że masz nosa do pływania. Machasz łapkami jak wyderka.
Ten widok, jak malec wiosłował swoimi dużymi łapkami, był istnie uroczy. Kocurek uśmiechnął się na jej pochwałę.
— Spróbuję!
— Oczywiście, skoro tutaj dopłynąłeś, to i dotrzesz na mieliznę.
Jak powiedziała, tak Nur zrobił. Kiedy wyszedł z wody, zadowolony wytrzepał swoje mokre futerko.
— Udało mi się! — krzyknął do niej.
— Pięknie! A teraz tutaj wracaj! Jeszcze nie skończyliśmy pływać!
Uradowany syn z powrotem wszedł do wody. Tak też spędzili resztę dnia na pływaniu i chlapaniu się. Nur dobrze radził sobie w wodzie i sama widziała, że kocurek odziedziczył po niej uwielbienie do pływania i moczenia sobie łap. Była z niego dumna, co młodziak na pewno zaobserwował.

***

Na drugi dzień zrobiło się nieco chłodniej, a sama Trzcinowy Szmer zauważyła, że niektóre liście powoli zaczęły żółknąć. Zaczynała się Pora Opadających Liści! Napuszyła delikatnie futerko, przy mocniejszym podmuchu wiatru i obejrzała się na wodę, gdzie Nur “bawił się” z Żabią Łapą. Dwójka raczej rozmawiała i moczyła sobie łapki, zamiast pluskać się bez opamiętania. Chociaż, czasem, czy to nie lepiej? Każdy podmuch wiatru mógł spowodować kocięcy kaszel u syna, a tego raczej nie chciała.
Nagle z wejścia do obozu wszedł Żmijowcowa Wić. Kocur wrócił z patrolu łowieckiego, gdyż w pysku trzymał dość wielkiego suma. Trzcinowy Szmer nie wiedziała, jak kocur zdołał upolować tak wielką rybę, jednak była pewna, że ten bardzo się poświęcił, gdyż z długiego futra wojownika ciekła woda bez opamiętania. Żmijowcowa Wić położył przed nią suma i zerknął na Nura.
— Czy powinienem teraz podejść do niego? Jakoś porozmawiać?
— Może zaczekaj chwile. Niech skończy rozmawiać z Żabią Łapą. Lepiej, żeby miał jakieś przyjaciółki, a nie tylko wpatrywał się w koty.
— To może pójdę najpierw do Łabądka?
— Nie. Zaczekasz. Łabądek też jest zajęta. Bawi się z Ropuszkową Łapą — wskazała na córeczkę, która siedziała ze starszą koleżanką przy stercie zwierzyny.
Żmijowcowa Wić posłusznie pokiwał głową. Pewnie obawiał się kolejnej rozmowy z Trzcinowym Szmerem. Już miał jedną i cudem wyszedł z niej bez zwiędniętych uszu i powyrywanych wąsów. Oboje przeczekali, aż młodzi przestaną rozmawiać i kiedy Żabia Łapa odeszła na trening z własną mentorką, Trzcinowy Szmer wypchnęła swojego partnera, by w końcu pobawił się ze Żmijowcową Wicią. Kocur jedynie rzucił jej urażone spojrzenie i skierował się z wielką rybą do swojego syna.
Nur na widok ojca się zdziwił, a sama podsłuchując, dowiedziała się, że buras podjął temat polowań oraz opowiadania o wielkim sumie, który kiedyś zaatakował jednego z Nocniaków. Trzcinowy Szmer zamruczała z rozbawienia, pamiętając, jak to Żmijowcowa Wić uwielbiał straszne historie. Pamiętała sama, jak była jeszcze kociakiem, a on uczniem i ich bliższa znajomość wzięła się od opowiadań, które powodowały jeżący się ogon ze strachu.

***

Zapadła już noc, a oni właśnie siedzieli w legowisku. Łabądek wraz z Nurem leżeli blisko jej brzuszka. Gładziła ich swoim ogonem, aż usną. Na jej córeczkę bardzo szybko to zadziałało, jednak jej syn, nadal patrzył na nią swoimi wielkimi zielonymi oczami.
— I jak poszła rozmowa z ojcem? Hm? Całkiem wielkiego suma upolował dla ciebie, nie sądzisz? — zamruczała i polizała go po główce. — Może, jak uśniesz, to przyśni ci się, jak wyciągasz z wody ryby, jak dzielny wojownik.

< Synu? >

🎍

Od Nura CD. Trzcinowego Szmeru

Jedyna rzecz, o którą Nur był kiedykolwiek zazdrosny była jego własna siostra. Nie pod względem tego, że rozmawiała z wszystkimi, ale pod względem uwagi ojca. Od kiedy pamiętał, to Żmijowcowa Wić siedział z Łabądką – przynosił jej prezenty, dzielił z nią języki. Na Nura nie zwracał większej uwagi. Nie ignorował go kompletnie, ale też nie wydawał się nim jakkolwiek zainteresowany. A rudy nie potrafił tego zrozumieć – starał się przecież być jak najlepszy!
— Co to za smętna mina mój mały zwycięzco? — z letargu wyrwał go głos matki.
Kocur spojrzał na nią i westchnął. Trzcinowy Szmer za to zawsze przejmowała się Nurem. Obiecał jej, że będzie najlepszy nieważne co i miał zamiar trzymać się tej obietnicy.
— Tata ostatnio nie bawił się ze mną, siedzi tylko z Łabądką! — prychnął.
Kotka ewidentnie się nad czymś zastanawiała, ale Nur nie był w stanie stwierdzić nad czym. Miał tylko nadzieję, że wie, że nic złego nie zrobił! Ale zamiast tego pchnęła go nosem w stronę wody.
— Tata na pewno szykuje dla ciebie niespodziankę. Wiesz, że jest naprawdę zapracowany jako wojownik — wyjaśniła spokojnie.
Nur nie do końca w to wierzył, ale ostatecznie tylko kiwnął głową.
— Jeśli chcesz być tak odpowiedzialny, jak ojciec, albo twoja mama, to musisz dobrze pływać — wymruczała zachęcająco. — Poza tym cały dzień było za gorąco, byś mógł wychodzić na polanę. Teraz możesz się schłodzić.
Kocur rozpromienił się na słowa matki i szybko wszedł do brodzika. Lubił wodę, bo zawsze była nieprzewidywalna, ale też… czysta. Nie tak jak koty, czy inne rzeczy. Woda była idealna, nie miała błędów…
— Chcesz popływać, Nurze? Możemy wejść troszkę głębiej, a ja będę cię asekurować — zaproponowała matka. — Zobaczysz, że będziesz pływać lepiej niż ja oraz Żmijowcowa Wić.
— Tak, proszę — odpowiedział szybko z uśmiechem.
Nie był pewien czy akurat może być lepszy od rodziców, chociaż oni oczywiście też mieli swoje wady. Ale byli jego rodzicami…
Wraz z Trzcinowym Szmerem weszli trochę głębiej. Kocur nigdy by tego nie przyznał, ale gdy stracił grunt pod nogami, jego serce zabiło mocniej. Wiedział jednak, że chociaż woda była idealna, była też zdradliwa i karała za strach. Nur nie mógł się bać, dlatego, wraz z pomocą matki, dzielnie unosił się na wodzie.
— Dobrze mi idzie? — spojrzał na kotkę.

<Mamo?>

Od Trzcinowego Szmeru do Nura

Tego dnia niebo było bezchmurne, a upał utrudniał prace patrolom, które starały się wyżywić wszystkich członków Klanu Nocy. Dopiero kiedy słońce schowało się za horyzontem, to w obozie zapanował przyjemny chłodek. Koty ożyły i wyszły na polanę obozową, zaczęły dzielić się językami oraz odpoczywać blisko wody, mocząc z przyjemnością łapy oraz ogony.
Trzcinowy Szmer zrobiła dokładnie to samo, co pozostali. Zabrała swoje kocięta do kącika zabaw, a zaraz do niej dołączył Żmijowcowa Wić, który zatroszczył się Łabądką. Kocur zaczął przeczesywać kryzę ich córeczki i wplatać nowe kwiaty, które przyniósł z jednego z patroli. Na ten widok westchnęła zadowolona i przeniosła swoje ciemne brązowe oczy na Nura, który z zazdrością wpatrywał się w ową dwójkę. Podeszła do niego i ogonem musnęła jego bok.
— Co to za smętna mina, mój mały zwycięzco? — zapytała, mrucząc.
Jej syn podniósł na nią swój wzrok.
— Tata ostatnio nie bawił się ze mną, siedzi tylko z Łabądką! — prychnął.
Czy naprawdę ojciec poświęcał mniej czasu swojemu synowi? Popatrzyła na swojego “partnera” i zastanowiła się mocno. Rzeczywiście Żmijowcowa Wić zagalopował się w miłości do swojej córki, przynosił jej dużo prezentów z patrolów, a Nurowi nie. Na samą myśl, że ojciec faworyzuje córkę, czuła jak gotuje się w środku.
Nie dając po sobie poznać, że to ją ubodło, popchnęła delikatnie nosem Nura w stronę wody.
— Tata na pewno szykuje dla ciebie niespodziankę. Wiesz, że jest naprawdę zapracowany, jako wojownik. Jeśli chcesz być tak odpowiedzialny, jak ojciec, albo twoja mama, to musisz dobrze pływać — wymruczała zachęcająco. — Poza tym cały dzień było za gorąco, byś mógł wychodzić na polanę. Teraz możesz się schłodzić.
Nur na słowa matki się bardziej rozpromienił i wszedł do brodzika, a ona zaraz za nim. Woda była przyjemnie ciepła, a delikatny wiatr muskał ich wibrysy.
— Chcesz popływać, Nurze? Możemy wejść troszkę głębiej, a ja będę cię asekurować. Zobaczysz, że będziesz pływać lepiej niż ja oraz Żmijowcowa Wić — zaproponowała synowi.

< Synu? >

🎍