Od Mandarynkowego Pióra CD. Żmijowcowej Wici

Podczas wypowiedzi kocura słuchała go jednym uchem. Nadal musiała nadzorować pracę wojowników. Porywisty Sztorm zgodnie z rozkazem oddaliła się w kierunku czegoś, co miało być w przyszłości źródełkiem. Dół był już wykopany, ale nadal trzeba było zająć się uszczelnianiem przynajmniej fragmentu ścian wokół niego. Tak w ogóle to po co im była tak duża kałuża? Niebieska szylkretka zaczęła zarządzać mniejszą grupką wojowników, którzy też pracowali nad kamiennymi ścianami. Normalnie na pewno nie wybrałaby córki Baśniowej Stokrotki do zarządzania czymkolwiek, ale chwilowo nie mogła zająć się tym osobiście. Kiedy bury wreszcie skończył plątać się w słowach i zwiesił lekko głowę, uznała, że trzeba zareagować. Nie mogła tak po prostu dać mu się smucić. Po prostu nie mogła. Uśmiechnęła się ciepło i popatrzyła na niego ze współczuciem.
— Spokojnie, to normalne, że się stresujesz. Zazwyczaj nikt nie dostaje tak wcześnie ucznia oprócz rodziny królewskiej, a my już jesteśmy przyzwyczajeni do presji od zawsze. Też się stresowałam, kiedy nagle zostałam nową mentorką mojej najlepszej przyjaciółki. Dasz radę. Wiem to, bo nie daję takiej szansy każdemu.
Wojownik uśmiechnął się.
— Naprawdę? Myślisz, że będę świetnym mentorem?
— O ile nie zgubisz swojej uczennicy od razu. Idź do niej. Ja mam dużo innej roboty. — Uśmiechnęła się, kiedy kocur w pośpiechu odbiegł gdzieś. Był taki pocieszny. Zupełnie jak kociak. Chwilę później podeszły do niej Biedronkowe Pole z Krewetkową Łapą.
— Algowa Struga powiedziała, żebyśmy pomogły w odbudowie obozu.
Zastępczyni skinęła głową na znak, że zrozumiała, po czym wydała im zadanie:
— Znajdźcie Rozpędzoną Łapę i Pluskający Potok. Widziałam ich tu gdzieś przed chwilą. Pozbierajcie łodygi, trzciny i gałęzie, żeby umocnić ściany legowiska medyka.
Obie kotki skinęły głową i odeszły w poszukiwaniu rudego i jego uczennicy. Ah jak dobrze było być zastępczynią. Mogła innym rozkazywać bez żadnych konsekwencji.

* * *

Kiedy wróciła do prowizorycznego obozu, bo zamieniła się zadaniami z Algową Strugą, od razu wzięła piszczkę ze stosu zwierzyny. Wreszcie mogła zjeść coś porządnego. Wybrała sobie świeżego okonia i usiadła, zaczynając posiłek. Wiedziała, że musi się spieszyć, bo już za chwilę będzie musiała patrzeć, kto wchodzi do obozu i na jego miejsce wybrać tyle samo kotów, żeby pomogły przy odbudowie. Wtedy przysiadł się do niej Żmijowcowa Wić. Jej uczeń bycia mentorem. W zębach trzymał wiewiórkę, rzadko spotykany okaz na ich terenach. Miał dobry gust.
— Dzień Dobry Mandarynkowe Pióro. Masz jakieś wskazówki co do mojego następnego treningu?
Odwzajemniła przywitanie i odpowiedziała:
— Mówiłeś o tym, że Kropiatkowa Łapa jest za lekka, za słaba. Możesz zorganizować jej treningi siłowe. Na przykład, żeby pomogła wtaczać średnie kamienie do odbudowy obozu na wyspę. To też jest trening.

<Żmijowiec? Masz tipy od Mamdi>

EVENT KN: Wniesienie na wyspę kamieni, mających otaczać źródełko wody i wzmacniać jego ścianki, Odbudowa ścian lecznicy