BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Wilka!
(trzy wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(trzy wolne miejsca!)

Miot u Pieszczochów!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 27 września, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

04 marca 2018

Od Ciernistej Łapy CD. Ćmiej Łapy

Ciernista słuchała z uwagą pomimo, że jako kociak niejednokrotnie wymykała się z obozu. Nie chciała zrobić złego wrażenia na mentorach, a w szczególności na Rdzawym Ogonie. Co jak co, czekało je jeszcze wiele księżyców nauki w towarzystwie szylkretowej, więc lepiej nie zachodzić jej za skórę. Chciała wyciągnąć jak najwięcej ze swoich treningów. Obserwowała również swoją siostrę, która także z uwagą przysłuchiwała się każdemu słowu. Dziwne spojrzenie, jakie Kaczeńcowy Pazur posłał Rdzawej również nie uszło oczom Ciernistej Łapy. Nie znała historii swojej mentorki, wiedziała tylko, że ta wróciła do obozu po długiej nieobecności. Miała jednak wrażenie, że coś ją drażni. W końcu poczęli wędrówkę do Wielkiego Drzewa, miejsca zgromadzeń. Kotka poczuła dziwny dreszcz na wspomnienie minionej nocy. Ponownie zawładnęło nią lekkie obrzydzeniem zachowaniem Lamparciej Gwiazdy. Tak bardzo chciałaby rozumieć...
— Jak było wczoraj? — zapytała w drodze Ćmia Łapa. Bura kotka poruszyła noskiem. Lekki chłód przeszedł jek ciało, gdy przechodzili przez wodę, aby dotrzeć na miejce.
— To była długa noc — powiedziała, ukradkiem oka patrząc na Rdzawą. Obie wiedziały, że chyba nikt nie odszedłdo obozu zadowolony. Tamto zgromadzenie to było coś więcej. Zapowiedź. — Klan Wilka odszedł w połowie — dodała.
— Naprawdę? — zdziwiła się Ćmia Łapa.
— Tak... Wszyscy byliśmy zaskoczeni. — Ciernista westchnęła. Znaleźli się na miejscu, a ona niemal od razu dojrzała dołek, który wykopała nerwowo grzebiąc łapą w ziemi. Nie spodziewała się, że był aż tak widoczny.
— Więc, to jest Wielkie Drzewo — odparła Rdzawy Ogon, siadając przed obiektem — tutaj odbywają się wszystkie zgromadzenia.
— Na konarze zasiadają liderzy, polana zaś, to miejsce wojowników, terminatorów i medyków — wtrącił Kaczeńcowy Pazur — Będziecie miały przyjemność zasiąść tutaj nie raz.
— Oby w lepszych nastrojach, niż wczoraj — mruknęła Rdzawa. Kaczeniec spojrzał na nią, jednak nic nie powiedział. Ćmia Łapa z zainteresowaniem rozejrzała się po terytorium.
— Wszyscy się tutaj mieszczą? — zapytała. Jej mentor pokiwał głową.
— Bez problemu — potwierdził. — Zgromadzenia mają charakter pokojowy. To czas, gdy możecie poznać członków innych klanów i porozmawiać z nimi. Oczywiście, po wysłuchaniu, co mają do powiedzenia liderzy. — Ciernista odniosła wrażenie, że kocurowi całkiem podoba się rola "przewodnika". Zastanawiała się, czy jej siostra jest jego pierwszą uczennicą? Była pewna, że Rdzawy Ogon uczy ją jako pierwszą. Zaledwie parę wschodów słońca temu została wojownikiem. Mentor Księżyca był zaś ich dziadkiem - na pewno wytrenował niejednego wojownika.
— Wracamy — zarządziła szylkretowa. Czwórka kotów ruszyła wzdłóż strumienia, aby dotrzeć do Północnego Zbocza - miejsca, gdzie Ciernik zaciągnęła kiedyś rodzeństwo, przed spotkaniem z Pręgowanym Piórkiem. Pamiętała, jak głupio się poczuła, gdy niebieska kotka oznajmiła jej, że czuć, gdzie byli.
— O to miejsce, które będziecie często odwiedzać podczas treningu. Północne Zbocze — Kaczeńcowy Pazur od razu rozpoczął prezentację zbocza.
— Nie rozumiem... Mamy wiele zbocz — powiedziała Ciernista — czemu to ma nazwę?
Rdzawy Ogon stanęła obok swojej uczennicy. Była zdecydowanie wyższa od Ciernistej, przez co ta poczuła się lekko speszona.
— Rozejrzyj się — powiedziała, wskazując głową teren. Gdzieniegdzie pokryty był on rozmaitymi dziurami — to istna stołówka. Wystarczy mieć odrobinę cierpliwości, a zdobycz sama wpada Ci łapy. — Ciernista uśmiechnęła się. No tak, to by miało sens. Jednak wątpiła, aby kicajce często wychodziły - w końcu, nie tak daleko stąd znajdowała się Droga Grzmotu...
Równocześnie z tą myślą uderzyło w nią coś małego. Zaskoczona kotka potknęła się o własne łapy. Istota za jej plecami pisnęła i niemrawo pobiegła w drugą stronę. Odwracając głowę Ciernista Łapa dostrzegła, że królik miał zamknięte oczy, a jego pyszczek wykrzywiał dziwny grymas.


<Ćmia Łapo?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz