Od Zimorodkowego Snu

 Wieść o zaginięciu bądź nawet śmierci Rozżarzonego Serca i Wiewiórczego Susa szybko rozeszła się po obozie wprawiając w panikę niemałą liczbę klifiaków, w tym również Zimorodkowy Sen. Kotka już kilka księżyców temu straciła mentorkę, dla której już nawet planowała ucieczkę z klanu. Właściwie to nikt nie wiedział co stało się z Cętkowaną Gwiazdą a po obozie jedynie krążyły plotki. Jedynymi kotami w jakich miała jakiekolwiek oparcie byli Lśniący Księżyc i jej partnerka Fioletowe Spojrzenie. Vanka czuła, że kiedyś nadejdzie czas porządnie z nimi porozmawiać o rządach nowego, choć już trochę panującego lidera. Miała kocura dość pod każdym względem, te głupie reguły, które ustalił działały jej na nerwy. Poza tym jeszcze do klanu dołączył niejaki Niedźwiedzia Siła, wydawał się być dość podejrzany więc kotka trzymała go na dystans.
Znajdując cichy kąt w obozie przycupnęła na mchu oddając się własnym rozważaniom i modląc się do Klanu Gwiazdy o lepsze jutro.
- Jaśminowa Gwiazdo, co ja mam począć? Nasz lider jest okropny i wątpię, że działa dla dobra naszego klanu - zapytała ojca szepcząc smutno, oczywiście spodziewała się braku odpowiedzi, ale może coś ją natchnie? - N-nie wiem czy też tam jesteś Cętkowana Gwiazdo, ale mam nadzieję, że w końcu otrzymałaś upragniony spokój ducha. Tak bardzo za wami tęsknię. - Uroniła łezkę z lewego oka, która płynęła po jej policzku, chciała ją oblizać, lecz nie sięgała już tam językiem. Zakończyła więc w ciszy modlitwę i wstała. Dziękuję wam, nawet nie wiecie ile dla mnie robicie.
Gdyby Lampart to widział stwierdził by pewnie, że oszalała gadając do siebie, ale vanka znała wartość Kodeksu Wojownika i nauk Klanu Gwiazdy, nikt i nic nie było w stanie tego zmienić, a tym bardziej ten napuszony czarny dupek.
Otrzepała się z przylegającego mchu do futra i zerknęła na sufit groty. Pora Opadających Liści dawała się we znaki. Coraz więcej nietoperzy zbierało się w obozie, ponoć mieli je jakoś odstraszać, tylko jak? Stworzenia zdawały się być tak wysoko, że aż niemożliwe do sięgnięcia. Kotka westchnęła marnie bijąc ogonem we wszystkie strony. Grota była świetnym miejscem na obóz, łatwym do obrony, jednakże tutejsi lokatorzy stanowili niemały problem. 
W tym momencie pewnie zapytała by Rozżarzone Serce o radę, ale nie miała jak tego zrobić. Ta kocica zawsze chętnie służyła pomocą, a teraz? Teraz nawet jej już tutaj nie było. Za to z większością klanowiczów nawet nie miała jakiegoś konkretnego kontaktu, właściwie trzymała się własnego grona odbiorców poza które nie wychodziła. 
- I jak ja się mam niby za to zabrać? - prychnęła do siebie po czym wpadł do głowy jej pewien pomysł. Że też wcześniej o tym nie pomyślała. Rozejrzała się jeszcze raz dokładnie po jaskini bacznie śledząc każdy krok poczynany przez innych. Przy jednej ze ścian dostrzegła kocura o ciemnej sierści próbującego wspinać się na półki skalne. To było to! Musiała wykorzystać otoczenie na swoją korzyść. Podbiegła do najbliższej ze ścian dokładnie badając jej strukturę, sprawdzała w którym miejscu może postawić łapę, a w którym lepiej tego nie robić. Tak właśnie udało się jej dostać prawie pod sam sufit. Stąd zaganianie nietoperzy nie stanowiło żadnych trudności, jedynie balans ciała był istotną rzeczą. 
Po kilku machnięciach łapą i ogonem pozbyła się paru nietoperzy, nie była to duża liczba lecz zawsze coś. Dumna z siebie zeskoczyła ostrożnie na ziemię, czuła że nareszcie jej się coś udaje i w duchu dziękowała przodkom za ich wsparcie i wspaniałomyślność, nawet jeśli przez ostatnie kilka księżyców nie chcieli dać znać o swoim istnieniu.
Dziękuję ci tato, Cętko. Zawsze będę o was pamiętać.