Od Żywicznej Łapy CD Jarzębinowej Łapy

Żywica siedział grzecznie, wpatrując się w odchodzącą grupę kotów. Lisia Gwiazda, mama, ciocia i parę nieznanych mu kotów ruszyło dalej, podczas gdy on i jego siostra zostali na granicy klanów z pilnującymi ich wojownikami. Z całej trójki kojarzył tylko Mglistą Ścieżkę, srebrną kotkę, za którą ich mama nie przepadała szczególnie. Pozostała dwójka nie była mu zbyt dobrze znana, szylkretowa kotka chyba raz odwiedziła ich w żłobku, a cynamonowego kocura poznał na wspólnym patrolu, jednak nie pamiętał jego imienia. Kotki zdawały się rozmawiać ze sobą, choć na oko Żywicy trudno to było nazwać wymianą zdań, a arlekin siedział wyprostowany, wpatrując się w odchodzącą grupę. Poranne światło oświetlało pyski kotów, delikatne rażąc je w oczy. Pokryta śniegiem ciągnąca się przed nimi polana wydawała się taka spokojna. Panująca dookoła cisza, którą przerywały jedynie oddechy kotów i tocząca się cicha rozmowa, nie zdradzała makabry, która za parę uderzeń miała mieć miejsce. Żywiczna Łapa, choć nie przyznawał się do tego siostrze odetchnął z ulgą, gdy usłyszał rozkaz lidera. W końcu mieli jedynie trzy księżyce, a walka wydawała się dość niebezpiecznym zajęciem, sądząc po opowieściach mamy. Widząc zawiedzioną minę siostry, poczuł zmieszanie. 

Czyżby tej aż tak zależało na tej śmiercionośnej zabawie?

— C-co ci? — spytał nieco głupio, pochylając się nad siostrą. 

Koteczka spojrzała na niego ze smutkiem w oczach, przez co Żywicy też od razu zrobiło się smutno.

— Chciałam walczyć jak mama i ciocia — wyznała bratu. — Wyobrażasz sobie jaką minę by miał Bluszczyk, gdybyśmy dokopali paru Nocniakom? — spytała z lekkim uśmiechem, szturchając delikatnie brata. 

Kociak wyobraził sobie ów wyraz pysku brata i nie mógł skłamać, że widok arlekina z taką miną byłby ciekawy. Lecz pomimo tak kuszącego widoku, uczestnictwo w bitwie nadal za bardzo go przerażało. Liznął kotkę na pocieszenie w polik i spojrzał na odchodzące koty. 

—  Lisia Gwiazda k-kazał nam tu zostać — przypomniał jej niepewnie. 

Jarzębinka wywróciła oczami i wstała. Kociak spojrzał na nią zdezorientowany, obawiając się tego co ta planuje. 

— Jak masz zamiar tu siedzieć i do końca życia robić wszystko co ci karze Lisia Gwiazda to proszę bardzo zostań —  mruknęła zawiedziona reakcją brata. —  Czasem prawdziwy wojownik musi brać życie własne łapy, a nie pozostawiać wszystko przywódcy. A co jeśli mamie i cioci właśnie dzieje się  krzywda, a my tu siedzimy jak ciołki? —  spytała, patrząc z powagą na brata. 

Żywica położył uszy i spuścił wzrok. Nie chciał łamać rozkazu lidera, ale co jeśli Jarzębinka mówiła prawdę? Może mamie i cioci faktycznie działa się krzywda i potrzebowały ich pomocy. Poza tym rodzicielka pewnie byłaby z niego dumna, gdyby ruszył jej z pomocą, zamiast grzecznie siedzieć na dupie.
—  M-myślisz, że i-im się wymkniemy? —  spytał Żywica, nie wierząc w to co mówi. 

Na pyszczku koteczki zawitał szeroki uśmiech, który trochę zaniepokoił liliowego.
— A kto inny jak nie my? — spytała dziarsko. — W końcu jesteśmy zajebiści, to oczywiste, że sobie damy radę — stwierdziła bez zająknienia.
Żywica jedynie wpatrywał się w nią zdumiony i zafascynowany odwagą siostry. Czemu i on taki nie mógł być? Życie na pewno wtedy byłoby dla niego łatwiejsze. Jarzębinka widząc wzrok brata zaśmiała się i pacnęła go w łebek.
— No to co, idziemy? — mruknęła mu do ucha i odeszła od niego.
Paroma sprawnymi susami znalazła się po chwili przy rozmawiających kocicach.
— Pani Mglista Ścieżko — zaczęła wyjątkowo grzecznie koteczka, tykając delikatnie łapę wojowniczki. — My z bratem musimy na stronę, no wiesz... — mruknęła, udając zawstydzoną. — Żywica pilnie musi dwójkę, a boi się tak iść sam w ten ciemny las...
Dorosła kotka spojrzała na nią lekko zagubiona w tym do czego mała dążyła.
— Więc? — dopytała kocica.
— Czy będzie problem jak znikniemy na parę uderzeń serca? — wydusiła z siebie Jarzębinka, wlepiając z nadzieją ślipia w wojowniczkę.
Ta lekko zdezorientowana spojrzała na swoją towarzyszkę. Szylkretowa pokręciła łbem i westchnęła.
— Idźcie, chyba nic wam się nie stanie — mruknęła Mglista Ścieżka niepewnie. — Ale macie się tam nie pogubić i stawić się tu za chwilę — dodała, lustrując koteczkę wzrokiem.
Jarzębinka kiwnęła łebkiem i podbiegła do brata. Ten wstał niepewnie, wbijając wzrok w obserwujące ich uważnie wojowniczki. Wydawało mu się to aż zbyt proste, jednak nie marudził i podążył za siostrą wgłąb lasu.
— Jarzębinko — zawołał, nie rozumiejąc czemu weszli w las. — Ale w tamtą stronę poszła mama i ciocia — przypomniał jej, wskazując łapką na polanę.
Arlekinka odwróciła się do niego i zaśmiała cicho.
— A myślisz, że puścili by nas tak bezproblemowo na terytorium wrogiego klanu? — zapytała go z uśmiechem. — Przejdziemy lasem obok Starego Dębu — wytłumaczyła mu swój plan, wypinając dumie pierś.
Żywiczna Łapa już chciał pogratulować kotce dobrego pomysłu, gdy nagle usłyszał złowrogie kwilenie. Zaniepokojony spojrzał w niebo. Na widok ogromnego ptaka nad nimi pisnął przerażony.

<Jarzębinko?>