Od Judaszowcowego Pocałunku

Wiedział, że w końcu się to stanie. Judaszowcowy Pocałunek wypatrywał na niebie gwiazd, lecz zasłaniała je gruba pokrywa chmur. Wyburczał coś do siebie, kręcąc głową z rezygnacji. Ostrzegał ich, że to się stanie – nikt nawet nie raczył go słuchać. Teraz jego klan miał za swoje.

Klifiaki? Klifiaki były durne. Na palcach jednej łapy mógł policzyć wszystkie koty, jakie nie były całkiem mysiomózgie. Nawet ci, którzy zgadzali się z jego przekonaniami, byli głupcami. Judaszowiec wierzył, że był jedynym kotem, jaki naprawdę potrafił zrozumieć całą sytuację. W trakcie, gdy boi-wróbelki trzęsły się na samą myśl o gniewie Klanu Gwiazdy, bądź ignoranci zaprzestawali na narzekaniu, on patrzył na to szerzej. To, co spotykało klify, nie mogło zwyczajnie przejść, jak woda po powodzi wracała do rzeki.

Musieli się tego pozbyć.

Przeklinał miejsce, w jakim zostało dane mu się urodzić, lecz być może to właśnie tu był potrzebny. Może gwiazdy zesłały go akurat tutaj, tam, gdzie musiał wszystko naprawić. W końcu, po co komu wybraniec, jeśli jego jedyną rolą ma być bezsensowna przechwałka swoim mianem.

— Ugh... — wymruczał, przeciągając się ze skały, gdy na jego nosie wylądowała jedna z pierwszych deszczowych kropel. Musiał wrócić do tego zapchlonego obozu. Godzina była już późna, a kruczoczarnym obłokom nie zbierało się na rozpłynięcie. Stukot chlapy o łysą skałę stawał się z każdym uderzeniem serca głośniejszy i dosadniejszy, wbijając kamienie głębiej w piach i muł. Judaszowcowy Pocałunek zsunął się z szarej, chropowatej powierzchni, by zacząć swą dżdżystą wędrówkę.

***

Mroczne przepowiednie. Oczywiste omeny. Tylko koty z pszczołami w głowie nie były w stanie zauważyć, jak wściekłe były na nich gwiazdy.

Nawet mentor, którego brązowy podziwiał przez księżyce, odwracał się od nich. Widocznie stał po stronie swojego przywódcy, kota, jaki zesłał na nich klątwę. Judaszowiec nie potrafił już patrzeć na zastępcę, którego niegdyś tak szanował, bez zduszania w gardle syku.

— Jeśli żadne z nas nic nie zrobi, pożałujemy tego jeszcze bardziej — mruknął Judaszowiec, po raz kolejny stojąc w kręgu kotów, głosząc swoje poglądy. — Widzicie tę pogodę? Czujecie tę obślizgłą wilgoć? Wychodząc z obozu, nie spotkasz nic oprócz kałuż i błota — wyburczał, czując na skórze przesiąkniętą przez futro wodę od nieustających ulew i deszczów.

— Nawet zwierzyna staje się coraz chudsza, a Pora Nagich Drzew już za nami... — bąknęła cicho Czereśniowa Gałązka.

— Otóż to — z jego pyska wydarł się głośny warkot. — Patrole łowieckie wracają ze śmiesznymi zdobyczami. Jeśli nie wracają z niczym. Czy tak wygląda przychylność Gwiezdnych? Czy nie dostajemy wystarczająco jasnych znaków? — spytał zebranych, choć nie oczekiwał odpowiedzi, które były niewątpliwe. — Każdy, kto tego nie zauważa, jest ślepcem.

Rozległy się ciche, zgadzające się z kocurem burknięcia, a te koty, jakie milczały, kiwały głową. Po raz pierwszy w życiu Judaszowcowy Pocałunek czuł, że nareszcie się z nim zgadzano. Od sezonów za swoje słowa był wyśmiewany, ignorowany i uznawany za dziwoląga. Teraz nawet ci, którzy wcześniej patrzyli na niego wilkiem, zbierali się, aby go wysłuchać. Gardził nimi. Zabawne, jak szybko te mysie serca potrafiły się zmienić, kiedy tylko zaczynały się bać.

— Mądrze gada — odezwała się Kruszynowa Knieja, przykuwając uwagę brązowego. — Nie rozumiem, jak ktokolwiek jest w stanie to negować, kiedy gwiezdni podsuwają nam odpowiedzi na nasze pytania wprost pod nasze nosy.

— Pełno jest wśród nas ptasich móżdżków, czy tego chcemy, czy nie. I niedowiarków — dodał z wyczuwalną pogardą z głosie. — Jeśli jeszcze więcej kotów będzie decydowało się kroczyć ścieżką bez gwiazd, każdy z nas poczuje to na własnej skórze.

Zgromadzeni popatrzyli się po sobie podejrzliwie, jak gdyby próbowały wśród siebie znaleźć koty, które oddaliły się od Gwiezdnych.

— Dziwi mnie, że Srokoszowa Gwiazda otrzymał swoje dziewięć żyć — kontynuowała Kruszyna, wymachując ogonem.

— Widocznie Klan Gwiazd nie był w stanie przewidzieć, kim się stanie z biegiem księżyców.

— Albo Srokoszowa Gwiazda go zdradził — syknął ktoś w tłumie, kogo Judaszowcowy Pocałunek nie był w stanie rozpoznać. Jego uszy stanęły na sztorc, zainteresowane, kto wygłaszał takie odważne (i jak najbardziej prawidłowe) opinie.

— Niby powinniśmy być lojalni swojemu przywódcy... Lecz po tym wszystkim, trudno jest mu ufać — miauknęła Czereśniowa Gałązka, podrygując nerwowo łapami.

— Splugawił własną córkę, zadawał się z duchem z Ciemnego Lasu. Czy ktoś taki zasługuje na prowadzenie klanu, na który sprowadza do tego klęskę? — warknął Judaszowiec, wpatrując się w pustą mównicę, na której zwykł siadać ich lider. Srokosz nieraz usłyszał, co mówił o nim wojownik, lecz ten miał jego zdanie głęboko pod ogonem. Nawet po bezpośredniej konfrontacji nie czuł żadnego lęku. Nawet jeśli kocur był ich przywódcą, Judaszowcowy Pocałunek był ich wybrańcem. Brązowy nie zamierzał milczeć w strachu przed karą, jaką mógł na niego nałożyć ich lider. Świętego słowa nie należało zagłuszać. Nikt nie mógł go do tego zmusić, chyba że wyrywając język.

Znowu jednak zapadała noc, a nie mógł przemawiać w nieskończoność, trzymając koty na nogach do samego rana. Księżyc nie lśnił, niebo było czarne jak wronie pióra. Nawet sam Judaszowiec zaczynał być senny. To był dobry moment, by zakończyć na dziś rozmowy.

— Chyba będę musiał was już dziś pożegnać — mruknął do swoich towarzyszy, wstając z miejsca, jakie grzał od godzin. — Niech Klan Gwiazd oświetla naszą drogę — dodał jeszcze, kierując się w stronę legowiska wojowników. Byle tylko gwiezdni ich wysłuchali, myślał sobie, wygodnie moszcząc się na mchu. Miał nadzieję, że zauważali jego wysiłek. Kocur starał się dzielić swoją wiedzą i wiarą, jakiej w tym czasie Klan Klifu bardzo potrzebował. Wierzył, że w końcu jego prośby zostaną wysłuchane, a seria nieszczęść się zakończy. Wystarczająco już wycierpieli ze względu na jedno lisie łajno.

Od Czernidłaka do Mirabelki

Schylił się, dotykając brzuchem wilgotnego podłoża i uchylił lekko pysk, do którego prawie natychmiast dopłynęły kuszące zapachy ptaka. Po piskliwych odgłosach dobiegających z gąszczów przed nim, mógł stwierdzić, że ma do czynienia z wróblem. Zazwyczaj nie polował na ptaki, ale czy jego wspaniali przodkowie mogliby zamienić się w tego małego, szarego ptaszka? Prędzej w jakiegoś kolorowego ptaka, jak dziwonię! Wysuwając pazury, uczeń zaczął powoli się skradać, stawiając wysoko łapy, aby nie zostać usłyszanym. Z każdym krokiem jego serce biło coraz szybciej, a oddech spłycał się. Czuł, jak w jego ciele buzuje adrenalina, dodając mu sił i szybkości. W pewnej chwili zatrzymał się gwałtownie i w ułamku sekundy odbił się swoimi tylnymi łapami od ziemi, lądując przy wróblu i łapiąc go, jednocześnie nabijając na ostre, białe pazury. Z racji, że był ptakiem, schylił się lekko, dziękując za pokarm, po czym chwycił go swoimi silnymi szczękami i powoli udał się do obozu, rozkoszując samotnością. Ostatnio coraz bardziej zaczął ją doceniać, z resztą tak samo jak las, który w końcu go karmił. Zbliżając się do celu wędrówki, otrzepał futro z mchu i wkroczył do obozu. Przez chwilę wydawało mu się, jakby na środku jego ukochanego miejsca znalazły się zakrwawione ciała Bławatka i Iskry, a wokół nich ziemia przesiąkła czerwoną substancją, na zawsze łącząc martwe koty z Wszechmatką. Czernidłak stanął jak wryty. Poczuł się tak, jakby borsuk nadepnął mu na klatkę piersiową pozbawiając tchu. Zaczął rozpaczliwie łapać powietrze, dusząc się, jednak, gdy tylko przymknął oczy, koty zniknęły. Wszystko wyglądało normalnie. Niebieskooki zamrugał kilka razy “chyba mam zwidy... to na pewno z przemęczenia” - pomyślał, ruszając do stosu zwierzyny. Czuł lodowate dreszcze, rozchodzące się po całym jego ciele, ale starając się to zignorować odłożył zdobycz i ruszył w kierunku legowiska uczniów, odpocząć. Nagle drogę przecięła mu czerwona smuga na ziemi. Przerażony kocur nie miał nawet okazji przyjrzeć się jej, gdyż z podłoża wypełzły ciemne, niewyraźne ciała martwych kotów, które powoli zaczęły ruszać ku niemu, wyciągając w jego kierunku błyszczące złowrogo szpony. Uczeń zamknął oczy, a gdy ponownie je otworzył, po zmorach nie było ani śladu. Trzęsąc się, próbował się jakoś uspokoić. “Muszę odpocząć! Na pewno jestem zmęczony i tyle” - myślał, gorączkowo starając się wymyślić jakieś logiczne wyjaśnienie tego wszystkiego. I rzeczywiście, ostatnio mocno się przemęczał. Ćwiczył prawie codziennie, parę razy, w każdej wolnej chwili. Chciał być jak najszybciej mianowany, ale nie tylko to go tak pchało. Choć nie wiedział tego, kierowała nim chęć udowodnienia, że mimo iż jest znajdką, potrafi przynieść dumę Owocowemu Lasowi i stać się wybitnym zwiadowcą, pokazując tym, że należy do społeczności w takim samym stopniu co koty urodzone w niej. Wbijając wzrok w ziemię, Czernidłak ruszył dalej, jednak nagle uderzył w kogoś, przewracając się i turlając do tyłu. Gdy tylko uniósł głowę ujrzał kotkę, spoglądającą na niego ze zdziwieniem i zmartwieniem w swoich zielonych oczach.
-Wszystko w porządku? - zapytała, marszcząc brwi
-T-tak - wyjąkał kocur, wstając z ziemi i otrzepując swoje ciemne futro
-Na pewno? Wyglądałeś na przestraszonego - miauknęła zwiadowczyni z powątpiewaniem w głosie
-Tak, tylko... zobaczyłem coś.
-Niech będzie, że ci wierzę... A jak się nazywasz?
-Czernidłak - miauknął, ciesząc się, że zmienili temat – a ty?
-Mirabelka.
   Niebieskooki uśmiechnął się delikatnie. Wiele razy słyszał o córce byłego lidera. Była zwiadowczynią!
-Jesteś zwiadowcą, tak? Mogłabyś mi coś opowiedzieć o tym, jak to jest? Ja również nim zostanę! I dlaczego zniknęłaś?

<Mirabelko? Już żałujesz, że do niego zagadałaś, czyż nie?>

[547 słów]

[przyznano 11%]

Od Skowronka CD. Kniejki

Skowronek zamrugał kilka razy i zmarszczył nosek, przenosząc wzrok na białą kulkę, z której wypływały stróżki wody. Czemu miałby to jeść? Wolał mleko mamusi, a nie to dziwne coś! Skąd to pochodziło? Może było trujące? No i dlaczego Kniejka kazała mu to zjeść? Po jakimś czasie rozważań, mimo wszystko ciekawość wzięła górę i kociak, choć dość niechętnie, trącił łapką nieznajomy przedmiot. Był lodowaty! Błyskawicznie odskoczył, jeżąc futro na grzbiecie, a z jego gardła wydobyło się ciche syknięcie. Czemu to było takie zimne? Jednak, gdy otrząsnął się z szoku, kociak ponownie podszedł do śnieżnej kuli i znów pacnął ją łapką. Tym razem zimno nie zrobiło na nim takiego wrażenia a wręcz przeciwnie, spodobało mu się. Zaczął pacać łapką nową zabawkę, jednak nie potrwało to za długo, gdyż zabawę przerwała mu rozeźlona Kniejka, zasmucając Skowronka.

-Nie umiesz się w to bawić! - pisnęła, odbierając śnieżynkę rozczarowanemu kocurkowi

-No to co ja mam zlobić? - miauknął zdezorientowany bicolor

-Zakład polega na tym, sze masz to zjeść, albo pszegrasz! Jeśli to zjesz, wygrasz! Nie wolno ci się tym bawić! - kotka przewróciła oczami

-Ale ja nie chcę! - poskarżył się maluch, szurając łapkami i wbijając spojrzenie swoich intensywnie zielonych oczu w podłoże -Sama to zjedz! - dodał, licząc, że kotka odpuści.

<Kniejko? On nie chce tego zrobić!>

Od Liściastego Futra

Stała w legowisku medyka, pochylając się nad leżącą na ziemi Gąsiorkową Łatą. Położyła drobne łapy w dwóch miejscach na jej łapie, gdzie znajdowała się kość, która wyskoczyła ze swojego stawu podczas polowania wojowniczki. Stara kotka, która według niebieskiej powinna już dawno przenieść się do legowiska starszych, robiła się delikatna, zapewne ze względu na wiek, co było całkowicie normalne.
- Będzie bardzo bolało? - spytała.
W jej głosie było słychać przestraszenie, które także odbijało się w jej oczach. Liściaste Futro spojrzała niepewnie na nienaturalnie wykręconą kończynę. Zwichnięcie wyglądało źle, ale niebieska wiedziała, że powinno szybko się zagoić, jeśli tylko pacjentka będzie uważać. Asystentka medyczki machnęła lekko ogonem.
- Dasz radę. Jesteś silna. - miauknęła, uspokajająco się uśmiechając.
Czereśniowa Gałązka podeszła do nich, podając patyk Gąsiorkowej Łacie, która natychmiast chwyciła go pyskiem. To miało służyć do tego, aby poszkodowana zacisnęła na nim zęby, kiedy poczuje ból. Liściaste Futro czuła pod łapami napięte mięśnie wojowniczki.
- Będę liczyć do pięciu i na koniec nastawię ci nogę. A na razie musisz się rozluźnić, dobrze?
Kotka pokiwała głową.
- Jeden… Dwa…
Listek upewniając się wcześniej, że jej łapy znajdują się w odpowiednim miejscu, mocno szarpnęła za kość, która w mgnieniu oka wskoczyła do stawu. Towarzyszyło temu stłumione krzyknięcie Gąsiorkowej Łaty i trzask złamanego patyka, na którym mocno zacisnęła zęby.
- Mówiłaś, że na pięć… - wytknęła jej wojowniczka z wyrzutem.
Niebieska uśmiechnęła się chytrze. Wiedziała, że pod koniec liczenia kotka by nie miała rozluźnionego ciała i mogłaby stać jej się krzywda.

***

- Ech, ci wojownicy… Nie potrafią wytrzymać księżyca bez jakichś urazów. - miauknęła Liściaste Futro rozbawiona.
Siedziała na polanie przy wejściu do swojego nowego legowiska i wraz z Czereśniową Gałązką jadła gołębia. Podczas kilku ostatnich wschodów słońca Liściasty Wir wybiła sobie bark, a Bławatkowemu Wschodowi wbiło się szkło w poduszeczkę łapy. Jej była mentorka spojrzała na nią z żalem w oczach.
- Gdyby tylko Klan Gwiazdy nadal tu z nami był… - odparła ponuro.
Niebieska najeżyła się ze złości i machnęła gniewnie ogonem, wstając. Spiorunowała szylkretkę wzrokiem. Jak ona mogła? Listek już wielokrotnie powtarzała jej, że ma nie wierzyć w te bzdury, ale ona tylko rozsyłała je dalej.
- Ile razy mam ci mówić!? Są z nami cały czas. Myślisz, że co oznacza ta Srebrna Skóra nad nami? - parsknęła. - Nie wierzę! Jak można w ten sposób obrażać Klan Gwiazdy!?
Wypluła piórko ptaka, które utkwiło jej w gardle i sztywnym krokiem odmaszerowała. Nie była już głodna.

***

- Proszę bardzo.
Podała Oliwkowemu Szkwałowi kilka jagódek jałowca. Kiedy zjadł, opuścił legowisko, a chwilę potem Czereśniowa Gałązka weszła do jaskini. Liściaste Futro zlustrowała ją niechętnym wzrokiem z mocno zmrużonymi oczami. Jej była mentorka usiadła obok niebieskiej, na co ta odwróciła głowę, nie chcąc słuchać jej szczebiotania.
- Listek. - zaczęła starsza.
Serce niebieskiej zabiło mocniej, kiedy przypomniała sobie, jak tym zdrobnieniem nazywali ją rodzice i siostry, kiedy jeszcze cała jej rodzina i wszyscy bliscy znajdowali się tutaj, w obozie Klanu Klifu. Na pewno Aksamitna Gwiazdka nie dopuściłaby do takich sytuacji, jakie się teraz ciągle zdarzały. Na pewno rządziłaby o wiele lepiej od Srokosza.
- No? - spytała asystentka medyczki ponaglająco.
Próbowała wciąż udawać obrażoną, jednak nie potrafiła dłużej trzymać w sobie gniewu. Już robiła to przez całą noc i pół dnia. Nie chciała jednak tak szybko wybaczać byłej mentorce, która odrzucała Klan Gwiazdy i mówiła, że jest na odwrót. Gdyby taka sytuacja wydarzyła się raz! Ale nie, Czereśniowa Gałązka wielokrotnie popełniła ten błąd.
- Nie chciałam cię wczoraj obrazić, ani nic takiego. Po prostu… trudno mi uwierzyć, że wszystko się tak dzieje samo z siebie. Naprawdę myślisz, że Klan Gwiazdy wciąż nam pomaga? Przecież tyle katastrof się ostatnio wydarzyło…
Pokręciła głową z rozpaczą. Liściaste Futro poczuła współczucie dla przyjaciółki, której zawalenie się legowiska odebrało rodzica. Wzruszyła ramionami.
- Czemu miałby nas opuścić?
Niebieska wiedziała, że gwiezdni mogli być źli na nią, ale dlatego tym bardziej nie chciała popełniać kolejnego, strasznego błędu takiego jak uwierzenie w tą bezsensowną plotkę.
- No nie wiem, ale pomyśl…
- Ty pomyśl.
Czereśniowa Gałązka westchnęła.
- Niedługo spotkanie medyków, wszystkiego się dowiemy. – kontynuowała Listek.
- O ile mamy po co iść…

Wyleczeni: Oliwkowy Szkwał, Gąsiorkowa Łata, Bławatkowy Wschód, Liściasty Wir

Od Migotki

Siedziała na drzewie nieopodal granicy z Klanem Burzy. Chciała przyłapać jakiegoś Burzaka na gorącym uczynku. Na pewno któryś podkradał zdobycz. Wcześniej widziała rozszarpane zwłoki na tym terenie. Mógł być to lis, ale Migotka wolała się upewnić. Siedziała tu już długo, od samego ranka. Już chciała zejść i się poddać, ale nagle zauważyła jakiś ruchy. Wytężyła wzrok. To… kot! Osobliwy kot z Klanu Burzy gonił królika. Młody, jakiś uczeń. Za nim gnał drugi. Na razie byli na swojej stronie… Wtedy królik przebiegł przez drogę grzmotu. Jeden z uczniów bez wahania popędził za nim. Mam cię! Drugi jednak zatrzymał się.
- Nagietkowy Wschodzie, poczekaj! To granica z Owocowym Lasem! - zawołał. A więc jednak wojownik. Wyglądał jak uczeń. Równie nierozsądny.
- Widzisz kogoś? Bez sensu jest marnować tak dobrą zdobycz! – odkrzyknął. I skoczył na królika, który padł bez życia. Migotka zmrużyła oczy. Ujawnić się? Ich była dwójka, a ona była sama. Zanim się zastanowiła, Nagietkowy Wschód wrócił na swoją stronę razem z zdobyczą. Jego towarzysz rozejrzał się nie spokojnie.
- Nie powinniśmy tak robić. To łamanie kodeksu wojownika. Możemy mieć kłopoty. - powiedział.
- Nikogo nie widzę. - odparł nonszalancko. To że kogoś nie widzisz, to nie znaczy, że go tam nie ma! Dwójka kotów zniknęła gdzieś w trawie. Nie weszli jakoś głęboko na jej teren, ale i tak tą sprawę należało zgłosić liderowi. Tak też zrobiła, od razu po powrocie do obozu.

Od Lisiego Ogona

Lisi Ogon obudziła się. Poczekała aż jakiś uczeń przyniesie jej jedzenie, a następnie wyszła się nagrzać na słońcu. Coraz mniej się ruszała, coraz mniej jej się chciało robić. Wiedziała, że już niedługo będzie koniec. Ostatnio jej dni wyglądały tak samo, ta sama rutyna, te same czynności. Jej życie zaczynało być monotonne, takie… nudne. Pozdrowiła przechodzącą parę kotów skinieniem głowy, a one odpowiedziały jej tym samym. Po chwili podeszła do niej jakaś uczennica.
- Cześć Lisi Ogonie, Kukułcze Skrzydło kazał mi się zapytać czy czegoś nie potrzebujesz. - miauknęła pogodnie. Lisi Ogon przymknęła oczy. Jedynie czego potrzebowała to Tajemnicy i spokoju.
- Dam jeszcze rade sama podreptać do stosu zwierzyny. - burknęła oschle. Za kogo oni ją mają.
- A kleszcze? - zapytała się. 

Kleszcze?! Czy ona miała pszczoły w mózgu?! Parsknęła.
- Wypraszam sobie, nie mam żadnych kleszczy! - syknęła. Małe, bezczelne koty. Wzdrygnęła się, kiedy pomyślała, że sama mogła kiedyś taka być. Że też nie dają spokoju biednym starszym, które chcą przeżyć stare lata w spokoju! Uczennica nadal coś mówiła.
- Nie potrzebuję niczego, nie obchodzi mnie jakieś Kukułcze Skrarasiadło ani nic z tych rzeczy. Znajdź sobie innego kota któremu możesz pozawracać głowę. - powiedziała i obróciła się. Rety, czyżby zrobiła się zrzędliwa na starość. Zamknęła oczy starając się nareszcie zasnąć. Po chwili wszystkie odgłosy ucichły, a ona zapadła w słodki sen.

Od Polnej Łapy

Wyobrażała sobie, że biegnie. Starała się, żeby serce waliło jej w piersi. Wyobrażała sobie ciemny las, wytężała wszystkie zmysły, aby poczuć smród. Po chwili otworzyła oczy. To na nic. Nie była jeszcze gotowa, aby podróżować pomiędzy światami. Stokrotkowa Polana to potrafiła, a więc Polanka też chciała. Wstała i wyszła z legowiska uczniów. Zobaczyła Mroczną Wizję i od razu poczuła bijące od niej zmęczenie, które za wszelką cenę starała się ukrywać. Uczennica przewróciła oczami. Czemu czarna kotka po prostu nie odpocznie? Obróciła się i znalazła swojego brata, Syczkową Łapę. Kocurek był przepełniony pozytywną energią. Pewnie właśnie wracał z treningu. A Polanka? Raczej nie uczęszczała na ćwiczenia. Zależy czego. Uważała, że istnieją ciekawsze rzeczy do roboty niż jakieś pozycje łowieckie.
- Polna Łapo, chodź tu! - zawołał ktoś. Sądząc po głosie to był jej mentor, Topielcowy Lament. Czego ten ponurak od niej chce? Polanka podreptała w jego stronę. Przekrzywiła główkę, po czym zmarszczyła nos. Czy on jadł zgniłą mysz na śniadanie?
- Chodźmy na trening. - polecił. A on od kiedy tu rządzi? Z tego co wiedziała, Mroczna Wizja walczyła z Zaranną Zjawą na każdym kroku, może ona też powinna robić to samo? Szczerze jej się nie chciało. Po co te walki? Nie lepiej lepić kulki z mchu i obserwować koty? Pokiwała głową i poszli. Kiedy indziej spróbuje na chwilę przenieść się do Mrocznej Puszczy. Na to będzie jeszcze czas.

[224 słowa]

[przyznano 4%]

Od Księżycowego Blasku

Nic nie widziała na jedno oko. Na początku tylko ją piekło, ale teraz? Nie rozumiała co się działo. Normalnie powiedziałaby Kawczemu Sercu, ale… Potarła łapą chore oko. Nie rób tak, bo wda się infekcja, pomyślała. O ile już się nie wdała. Ale czemu praktycznie nic nie widziała? Ten ból był uciążliwy, nie łapała ryb, nie zauważała kotów obok… Trzeba było coś z tym zrobić. Nie chciała niepotrzebnie zaprzątać uwagi medyczki, ale tak była większym obciążeniem dla klanu. Więcej jadła, niż polowała. Westchnęła i z wahaniem udała się w stronę legowiska medyczki. Strzyżykowy Promyk była w środku, chyba sortowała zioła. Księżycowy Blask chrząknęła. Medyczka chyba jej nie dosłyszała.
- Przepraszam, potrzebuję pomocy. - jej głos zabrzmiał dziwnie nawet w jej własnych uszach. Po odejściu Kawczego Serca nic nie było takie samo.
- Co się stało, Księżycowy Blasku? - zapytała medyczka nie odwracając wzroku od ziół. Cała pewność wojowniczki się ulotniła, bez partnerki czuła się jak mały, zagubiony kociak. 

- Oko mnie b-boli. - zająknęła się. Czemu powiedziała to jak mały kociak? Powinna powiedzieć „Chyba wdała mi się infekcja do oka” , a nie „b-boli mnie oko!”. Nic nie było tak jak być powinno. Strzyżykowy Promyk się odwróciła.
- Usiądź tutaj, a ja zobaczę. - miauknęła. 

Księżycowy Blask posłusznie spełniła polecenie i otworzyła szeroko oko. Zabolało.
- Infekcja. Poważna. - stwierdziła i poszła po coś.
- Tak źle? - pisnęła niebieska.
- Zrobię ci okład. Powinnaś z tego wyjść. Wiedz jednak, że jeszcze kilka księżyców, a mogłabyś na stałe stracić wzrok. Otwórz oko szeroko. - poleciła, a następnie wycisnęła z jakiś liści kilka kropli.

Wyleczona: Księżycowy Blask

Od Cisowej Łapy

Zaczęła się Pora Nowych Liści lecz tego w sumie nie było widać. Jedyne czym różniła się od tej Pory Nagich Drzew było to, że zamiast wodno-śniegowej brei na ziemi były tylko kałuże, a samo podłoże było przesiąknięte wodą. Oprócz tej małej zmiany to dzień Cisowej Łapy wyglądał identycznie. Właśnie był wieczór i kilka kotów przyszło do niej by zostać wyleczonym. Według niej był to ich głupi błąd gdyż powinni przychodzić rano zanim ich stan może się pogorszyć. Ale ci najwyraźniej albo wcześniej biegali po lesie za zwierzyną albo, jak zwykle twierdzili pacjenci, gdy ich upominała, "dopiero teraz zaczęło boleć". Kiedyś jak była młodsza prawie na nich wrzeszczała, że mają przychodzić wtedy, kiedy coś zacznie być nie tak, a nie dopiero wtedy gdy im to przeszkadza. Lecz teraz była już dorosła. Młoda, ale dorosła. Przez te księżyce nauczyła się, aby na czas pracy i przebywania w obozie nakładać maskę chłodu i braku uczuć. Nie okazywała już emocji. Nie gdy inni to widzieli. Chyba że tym innym był Topielcowy Lament. O wilku mowa. Właśnie wracał z patrolu. Normalnie nie uznałaby tego za dziwne i zajęłaby się leczeniem gorączki Gronostajowego Tańca i białego kaszlu Koszmarnego Omenu. Lecz kocur nie był sam. No tak, był z patrolem, ale nie o to chodziło. Razem z nimi był kot. Konkretnie kotka. Samotniczka. Słyszała również ciche popiskiwania kociąt. Zaprzestała więc podawanie ziół Blademu Licu i wyjrzała na zewnątrz legowiska medyka.
- Hej!- zaprotestował z zatkanym nosem syn Geralta. Nie odpowiedziała mu. Zdążyła zobaczyć burą samotniczkę tylko przez chwilę zanim weszła razem z patrolem do legowiska przywódcy. Rozumiała dlaczego nie zabili jej. Wyglądała jakby przy dobrym treningu mogła zostać świetną wojowniczką. Ale czy tak samo będzie z lojalnością? Tego nie wiedziała. Kiedy wszyscy zniknęli w wejściu do legowiska Błękitnej Gwiazdy, kontynuowała leczenie swoich pacjentów. Nadal nie ufała nowej. Nie wiedziała czy to dlatego że była samotniczką czy dlatego że przyprowadził ją Topielcowy Lament. Czy była zazdrosna? Prawdopodobnie tak. Czy to wpłynie na jej relację z żółtooką? Owszem. A czy będzie chłodno nastawiona do jej ledwo narodzonych kociaków? Bardzo możliwe.

[340 słów]

[przyznano 7%]

Wyleczeni: Blade Lico, Gronostajowy Taniec, Koszmarny Omen

Od Siewczej Łapy

Igły i drobne patyki nieprzyjemnie wbijały się łapki kotki. Ból był dokuczliwy, zupełnie jakby podgryzał ją, by o nim nie zapomniała. Ziemia była mokra. Nieprzyjemnie przylepiała się do futra, tworząc zbite grudki. W połączeniu z zachmurzonym niebem polana zdawała się opustoszała i chłodna. Siewka miała ochotę wrócić już do swojego posłania i nie wychodzić do następnego dnia.
— Siewcza Łapo...?
Spojrzała zdezorientowana na nieznaną szylkretkę. Uniosła uszy.
— Jesteśmy na patrolu, nie ma tutaj czasu na wpatrywanie się we własne łapy. — została pouczona.
Wredny i szorstki ton głosu sprawił, że Siewka pokiwała skruszona łebkiem i przyspieszyła kroku. Nie podobał się jej patrol. Była zmęczona. Już naprawdę długo szli. Nie była gotowa ani fizycznie, ani psychicznie na taką wycieczkę. Spogląda z utęsknieniem w kierunku Pokrzywowych Zarośli, który akurat wyjątkowo z kimś rozmawia. Nie chciała mu przeszkadzać. Przypominać jaka jest nieporadna.
— Trening dobrze ci idzie? — wypominała jej obca kotka, sprawiając, że Siewka od razu spuściła ogon.
Pewnie także nią gardziła, jak lider. Uciekła wzrokiem w stronę mentora, lecz ten nie wyczuł, że potrzebuje go teraz. Niestety.
— Gasnący Promyk musi być z ciebie dumna. — drwiła z Siewki.
Przyspieszyła kroku. Nie miała innego wyjścia. Uciekła od napastniczki, doganiając mentora. Skryła się pod jego ogonem. Bała się odwrócić wzrok i sprawdzić, jak daleko znajdywała się nagabywaczka.

***

Gasnąca stała nad nią, lustrując ją uważnie.
— Nie możesz uciekać, jak ktoś chce z tobą porozmawiać. — pouczała ją kocica. — To niegrzeczne.
Siewka spuściła uszy, wyrażając skruchę przed rodzicielką. Przecież to tamta ją napastowała. Atakowała słownie i nie chciała jej zostawić. Nie rozumiała dlaczego według kotki to ona była tą złą.
— Jeśli ktoś zadaje ci pytanie to należy odpowiedzieć. Nie możesz zachowywać się jak dzikus i uciekać. Zrozumiałaś?
Szylkretka poszurała nerwowo łapką. Czując na sobie wzrok opiekunki, otworzyła pyszczek.
— Tak. — wymamrotała cicho.
Kotka pogładziła ją łapą po głowie.
— Nie zamierzam cię do niczego zmuszać, ale wszyscy żyjemy tu razem i musimy się szanować. — tłumaczyła jej, choć Siewka uciekła już myślami gdzieś dalej.
Wolała być już na treningu z Pokrzywkiem. Nie czuła się dobrze w jaskini. Brakowało jej błękitu nieba. Świeżego powietrza, lekkiego wiatru. Uczucia wolności. Zamiast tego musiała siedzieć w jaskini wypełnionej obcymi jej koty, którym zdawało się przeszkadzać nawet sposób oddychania uczennicy.

***

Skubnęła listek rumianku. Coraz bardziej przyzwyczajała się do jego smaku. Jak i coraz więcej musiała to zjeść by dręczące ją myśli odpuściły jej na chwilę. Niepewnie zerknęła w stronę legowiska medyków. Niebieska musiała gdzieś wyjść. Siedząc tam we dwie nie mogłoby być tak cicho. Siewka nastawiła uszu i zaczęła skradać się powoli w stronę pomieszczenia. Przebrnięcie przez centrum obozowiska nie było łatwym zadaniem. Zbyt wiele kotów się przez nie przechadzało, więc wpadniecie pod czyjeś łapy stawało się bardziej prawdopodobne. Położyła po sobie uszy. Nie tylko ona wpadła na pomysł odwiedzenia medyczki. Dwie nieznane jej kotki znajdowały się przed legowiskiem skutecznie utrudniając wejście do środka.
— Czereśnia zdaje się dziś być jakaś pochmurna.
— Też to zauważyłam. Cały czas ucieka gdzieś myślami...
— Myślisz, że Gwiezdni zesłali jej kolejny sen? Na sama wiesz jaki temat...?
— Może. Może masz racje. A może nie.
— No spójrz na nią. Wpatruje się w te zioła już od wielu uderzeń serca. Coś musi być na rzeczy.
— Faktycznie, jest jakaś nieswoja. Ale myślisz, że sprawa jest aż takiego kalibru?
— A co innego by ją tak wytrąciło z równowagi?
— Zapytaj to się dowiesz.
— Co? Nie, nie chce jej się naprzykrzać... — kotka urwała zdanie.
Siewka z opóźnieniem skuliła się, gdy dwie obce jej kotki podeszły do niej. Z całych sił starała się udawać, że jej tutaj nie ma, lecz nie przynosiło to oczekiwanych efektów.
— O, witaj... Siewcza Łapo? Dobrze pamiętam?
Kotka niechętnie pokiwała łebkiem.
— Czyżbyś wybierała się do medyków?
Pokręciła energicznie głową, sprawiając, że na chwilę wojowniczki zamilkły.
—...To po co tu stoisz?
Siewka przełknęła nerwowo ślinę. Wpadła. Zaraz posądzą ją o podsłuchiwanie i surowo za to ukarzą. Albo naskarżą liderowi, a ten wygna ją z klanu. I już nigdy nie zobaczy ani Pokrzywka, ani Jaskółki.
— Ej. — druga kotka zdawała się szturchać swoją koleżankę. — Nie wiesz, że ona jest nieśmiała.
— Co? A skąd mam wiedzieć? No już już. — burknęła do drugiej. — Widzisz, Siewcza Łapo, obie martwimy się o Czereśnie, ale nie chcemy się jej narzucać. Więc. Skoro ty i tak się już tam wybierasz to może byś ją popytała. Czy wszystko u niej w porządku, czy coś w ten deseń. Oki?
Szylkretka spojrzała na swoje łapy. Nie brzmiało to jakby miała wybór. Gasnąca na pewno była by na nią wściekła jakby teraz uciekła przed kotkami. Nieco niezdarnie ominęła dwie wojowniczki i niechętnym krokiem ruszyła do legowiska medyków. Wzięła głęboki wdech, wmawiając sobie, że wszystko będzie dobrze, i weszła do środka.
— O, to ty Siewcza Łapo. — usłyszała głos medyczki.
Faktycznie zdawał się być on inny niż zwykle. Bardziej smętny. Zgarbiona kotka oderwała się od ziół. Przeciągnęła się, sprawiając, że coś strzeliło jej w grzbiecie.
— Skończyły ci się zioła? — od razu zgadła.
Siewka pokiwała łebkiem, rozglądając się mimochodem po legowisku. Zdawało się nieco bardziej chaotyczne niż zwykle. Nie minęło zbyt wiele uderzeń serca by medyczka położyła przed nią pakunek.
— Wiem, że bierzesz je by lepiej funkcjonować, ale nie możesz też jeść ich za dużo. One nie rozwiążą twoich problemów, a nie możesz też ich brać zawsze. — zaczęła Czereśniowa Gałązka, spoglądając na uczennicę. — Myślę, że powinnaś się wybrać ze mną na spacer. Porozmawiamy. Może jakoś pomogę.
Szylkretka nerwowo uciekła wzrokiem. Nie wiedziała jak na to odpowiedzieć. Raczej nie była wstanie zwierzać się medyczce. Albo komukolwiek. Bała się co pomyślą o niej, gdy dowiedzą się jak bardzo im nie ufa.
— Wszystko w porządku? — wymamrotała wymuszone pytanie.
Czereśnia zdawała się być nim zaskoczona. Na uderzenie serca wkradł się jej na pysk smutny uśmiech, ale szybko go zamaskowała.
— Tak, tak, nie musisz się o mnie martwić. Koniecznie musimy się przejść kiedyś. Czuję, że nam obu to dobrze zrobi. — miauknęła nieco weselej, mrużąc oczy.
Siewka kiwnęła łebkiem i wyszła. Najwyżej pospaceruje godzinę czy dwie z medyczką w ciszy. Już za wyjściem dorwały ją dwie wojowniczki.
— I co? Co ci powiedziała? — dopytywała starsza, skracając pomiędzy nimi dystans.
Uczennica położyła uszy. Odłożyła pakunek na ziemię. Nie mogła go zgubić.
— Chce iść na spacer.
Kotki zdawały się być zaskoczone tą odpowiedzią. Lecz po chwili razem pokiwały do siebie głowami.
— To co, pójdziemy z Czereśnia się przejść?
Druga uśmiechnęła się lekko, unosząc ogon do góry.
— Jasne, ale może poczekajmy aż Liściowe Futro wróci.

(1041 słów trening)

[przyznano 21%]