Od Pędzącej Łapy cd Złotej Łapy

 Pływanie Złotej Łapy naprawdę wyglądało tak jakby radził sobie świetnie. Szkoda tylko, że musiał go wyciągnąć z tej wody, nim utopiłby się i skończył jako obiad kociożernego pstrąga. Cieszył się jednak z tego, że przyjacielowi się spodobał jego pomysł. Sam również zamoczył łapy w wodzie, czując lekki chłód. Niedługo nadejdzie Pora Nagich Drzew i nici będzie z takich zabaw. 

- Dobra słuchaj, pokaże ci jak to się robi - miauknął, wchodząc głębiej, aż nie poczuł jak woda dociera do jego szyi. Powtarzał sobie słowa mentorki, jak powinien ustawić łapy i co robić, by nie pójść na dno. Przepłynął tak kawałek, wracając do kocura. 

- Widziałeś? Trzeba machać łapami i trzymać głowę nad powierzchnią wody. Wydaje się to trudne, ale jak załapiesz, to wcale takie nie jest - zapewnił. 

Młodszy pokiwał głową i spróbował ponownie swoich sił. Na wszelki wypadek wszedł do wody tuż za nim, by ponownie uratować jego zadek. 

***

Ich nauka zamieniła się w wodną bijatykę. Chlapanie się co po chwila, była swoistą zemstą za to, gdy obrzucił Złotą Łapę błotem. Widział, że nie był z tego zadowolony, ale skoro on mógł, to co? Liczył, że nie zemści się za taki uczynek? 

- No, Złota Łapo! Myślisz, że mnie dopadniesz? - miauknął do kocurka, wypływając głębiej. - No dalej! Złap mnie z tym swoim błotem! 

Kocurek zawahał się przez chwilę, ale ostatecznie ponownie zamoczył łapy w wodzie. Zatrzymał się jednak nagle, wbijając wzrok w wodę, co go zaniepokoiło. 

Co tam widział? Odwrócił się i dostrzegł jak coś masywnego płynie w jego stronę. Wrzasnął i zaczął kierować się ku brzegowi, czując na swoim ogonie dziwny twór. 

- Szybko! - Złota Łapa rzucił mu patyka, który na mało się zdał, bo porwał go prąd. 

Na szczęście przeżył tą straszną ucieczkę przed potworem z głębin i dysząc wygramolił się na brzeg. 

- O rany! Co to było?! - łapał oddech za oddechem, obserwując wzburzoną wodę. 

<Złota Łapo?>

Od Pędzącej Łapy

 Jego rana na pysku goiła się strasznie wolno. Nie przejmował się nią jednak, zajęty szkoleniem na wojownika. Czuł, że zbliża się do kresu. Jeszcze tylko kilka chwil i zostanie przydzielony do legowiska wojowników jak reszta jego przyjaciół! Dziwnie było się z nimi spotykać, gdy tak rozmawiali o samotnych polowaniach oraz patrolach przy granicy. Bardzo im zazdrościł, bardzo! 

Powoli wszedł na lód, próbując go rozwalić łapami. Chciał ujrzeć swoje odbicie, by przekonać się czy jest tak źle jak mówiła mu mina wujka! Woda jednak zamarzła na kamień, więc jego frustracja osiągnęła w tym momencie maksimum możliwości! 

- Pędząca Łapo! - Głos Przepiórczego Gniazda sprawił, że uniósł na nią wzrok. - Co tu robisz? Ptasi Jazgot i Stokrotkowa Łapa cię szukają. Myślą, że jesteś na treningu. 

- A...ee.. wcześniej go skończyłem i przyszedłem tutaj, bo... - No co miał jej powiedzieć? Że chciał zobaczyć jak wyglądał? 

Kotka podeszła do niego i lekko się uśmiechnęła. Widział jednak jak jej spojrzenie przez chwile zatrzymuje się na jego pysku. Co z nim było nie tak, że jego przyjaciele nie chcieli mu powiedzieć?! 

- Lepiej chodźmy - zachęciła go do opuszczenia brzegu rzeki. 

Westchnął i ruszył za kotką. 

Tak jak mówiła Przepiórcze Gniazdo, tak jego przyjaciele rozglądali się za nim po obozie zmartwieni. No nie... niech nie mówią, że nagle się o niego troszczyli! Przecież nic mu nie było! Naprawdę! 

- O tu jesteś! - Ptasi Jazgot od razu do niego podbiegła, wzdychając z ulgą. 

- Co się dzieję? Zachowujecie się dziwnie... - stwierdził.

- Dziwnie? No co ty - Bażancie Futro zaprzeczył, wcale a wcale nie patrząc w jego kierunku.

Czuł się tak jakby cierpiał na jakąś starszą chorobę, która zamknie go na księżyce z dziadkiem i babcią.

- Tak, dziwnie - powiedział pewniej, wciskając swój nos w pysk Bażanta, który wrzasnął tylko i dał nogę. To go zaskoczyło. Zamrugał i spojrzał na kotki, które spojrzały gdzieś w niebo. No świetnie! Nie powiedzą co jest grane? To znajdzie kogoś kto to sam mu powie! 

Już miał ruszyć z miejsca, gdy nadbiegła Stokrotkowa Łapa, wręcz na niego wpadając.

- O! Znalazłeś się! Super! To teraz możemy zrobić wyścig. Pamiętasz? 

A rzeczywiście... umówił się z nią na takie małe zawody, by przekonać się kto jest szybszy. 

- Tak... pamiętam - miauknął bez wyrazu. - Ale nie mam teraz na nie ochoty - fuknął, trzepiąc ogonem. - Ukrywacie coś przede mną, więc nie będzie żadnych potyczek, póki mi nie powiecie o co chodzi! 

Stokrotkowa Łapa zdziwiona spojrzała na swoje koleżanki i na Bażancie Futro, który skrył się za korzeniem i nadal nie wrócił, chociaż doskonale każdy widział jego zad. 

- To... - chciała mu odpowiedzieć, gdy nagle Ptasi Jazgot zbiła ją z łap. - Co robisz?! - miauknęła rozeźlona.

-  Wiesz co - syknęła tak, by nie usłyszał. 

Westchnął, przewracając oczami. 

- Dobra. Nie to nie. Przyjdźcie po mnie jak już się zdecydujecie - stwierdził odchodząc. 

Nawet nie spojrzał za siebie, więc nie zobaczył mordujących się wzrokiem kotek, z których jedna chciała za nim pobiec, a druga powstrzymywała ją przed podniesieniem się. 

- Dziewczyny... - Przepiórcze Gniazdo w końcu zabrała głos, gdy zniknął im z oczu. - Musimy mu powiedzieć...

Od Krzemienia

Trudno było zapomnieć o tym wszystkim, co działo się księżyce temu. Wpatrywał się we własne łapy, czując jak grunt ucieka mu w zawrotnym tempie. Co miał robić? Przecież... zabił. Przypadkiem, ale jednak. Dokonał czegoś niewybaczalnego. 

Mimo to... musiał żyć jak dawniej. To było najtrudniejsze. Miał rodzinę, dzieci... Nie potrafił jednak dać im tego czego pragnęły. Bał się, że nauczy ich czegoś, co skończy się dla nich źle. Doskonale zdawał sobie sprawę, że gdyby nie Czermień i jego nauki, nigdy by do tego nie doszło! A co jeśli będzie również takim złym ojcem? 

Zięba zaczęła się o niego martwić. Wypytywała go gdzie był, nie wierząc w te bajeczki Komara. Nie umiał jej odpowiedzieć. Nie mógł. Widziała, że coś go trapiło, ale dała mu czas, za który był wdzięczny. Sam musiał poradzić sobie z tym co miało miejsce. 

Siedział więc całe dnie obserwując życie w obozie, wahając się czy podejść do dzieci i partnerki. Mimo odizolowania wiedział znacznie więcej o problemach w Owocowym Lesie niż przed tym. Okazało się, że wielu wojowników było poważnie chorych! 

Posłonek dziwnie kulał i dopiero za namową Puchacza, który również cierpiał na podobną dolegliwość, udał się do medyczki. Później minął go Słonecznik krzywiąc się z bólu, gdy stawał na łapie, doradził mu, aby z tym udał się do Niezapominajki, nim jeszcze mógł nią ruszać. 

Następnymi chorymi była Kostka, przed którą wzrokiem skrył się za drzewem, Zimoziół, Mak, Słonecznik, Fiołek, Plusk, a nawet jego córka Melodia! Czuł się tak źle z tym, że nie wiedział o jej złym samopoczuciu. Był koszmarnym ojcem! Tylko to teraz potwierdził...

Następnego dnia wcale nie było lepiej i współczuł bardzo medyczce, która zapracowana ledwo dawała sobie radę, by coś przekąsić. Z rana przyniósł jej posiłek, co przyjęła z wdzięcznością, a on mógł zobaczyć trzęsącego się z zimna Komara, który jęczał kotce, by się pośpieszyła. Ten widok był przezabawny i z chęcią do tego wracał, gdy ponownie usiadł pod drzewem. Raróg, Tajfun, Fretka i ostatecznie kolejna z jego córek w niedługim czasie odwiedziły medyka. Gdy Świt wyszła, podszedł do niej pytając czy wszystko gra. Kotka rzuciła mu tylko zniesmaczone spojrzenie i odeszła niczym się z nim nie dzieląc. 

Wspaniale...

Nie chcąc dłużej przesiadywać w jednym miejscu, udał się na polowanie. Śnieg jednak dość mocno prószył, przez co nie zauważył, gdy podczas pogonią za myszą, walnął boleśnie ogonem o drzewo. Jak nic go zwichnął! Tak więc zmuszony był obejść się smakiem i dołożyć Niezapominajce więcej pracy. Ta jednak nie skomentowała jego przybycia. Widział jednak jak jej oczy ledwo co są w stanie się skupić na zadaniu, więc gdy w miarę go ogarnęła, szybko wyszedł, dając kotce odpocząć i być może również się wykurować. 

Wyleczeni: Posłonek, Puchacz, Słonecznik, Kostka, Zimoziół, Mak, Fiołek, Melodia, Niezapominajka, Plusk, Daglezja, Krzemień, Komar, Raróg, Zimoziół, Tajfun, Fretka, Świt

Od Pędzącej Łapy

 No nie wierzył! Jego przyjaciele zostali już wojownikami! Myślał, że ich prześcignie, ale się mylił. Taka była kara za to, że zbytnio się rozleniwił. Ale czy na pewno? Zbożowa Gwiazda po ataku klifiaka dawała mu nieźle w kość, ignorując jego jęki. Miał sobie poradzić, gdyby doszło do kolejnego starcia. A z tego co było mu wiadomo, Klan Klifu ostatnio nieźle sobie u nich grabił. 

Znów legowisko uczniów opustoszało jak niegdyś żłobek. Przyjaciele poszli do legowiska wojowników, ciesząc się ze wzajemnego mianowania. Oczywiście, cieszył się, że osiągnęli swój cel i dostali nowe imiona. Najgłośniej chyba krzyczał ze wszystkich podczas ceremonii. 

Jednak... zazdrość nie chciała odejść.

Stękając wyszedł na światło dnia, unosząc głowę ku górzę. Dziś pogoda była spokojna, trochę prószył śnieg, kładąc na ziemię kolejną warstwę. Przedzierał się przez niego dość pokracznie, nieprzyzwyczajony do takiej jego ilości. Pocieszał się jednak myślą, że nie wyglądał tak komicznie, jak co niektórzy, z zamarzniętymi wąsami. 

- Jestem - miauknął do mentorki, która już na niego czekała. 

Skinęła tylko głową, kierując się w znane mu już tereny. Kolejna walka. Kolejny raz dostanie w ciry. Musiał jednak to przeboleć. By stać się lepszy. 

***

Nie wiedział jak to się stało, że w Porze Nagich Drzew ostał się jakiś szczur! Polował i pomylił go z wiewiórką, przez co ten boleśnie użarł go w łapę! Zbożowa Gwiazda, również była zaskoczona tym fenomenem, ale stwierdziła, że może głód go zwabił w te strony. Dobre sobie! On też był głodny! Nie usprawiedliwiało go to co zrobił! 

Stękając przyszedł do wujka, który załamał chyba łapy, gdy po raz kolejny się widzieli w tak niefortunnej sytuacji. 

- Szczur cię ugryzł? - miauknął zaskoczony. 

Pokiwał głową i dał sobie posmarować łapę jakąś papką. Od razu ból nieco zelżał. 

- Dzięki wujku - powiedział, obserwując swoją kończynę. - Będę uważał następnym razem - zapewnił. 

- No ja myślę! Malinowy Pląs pewnie wytarmosiłaby ci uszy, gdyby się dowiedziała. 

Mama? No... w sumie była do tego zdolna. Lepiej żeby nie wiedziała o jego pechowym polowaniu. Nie chciał słuchać jej wywodów na temat tego, że powinien bardziej uważać. 

Posiedział jeszcze chwilę u wujka, pytając go o to jak sobie radzi, a następnie udał się do mentorki, by przekazać jej, że problem został zażegnany. 

Wyleczony: Pędząca Łapa

Od Pędzącej Łapy

 Kierował się za mentorką w stronę granicy z Klanem Klifu. Dzisiaj szli na patrol w towarzystwie Popielatej Łapy i jej mentora. Jakoś mu to towarzystwo nie odpowiadało. Kotka była... dziwna. Pomimo wyjścia ze żłobka, nadal nie mógł się do niej przekonać. Może to przez jej uniesienia, gdy ktoś wspomni o Klanie Gwiazdy? No i ta jej nachalność w pomaganiu innym. Ktoś ją o coś prosił? No właśnie! Dlatego też ich zajęcia odbywały się w ciszy. 

Szczerze to było nudno. Wolałby poćwiczyć walkę, a nie pałętać się po terenach. Wiedział jednak, że to również jest ważne. Jak inaczej zdobędzie doświadczenie godne wojownika, skoro ominą go i te gorsze obowiązki. 

- Stójcie, słyszeliście? - Wieczornikowe Wzgórze zatrzymał się nasłuchując. 

Rozejrzał się po okolicy, próbując dostrzec co zaniepokoiło wojownika. Prócz białego puchu nie było tu nic... Trzask! 

Rozszerzył oczy i spojrzał na wystraszoną Popielatą Łapę. Wyszedł przed szereg, by lepiej przyjrzeć się patrolowi klifiaków, który właśnie wynurzył się z lasu. 

Zbożowa Gwiazda od razu przybrała bojową postawę, klnąc na te lisie bobki. Nie chcąc zostać uważanym za jakiegoś słabiaka, również ukazał kły. 

Obce koty zatrzymały się, zaczynając coś do siebie szeptać. Nie wyglądały na zadowolone ich obecnością. 

- Zabijmy ich teraz nim znów zabiją któregoś z naszych! - syknął jakiś kocur. 

Jak to zabić? Przecież Klan Nocy nikogo nie krzywdził z tych lisich bobków! Zbożowa Gwiazda słysząc to, warknęła w ich kierunku:

- Nie wszynajcie awantur, dobrze radzę. 

Słyszał o tym co stało się na zgromadzeniu i się nie dziwił, że liderka na widok klifiaków wręcz gotowała się z nienawiści. 

- Lepiej wracajmy - Wieczornikowe Wzgórze starał się wycofać z konfliktu póki jeszcze była szansa. 

- O nie! Nie pozwolimy wam uciec! Musicie za to wszystko zapłacić! - Klifiak rzucił się w ich stronę, a za nim reszta patrolu. 

Nie mieli wyjścia. Musieli walczyć. Popielata Łapa zaniosła się szlochem i ukryła za jego grzbietem. No i jak ona chciała zostać wojowniczką?! 

Sycząc groźnie zaatakował pierwszego lepszego klifiaka, wbijając mu się w łapę. Tak jak uczyła go mentorka, starał się zadać ból, samemu nie zostać zranionym. Było to jednak trudniejsze niż na treningach. Szarpał się z obcym, czując jak powoli traci kępki sierści. Nie po to jednak tyle trenował, by teraz przegrać! Kopnął z całych sił ten worek mięsa, zwalając go ze swojego ciała. Od razu wskoczył mu na grzbiet, wbijając kły w jego kark. Może i wtedy udałoby mu się pokonać przeciwnika, gdy nagle inny wrogi wojownik, trzepnął go mocno łapą w pysk. Krew zalała mu język i upadł oszołomiony na śnieg. Zbożowa Gwiazda od razu do niego podbiegła, dając w kość wrogowi. Obserwował jej walkę pełną furii, siejącą zniszczenie, póki ostatni wojownik z Klanu Klifu nie zniknął po swojej stronie granicy. 

Podniósł się ciężko z ziemi, kierując wzrok na bengalkę. Jej sierść odstawała w różnych miejscach, klejąc się od krwi.

- Wracajmy - zarządziła. 

Ciekawe czy klifiacy zapłacą za ten wybryk. Oby. Przecież nic im nie zrobili, a oni...? 

Popielata Łapa pomogła mu dojść do obozu, chociaż o to nie prosił. Zniknął w legowisku medyków, gdzie wujek nałożył masę pajęczyn na jego pysk. Nie martwił się jednak tym. Takie było w końcu życie wojownika. Coś czego pragnął. Ból minie, zostanie tylko blizna, która będzie przypominała mu o tym dniu.  

Od Kaczego Pióra CD. Muchomorzej Łapy

Zabrał swojego ucznia poza obóz. Mieli pozbierać zioła. Kacze Pióro wcześniej upewnił się jakich medykamentów zaczyna im brakować. Zapasy ziół były ważne, wiedział o tym doskonale i dlatego musieli o nie zadbać. Rudy kocur idąc ramię w ramię ze swoim uczniem, węszył i rozglądał się w poszukiwaniu potrzebnych roślin.
— Kacze Pióro? Mam pytanie. — odezwał się Muchomorek, zwracając na siebie uwagę mentora. Uczeń medyka położył zebrane zioła pod łapami, odwracając głowę w stronę rudzielca. — Czy.. Czy potrafimy stwierdzić, czy ktoś został otruty, czy umarł z powodu choroby, której nie udało nam się wykryć?
— W niektórych przypadkach jest to możliwe. Większość trujących roślin wywołuje objawy, jak piana z pyska, skręcone z bólu ciało, przekrwione oczy. Jeśli masz podejrzenie, że doszło do zatrucia, trzeba sprawdzić dokładnie ciało poszkodowanego. Często mały szczegół może okazać się najbardziej istotny.
Wyznawał zasadę, że lepiej pytać niż błądzić. Dzielił się z Muchomorkiem swoją rozległą medyczną wiedzą, żeby syn Króliczego Serca mógł w przyszłości stać się dobrym medykiem, godnym następcą Kaczego Pióra. A nie głupim lisim bobkiem jak Czarna Łapa. Osobiście Kaczorek wkładał dużo zaangażowania w szkolenie Muchomorzej Łapy. Sam uczeń również poświęcał dużo uwagi swojemu treningowi. Kaczorek to widział. Na początku ich szkolenia, Muchomorek nie umiał wymienić nawet podstawowych ziół. Chociaż niezbyt często go chwalił, to jednak doceniał swojego wychowanka i liczył na dalszą owocną współpracę.

————

Pamiętał swoją pierwszą chorobę. Był wtedy kocięciem. U medyka spędził zaledwie dzień, choć dla niego dłużył się w nieskończoność, a potem tata odprowadził go do żłobka. Teraz było inaczej. Kacze Pióro jako dorosły kocur i do tego medyk, nie mógł liczyć na opiekę rodziców. Musiał sam zadbać o swoje zdrowie. Jego przeziębienie rozwinęło się do tego stopnia, że stracił siły na jakąkolwiek aktywność. Rudzielec zrezygnował z wybrania się po zioła, zamiast tego kładąc się na posłaniu, połykając właściwe lekarstwo. Najlepiej jeśli wyzdrowieje jak najszybciej.
Muchomorza Łapa długo nie wracał. Wyszedł z obozu wraz z początkiem dnia, jako iż podzielili się obowiązkami. Kacze Pióro niespokojnie wpatrywał się w wejście do legowisko medyka. Siedział na posłaniu z mchu, mrużąc oczy i uderzając ogonem o ziemię. Muchomorek był punktualny, coś musiało się stać. Pociągnął zasmarkanym nosem, wstając na równe łapy. Kilka dni kuracji zrobiło swoje i czuł się znacznie lepiej, jednak dalej towarzyszyło mu kilka objawów przeziębienia.
Właśnie wtedy do obozu wrócił patrol. Poruszenie, które zapanowało wśród pobratymców, przyciągnęło oczywiście uwagę medyka. Patrol składający się z Wrzościowego Cienia, Jabłkowej Bryzy i Złotego Wilka wciągnęli do jego legowiska leżące bezwładnie ciało Muchomorzej Łapy. Na chwilę serce Kaczego Pióra stanęło. Nie, to niemożliwe, on nie mógł odejść!
Zbliżył się błyskawicznie do ciała, od razu sprawdzając oddech ucznia. Żył. Był nieprzytomny, poraniony, obolały, jednak jego życiu nie zagrażało niebezpieczeństwo. Kacze Pióro od razu przystąpił do leczenia. Postanowił najpierw oczyścić rany, a dopiero potem podać lekarstwa i maści, żeby się goiły. Przyjrzał się obrażeniom młodzika. Lewe oko miał zamknięte i czerwone od kropelek krwi. Klanie Gwiazdy, żeby tylko z tego wyszedł!
— K-kacze P-pióro?
Cichutki i słaby głosik wyrwał go z chwilowego zajęcia. Kaczorek wbił uważny wzrok w ślepię Muchomorka. Dostrzegł jego zdezorientowanie, ból, przerażenie, a może nawet smutek, choć nie mógł być pewny.
— Wytłumaczysz mi się i to solidnie. Kto cię tak urządził na osty i ciernie? — parsknął, siadając obok i dalej zajmując się uczniem. Muchomorza Łapa próbował się podnieść, jednak łapa mentora skutecznie mu to uniemożliwiła. — Nie wstawaj, musisz odpoczywać.
Niebieski spuścił głowę, zerkając na swoje łapki. Syknął cicho, gdy medyk nałożył maść na jedno z jego obrażeń. Kaczorek raczej nie należał do delikatnych medyków. Swoją pracę wykonywał sprawnie. Przy tym kocur cały czas czekał na wyjaśnienia, coraz bardziej się niecierpliwiąc.
— P-przepraszam.. przepraszam, przepraszam! — podniósł na uderzenie serca wzrok, puszczając kocurowi przepraszające spojrzenie. — Zawiodłem cię.
— O czym ty miauczysz?
Muchomorza Łapa milczał zbyt długo. Kacze Pióro odchylił głowę, przyglądając mu się bacznie. Nie rozumiał za co jego uczeń przeprasza. Co takiego się wydarzyło, że wywołało w nim aż tak silne emocje? Zamierzał go o wszystko wypytać i na pewno nie spocznie bez poznania odpowiedzi.
— Ja.. szukałem ziół i przypadkowo wszedłem na teren samotniczki. Chciałem odejść, ale mi nie pozwoliła. — jego głos zadrżał.
Kaczorek westchnął. No cóż, na razie taka odpowiedź mu wystarczy.
— Już jesteś bezpieczny, Muchomorku. Jesteś bezpieczny.

————

Niebieskie ślepia wlepiały się w ciemniejące niebo. Wkrótce zalśnią na nim pierwsze gwiazdy, natomiast blask księżyca ociepli obóz Klanu Nocy. To będzie idealna noc. Kacze Pióro odetchnął zimowym powietrzem. Odwrócił się, spoglądając na Muchomorka, sortującego ostatnie zioła tego sezonu. Kocurek nie wiedział, co go dzisiaj czeka. Przez ciało Kaczorka przebiegł dreszcz podekscytowania od koniuszka ogona po same uszy. Dzisiejszej nocy powinno tradycyjnie odbyć się spotkanie medyków. Niestety trudna sytuacja na to nie pozwoliła. Spotkania nie odbywały się, księżycowy kamień został rozdzielony, Mroczna Puszcza zapuszczała swoje szpony coraz dalej. Sytuacja nie mogła jednak dopuścić do tego, że Muchomorza Łapa nie otrzyma nowego imienia i rangi. Właśnie dzisiaj Muchomorek miał zostać medykiem Klanu Nocy.
Ceremonia musiała być udana. Kaczorek czuł, że jest to winny swojemu uczniowi. Niebieski kocur ciężko pracował, pomagał, mógł pochwalić się ogromną wiedzą w zakresie medycznym. Jego umiejętności nie podlegały dyskusji. Muchomorek dorósł przez księżyce swojego szkolenia. Stał się godnym następcą. Klan mógł na nim polegać i raczej wszyscy oczekiwali, że wreszcie awansuje. Kacze Pióro uśmiechnął się lekko. Nadszedł czas.
Krocząc w stronę ucznia, przypomniała mu się własna ceremonia. Odbywała się w świętej jaskini, otrzymał sen od przodków, widział dumę w oczach Mglistego Snu. Teraz miał sześćdziesiąt sześć księżyców, więc od tamtego wydarzenia upłynęło naprawdę sporo czasu.
— Muchomorku. — zwrócił się do ucznia. Wyczuwając na sobie jego spojrzenie, kontynuował. — Jesteś gotowy. Ten wieczór zapamiętasz na całe życie.
Muchomorza Łapa posłał mu zdziwione spojrzenie.
— Co się dzieje, Kacze Pióro? Na co jestem gotowy?
Rudy kocur odpowiedział tajemniczym spojrzeniem. Poprowadził ucznia do drugiej części legowiska, gdzie leżał odłamek księżycowego kamienia. Leżał na starannie przygotowanym podłożu otoczony kamieniami różnorodnej wielkości. Kacze Pióro pochylił przed nim głowę okazując szacunek przodkom. Muchomorza Łapa zrobił to samo, po czym wlepił zaskoczone spojrzenie w mentora.
— Czy to moje~
— Tak, to twoje mianowanie. Zasłużyłeś. Będziesz świetnym medykiem.
Promień światła księżyca oświetlił księżycowy kamień, nadając mu blasku przyciągającego wzrok. Kacze Pióro wystąpił do przodu, stając naprzeciwko swojego wychowanka. Skinął mu lekko głową dodając otuchy. Miał obawę, że Muchomorek nie otrzyma swojego snu od przodków, ale liczył, że ceremonię i tak będzie wspominał z radością. Przodkowie i klan mimo wszystko powitają go jako nowego medyka.
— Ja, Kacze Pióro, medyk Klanu Nocy, wzywam naszych przodków, by wejrzeli na tego ucznia. Ciężko pracował, by nauczyć się zasad postępowania obowiązujących medyków, a z waszą pomocą przez wiele księżyców będzie służyć klanowi. Muchomorza Łapo, mój uczniu, czy przyrzekasz przestrzegać zasad postępowania obowiązujących medyka, nie mieszać się w rywalizację między klanami i troszczyć się jednakowo o wszystkie koty, nawet za cenę życia?
Oczy Kaczego Pióra lśniły, gdy wpatrywał się w ucznia, oczekując na jego obietnicę. 

<Muchomorku?>

Nowy Członek Klanu Gwiazd!

 

WSCHODZĄCA ŁAPA
Powód odejścia: decyzja administracji
Przyczyna śmierci: zamordowany przez Wilczą Zamieć


Odszedł do Klanu Gwiazd!

Od Wilczej Zamieci CD. Kamiennej Agonii

Lis zmarszczył nos, czując znajomy smród kamiennej furiatki. Jej zielone ślipia szybko obdarzyły go morderczym spojrzeniem. Wiecznie wściekła. Zła na cały świat. Lis był przekonany, że sam fakt, iż oddycha wystarczająco jest dla niej irytujący. 

— Zrobiłabyś coś pożytecznego zamiast tak stać i się na mnie lampić. — cichy warkot wydobył się z gardła zastępczyni. 

Lis nonszalancko przewrócił ślipiami, czując jak marna istota zwana Wilczą wariuje w jego wnętrzu. Minęło tyle księżyców odkąd tamta złamała ich serce, traktując jak śmiecia. Lecz dla Wilczej wciąż to było za mało. Nieważne ile ran sprawiła jej Kamienna Agonia ta wciąż do niej lgnęła. Jak ćma do ognia. Aż spłonie. Ohydna istota. Lis brzydził się, że kiedyś "był nią". 

— Z-zwykle inaczej się dziękuje za odnalezienie... b-brata. — mruknął drżącym głosem. 

Zastępczyni prychnęła. 

— Trzymaj się od niego z daleka, wariatko. Nie wiem co planujesz, ale znając ciebie to nic dobrego. — syknęła, jeżąc sierść. — Obserwuje cię, wronia strawo. 

Lis zmrużył ślipię. Kotka sama kusiła go do działań, których nigdy nie miał zamiaru wykonać. Lecz widząc malującą się gorycz i furię na pysku zastępczyni aż go kusiło. Odwdzięczyć się. Za wszelki ból. Za wszelką rozpacz jaką im sprawiła. Upajał się wizją cierpiącej kotki. Machnął ogonem. 

— N-nie jestem... jak ty. — odparł w końcu. — N-nie... nie krzywdzę i-innych. 

Zielone ślipia spojrzały na niego chłodno. Lekko zadrżał. 

— Jestem innego zdania. — warknęła kotka, wymijając go szybkim krokiem. 

* * *

Słodki zapach kwiatów otoczył go. Otworzył ślipia. Łaciata sylwetka przytulała go swoim zimnym, ciernistym ciałem. 

— Lisku... — zaczęła cicho, trochę nieśmiało. 

Kocur uniósł brew. 

— Mam prośbę. — miauknęła, przywierając mocniej do boku czarnego. — Niewielką. Chodzi o honor. Mój i twój. Całego naszego rodu...

Pomarańczowe ślipię jedynie obserwowało, powoli odrywającą się od niego sylwetkę. Nie wiedział o co chodzi matce. O czym mówiła. 

— Jak byłeś mały... O taki. — pokazała łapą wielkość nie większą od paruksiężycowego kociaka. — Pewna przebrzydła Klifiaczka niemal... niemal cię porwała. Skąpana w mroku i żyjąca we własnym świecie zazdrości pragnęła łapczywie zniszczyć mi życie. Pewnej mocy zakradła się do naszego obozu i gdyby nie czujność twojego ojca wyniosłaby cię do... do tych obrzydliwych Klifiaków. 

Lis słuchał uważnie matki. Wcześniej nie słyszał tej historii. Musiał naprawdę być mały skoro nic nie pamiętał. Widząc jak kotka roni łzy, podszedł do niej bliżej i niepewnie objął ogonem. 

— Szybko dostała to na co zasłużyła. — miauknęła Konwaliowa Rzeka, ocierając łapą mokre poliki. — Lecz jej kocięta bezpiecznie wychowały się w Klanie Klifu. Jej przeklęta krew nadal pulsuje w jej potomkach. Nie wiadomo do czego się posuną. Zmanipulowane przez nią szybko stracą rozum. Dlatego Lisku musisz temu zaradzić. Nie możesz pozwolić sobie na powtórzenie tej sytuacji. Na rozpacz matek. 

Lis spojrzał niepewnie na kotkę.

Do czego dążyła?

— Musisz ich uratować, Lisi Płomieniu. Być bohaterem Klanu Burzy. Unieszkodliwić zagrożenie nim będzie za późno. 

Czarny spuścił łeb. Nic nie rozumiał. Chciał pomóc swojemu klanu. Chciał stać się bohaterem. Być docenionym. Chwalonym. Może nawet Kamienna Agonia spojrzałaby na niego przychylnym spojrzeniem?

— Musisz go zabić. Zabić Wschodzącą Łapę. Potomka Wschodzącej Fali, zbrodniarki Klanu Klifu. 

* * *

Smród Wilczaków otaczał go. Stał się jednością z nim. Podążał za instrukcjami matki. Nasączony zapachem z mchu oznakowanego przez Klan Wilka przemierzał ich terytorium. Późny wieczór. Uczniowie często tą porą uczyli się samodzielnie polować. Gryzonie aktywne nocą powoli wypełzały ze swoich kryjówek na poszukiwania pokarmu.
Klan Wilka był cichy. Mroczny las wydawał się opuszczony. Ponure gałęzie pokryte śniegiem skrzypiały mu na powitanie. Śnieg prószył lekko, sprawiając, że odciski łap Lisa szybko znikały. Zimny wicher targał futro zachęcając do powrotu.
Lecz nie mógł tego zrobić. Miał misję. Musiał uratować Klan Burzy. Musiał się stać bohaterem, którego wszyscy potrzebowali. Tylko on zdawał sobie sprawę z zagrożenia. Tylko on mógł coś zrobić. Szybkim znalazł się niedaleko potoku oznaczającego granicę Klanu Klifu. Niewielki rudy kształt przypatrywał się okraszanej lodem wodzie. Bawił się. Niewinnie. 
"Tylko teraz tak wygląda. Pewnie już zaczął szkolenia ze swoją babką. Niedługo żądza krwi i mordu zacznie pulsować w jego ciele."
Lis zrobił niepewny krok do przodu. Wierzył słowom matki. Lecz coś w środku jego stanowczo chciało stąd uciec. Wilcza wariowała. Szalała. Płakała. Błagała go, żeby tego nie robić. Lis zirytowany trzepnął ogonem. Może tym pozbędzie się tej żałośnej mysiej strawy na zawsze. Jej jęki i płacz na zawsze ucichną. 
Trzask. 
Zielone ślipia spojrzały na niego z zaciekawieniem. Były tak podobne do jej. 

— Co tutaj robisz? — miauknął uczeń, przyglądając mu się uważnie. 

Lis zadrżał niepewnie. Nie wiedział czy był gotowy. Znaleźć w sobie tą siłę. Moc. Odwagę. 

"Lisku, zrób to. Szybko i sprawnie. Oszczędzisz mu bólu. Mu i całemu Klanu Burzy."

— S-spaceruję. — skłamał szybko. 

Wschodząca Łapa przekręcił łeb.

— Tutaj? A przypadkiem nie jesteś Wilczakiem? Pachniesz jak one. — stwierdził rudy. 

"Nie ma sensu tego ciągnąć. Nie masz czasu. Zrób to. Teraz."

— J-jestem samotnikiem. D-dużo tam żyłem. — kolejne kłamstwo tak łatwo wypadło z jego pyska. 

Zielone ślipia spojrzały na niego zaskoczone. 

"Lisku. Szybko. Zrób to. Już."

Jej głos coraz bardziej zirytowany rozległ się w całej jego głowie, sprawiając, że aż położył uszy. Nienawidził, gdy była zła. Bał się jej wtedy. 

— "Żyłeś"? Pachniesz jak kotka. — miauknął zaskoczony uczeń. 

"ZRÓB TO. SZYBKO. TERAZ. JUŻ. ZRÓB TO, LISKU."

Dygocząc się spojrzał się na Wschodzącą Łapę. 

— Źle się czujesz? Zawołać medyka... — urwał, widząc jak Lis wysuwa pazury. — Coś nie tak? Tak bardzo cię boli? 

Lis pokręcił łbem. Nie mógł tego słuchać. Z każdym słowem jego motywacja malała. Coraz bardziej stawał się Wilczą. Chciał uciec. Nie mógł. Nie mógł jej zawieść. Jeśli ona go opuści straci cały świat. 

Zaatakował. 

Czerwona ciesz splamiła biały śnieg. Pisk rozległ się z przerażonego pyska ucznia. 

"Szybko. Wykończ go. Wgryź się w szyję. Zanim zwoła cały Klan Klifu."

Niczym maszyna posłusznie wykonał polecenia matki. W zbyt dużym stresie by zrozumieć co zrobił. W zbyt dużym szoku, by pojąć co naprawdę się dzieje. Zacisnął mocniej szczęki, czując wierzgające ciało. Niczym ryba rudy wił się jeszcze parę uderzeń serca. Krew ciekła z czarnego pyska. Wypluł ją, czując jak metaliczny smak wypełnia jego jamę ustną. Widząc szkarłatną ciecz pod łapami, zrobiło mu się słabo. 

Zabił. 

Zabiła. 

Zabiło. 

Świat zakręcił się, rozmazując. Nie mógł tu zostać. Nie mogła na to patrzeć. Nie chciało. Nie chciał tego robić. Trzęsła się przerażona, bojąc się unieść wzrok. Nie mogło na to spojrzeć. Nie chciał widzieć swojego dzieła. Dzieła ich matki. Uciekła. 

* * *

Wpatrywało się wschodzące słońce, dygocząc. Z zimna. Z przerażenia. Zbrodnia przed paru godzin wciąż żyła w jej głowie. Martwy uczeń wciąż wpatrywał się w niego. Pytał dlaczego to zrobiło. Czym sobie zasłużył. 
Lis... nie, Wilcza nie potrafiła wstać. Nie potrafił. Ich ciało niezdolne do ruchu ugrzęzło przy wejściu do obozowiska. Niegodne do wejścia do środka. Okryte hańbą i zbrodnią. Ohydną. Godną Piaskowej Gwiazdy. 
Śnieg, w który wpadał niezdarnie próbując tu wrócić zmył ślady krwi. Wiatr zabrał sobą zapach Wilczaków. Lecz wszystkie emocje pozostały w ich. Mrok wczorajszego dnia żył w sercu Wilczej. Tańczył w umyśle Lisa. Nie wiedzieli kim są. Byli zbyt przerażeni. Straumatyzowani. 
— Dlaczego tu sterczysz? — znajomy głos. 
Odwrócili się.

Ona. 
Czarna sierść. 
Zielone ślipia w kolorze liści klony patrzące z chłodem. 
Ciemniejsze futro na pysku. 
Nie zmieniła się. Zawsze wściekła. Zawsze podejrzliwa. Zawsze niedostępna. Poza ich zasięgiem. Przepełniona żalem i furią. Nienawiścią do nich. 
— Z-zabij m-mnie... — ciche miauknięcie wypadło z poranionego pyska. 
Kamienna Agonia trzepnęła ogonem. 
— Co tam mamroczesz, wronia strawo? 
Zapłakane pomarańczowe ślipię spojrzało na kotkę. Kotkę, którą kiedyś ubóstwiało ponad wszystko. Kotkę, od której nie potrafili się uwolnić. Uciec. 
— Zabij mnie. Teraz. Już. — pewniejszy głos zaskoczył obydwa koty. — W-wiem, że mnie nienawidzisz. N-nie krępuj się. Z-zrób to teraz. U-uwolnij m-mnie od t-tego świata...


<Kamienna Agonia?>

Od Cisowej Kołysanki CD. Kuriozum

— Jak śmiesz budzić mnie? Mnie… wielkiego… — mówiła brązowa plama, o którą niedawno się potknęła. — … czekoladowego wojownika?

Uniosła brwi i powąchała ów czekoladowego wojownika. Skrzywiła nos, czując nieznaną woń. Zdecydowanie nie był wojownikiem ich klanu. Wielkość plamy także na to nie wskazywała. Kocię? Lecz skąd on się wziął. Był czymś kociakiem, czy ktoś go tu przytachał. 
— Sorki, jesteś taki drobny. Chyba. — miauknęła, mrużąc ślipia. 
Niewiele to pomogło. Plama nadal była tak samo rozmazana jak wcześniej. 
— Więc... skąd cię przywiało? Bo chyba nie tutejszy jesteś, co? 
Kształt podszedł do niej. 
— Ja? Ja jestem zzzzz — kształt zamilknął na uderzenie serca, by po sekundzie rozległ się dźwięk szuranej ziemii. — Z góry. Są na górze bogowie i dali mnie mojej starej rodzince. Pochodzę od bogów! — miauknął dumnie. 
Cisowa Kołysanka niewiele z tego rozumiała. Dziwny sen? A może mówił prawdę? Choć trochę wątpiła, żeby Klan Gwiazd zrobił sobie znikąd kocięta. To w ogóle było możliwe? Nie wiedziała. Jednakże istniał cień szans, że ma przed sobą prawdziwego kociaka z ich walecznych przodków. Gwiezdnych wojowników. Zrobiła krok do przodu, przypadkowo trącając kamyk.
— O, chcesz się pobawić? — miauknęło kocie. 
Cis zmrużyła ślipia. Nie wiedziała co się wydarzyło za bardzo, prócz tego, że niechciany obiekt znalazł się pod jej łapami. 
— Taki właśnie był mój zamiar. Przetestuje twoje moce. — miauknęła z dumą.

Kształt zrobił kilka gwałtownych ruchów i dźwięk kamienia uderzającego o podłoże rozległ się przy niej. Kotka zdezorientowana próbowała namierzyć niewielki szary obiekt. 
— Moce? 
Srebrna kiwnęła łbem.
— Skoro pochodzisz od bogów musisz mieć jakieś. Prawda? Zamień ten kamień w mysz. — rozkazała kocięciu. 

<Kuriozum?>

Nowi Samotnicy!

Lew

Pleśniak